บทที่ 83 พบญาติฝั่งเจ้าสาว

"คุณโจวคะ นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ช่วยรับไว้ด้วยนะคะ"

อวี๋ซานถือกล่องของขวัญที่ห่อไว้อย่างประณีตในมือพลางยื่นให้อีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม

โจวหยวนชวนประหลาดใจเล็กน้อย "ให้ผมเหรอครับ"

ตามหลักแล้ว มื้อนี้ไม่ควรมีเขาด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อ 'ภรรยาเจ้านาย' เอ่ยปากชวน มีหรือที่เขาจะกล้าปฏิเสธ

ร้านอาหารเขาเป็นคนจอง ที่นั่งเขาเป็นคนจัด โจวหยวนชวนย่อมรู้อยู่แล้วว่าจะต้องรับรองใคร เพียงแต่ไม่คิดว่าอวี๋ซานจะเตรียมของขวัญมาให้เขาด้วย

เรื่องช่วยอวี๋ซานยกเลิกสัญญาเดิมทีก็เป็นงานของเขาอยู่แล้ว และความจริงเขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากเลย เรื่องลับฝีปากล้วนเป็นหน้าที่ของทนายทั้งสิ้น

การที่ไห่เซิ่งยอมปล่อยตัวเธอเร็วขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวโจวหยวนชวน แต่เป็นเพราะกลัวเฉินชิงเทคโนโลยีที่หนุนหลังเขาต่างหาก เจ้านายของเขาถึงจะเป็นคนที่ช่วยเธออย่างแท้จริง

ของขวัญชิ้นนี้ เขาไม่อาจรับไว้ได้

โจวหยวนชวนยิ้มพลางปฏิเสธ "คุณอวี๋ครับ ผมไม่มีความดีความชอบอะไรคงรับไว้ไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างคนที่ช่วยคุณจริงๆ ก็ไม่ใช่ผมด้วย"

อวี๋ซานขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายไม่เข้าใจ "คุณโจวคิดว่าของขวัญชิ้นนี้ไม่ถูกใจเหรอคะ"

โจวหยวนชวนรีบโบกมือเป็นพัลวัน "ไม่ใช่แน่นอนครับ เพียงแต่... รอคุณเจียงมาถึง คุณก็จะเข้าใจเองครับ"

อวี๋ซานไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ ข้ามเรื่องของขวัญไปแล้วเริ่มชวนคุยสัพเพเหระแทน

ทั้งสองคนต่างเป็นสายบ้างาน เรื่องการต้อนรับขับสู้ทางธุรกิจล้วนเชี่ยวชาญอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าต่างฝ่ายต่างตั้งใจสร้างบรรยากาศ คุยกันเพียงไม่กี่ประโยคก็สนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว

ตอนที่เจียงเฉียวกับฟู่เฉินเยว่มาถึง อวี๋ซานกำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่รู้ว่าโจวหยวนชวนพูดอะไร ทั้งสองคนถึงได้ดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ยิ่งกว่าเจ้ามืออย่างพวกเขาสองคนเสียอีก

เจียงเฉียวชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย "ผมดูบรรยากาศแล้ว พวกเราสองคนเหมือนเป็นส่วนเกินยังไงชอบกล"

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดอะไร เพียงส่งเสียง "อืม" ในลำคออย่างเย่อหยิ่งเย็นชา วางมาดท่านประธานเผด็จการได้เป๊ะไม่มีหลุด

เจียงเฉียวหันไปมองเขาแวบหนึ่งแล้วหลุดขำ จะห่วงภาพลักษณ์อะไรขนาดนั้น

ตอนอยู่บนรถยังไม่รู้จักสำรวมแท้ๆ พอหันมาก็วางมาดเฉยเลย

โจวหยวนชวนตาไวเหลือบไปเห็นเจ้านายกับเจียงเฉียวเข้าพอดี จึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วช่วยเลื่อนเก้าอี้ทั้งสองฝั่งออกให้

"ประธานฟู่ คุณเจียง"

อวี๋ซานลุกขึ้นยืน มองชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างมากับเจียงเฉียว แล้วพลันรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก

โจวหยวนชวนเริ่มแนะนำตัวให้แล้ว "คุณอวี๋ครับ นี่คือประธานฟู่ เจ้านายของผม เขาคือคนที่ช่วยคุณจริงๆ ครับ"

ตอนที่อวี๋ซานได้ยินคำว่าประธานฟู่ก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว พอเห็นตัวจริงในตอนนี้ สีหน้าของเธอก็ยิ่งซับซ้อนจนยากจะบรรยาย

ตอนที่เสิ่นชิงซวี่ประสบอุบัติเหตุเมื่อคราวนั้น ด้วยความที่เขาเป็นเด็กกำพร้า ตามหลักแล้วเรื่องงานศพของเขาบริษัทควรจะเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด เธอเห็นเสิ่นชิงซวี่เป็นเหมือนน้องชายแท้ๆ แม้จะโศกเศร้าเสียใจเพียงใด ก็ตั้งใจจะช่วยจัดการงานศพของเขาให้ดีที่สุด

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอกลับไม่ได้เห็นหน้าเสิ่นชิงซวี่เป็นครั้งสุดท้ายเลย แม้แต่กล่องเถ้ากระดูกก็ยังไม่ได้แตะต้อง

ข้าวของทุกชิ้นของเสิ่นชิงซวี่ รวมถึงทรัพย์สินต่างๆ ภายใต้ชื่อของเขาล้วนถูกคนคนหนึ่งจัดการรวบรวมไปจนหมด

ในตอนแรกเธอสืบหาไม่ได้เลยว่าคนคนนั้นคือใคร เพราะไม่มีเส้นสาย แม้แต่คนรอบข้างก็ไม่มีใครรู้ว่าเสิ่นชิงซวี่ไปมีคนใกล้ชิดที่สามารถจัดการเรื่องหลังความตายให้เขาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

จนกระทั่งเธอได้เห็นชื่อนั้นบนป้ายหลุมศพ... ฟู่เฉินเยว่

เธอไม่เคยเจอหน้าฟู่เฉินเยว่ แต่เคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง ภายหลังก็เคยตรวจสอบข้อมูลของอีกฝ่าย ทว่าที่หาได้ก็มีเพียงประวัติแนะนำตัวสั้นๆ ทั่วไปเท่านั้น

ชื่อ อายุ บริษัท นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา อวี๋ซานไม่เคยเข้าใจเลยว่าฟู่เฉินเยว่คนนี้ไปรู้จักกับเสิ่นชิงซวี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ และแอบคบหาดูใจกันได้อย่างไร ทำไมเธอถึงไม่เคยระแคะระคายแม้แต่น้อย จนกระทั่งคนตายไปแล้วถึงเพิ่งรู้ว่าเสิ่นชิงซวี่ยังมีแฟนหนุ่มที่รักลึกซึ้งถึงเพียงนี้อยู่อีกคน

ส่วนเรื่องที่ว่าทั้งสองคนแต่งงานกันหรือยังนั้น เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

อวี๋ซานเดาว่าคงแต่งแล้ว ไม่อย่างนั้นคนระดับประธานใหญ่อย่างฟู่เฉินเยว่จะยอมลงชื่อตัวเองไว้บนป้ายหลุมศพแบบนั้นหรือ

คำถามนี้รบกวนจิตใจเธอมาเนิ่นนาน

จนกระทั่งบัดนี้ ในที่สุดเธอก็ได้เจอตัวจริงของประธานฟู่เสียที

อวี๋ซานสงบนิ่งกว่าที่ตัวเองคิดไว้ สายตาของเธอทอดมองสลับไปมาระหว่างเจียงเฉียวกับฟู่เฉินเยว่ พลางตอกย้ำความคิดของตัวเองให้แน่ใจอีกครั้ง

สองคนนี้ต้องคบกันมานานแล้วแน่ๆ ตั้งแต่ก่อนที่เสิ่นชิงซวี่จะประสบอุบัติเหตุเสียอีก

เก็บความลับได้มิดชิดเกินไปแล้ว อยู่ใต้จมูกแท้ๆ เธอกลับไม่ระแคะระคายแม้แต่น้อย

หากเจียงเฉียวล่วงรู้สิ่งที่เธอคิดในใจ คงต้องร้องตะโกนว่าถูกปรักปรำเป็นแน่ ถ้าไม่ใช่เพราะตายไปรอบหนึ่ง เขาก็ไม่รู้จริงๆ นั่นแหละว่าตัวเองมีสามีหลุดรอดไปอยู่ข้างนอกแบบนี้ด้วยคนหนึ่ง

ฟู่เฉินเยว่นั้น นอกจากตอนอยู่ต่อหน้าเจียงเฉียวที่จะหน้าหนาไร้ยางอายแล้ว พอพ้นประตูออกมาเขาก็รักษาภาพลักษณ์ของตัวเองเป็นอย่างยิ่ง

เขาเป็นฝ่ายยื่นมือออกไปก่อน "สวัสดีครับคุณอวี๋ ผมฟู่เฉินเยว่ครับ"

อวี๋ซานไม่ใช่คนโง่เขลา และยิ่งไม่ถือดีว่ามีความสัมพันธ์อันดีกับเสิ่นชิงซวี่จนตั้งท่าเป็น 'ญาติฝั่งแม่' แม้เวลานี้ไฟโทสะจะสุมแน่นอก อยากจะเอ่ยปากซักไซ้ต่อหน้าใจแทบขาด ว่าไปคบหากับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ตบตาคนอื่นแนบเนียนขนาดนี้ได้อย่างไร แล้วทำไมแม้แต่เธอก็ยังไม่ยอมปริปากบอกสักนิด

เธอยิ้มพลางยื่นมือไปจับเบาๆ "ในที่สุดก็ได้พบประธานฟู่เสียที คิดจะเจอหน้าคุณสักครั้ง ไม่ง่ายเลยจริงๆ นะคะ"

ฟู่เฉินเยว่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้อีกฝ่ายจะดูใจเย็นเพียงใด เขาก็ยังฟังออกถึงความไม่พอใจในน้ำเสียง

"งานยุ่งน่ะครับ ต้องขออภัยด้วย"

เจียงเฉียวสัมผัสได้รางๆ ถึงกลิ่นดินปืน ทว่าทั้งสองต่างส่งยิ้มให้กัน ไม่มีบรรยากาศตึงเครียดเชือดเฉือนเลยสักนิด เขาจึงเป็นฝ่ายนั่งลงก่อนแล้วเอ่ยชวนทุกคน "ยืนกันทำไมล่ะครับ ไม่ใช่ว่าจะมากินมื้อเย็นกันหรอกเหรอ พี่ซาน ผู้ช่วยโจว นั่งสิครับ"

โต๊ะกลมตัวเล็กไม่ได้กว้างใหญ่อะไร สี่คนจึงนั่งประจำสี่ทิศ

ตอนฟู่เฉินเยว่นั่งลง เขาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ทางเจียงเฉียวเล็กน้อย หยิบเมนูส่งให้อวี๋ซาน "คุณอวี๋ เชิญครับ"

ต้องยอมรับเลยว่า หากมองจากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว ฟู่เฉินเยว่เป็นคนที่ชวนให้ผู้คนเข้าใจผิดได้ง่ายจริงๆ

เขามีใบหน้าหล่อเหลา คมเข้ม คิ้วดกตาโต กิริยาวาจาสุภาพดั่งสุภาพบุรุษ ทว่าสิ่งเหล่านี้ไม่อาจบดบังความโอหังในตัวเขาได้ ไม่ใช่ความทะนงตัวอย่างไร้เหตุผล แต่เป็นความผ่อนคลายสบายๆ ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในกำมือ

แรงกดดันรอบตัวคนคนนี้ยังมหาศาล ยามไม่เอ่ยปากก็แผ่กลิ่นอายสง่างามน่าเกรงขามโดยไม่ต้องออกท่าทาง เหมือนพวกนายทุนหน้าเลือดที่ชอบขูดรีดคนไม่มีผิด

อวี๋ซานผ่านพบสถานการณ์ใหญ่โตมานับไม่ถ้วน แต่เหตุการณ์แบบนี้เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรกจริงๆ มันเหมือนผักกาดขาวในบ้านถูกหมูคาบไปแทะ แต่พอกินผักกาดขาวจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่ใบเดียว เธอกลับเพิ่งจะรู้ว่าหมูตัวนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร

หลายปีมานี้เธอปกป้องดูแลเสิ่นชิงซวี่ราวกับแม่วัวหวงลูกอ่อน มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่ แล้วถูกหลอกล่อไปได้อย่างไร เธออยากรู้ใจแทบขาดแล้ว

อวี๋ซานสั่งอาหารไปสองสามอย่างแบบใจลอย ฟู่เฉินเยว่ก็เลือกมาอีกสองสามอย่าง

พี่ซานตีหน้าตาย ทว่าในใจกลับปั่นป่วน อาหารที่ฟู่เฉินเยว่สั่งล้วนเป็นของโปรดของเจียงเฉียว เมื่อเห็นท่าทีการอยู่ร่วมกันแบบไม่สนใจคนรอบข้างเช่นนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าผูกพันกันลึกซึ้งเพียงใด

เพียงแต่มีคำถามข้อหนึ่งที่เธอคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ

อวี๋ซานมองฟู่เฉินเยว่ "ไม่ทราบว่าประธานฟู่ เจอตัวอาเฉียวตั้งแต่เมื่อไหร่หรือคะ"

นอกจากโจวหยวนชวนแล้ว คนอื่นๆ ในที่นี้ต่างเข้าใจดีว่าคำถามนี้หมายความว่าอย่างไร

เจียงเฉียวลูบจมูกตัวเอง เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าในตอนนั้น ฟู่เฉินเยว่จำเขาได้รวดเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

ประธานฟู่ใช้ผ้าขนหนูอุ่นด้านข้างเช็ดมืออย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก "เร็วมากครับ ผมรู้จักเขาดีขนาดนี้ เห็นแวบแรกก็จำได้ทันทีอยู่แล้ว"

เจียงเฉียว : ...

ตอแหลสิ้นดี ชัดๆ ว่าตอนนั้นมองเขาเป็นขโมย แถมยังเกือบจะซ้อมเขาอีกต่างหาก