บทที่ 82 ญาติฝั่งเจ้าสาว

หลังจากอวี๋ซานยกเลิกสัญญาเรียบร้อยแล้ว เธอก็ย้ายเข้ามาประจำที่สตูดิโอส่วนตัวของเสิ่นชิงซวี่อย่างเป็นทางการ

ก่อนหน้านี้เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น เธอจึงไม่เคยมาที่สตูดิโอจริง ๆ เลยสักครั้ง พอได้มายืนอยู่หน้าตึกเล็กแห่งนี้เข้าจริง เธอก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"ชิงซวี่... ไม่สิ ฉันต้องหัดเรียกนายว่าเจียงเฉียวให้ชินแล้ว ที่นี่คือสตูดิโอที่พวกนายเช่าไว้เหรอ"

ราคาที่ดินแถวนี้จะไม่สูงเกินไปหน่อยเหรอ

ถนนฝั่งตรงข้ามด้านหน้าคือตึกเฉินชิงเทคโนโลยี ตึกข้างเคียงซ้ายขวาล้วนเป็นอาคารสำนักงานชื่อดัง รอบด้านมีร้านรวงสารพัดสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน จะบอกว่าที่ดินแถวนี้มีมูลค่าดั่งทองคำก็ไม่เกินจริง

ตอนที่อวี๋ซานเปิดเนวิเกเตอร์ขับมายังนึกว่าตัวเองมาผิดที่เสียอีก

เจียงเฉียวกดปีกหมวกบนศีรษะลงพลางยิ้ม "ไปกันเถอะครับพี่ซาน ที่นี่แหละไม่ผิดหรอก"

ด้านหน้าตึกเล็กยังมีสวนหย่อมขนาดย่อม และที่สำคัญที่สุดคือมีป้อมยามเล็ก ๆ อยู่อีกหนึ่งป้อมด้วย

ที่แบบนี้ เขาไปหามาจากไหนกัน

เมื่อก้าวเข้าไปในชั้นหนึ่งก็พบห้องโถงกว้างขวาง โซฟาหนังทรงโค้งโอบล้อมดูหนานุ่มน่าสบาย เนื่องจากเพิ่งผ่านการปรับปรุงตกแต่งใหม่ ทุกซอกทุกมุมจึงดูใหม่เอี่ยมไปหมด

นอกจากห้องโถงแล้ว ชั้นหนึ่งยังมีห้องอีกหลายห้อง ฟังก์ชันการใช้งานต่าง ๆ มีครบครัน ขาดก็แค่พนักงานที่ยังมากันไม่ครบเท่านั้น นอกนั้นถือว่าพร้อมหมดแล้ว

เจียงเฉียวพาเธอเดินขึ้นไปด้านบน "ห้องทำงานของพี่อยู่ชั้นสองครับ ตรงนี้"

เมื่อผลักประตูเข้าไปก็เป็นห้องทำงานอันโอ่โถง แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องผ่านกระจกบานสูงจรดพื้นเข้ามาทำให้ห้องสว่างไสวเป็นพิเศษ

"พี่ซาน ถ้าพี่ขาดเหลืออะไรก็ซื้อเพิ่มได้เลยนะ เบิกเงินบริษัทได้เลยครับ"

อวี๋ซานหัวเราะพลางตบไหล่เขา "คิดว่าพี่ขาดแคลนเงินแค่นี้ของนายหรือไง"

เธอมองซ้ายมองขวา เดินสำรวจทั่วทั้งตึกจนครบหนึ่งรอบด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง

"แล้วทำไมไม่เห็นห้องทำงานของนายล่ะ"

เจียงเฉียวชี้ขึ้นไปเหนือศีรษะ "ข้างบนยังมีห้องใต้หลังคาอีกห้องครับ"

ห้องใต้หลังคาเป็นที่พักเดิมของฟู่เฉินเยว่ ช่วงที่เริ่มก่อตั้งบริษัทใหม่ ๆ เวลามีน้อย ภาระงานหนักหนา ยามยุ่ง ๆ เขาก็จะพักอยู่ที่บริษัทนี่เอง

ถึงจะเรียกว่าห้องใต้หลังคา แต่จริง ๆ แล้วมีพื้นที่กว่าห้าสิบตารางเมตร ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเป็นพื้นที่ทำงาน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นพื้นที่พักผ่อนอยู่อาศัย

เจียงเฉียวไม่ได้เปลี่ยนแปลงสไตล์การตกแต่งโดยรวมเลย หลังจากให้คนมาทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วก็เปลี่ยนเตียงทาทามิติดพื้นหลังใหม่ แล้วใช้ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของตัวเอง

"การออกแบบตรงนี้ก็ไม่เลวนะ นี่เจ้าของที่เดิมทิ้งไว้ให้ใช่ไหม โต๊ะทำงานดูเก่าไปหน่อยนะ"

อวี๋ซานมองโต๊ะที่มีรอยด่างพร้อยพลางสงสัย "ทำไมไม่เปลี่ยนเป็นตัวใหม่ล่ะ"

เจียงเฉียวยิ้ม "โต๊ะตัวนี้มีความหมายกับเจ้าของเดิมมากน่ะครับ ผมเลยไม่ได้เปลี่ยน อีกอย่างมันก็ไม่ได้พัง ยังแข็งแรงดี ใช้งานต่อได้ครับ"

หลังจากอวี๋ซานเดินดูจนทั่วแล้วก็เอ่ยถามคำถามที่สำคัญที่สุด "เจียงเฉียว ตั้งสตูดิโอนี่คงหมดเงินไปไม่น้อยเลยใช่ไหม อยู่ต่อหน้าพี่นายไม่ต้องทำเป็นเก่งหรอกนะ ในมือพี่ยังมีทรัพย์สินอยู่อีกเยอะ"

เจียงเฉียวหวนนึกถึงเงินในบัตรที่ทยอยถูกตัดออกไป แต่ก็มีเงินอั่งเปาถูกโอนเข้ามาใหม่อยู่เรื่อย ๆ ด้วยสารพัดข้ออ้างแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ "พี่ครับ ตอนนี้อย่างอื่นผมอาจมีไม่มาก แต่เรื่องเงินนี่มีพอใช้แน่นอนครับ"

สายตาของอวี๋ซานพลันแฝงความซับซ้อน สีหน้าก็เริ่มดูแปลกไป

คลุกคลีอยู่ในวงการนี้มานานหลายปี เรื่องพรรค์ไหนบ้างที่เธอจะไม่เคยเห็น

แต่เดิมเจียงเฉียวลำบากยากแค้นขนาดไหน เธอเคยสืบดูมาหมดแล้ว จะเป็นไปได้ยังไงที่พอเสิ่นชิงซวี่กลายมาเป็นเขาปุ๊บก็ร่ำรวยขึ้นมาได้ทันที มันไม่สมจริงเลยสักนิด

ในเมื่อไม่มีหลักฐานยืนยันตัวตน เจียงเฉียวจะเอาสมบัติของเสิ่นชิงซวี่มาใช้ได้จากที่ไหนกัน

อวี๋ซานอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป สุดท้ายก็ยังเลือกที่จะเชื่อใจเจียงเฉียว เธอเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยอย่างจริงจัง "ถ้านายมีเรื่องลำบากใจอะไรก็บอกพี่นะ อย่าได้ริไปเดินทางผิดเด็ดขาดล่ะ"

เจียงเฉียวหัวเราะไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก "พี่ซาน ผมเป็นคนยังไง พี่ยังไม่รู้อีกเหรอครับ"

ก็เพราะรู้น่ะสิ ถึงได้กลัวว่าเขาจะถูกใครบีบบังคับ จนจำใจต้องทำเรื่องที่ฝืนใจตัวเองลงไป

เจียงเฉียวรู้สึกว่าเรื่องบางเรื่องคงต้องรีบพูดให้กระจ่างโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นอวี๋ซานคงทำงานอย่างสบายใจไม่ได้แน่

เขาส่งพิกัดโรงแรมที่จองไว้สำหรับมื้อค่ำไปให้อวี๋ซาน พลางกำชับอย่างจริงจัง "พี่ซาน นัดกินข้าวมื้อค่ำวันนี้อย่าลืมนะครับ"

อวี๋ซานเตรียมของขวัญไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว เพื่อขอบคุณที่โจวหยวนชวนยื่นมือเข้าช่วย เธอไม่มีทางลืมมื้อนี้อยู่แล้ว "วางใจเถอะ พี่จำได้น่า"

ฟู่เฉินเยว่รีบกลับมาจากบริษัทก่อนเวลาถึงสองชั่วโมง ทั้งอาบน้ำ โกนหนวด แถมยังตั้งใจเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่อีกด้วย

ไม่ใช่ชุดสูททางการที่เขามักสวมใส่เป็นประจำ แต่เป็นเสื้อไหมพรมถักสีอ่อนกับเสื้อโค้ตแคชเมียร์สไตล์ลำลอง

เสิ่นชิงซวี่มองดูเขาแต่งเนื้อแต่งตัวง่วนอยู่นานพลางเอ่ยแซวปนประชดเล็กๆ "นี่คุณจะไปดูตัวหรือไงครับ"

ก็แค่ไปกินข้าวกับพี่ซานมื้อเดียวไม่ใช่หรือไง

ประธานฟู่ยกมือขึ้นจัดทรงผม พยายามทำให้ตัวเองดูเด็กลงและดูเป็นกันเองมากขึ้น "อาซวี่ คุณไม่เข้าใจหรอก นี่เป็นครั้งแรกที่คุณพาผมไปเจอญาติฝั่งคุณเลยนะ จะไม่ให้ผมให้ความสำคัญได้ยังไง แบบนี้เขาเรียกว่าให้เกียรติครับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นชิงซวี่จะพาเขาไปแนะนำให้คนคุ้นเคยรู้จัก และอาจเป็นคนเดียวที่ล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายด้วย ฟู่เฉินเยว่ย่อมต้องรอบคอบและใส่ใจเป็นพิเศษ

คนที่ยังจำอาซวี่ได้บนโลกใบนี้มีเหลืออยู่ไม่มากแล้ว เหลือเพียงคนคนนี้ที่พร้อมจะปกป้องเขา ประธานฟู่ย่อมต้องทำให้อีกฝ่ายวางใจ ว่าเขาจริงใจและต้องการจะดูแลอาซวี่ไปตลอดชีวิตจริงๆ

เสิ่นชิงซวี่รู้สึกจมูกแสบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายดูออก จึงถองศอกใส่เขาไปทีหนึ่ง "ญาติฝั่งฉันบ้านคุณสิ"

ประธานฟู่ไม่ถือสากับการปล่อยให้อีกฝ่ายได้เปรียบทางวาจา เขารับมุกตามน้ำอย่างว่าง่าย "งั้นฝั่งสามีก็ได้ ฝั่งสามี ไปกันเถอะ อย่าให้พี่สาวคุณต้องรอนานเลย"

เสิ่นชิงซวี่ย่อมรู้ดีว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร สำหรับผู้ชายคนนี้ ความทุ่มเทไม่เคยเป็นเพียงแค่คำพูด หากแต่แสดงออกมาผ่านการกระทำเสมอ

ร้านอาหารตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของอาคารชื่อดังในเมืองไห่ ทั้งชั้นถูกประธานฟู่ผู้ร่ำรวยและเปย์ไม่อั้นเหมาปิดไว้ทั้งหมด

บริเวณมุมดนตรีของร้านอาหาร นักไวโอลินกำลังบรรเลงท่วงทำนองอันแผ่วเบานุ่มนวล คลอเคล้าไปกับเสียงเปียโนพลิ้วไหว เพียงแค่ก้าวเข้ามาในบรรยากาศเช่นนี้ ก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงได้โดยไม่รู้ตัว

ทว่าอวี๋ซานกลับประหม่าจนถึงขีดสุด

แม้แต่ในยุคที่เสิ่นชิงซวี่รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด ร้านอาหารชั้นนี้ก็ใช่ว่าจะนึกอยากเหมาปิดก็ทำได้ บางสิ่งเป็นเอกสิทธิ์เฉพาะในแวดวงชื่อเสียงเงินทอง มันไม่ได้เป็นเพียงตัวแทนของความมั่งคั่งเท่านั้น แต่ยังบ่งบอกถึงอำนาจและสถานะทางสังคมอีกด้วย

นับตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในล็อบบี้ ก็มีพนักงานสองคนคอยยิ้มแย้มพาเธอขึ้นมาด้านบน และนำทางจนกระทั่งเธอนั่งลงประจำที่

อวี๋ซานไม่ได้เปิดดูเมนูอาหาร เพียงแต่ยิ้มแล้วเอ่ยถาม "ขอเสียมารยาทถามสักนิดนะคะ แขกที่เหมาปิดร้านวันนี้ชื่ออะไรเหรอคะ"

พนักงานไม่ได้แสดงความประหลาดใจที่เธอไม่ทราบชื่อ ใบหน้าที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดียังคงประดับด้วยรอยยิ้มตามหน้าที่ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ขออภัยด้วยค่ะคุณผู้หญิง ทางเราไม่มีสิทธิ์เปิดเผยชื่อของลูกค้าค่ะ"

อวี๋ซานยิ้มพลางพยักหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ"

เธอเริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายนั่งไม่ติดที่ ทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ถามเสิ่นชิงซวี่ว่าทำไมยังมาไม่ถึง เธอมาผิดที่หรือเปล่า

เสิ่นชิงซวี่มองถนนข้างหน้าที่การจราจรติดขัดพลางถอนหายใจ "ทำไมรถติดขนาดนี้นะ"

คนขับรถตอบกลับอย่างกระตือรือร้นและมีหน้าที่ "ข้างหน้าเกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนนิดหน่อยครับ คาดว่าอีกประเดี๋ยวทางน่าจะโล่งแล้วครับ"

อวี๋ซานกำลังมองหน้าจอที่ขึ้นว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ข้อความ ทันใดนั้นก็มีเสียงทักทายดังขึ้นเหนือศีรษะ "คุณอวี๋ เจอกันอีกแล้วนะครับ"

โจวหยวนชวนในชุดสูทเนี้ยบกริบกำลังก้าวเดินย้อนแสงตรงเข้ามาหาเธออย่างเชื่องช้า