บทที่ 81 คุณอาตัวโตที่ใหญ่ไปหมดทุกส่วน

"ใจกล้าไม่เบานี่ เขาสืบเจออะไรบ้างล่ะ"

"อีกฝ่ายจ้างนักสืบเอกชนมาครับ ถ่ายรูปคุณกับคุณเจียงไว้ไม่น้อย คงเพราะรู้ว่าคุณเป็นใคร เลยยังไม่กล้าส่งรูปไปให้คนแซ่ไป๋ เมมโมรีการ์ดถูกยึดไว้เรียบร้อยแล้วครับ"

"ส่งรูปมาให้ฉัน ให้เขาแอบถ่ายอีกฝ่ายแบบเดียวกับที่ถ่ายพวกเรา ฉันต้องการตารางเวลาทั้งหมดของมัน"

"ครับ"

ฟู่เฉินเยว่ใช้ตะหลิวพลิกไข่ดาวรูปหัวใจในกระทะ แล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจ เพื่อให้ไข่ดาวออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด เขาจึงขยับมืออย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

ประตูห้องพักแขกถูกผลักเปิดออก ถงถงขยี้ตาพลางเดินเตาะแตะเข้ามา "คุณอาคะ หนูอยากดื่มน้ำ"

ประธานฟู่วางตะหลิวแล้วปิดเตา รินน้ำอุ่นมาแก้วหนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลง "แก้วค่อนข้างใหญ่ เดี๋ยวอาถือให้ หนูดื่มนะ"

หนูน้อยอวี๋ซือถงไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองได้รับการดูแลดีขนาดไหน นอกจากเสิ่นชิงซวี่แล้ว เธอก็เป็นคนที่สองที่ประธานฟู่ยอมป้อนน้ำให้ดื่มกับมือ

พอดื่มน้ำเสร็จ ประธานฟู่ก็พาเธอไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างเอาใจใส่

"หนูไปเล่นรอในห้องนั่งเล่นก่อนนะ เป็นเด็กดีล่ะ อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว"

ถงถงมองซ้ายมองขวา "แล้วคุณอาเสิ่นล่ะคะ"

ประธานฟู่นึกถึงขั้นตอนการ 'ผลิตลูก' เมื่อคืนนี้ มุมปากก็จุดรอยยิ้มขึ้นมา "คุณอาเสิ่นของหนูทำงานเหนื่อยมาก ให้เขานอนต่ออีกหน่อยนะ หนูห้ามไปกวนเด็ดขาดเลย เข้าใจไหม"

ถงถงพยักหน้าอย่างว่าง่ายเป็นพิเศษ "หนูเข้าใจค่ะ เมื่อก่อนคุณอาเสิ่นก็ทำงานเหนื่อยมากเหมือนคุณแม่เลย ถงถงไม่กวนหรอกค่ะ แล้วหนูเล่นของเล่นพวกนั้นได้ไหมคะ"

อวี๋ซือถงชี้ไปยังของเล่นชิ้นใหม่ที่ยังไม่ได้แกะเล่น แววตาเป็นประกายวิบวับ

ประธานฟู่จับไหล่เล็กๆ ของเธอให้หันตัวไป แล้วชี้ไปยังสิ่งของเหล่านั้น "พวกนั้นเป็นของหนูหมดเลย อยากเล่นยังไงก็ได้ทั้งนั้น"

ถงถงวิ่งแจ้นไปอย่างมีความสุข

หลังจากฟู่เฉินเยว่ทำอาหารเช้าเสร็จ ประตูห้องนอนใหญ่ถึงได้เปิดออก เสิ่นชิงซวี่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นนวดลำคอที่เมื่อยล้า พลางเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนตัวโตกับตัวเล็กนั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหาร

ฟู่เฉินเยว่หันหน้ามา "มากินมื้อเช้าเร็ว"

อวี๋ซือถงก็ชะโงกหน้ามาทักทาย "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอาเสิ่น"

เสิ่นชิงซวี่ที่ดวงตายังสะลึมสะลือแย้มรอยยิ้มออกมา "ถงถงอรุณสวัสดิ์ วันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะ"

ถงถงแลบลิ้น "คุณอาเสิ่น พระอาทิตย์ขึ้นแล้วนะคะ ไม่เช้าแล้วค่ะ"

เสิ่นชิงซวี่ตวัดสายตาค้อนใส่ท่านประธานบางคน ก่อนจะนั่งลงข้างเด็กหญิงตัวน้อย "รีบกินเถอะ กินเสร็จเดี๋ยวอาไปส่งที่โรงเรียน"

ฟู่เฉินเยว่ประหลาดใจเล็กน้อย "ตัวแค่นี้ ไปโรงเรียนแล้วเหรอ"

ดูท่าทางแล้ว ประธานฟู่ไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนจริง ๆ

หนูน้อยอวี๋ซือถงมองเขาด้วยสายตาประมาณว่า 'คุณอานี่ทึ่มจัง' "คุณอาตัวโต หนูอยู่ชั้นอนุบาลสองแล้วนะคะ"

ฟู่เฉินเยว่ได้ยินสรรพนามนี้ก็สงสัย "ทำไมถึงเรียกอาว่าคุณอาตัวโตล่ะ"

ถงถงตอบ "ก็เพราะคุณอาดูตัวใหญ่มากเลยนี่คะ ทั้งสูง มือก็ใหญ่ หัวก็ใหญ่ ขาก็ใหญ่ เท้าก็ใหญ่ ดูตัวใหญ่กว่าคุณอาเสิ่นตั้งเยอะ"

เสิ่นชิงซวี่หลุดขำพรืดออกมา มองเขาอย่างล้อเลียน "อืม ใช่เลย อายุคุณก็เยอะมากด้วย"

ประธานฟู่ไม่ได้สะทกสะท้านกับการแซวแค่นี้แม้แต่น้อย เขาเพียงแค่มองราชาจอเงินเสิ่นด้วยสายตาแบบผู้ใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "นั่นสิ ผมใหญ่หรือไม่ใหญ่ คุณไม่ใช่คนที่รู้ดีที่สุดหรอกเหรอ"

ใต้โต๊ะ เสิ่นชิงซวี่เตะขาเขาไปทีหนึ่ง จะบ้าตาย ปากไม่มีหูรูดเอาเสียเลย เด็กยังนั่งอยู่นะ จะมาปล่อยความหื่นอะไรแถวนี้

ยังหยอกล้อกันไม่ทันจบ ประธานฟู่ก็ต้องออกไปข้างนอกเพราะมีสายโทรเข้ามา ก่อนไปเขาเอ่ยอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย "คงไปส่งพวกคุณด้วยไม่ได้แล้วนะ"

เสิ่นชิงซวี่อยากให้เขาไปเร็ว ๆ อยู่แล้ว จะได้ไม่ทำเด็กเสียคน จึงโบกมือไล่ "รีบไปหาเงินเลี้ยงครอบครัวเถอะ เด็กคนเดียวผมไปส่งเองได้"

ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้ไปส่งอยู่ดี เพราะหลังจากฟู่เฉินเยว่เพิ่งออกไปได้ไม่นาน อวี๋ซานก็รีบร้อนเดินทางมาถึง

"คุณแม่ ในที่สุดคุณแม่ก็มา คิดถึงคุณแม่จังเลยค่ะ"

หนูน้อยอวี๋ออดอ้อนเก่งเป็นที่หนึ่ง เธอโอบรอบคออวี๋ซานแล้วจุ๊บเข้าที่แก้มดังฟอด

เมื่อวานเพราะเธอเอาเรื่องที่คุณแม่ทะเลาะกับคนอื่นไปเล่าเป็นความลับให้เสิ่นชิงซวี่ฟัง ในใจเลยยังกังวลอยู่บ้างว่าคุณแม่จะโกรธ

อวี๋ซานหอมแก้มตอบลูกไปหนึ่งที พอหันกลับมามองเสิ่นชิงซวี่อีกครั้ง สายตาก็แฝงความซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย "เรื่องเมื่อวาน ต้องขอบคุณเพื่อนนายจริงๆ นะคะ"

เรื่องการยกเลิกสัญญากับทางบริษัทยังคงคาราคาซัง แม้จะจ้างทนายมาแล้ว แต่ก็ยังตกลงยอมความกันไม่ได้

ทนายกลัวจะไปล่วงเกินผู้มีอิทธิพล จึงไม่กล้าเปิดหน้าชนกับไห่เซิ่งตรงๆ ส่งผลให้สถานการณ์ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาโดยตลอด จนกระทั่งคนที่เสิ่นชิงซวี่ส่งมานั่นแหละ

อวี๋ซานถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายไปเจรจายังไง รู้แค่ว่าพอบรรดาผู้บริหารระดับสูงของไห่เซิ่งเห็นหน้าเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ทั้งยังยอมตกลงเรื่องยกเลิกสัญญาแต่โดยดีโดยแทบไม่ยื้อเลยสักนิด

ด้วยสายตาและคอนเนกชันระดับเธอ มีหรือจะดูไม่ออกว่าไห่เซิ่งไม่ได้ถูกโน้มน้าวใจ แต่กำลังหวาดกลัวอยู่ต่างหาก

คนที่ทำให้แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของไห่เซิ่งยังต้องหวาดกลัวได้ เสิ่นชิงซวี่ไปรู้จักได้อย่างไร

ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

อวี๋ซานมองไปยังโถงทางเข้า กุญแจรถคันนั้นยังคงวางระเกะระกะอยู่บนหลังตู้เช่นเดิม ดูไม่ใส่ใจราวกับเป็นของไร้ราคาชิ้นหนึ่ง

เธอทำงานเป็นผู้จัดการดารามานานหลายปี ย่อมมีฐานะทางการเงินที่มั่นคง แต่ก็ไม่ได้มั่งมีถึงขั้นจะปล่อยปละละเลยได้ขนาดนี้ นับประสาอะไรกับ "เจียงเฉียว" ที่ไม่มีอะไรติดตัวเลยสักอย่าง

เสิ่นชิงซวี่นึกไม่ถึงว่าโจวหยวนชวนจะทำงานได้รวดเร็วทันใจขนาดนี้ จึงแปลกใจอยู่บ้าง "คุณเจอโจวหยวนชวนแล้วเหรอครับ"

อวี๋ซานยิ้มบางๆ "ทนายที่คุณโจวพามาเก่งกาจมากเลยค่ะ ทางไห่เซิ่งยอมตกลงยกเลิกสัญญาแล้ว แถมไม่มีข้อสัญญาเอารัดเอาเปรียบหรือค่าปรับผิดสัญญาเลยสักนิด"

"แล้วเพื่อนนายคนนี้ไปรู้จักกันที่ไหนเหรอคะ"

เสิ่นชิงซวี่ไม่ได้คิดจะปิดบังเธอ เพียงแต่หากพูดลอยๆ ตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนไม่ให้เกียรติฟู่เฉินเยว่ จึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า "เรื่องนี้มันพูดยาวครับ เอาเป็นว่าก่อนเข้ากอง พวกเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อดีไหม พรุ่งนี้ตอนเย็นเป็นไงครับ"

อวี๋ซานสังหรณ์ใจว่ามื้ออาหารนี้อาจไม่เหมือนอย่างที่เธอคิดไว้ "คุณโจวคนนั้นจะไปด้วยไหมคะ เขาช่วยฉันไว้เยอะมาก อย่างน้อยก็ควรได้ขอบคุณต่อหน้าสักครั้ง"

ในเมื่อเป็นเพื่อนของเสิ่นชิงซวี่ อีกทั้งยังมีเรื่องนี้มาเกี่ยวข้องกัน มื้อนี้ก็น่าจะกินด้วยกันไม่ใช่หรือ

เสิ่นชิงซวี่ "ถ้าคุณอยากให้เขาไปด้วยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมค่อยบอกเขาอีกที"

ระหว่างทางไปส่งลูกที่โรงเรียน อวี๋ซานยังคงนึกสงสัย ที่บอกว่าถ้าเธออยากให้อีกฝ่ายไปด้วยมันหมายความว่ายังไงกัน หรือว่าคุณโจวคนนี้จะไม่ใช่ตัวเอกของเรื่องงั้นเหรอ

ถงถงนั่งรัดเข็มขัดอยู่บนคาร์ซีต ไม่ยอมพูดไม่ยอมจาแม้แต่คำเดียว

อวี๋ซานเพิ่งจะสังเกตเห็นความเงียบที่ผิดปกติของลูกสาว จึงถามด้วยความสงสัย "ถงถง ทำไมทำหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะลูก มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ"

อวี๋ซือถงทอดถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ "เฮ้อ ของเล่นที่คุณลุงตัวใหญ่ซื้อให้ หนูก็ยังเล่นไม่หนำใจเลยนี่คะ"

อวี๋ซานทำหน้างงงวย "คุณลุงตัวใหญ่เหรอ ไปมีคุณลุงตัวใหญ่มาจากไหนกัน"

ทำไมฟังดูเหมือนพวกมิจฉาชีพลักพาตัวเด็กชอบกลล่ะเนี่ย

ถงถงกางแขนสองข้างออกแล้ววาดเป็นวงกลม ก่อนจะอธิบายด้วยถ้อยคำแสนซื่อตรงว่า "ก็คุณลุงที่ตรงไหนๆ ก็ใหญ่มากไปหมดไงคะ"

อวี๋ซาน : ???