บทที่ 80 อาซวี่คลอดให้ผม

เสิ่นชิงซวี่ไม่ใช่เพิ่งเคยเจอฉินมู่เป็นครั้งแรก และรู้จักอีกฝ่ายอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อเทียบกับโจวหยวนชวนแล้วไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น ทั้งไม่เคยเอ่ยปากขอให้อีกฝ่ายช่วยทำอะไรให้มาก่อน

เขายิ้มพลางทักทายฉินมู่

ฉินมู่พยักหน้า ก่อนจะหลุดปากทักออกไปตามสัญชาตญาณ "คุณนาย... แค่กๆๆ... คุณเจียง สวัสดีตอนบ่ายครับ"

เจียงเฉียวมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขำ พลางตบศีรษะถงถงเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษ "ถงถง เรียกคุณอาสิครับ"

อวี๋ซือถงเงยหน้าขึ้น ร้องเรียกเสียงหวาน "สวัสดีค่ะคุณอา"

ฉินมู่ยกมือกุมหน้าอกอย่างอดไม่ได้ มองเธอด้วยแววตาเป็นประกาย "สวัสดีครับเจ้าหญิงตัวน้อย"

ทำไมถึงมีเด็กผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้นะ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเกินไปแล้ว สมแล้วที่เป็นลูกของคุณนาย

พอนึกถึงตรงนี้ ผู้ช่วยฉินก็พลันชะงักไป เดี๋ยวสิ ไม่ถูกนี่ ถ้าเป็นลูกของคุณเจียง แล้วแม่ของเด็กล่ะ

หรือว่า... เจ้านายของพวกเขาจะไปบีบบังคับแย่งชิงมา???

ในยามว่างผู้ช่วยพิเศษฉินไม่รู้ว่าอ่านนิยายท่านประธานเผด็จการไปกี่เรื่องแล้ว มาถึงตอนนี้สมองจึงแล่นพล่านจนถึงขีดสุด

ฟู่เฉินเยว่ยืนอยู่หน้ากองของเล่นพวกนั้น แล้วกวักมือเรียกถงถง "ถงถง มาดูสิ ชอบชิ้นไหน"

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า เด็กไม่มีภูมิคุ้มกันต่อของเล่นเลยสักนิด

เด็กหญิงตัวน้อยวางพู่กันในมือลง แล้วซอยเท้าวิ่งรี่เข้าไปหา

ความจริงพิสูจน์ว่า แม้ประธานฟู่จะไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แต่ความเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม เขาไม่ได้ซื้อแค่พวกตุ๊กตาบาร์บี้หรือบ้านสีชมพูเท่านั้น แต่ยังซื้อกระทั่งรถถัง รถยนต์ และปืนกลมือมาด้วย

จากนั้น ฝีเท้าของเด็กหญิงก็หยุดลงตรงระยะห่างสามก้าว ดวงตาจ้องเป๋งไปที่ปืนกลมือกระบอกที่สูงกว่าตัวเธอโดยไม่กะพริบ

ฟู่เฉินเยว่ผุดยิ้มอย่างรู้ทัน หยิบปืนกระบอกนั้นขึ้นมาแล้วยื่นให้ "อยากเล่นเหรอ"

ถงถงโบกไม้โบกมือ "คุณแม่บอกว่า ไม่มีผลงานไม่รับรางวัล ไม่ให้รับของของคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าค่ะ"

ฟู่เฉินเยว่ "โอ๊ะ ตัวแค่นี้รู้จักคำว่าไม่มีผลงานไม่รับรางวัลด้วยเหรอเนี่ย"

ถงถงส่งเสียงฮึอย่างภูมิใจเล็กๆ "หนูรู้ตั้งเยอะแน่ะค่ะ"

ฟู่เฉินเยว่พยักหน้า "อืม แต่ฉันไม่ใช่คนอื่น ของของฉันก็คือของของคุณอาเสิ่นของเธอ ของที่เขาให้ จะเอาไหมล่ะ"

หนูน้อยอวี๋ซือถงไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร "ทำไมของของคุณถึงเป็นของของเขาได้ล่ะคะ"

ฟู่เฉินเยว่กำลังคิดอยู่ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรให้เข้าใจง่าย พลันเงยหน้าขึ้นมาเห็นฉินมู่กำลังจ้องมองมาตาไม่กะพริบ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันควัน "ทำไมนายยังอยู่อีก"

ฉินมู่ : ...

ผมไม่ควรอยู่ตรงนี้ ผมควรจะมุดลงไปอยู่ใต้ดิน

แม้ผู้ช่วยพิเศษฉินจะอยากเผือกเรื่องซุบซิบมากแค่ไหน แต่เรื่องบางเรื่องหากรู้มากไปก็อาจตายเร็วขึ้น เขาจึงหันหลังแล้วเดินโอ้เอ้จากไป

เสิ่นชิงซวี่ส่ายหน้าอย่างขบขัน แล้วโยนเด็กให้ฟู่เฉินเยว่รับผิดชอบไปอย่างสบายใจ

ประธานฟู่ยังคงอธิบายความหมายของทรัพย์สินร่วมในสมรสระหว่างเขากับเสิ่นชิงซวี่ให้เด็กหญิงฟัง แต่อธิบายไปรอบหนึ่งแล้วพบว่าอีกฝ่ายยังคงทำตาแป๋วไม่เข้าใจ จึงเลิกอธิบายเสียเลย แล้วหยิบปืนยาวกระบอกนั้นมายัดใส่มือเธอตรงๆ

"มา ฉันสอนเล่น"

ถงถงถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองตาไม่กะพริบ

ปืนกลมือกระบอกนี้ค่อนข้างยาว ตัวเธอยังเล็กเกินไปจนถือไม่ไหว ได้แต่พึ่งให้ฟู่เฉินเยว่ช่วยประคอง

หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กนั่งลงบนพรมแล้วเริ่มศึกษาวิธีเล่นของเล่นด้วยกัน เด็กหญิงตัวน้อยที่ตอนแรกยังกลัวประธานฟู่อยู่ลืมความหวาดระแวงเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น และจมดิ่งอยู่กับความสุขอย่างเต็มเปี่ยม

เสิ่นชิงซวี่พิงเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ มองชายหนุ่มที่สลัดความเคร่งขรึมทิ้งไปจนหมดคนนั้นอย่างเงียบๆ พลางหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

ประธานฟู่กระหยิ่มใจนัก เห็นไหมล่ะ ไม่มีใครที่เขารับมือไม่ได้สักคน

ทว่า พอถึงเวลานอนในตอนกลางคืน เขากลับพบว่า ตนเองรับมือไม่ไหวจริงๆ เพราะเขาแย่งสู้ไม่ได้

ถงถงเป็นเด็กผู้หญิง พวกเขาสองคนไม่สะดวก ฟู่เฉินเยว่จึงจ้างคุณป้าแม่บ้านมาช่วยอาบน้ำให้เธอโดยเฉพาะ ทั้งยังตั้งใจซื้อชุดลำลองอยู่บ้านตัวใหม่มาซักและอบจนแห้งสะอาดเรียบร้อย ถึงค่อยเอามาเปลี่ยนให้

แต่หนูน้อยยังเด็กเกินไป ไม่กล้านอนห้องพักแขกคนเดียว ยืนกรานจะให้เสิ่นชิงซวี่อยู่เป็นเพื่อนให้ได้

เด็กหญิงตัวน้อยเนื้อตัวนุ่มนิ่มส่งเสียงออดอ้อนเรียกคุณอาไม่หยุด ราชาจอเงินเสิ่นจึงทอดทิ้งประธานฟู่ผู้แสนหยาบกระด้างไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเอนกายลงข้างถงถงแล้วเล่านิทานก่อนนอนให้เธอฟัง

นิทานเล่าไปได้เพียงครึ่งเรื่อง ประธานฟู่ก็รี่เข้ามาจับจองเตียงอีกฝั่ง

เขามองมาด้วยสายตาตัดพ้ออย่างยิ่ง "อีกสองวันคุณก็ต้องออกไปทำงานแล้ว มีเวลาอยู่ด้วยกันแค่นี้ ยังจะแบ่งให้คนอื่นอีกเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่ยันเท้าใส่เขาไปทีหนึ่ง "แย่งกระทั่งกับเด็ก ทำตัวเป็นเด็กไปได้"

ถงถงทำหน้าทะเล้นตามพลางหัวเราะคิกคัก "คุณอาทำตัวเป็นเด็ก"

ประธานฟู่บีบจมูกเล็กๆ ของเธอเบาๆ "ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อบ่ายใครเล่นด้วยตั้งครึ่งค่อนวัน"

ถงถงยื่นมือไปจับมือพวกเขาทั้งสองคนไว้ข้างละคน "งั้นพวกคุณอาก็นอนเป็นเพื่อนหนูด้วยกันสิคะ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่เคยมีประสบการณ์นอนกล่อมเด็กมาก่อน การที่เขาเสนอหน้ามาตรงนี้ก็แค่อยากอยู่ใกล้เสิ่นชิงซวี่เท่านั้น ประสบการณ์แบบนี้จึงนับว่าแปลกใหม่ทีเดียว

"หนูนอนเถอะ ฉันกับคุณอาเสิ่นของหนูจะอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้แหละ"

ก่อนจะผล็อยหลับ หนูน้อยยังคงเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยวางใจนัก "แล้วคุณแม่ล่ะคะ คุณอาช่วยคุณแม่หรือยังคะ"

เสิ่นชิงซวี่ให้คำมั่นกับเธอ "วางใจเถอะ คุณอาฟู่ของหนูเก่งกาจรอบด้าน ต้องช่วยคุณแม่แก้ปัญหาได้แน่นอน รอหนูตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยแล้วล่ะ"

หนูน้อยอวี๋ซือถงหลับตาลงอย่างว่าง่าย ร่างกายที่เล่นซนมาทั้งวันเหนื่อยล้าอย่างรวดเร็ว ผ่านไปไม่กี่นาทีก็ผล็อยหลับสนิท

ทั้งสองคนรอต่อไปอีกยี่สิบนาที จนมั่นใจว่าเด็กหญิงหลับสนิทแล้วจริงๆ ถึงค่อยย่องออกจากห้องอย่างแผ่วเบา

พอพ้นประตูออกมา ฟู่เฉินเยว่ก็ผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมา รู้สึกโล่งอกโล่งใจไม่น้อย

เสิ่นชิงซวี่พิงกรอบประตู มองเขาอย่างขบขัน "ผมนึกว่าคุณไม่ชอบเด็กเสียอีก"

ฟู่เฉินเยว่โบกมือ พลางตอบตามตรง "ผมไม่ชอบเด็กจริงๆ นั่นแหละครับ"

เสิ่นชิงซวี่ชี้ไปทางในห้อง "แต่การกระทำของคุณไม่ได้บอกแบบนั้นเลยนะ"

ฟู่เฉินเยว่วาดแขนโอบเอวเขาแล้วพากันเดินกลับห้อง "นั่นก็เพราะเธอเป็นเด็กที่คุณพามา ผมเห็นคุณเอ็นดูเธอมาก ก็ย่อมไม่อยากให้เธอรู้สึกเกลียดผมน่ะสิครับ"

เสิ่นชิงซวี่ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบนี้ การที่พวกเขาสองคนคบกันย่อมไม่มีทางมีลูกของตัวเองอยู่แล้ว แต่เดิมเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

เขาจึงถามออกไปอย่างไม่ทันยั้งคิด "คุณจะเสียดายไหมที่ไม่มีลูกของตัวเอง"

ฟู่เฉินเยว่นิ่งคิดครู่หนึ่ง "ความจริงการสืบทอดสายเลือดไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับผมเลย ไม่มีใครคาดเดาได้ว่าอนาคตหรือวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เมื่อเทียบกับการมานั่งคิดเรื่องสืบสกุล ผมให้ความสำคัญกับการใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันมากกว่าครับ"

"เรื่องลูกไม่เคยอยู่ในแผนการในอนาคตของผมเลย อนาคตของผมไม่มีลูกก็ได้ แต่จะไม่มีคุณไม่ได้เด็ดขาด"

เสิ่นชิงซวี่ไม่ทันตั้งตัวว่าจะถูกสารภาพรักใส่กะทันหันแบบนี้อีก จึงก้มหน้าลงเพื่อกลบเกลื่อน โดยที่ใบหูแดงก่ำไปหมดแล้ว

วินาทีถัดมา เขาก็ได้ยินฟู่เฉินเยว่พูดขึ้นว่า "แต่แน่นอนว่า ถ้าเด็กคนนั้นเป็นคนที่คุณคลอดให้ล่ะก็ ผมต้องชอบมากแน่ๆ"

พูดจบก็โน้มตัวลงอุ้มคนขึ้นพาดบ่า "ไปเถอะ อาซวี่ กลับห้องไปคลอดลูกให้ผมดีกว่า"

เสิ่นชิงซวี่ : ...

คิดไว้แล้วไม่มีผิด จริงจังได้ไม่เกินสามวิจริงๆ