บทที่ 79 ลูกสาวของเสิ่นชิงซวี่

ระหว่างทางขากลับ หลังจากฟังเด็กหญิงตัวน้อยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก แม้หลายช่วงจะจับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก แต่ก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้าง

ช่วงก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งให้โจวหยวนชวนช่วยสืบเรื่องราวช่วงนี้ของอวี๋ซาน จึงพอเข้าใจที่มาที่ไปทั้งหมด

ตั้งแต่เขาจากไป งานของอวี๋ซานก็ได้รับแรงกดดันจากหลายทิศทาง

พอไม่มีราชาจอเงินอย่างเขา บริษัทก็ไม่มีทางเลี้ยงคนว่างงานไว้เฉยๆ ด้วยเส้นสายของอวี๋ซานและทรัพยากรของบริษัท การจะปั้นดาราระดับท็อปขึ้นมาอีกคนไม่ใช่เรื่องยากเลย

ที่ยากคือตัวอวี๋ซานเองไม่ยอมทำ

วัฒนธรรมองค์กรของไห่เซิ่งถือว่าค่อนข้างดีทีเดียวเมื่อเทียบกับที่อื่น แต่บริษัทใหญ่ย่อมมีข้อเสียแบบบริษัทใหญ่ ทั้งการแก่งแย่งชิงดีในหมู่ผู้บริหารและการแบ่งพรรคแบ่งพวกอย่างรุนแรง ในอดีตเพราะมีเสิ่นชิงซวี่อยู่ อวี๋ซานจึงสามารถวางตัวเป็นอิสระอยู่นอกขั้วอำนาจเหล่านั้นได้

ทว่านับตั้งแต่เสิ่นชิงซวี่ไม่อยู่ ทั้งสองฝ่ายต่างก็พยายามดึงตัวเธอไปร่วมก๊ก ซ้ำยังมีกลุ่มที่เรียกตัวเองว่าคนกลางซึ่งเป็นฝั่งของประธานบริษัท ทว่าในนั้นกลับมีตัวน่ารังเกียจอย่างจ้าวฟังเฉวียน ที่คอยลวนลามรังควานเธอทั้งต่อหน้าและลับหลังอยู่เรื่อย ปากก็อ้างว่าตามจีบ แต่ความจริงแค่หวังในความสวยของเธอโดยไม่คิดจะรับผิดชอบอะไร

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา สถานการณ์ของอวี๋ซานในบริษัทไม่ได้ดูดีเหมือนภาพที่เห็นภายนอกเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เสิ่นชิงซวี่เป็นเบอร์หนึ่งของไห่เซิ่ง ทรัพยากรมากมายต่างทุ่มเทลงมาที่เขา ส่งผลให้ส่วนแบ่งเค้กของคนอื่นน้อยลงไปด้วย เมื่อเขาสิ้นใจ ทรัพยากรเหล่านี้จึงย่อมถูกคนอื่นรุมแย่งชิงไปตามระเบียบ

ต่อให้อวี๋ซานจะมีความสามารถแค่ไหน ก็ไม่มีทางปกป้องสิ่งเหล่านี้เอาไว้ได้อย่างเหนียวแน่นมั่นคง

ใครๆ ก็อยากให้เธอรับเด็กในสังกัดไปดูแล แต่ละฝ่ายต่างก็ระแวงกันเอง สุดท้ายกลายเป็นเธอที่ถูกบีบอยู่ตรงกลาง กลายเป็นคนที่ทำอะไรก็ผิดไปหมดในสายตาทุกฝ่าย

การปรากฏตัวของเสิ่นชิงซวี่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้เธอได้พอดี แทนที่จะเสียเวลาจมอยู่กับการแก่งแย่งแบ่งขั้วในบริษัท สู้กระโดดออกมาเริ่มต้นความสัมพันธ์ในการทำงานใหม่อย่างใสสะอาดเสียยังดีกว่า

ทว่าเส้นสายในมือของอวี๋ซานนั้นทรงพลังเหลือเกิน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอรู้จักผู้กำกับ คนเขียนบท นักแสดง และผู้บริหารสื่อต่างๆ นับไม่ถ้วน คนแบบนี้ มีหรือที่บริษัทจะยอมปล่อยตัวไปง่ายๆ

ฝ่ายกฎหมายงัดสัญญาที่เคยเซ็นไว้กับอวี๋ซานออกมาดูข้ามคืน พลิกหาช่องโหว่ทุกซอกทุกมุมเพื่อหาทางรั้งตัวเธอไว้

แต่อวี๋ซานปักใจแน่วแน่ว่าจะไป ใครมาเกลี้ยกล่อมก็ไม่เป็นผล การสืบความลับใต้โต๊ะถูกหยิบขึ้นมาวางบนโต๊ะอย่างเปิดเผย ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทผลัดกันมาโน้มน้าวอยู่หลายรอบ ถึงขั้นเคยมีปากเสียงกัน แทบจะฉีกหน้าไม่เผาผีกันอยู่รอมร่อ

ตอนนี้บริษัทกำลังยื้อเวลาเพื่อพยายามหาช่องโหว่ในสัญญา ส่วนอวี๋ซานก็ติดต่อทนายไว้แล้ว ตั้งใจจะให้ทนายเป็นตัวแทนเจรจากับบริษัทโดยตรง

สถานการณ์จึงคุมเชิงกันอยู่แบบนั้น ไม่มีใครยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

หากยังลาออกจากบริษัทอย่างเป็นทางการไม่ได้ เธอก็ไม่สามารถประสานงานเรื่องทรัพยากรต่างๆ ได้เลย

เสิ่นชิงซวี่ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว จึงหยิบนมขวดหนึ่งจากช่องเก็บของในรถมาเปิดฝาส่งให้ถงถง "หนูถึงได้ยินคุณแม่บอกว่า วันนี้มาเจรจาสินะ"

ถงถงพยักหน้าหงึกหงัก "ตอนแม่คุยโทรศัพท์ หนูแอบได้ยินมาค่ะ"

ระหว่างจอดติดไฟแดง ฟู่เฉินเยว่เคาะนิ้วกับพวงมาลัยเบาๆ "เด็กคนนี้ฉลาดไม่เบาเลยนะ"

อายุแค่นี้ก็สื่อสารเรื่องราวได้มากขนาดนี้ แถมยังรู้ว่าต้องแอบมาขอความช่วยเหลือจากเสิ่นชิงซวี่อีก

เสิ่นชิงซวี่ลูบหัวเด็กหญิง "ถงถงโตมากับการเลี้ยงดูของพี่ซานคนเดียวตั้งแต่เด็ก รู้ความมาก แล้วก็สงสารที่คุณแม่ทำงานเหนื่อย บางครั้งช่วงที่พี่ซานยุ่ง ตอนวันหยุดเธอก็จะมาอยู่กับผม"

ฟู่เฉินเยว่ "แปลว่าที่ฉลาดขนาดนี้เพราะเรียนรู้จากคุณงั้นสิ?"

เสิ่นชิงซวี่ไม่รู้ว่าเขาไปจับประเด็นมาจากไหน ถึงกับหลุดขำ "นี่มันเรื่องของพันธุกรรม ได้แม่มาเต็มๆ เกี่ยวอะไรกับผมล่ะครับ"

ช่างยกยอปอปั้นเอาหน้าให้เขาเหลือเกิน

สัญญาณไฟเขียวสว่างขึ้น รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง ฟู่เฉินเยว่เอี้ยวหน้ามองไปข้างหลังเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า "เฉินชิงเทคโนโลยีมีฝ่ายกฎหมายโดยเฉพาะ ในนั้นมีทนายที่เชี่ยวชาญการจัดการปัญหาเรื่องการยกเลิกสัญญาแบบนี้อยู่ คุณอวี๋น่าจะจำเป็นต้องใช้นะ"

เสิ่นชิงซวี่กำลังจะถามโจวหยวนชวนอยู่พอดี ข้อความยังไม่ทันได้ส่งออกไป พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ จึงเปลี่ยนเป็นส่งนามบัตรของอวี๋ซานให้โจวหยวนชวนแทน เพื่อให้เธอบอกความต้องการกับอีกฝ่ายโดยตรง

จากนั้นก็คุยกับโจวหยวนชวนถึงความต้องการทางฝั่งนี้อีกเล็กน้อย

ผู้ช่วยพิเศษโจวที่กำลังจัดการเอกสารอยู่ พอเห็นข้อความจาก "ภรรยาเจ้านาย" ก็ไม่ได้เอ่ยถามเจ้านายซ้ำอีก หันไปช่วยยืมตัวคนให้ทันที

เสิ่นชิงซวี่ติดต่ออวี๋ซานอีกครั้ง บอกเธอว่ามีเพื่อนที่เชี่ยวชาญการจัดการเรื่องแบบนี้อยู่คนหนึ่ง

วุ่นวายกันไปยกใหญ่ รถก็แล่นเข้ามาในที่จอดรถชั้นใต้ดินเรียบร้อยแล้ว

ตอนขึ้นรถ อวี๋ซือถงมัวแต่ฟ้องเสิ่นชิงซวี่ นึกว่าคนที่ขับรถอยู่ด้านหน้าคือคนขับรถ จนกระทั่งเธอเห็นใบหน้าของฟู่เฉินเยว่

ถงถงเงยหน้าขึ้น มองสำรวจเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปสองก้าว กอดขาของเสิ่นชิงซวี่เอาไว้ "คุณอาคะ คุณอาคนนี้...ดุจังเลย ถงถงกลัวนิดหน่อยค่ะ"

คำสุดท้ายพูดเสียงเบาเป็นพิเศษ ทั้งที่กลัวแท้ๆ แต่ก็ยังอดจ้องมองเขาไม่ได้

ด้วยความที่อยู่ตำแหน่งสูงมาหลายปี เวลาที่ฟู่เฉินเยว่ไม่ยิ้ม จึงมีกลิ่นอายความเย็นชาที่ดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์โกรธ อย่าว่าแต่เด็กเลย แม้แต่ผู้ใหญ่เห็นเข้าก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ จนอยากจะหลบเลี่ยงไปโดยสัญชาตญาณ

เสิ่นชิงซวี่อุ้มเด็กน้อยขึ้นมา แล้วเตะเขาไปทีหนึ่งแบบไม่เบาไม่แรง "ทำหน้าตึงไปทำไม ยิ้มหน่อยสิครับ"

ประธานฟู่รู้สึกว่าตัวเองช่างไม่ได้รับความเป็นธรรมเอาเสียเลย เมื่อครู่เขาอุตส่าห์แผ่รังสีความเป็นมิตรแท้ๆ เพราะหนูน้อยผิวขาวหมดจด ทั้งยังไม่งอแงไม่โวยวาย ช่างน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ แม้แต่คนที่ไม่ค่อยชอบเด็กอย่างเขา มองดูแล้วก็ยังอดใจอ่อนไม่ได้

ฟู่เฉินเยว่คลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรสุดขีด แล้วยื่นสองมือออกไปหาเธอ "คุณอาเสิ่นของหนูอุ้มไม่ไหวหรอก ให้อาอุ้มดีไหมครับ"

อวี๋ซือถงกอดคอเสิ่นชิงซวี่แน่นขึ้น ส่ายหน้าดิก ไม่พูดไม่จา ได้แต่ซุกศีรษะลงกับซอกคอของเขา

พอยิ้มแล้ว ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิมอีก

ฟู่เฉินเยว่ : ...

ปรากฏตัวขึ้นแล้ว เพศตรงข้ามที่เขาอยากเข้าใกล้ แต่กลับต่อต้านเขา

ฟู่เฉินเยว่ลูบคลำสายประคำที่ข้อมือ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วรัวนิ้วจัดการอะไรบางอย่างยกใหญ่

พอกลับถึงบ้านได้ไม่นาน เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ฉินมู่เข็นรถเข็นคันเล็ก ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูบ้าน

ฟู่เฉินเยว่เปิดประตู "ขนเข้ามาให้หมดเลย"

ในฐานะผู้ช่วยที่ประธานฟู่ไว้วางใจที่สุด ฉินมู่มองของเล่นเด็กกองโตตรงหน้าแล้วก็ยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่ออยู่บ้าง หรือพูดให้ถูกคือจับต้นชนปลายไม่ถูกเลยทีเดียว

หรือว่าประธานฟู่จะมีลูกตกหล่นอยู่ข้างนอกกัน ไม่อย่างนั้นทำไมจู่ๆ ถึงสั่งให้เขาซื้อของเล่นเยอะขนาดนี้ล่ะ

จากนั้นเขาก็เห็นเสิ่นชิงซวี่ที่กำลังนั่งวาดรูปเป็นเพื่อนเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ในห้องนั่งเล่น

ผู้ช่วยฉินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เด็กคนนี้ คงไม่ใช่ว่า...เป็นของภรรยาเจ้านายหรอกนะ???

ก็แหม ติดตามเจ้านายมาตั้งหลายปี สถานะเรื่องส่วนตัวของเขา ตนกับโจวหยวนชวนย่อมรู้ดีที่สุด อย่าว่าแต่เพศตรงข้ามเลย แม้แต่เพศเดียวกันที่สนิทสนมด้วยก็ยังมีน้อยจนน่าสงสาร

เจ้านายไม่มีทางเป็นไปได้ งั้นก็ต้องเป็นของภรรยาเจ้านายแล้วล่ะ

ภายในใจของผู้ช่วยฉินปั่นป่วนอย่างบ้าคลั่ง แววตาเผยความตื่นตะลึงราวกับเพิ่งได้เผือกเรื่องซุบซิบสะเทือนฟ้าดิน นึกอยากจะเปิดวิดีโอคอลหาโจวหยวนชวนในวินาทีถัดไป เพื่อระบายความช็อกนี้ให้ฟังเสียเดี๋ยวนั้น

แต่ผู้ช่วยประธานก็คือผู้ช่วยประธาน เบื้องหน้ายังคงสุขุมน่าเชื่อถือ ไม่เผยความประหลาดใจออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย ทั้งยังก้มหน้าก้มตาขนของเล่นเข้ามาทีละชิ้นอย่างขยันขันแข็ง

พอยกของเสร็จ ฉินมู่ก็มองเสิ่นชิงซวี่ด้วยสายตาเลื่อมใส ไม่สิ จะเรียกว่าเลื่อมใสอย่างเดียวยังน้อยไป เรียกว่าเทิดทูนบูชาเลยต่างหาก