บทที่ 78 มือบนประตูห้องน้ำ

ฤดูหนาวฟ้ามืดเร็ว แค่หกโมงเย็นท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

เจียงเฉียวจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของสนามบิน เขาไม่ได้ให้ใครตามมาด้วย แต่ขับมาคนเดียว

ระหว่างรอคน เขาก็ส่งข้อความหาอวี๋ซาน บอกให้เธอหาผู้ช่วยใหม่อีกสองคน ทั้งยังจัดการปัญหาบางอย่างของสตูดิโอผ่านทางออนไลน์ จนกระทั่งมีคนมาเคาะกระจกรถ

เจียงเฉียวหันไปมอง ก็เห็นใบหน้าใหญ่โตใบหน้าหนึ่งแนบชิดติดกระจกรถ ดูหลอนระทึกขวัญไม่น้อย

เขาเงียบไปสามวินาทีแล้วจึงปลดล็อกประตูรถ

ฟู่เฉินเยว่เปิดประตูฝั่งคนขับ ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยปากเลยแม้แต่น้อย แขนยาวกางออก มือใหญ่ประคองท้ายทอยของเขาไว้พลางโน้มตัวลงมา แล้วประกบจูบลงไปอย่างไม่ลังเล

ประตูรถเปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ไม่อาจบดบังเรือนร่างสูงใหญ่ของฟู่เฉินเยว่ได้ ร่างที่โน้มเข้ามาในรถครึ่งตัวนั้นค้อมนิ่งสนิท

ทั้งที่อุณหภูมินอกรถหนาวเย็นถึงเพียงนั้น แต่ร่างกายที่แนบชิดกันกลับแผ่ไอร้อนออกมาอย่างไม่อาจห้าม ราวกับจะกลืนกินกันและกันเข้าไป

เจียงเฉียวจำต้องเงยหน้าขึ้น มือข้างหนึ่งที่เคยวางอยู่ข้างลำตัวเอื้อมไปโอบรอบคออีกฝ่าย กางนิ้วทั้งห้าสอดเข้าไปในกลุ่มผมดำขลับหนานุ่ม

แปลกมาก ฟู่เฉินเยว่คนนี้อารมณ์แข็งกร้าว นิสัยเผด็จการ บางครั้งก็ค่อนข้างเอาแต่ใจ ทว่าเส้นผมกลับนุ่มสลวยและเส้นเล็กละเอียดอย่างไม่น่าเชื่อ

เจียงเฉียวทนรับแรงกดดันจากด้านบนแทบไม่ไหว มือที่ขยำผมเขาจึงเผลอออกแรง ทว่าการกระทำนี้ไม่เพียงไม่ช่วยห้ามปรามอีกฝ่าย แต่กลับยิ่งดึงดูดการจู่โจมระลอกใหม่เข้ามาแทน

ไออุ่นภายในรถถูกสายลมพัดกระจายไปทีละนิด จนกระทั่งเย็นเฉียบไปทั่ว

ฟู่เฉินเยว่วางมือข้างหนึ่งยันพวงมาลัยไว้ ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น สายตาจับจ้องเขาไม่กะพริบ ทั้งที่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่กลับคล้ายแฝงความในใจไว้เป็นหมื่นเป็นพันคำ

สุดท้ายถ้อยคำทั้งหมดก็แปรเปลี่ยนเป็นเพียงเสียงถอนหายใจ "อาซวี่"

ริมฝีปากของเสิ่นชิงซวี่แดงก่ำผิดปกติ ทั้งยังบวมเป่งเล็กน้อย เขานาน ๆ ทีจะไม่หาเรื่อง เพียงเอ่ยเสียงเบาว่า "ขึ้นรถเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน"

ฟู่เฉินเยว่มองเขาอย่างลึกซึ้ง สุดท้ายก็เผยรอยยิ้มออกมา จากนั้นจึงปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วอุ้มคนลงมาจากรถ "ไปนั่งข้างคนขับ"

เสิ่นชิงซวี่หลุบตาลง มองเรียวขาที่ห่อหุ้มด้วยกางเกงสูทของอีกฝ่าย รวมถึงส่วนเกินที่ผงาดขึ้นมาอย่างมีชีวิตชีวา เอ่ยแซวว่า "คุณแน่ใจนะว่าจะขับรถ?"

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยอย่างมีความหมายแฝง "ต้องขับอยู่แล้วสิ"

เสิ่นชิงซวี่ไม่เถียงกับเขา กระชับเสื้อคลุมแล้วยอมย้ายไปนั่งที่เบาะข้างคนขับแต่โดยดี

จนกระทั่งรถแล่นออกจากลานจอด รถที่จอดอยู่ด้านหลังถึงได้บรรทุกสัมภาระของเจ้านายแล้วค่อย ๆ ขับตามไป

คนขับรถพูดไม่ออกบอกไม่ถูก มีคนมารับแล้วจะให้เขาตามมาด้วยทำไมกัน

แต่คนจ่ายเงินคือพระเจ้า ใครจะไปมีปัญหากับเงินกันล่ะ

เมื่อกลับถึงบ้าน สัมภาระเพิ่งวางลง ประตูใหญ่ก็ถูกปิดสนิท

มือของเสิ่นชิงซวี่ยังไม่ทันได้กดสวิตช์ไฟ ก็ถูกฝ่ามือใหญ่สอดประสานเข้ามาตามร่องนิ้ว จับกุมนิ้วทั้งสิบแนบแน่นแล้วกดทาบไว้กับตู้ด้านข้าง

"อาซวี่ อาซวี่ เสิ่นชิงซวี่"

เสิ่นชิงซวี่ค่อย ๆ กระชับนิ้วมือ พลางส่งเสียงขานรับแผ่วเบา "อืม"

ร่างสูงใหญ่ของฟู่เฉินเยว่ทาบทับลงมา โอบล้อมเขาทั้งตัวไว้ในอ้อมอก

จากนั้นก็เป็นจูบอันหนักหน่วงถาโถมที่ยากจะต้านทาน

เสื้อโค้ต เชิ้ต เข็มขัด ร่วงหล่นทีละชิ้น โซฟานุ่มยวบยุบตัวลง ผ้าห่มพลอยเลื่อนไถลลงไปกองบนพื้น

เสียงหอบหายใจของเสิ่นชิงซวี่ดังขึ้น "เดี๋ยวก่อน ตรงนี้... ตรงนี้ไม่ได้ ยังไม่..."

ถ้อยคำถูกกลืนหายไป ฟู่เฉินเยว่เอ่ยปลอบประโลมเสียงต่ำ "ไม่ต้องรีบ ให้คุณก่อน"

ม่านไม่ได้ถูกดึงปิด แสงจันทร์รำไรส่องลอดกระจกบานจรดพื้น สลัวรางส่องกระทบร่างที่พัวพันอยู่ในห้องนั่งเล่น

นิ้วมือของเสิ่นชิงซวี่สอดผ่านเส้นผมนุ่มสลวยกลุ่มนั้นจนอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าขึ้น เม็ดเหงื่อไหลรินจากหน้าผากผ่านข้างหู แล้วหยาดซึมหายเข้าไปในไรผม

เสียงหอบกระเส่าและเสียงกลืนดังขึ้นพร้อมกัน

ใบหน้าของเสิ่นชิงซวี่แดงซ่านขึ้นมาทันควัน "คุณ... คายออกมานะ"

ฟู่เฉินเยว่ขยับขึ้นมาตามจังหวะ ใช้มือข้างหนึ่งเกลี่ยหยาดน้ำแวววาวที่มุมปากออก พลางเอ่ยช้า ๆ "ไม่ทันแล้ว"

เขาช้อนแผ่นหลังอีกฝ่าย โน้มตัวลงแบกร่างขึ้นพาดบ่า ก้าวขายาวตรงไปยังห้องน้ำแล้วปิดประตูกระจกลง

ดวงไฟเพียงดวงเดียวในห้องสว่างขึ้น ถูกประตูกระจกขวางกั้นไว้ด้านใน

ฝ่ามือข้างหนึ่งทาบลงบนประตูกระจกอย่างกะทันหัน ก่อนจะถูกมืออีกข้างทาบทับลงมา

ไอร้อนจากน้ำอุ่นเกาะตัวบนประตูกระจกจนกลายเป็นหยดน้ำเม็ดใหญ่ ก่อนจะไหลรินลงมาตามบานกระจกอย่างต่อเนื่อง และรวมตัวเป็นสายน้ำไหลนองไปตามพื้นด้านใน

"อาซวี่ มองกระจกสิครับ"

"อาซวี่ หนาวไหมครับ"

"อาซวี่ คุณคิดถึงผมบ้างหรือเปล่า"

"อาซวี่ ผมคิดถึงคุณเหลือเกิน"

จากห้องน้ำกลับมายังห้องนอน แล้วจากนั้นก็วนกลับไปที่ห้องน้ำอีก

เสิ่นชิงซวี่จำไม่ได้เลยว่าตัวเองผล็อยหลับไปตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าตอนตื่นขึ้นมานั้นหิวมาก หิวจนตาลาย แขนขาเมื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง ความปวดเมื่อยที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง แม้แต่จะยกแขนขึ้นสักนิดยังรู้สึกตึงเกร็งไปหมด

เขากดสวิตช์ที่หัวเตียง ผ้าม่านค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองฝั่ง สภาพอากาศที่มืดครึ้มไร้แสงแดด ทำให้ไม่มีแสงเจิดจ้าแยงตา

เสิ่นชิงซวี่คว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาดูเวลา แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหลับตาลงอีกครั้ง

นึกไม่ถึงว่าจะบ่ายของอีกวันแล้ว นี่เขานอนไปนานแค่ไหนกันแน่

มีข้อความส่งเข้ามาในโทรศัพท์ไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นข้อความจากอวี๋ซาน

พอแตะเข้าไปในบทสนทนาถึงได้พบว่ามีคนตอบข้อความแทนเขาไปแล้ว และคนคนนั้นเป็นใครก็ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา

เสิ่นชิงซวี่เปิดดูข้อความล่าสุด มันคือการแจ้งผลการคัดเลือกนักแสดงว่าผ่านแล้ว รวมถึงตารางงานตลอดสองเดือนข้างหน้าและคิวงานต่าง ๆ

เขาตอบข้อความทั้งหมดเสร็จ พอเลื่อนลงมาข้างล่าง ก็เห็นคำขอเป็นเพื่อนจากคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

อีกฝ่ายใส่หมายเหตุไว้ว่า เฮ่อเผิง

เสิ่นชิงซวี่เมินข้อความนั้น โยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แล้วเลิกผ้าห่มลงจากเตียง

วินาทีที่ปลายเท้าแตะลงบนพรม เขาก็แทบจะเข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้น

"เป็นหมาจริง ๆ สินะ"

เขากัดฟันกรอดพลางนั่งพักที่ขอบเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปลี่ยนชื่อบันทึกของคนที่ปักหมุดไว้ด้านบนสุด จาก "สามีสุดที่รัก" เป็น "ไอ้หมาฟู่"

ไอ้หมาฟู่ดันผลักประตูเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี

"อาซวี่ ตื่นแล้วทำไมไม่เรียกผมล่ะครับ"

เสิ่นชิงซวี่ยิ้มไม่ถึงดวงตามองเขา "เรียกคุณมาอาบน้ำอีกรอบเหรอ"

ฟู่เฉินเยว่รู้ดีว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย แต่นี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาจะควบคุมได้เสียเมื่อไหร่

"พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งเดือนหนึ่งแล้วนะครับ"

ขมับของเสิ่นชิงซวี่กระตุก "ไม่ได้เจอแค่ยี่สิบวัน จะกลายเป็นเดือนหนึ่งได้ยังไง"

ฟู่เฉินเยว่อุ้มอีกฝ่ายขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิงพลางเดินตรงไปยังห้องน้ำ พลางวิเคราะห์เข้าข้างตัวเองไปด้วย "อาซวี่ เรื่องแบบนี้คุณยังจำได้แม่นขนาดนี้ คุณรักผมมากจริง ๆ ด้วย"

เสิ่นชิงซวี่ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของเขาอย่างไม่เบาไม่แรงนัก "คุณหน้าหนาแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ"

ฟู่เฉินเยว่ใช้การกระทำเป็นคำตอบ ชัดเจนเลยว่าใช่

เสิ่นชิงซวี่ยืนอยู่ข้างอ่างล้างหน้า ชายตามองเขา "ทำไมคุณยังไม่ออกไปอีก"

ฟู่เฉินเยว่ "ผมแค่อยากช่วยนี่ครับ"

เสิ่นชิงซวี่เตะเขาไปทีหนึ่ง แต่เพราะไม่มีแรง จึงดูไม่เหมือนการเตะ ทว่ากลับเหมือนกำลังหยอกเย้ากันเสียมากกว่า "ไสหัวไปเลย"

ฟู่เฉินเยว่ถามอย่างไม่วางใจ "ไม่ต้องให้ผมช่วยพยุงจริง ๆ หรือครับ"

เสิ่นชิงซวี่ชักมือที่กำลังจะปลดขอบกางเกงกลับมา ก่อนจะก้าวไปผลักอีกฝ่ายออกไปแล้วปิดประตูดังปัง

ฟู่เฉินเยว่พิงกรอบประตู หัวเราะจนไหล่ไหว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

เสิ่นชิงซวี่แปรงฟันไปด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ยื่นตารางงานที่เพิ่งได้รับมาจ่อตรงหน้าเขา

พอเห็นตารางงานที่แน่นเอี้ยด สีหน้าของประธานฟู่ก็พลันบูดบึ้งลงทันที

หลังจากกลับจากการไปทำงานต่างเมือง ฟู่เฉินเยว่ก็ไม่ได้ว่างเลย งานที่บริษัทยังคงยุ่งมากอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่เมื่อใกล้จะต้องแยกจากกันอีกครั้ง เขาจึงให้คนส่งงานทั้งหมดที่พอจะทำที่บ้านได้มาให้ แม้แต่การประชุมก็ยังเปลี่ยนเป็นการประชุมออนไลน์แทน

เสิ่นชิงซวี่เองก็ยุ่ง ประสิทธิภาพการทำงานของอวี๋ซานนั้นเลื่องชื่อในวงการ สตูดิโอเพิ่งก่อตั้ง คนที่ต้องรับสมัครก็ทยอยเข้ามาทำงานอย่างต่อเนื่อง ทว่าเขาก็เป็นเจ้านาย นอกจากเรื่องบทและคิวงานทั่วไปแล้ว เรื่องภายในบริษัทเขาก็ต้องดูแลจัดการเช่นกัน

ทั้งสองคนต่างนั่งทำงานกันคนละครึ่งห้องทำงาน ฝั่งหนึ่งมีฟู่เฉินเยว่สวมหูฟังคอยฟังรายงานการประชุมออนไลน์ อีกฝั่งหนึ่งมีเสิ่นชิงซวี่ที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็ว บรรยากาศนับว่ากลมกลืนลงตัวทีเดียว

เมื่อก่อนเสิ่นชิงซวี่มีหน้าที่เพียงแค่แสดงละคร เรื่องของทีมงานมีแค่ดูแลบ้างเป็นครั้งคราวและไม่ได้เชี่ยวชาญอะไร พอได้มาเป็นเจ้านายเองถึงได้รู้ว่า รายละเอียดหยุมหยิมมีมากมายเหลือเกิน การตัดสินใจเรื่องต่าง ๆ ไม่ได้ง่ายไปกว่าการแสดงเลยแม้แต่น้อย

พอดูเอกสารทั้งหมดเสร็จ เขาก็ได้รับข้อความจากอวี๋ซานอีกครั้ง

——อย่าลืมอัปเดตเว่ยป๋อด้วยล่ะ

ถ้าพี่ซานไม่เตือน เขาก็เกือบลืมไปแล้วจริง ๆ

เว่ยป๋ออัปเดตครั้งล่าสุดก็ตั้งแต่ตอนที่ "เงาเมฆา" ปิดกล้อง หลังจากนั้นก็แค่ลงรูปชีวิตประจำวันง่าย ๆ ไปครั้งเดียว ด้วยความเคลื่อนไหวที่น้อยนิดขนาดนี้ ต่อให้เดินอยู่บนถนนแล้วไม่มีใครจำได้ก็ถือว่าปกติมากจริง ๆ

สตูดิโอยังไม่เข้าที่เข้าทาง เว่ยป๋อของสตูดิโอก็ยังไม่ได้ลงทะเบียนยืนยันตัวตน ตอนนี้บัญชีเดียวที่ยังพอเคลื่อนไหวได้จึงมีแค่บัญชีส่วนตัวของเขาเองเท่านั้น

เสิ่นชิงซวี่คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี เขาถือโทรศัพท์มือถือหามุมถ่ายเซลฟีไปสองสามรูป แต่ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยพอใจ จึงเงยหน้ามองไปทางฟู่เฉินเยว่

สีหน้าของประธานฟู่เรียบเฉย สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ ไม่ค่อยพูดจา และยามที่เอ่ยปากขึ้นมาเป็นครั้งคราว น้ำเสียงก็จริงจังเป็นงานเป็นการอย่างยิ่ง กระทั่งดูเคร่งขรึมด้วยซ้ำ แตกต่างจากไอ้หมาฟู่หน้าหนาไร้ยางอายเวลาอยู่บ้านราวกับคนละคน

เสิ่นชิงซวี่มองไปมองมา จู่ ๆ ก็เหมือนมีอะไรดลใจให้ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพเงาที่ทอดลงบนพื้นรูปหนึ่ง

เงาค่อนข้างเลือนราง มองเห็นเพียงราง ๆ ว่าเป็นเงาร่างของผู้ชายคนหนึ่ง และเนื่องจากมุมแสง เงาร่างนั้นจึงทอดยาวออกไป

ขนาดตัวเขาเองยังดูไม่ออกเลยว่าเป็นใครกันแน่

ด้วยความรู้สึกส่วนตัวที่ซ่อนเร้นบางอย่าง เขา

รูปเงาถูกวางไว้ตรงกลางพอดี

หน้าสดล้วน ๆ ไม่ได้เปิดฟิลเตอร์แต่งภาพด้วยซ้ำ

ต้องยอมรับว่าใบหน้านี้ดูดีไร้ที่ติจริง ๆ

ครึ่งปีมานี้มีคนคอยขุนเขาเป็นอย่างดี จากคนที่เคยผอมซูบจนแทบไม่มีเลือดฝาดในวันวาน ยามนี้กลับมีพวงแก้มเปล่งปลั่ง แถมยังมีน้ำมีนวลขึ้นเล็กน้อย แก้มมีเนื้อมากขึ้น ทั้งตัวเผยให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวาและสุขภาพดีของคนหนุ่มสาวจากข้างในสู่ภายนอก

เส้นผมที่เดิมแห้งกรอบก็กลับมานุ่มสลวย ดำขลับเป็นประกาย

ไม่ได้ตัดผมมานานแล้ว ปลายผมตรงหน้าผากจึงยาวจนเกือบจะปรกคิ้ว พอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ใบหน้าดูเล็กลงไปอีก

เสิ่นชิงซวี่โพสต์รูปออกไปพร้อมข้อความสั้น ๆ แล้วโยนโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง ในใจคิดคำนวณว่าคงต้องรีบเปิดบัญชีเว่ยป๋อของสตูดิโอให้เรียบร้อยโดยเร็ว

แล้วค่อยหาคนมารับผิดชอบเรื่องการถ่ายภาพและงานประชาสัมพันธ์โดยเฉพาะ จะได้ช่วยประหยัดแรงเขาไปได้มาก

เพียงแต่บัญชีส่วนตัว เขายังคงเก็บไว้ดูแลเอง นี่เป็นความเคยชินตลอดมาของเขา

นั่งนานจนร่างกายเมื่อยล้า เสิ่นชิงซวี่กำลังคิดจะลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย โทรศัพท์ก็สั่นครืดขึ้นมา

เขาเหลือบมองฟู่เฉินเยว่ที่ยังคงประชุมอยู่ แล้วถือโทรศัพท์เดินออกจากห้องหนังสือ

พอกดรับสาย เสียงร้อนรนก็ดังมาจากปลายสาย "ชิงซวี่ ฉันขอเอาถงถงไปฝากไว้ที่นายได้ไหม ช่วยดูแลให้ฉันแค่คืนเดียวก็พอ"

อวี๋ซือถงเป็นลูกสาวของอวี๋ซาน ปีนี้อายุหกขวบแล้ว ตอนที่หย่ากับอดีตสามีคราวนั้น อวี๋ซานไม่เอาอะไรเลย เลือกเพียงสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกสาวเท่านั้น เพื่อเด็กคนนี้แล้ว เธอแทบจะยอมเดินออกจากบ้านตัวเปล่า

สำหรับเธอแล้ว ถงถงก็คือชีวิตทั้งชีวิต

ลูกสาวคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเธอ

เสิ่นชิงซวี่เคยดูแลเด็กน้อยมาตั้งแต่แบเบาะ ทั้งยังเคยพาไปไหนมาไหนด้วยตั้งหลายครั้ง ถึงขั้นที่เคยถูกปาปารัซซีแอบถ่ายได้อยู่สองสามหนจนกุข่าวว่าเขาแอบแต่งงานมีลูกอย่างลับ ๆ

เขารับรู้ได้ถึงความร้อนใจในน้ำเสียงของอวี๋ซาน จึงผ่อนเสียงลง "พี่ซานไม่ต้องรีบร้อนครับ ตอนนี้ถงถงอยู่ที่ไหน ผมจะไปรับแกเดี๋ยวนี้"

ฝั่งอวี๋ซานดูเหมือนจะมีใครเรียก เธอจึงขานรับไปสองคำ ก่อนจะเอ่ยต่อ "ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไห่เซิ่ง ถงถงอยู่ในห้องทำงานของฉัน นายไปถึงข้างล่างแล้วค่อยติดต่อฉันนะ"

หลังจากวางสาย เสิ่นชิงซวี่ลูบโทรศัพท์พลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปที่หน้าประตูห้องหนังสือแล้วผลักเปิดออก พลางทำสัญญาณมือบอกอีกฝ่ายว่าจะออกไปข้างนอก

ฟู่เฉินเยว่ทำสัญญาณมือขอพักชั่วคราวแล้วปิดไมค์

"จะออกไปข้างนอกเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่ตอบ "ตอนนี้ไม่มีคนดูแลลูกสาวของพี่ซาน ผมจะไปรับแกสักหน่อยครับ"

ฟู่เฉินเยว่บอก "รอก่อน เดี๋ยวไปด้วยกัน ทางนี้ผมเสร็จพอดีครับ"

เสิ่นชิงซวี่ลังเลไปชั่วครู่ "ได้ครับ"

โดยปกติในเวลาที่มีแค่พวกเขาสองคน ฟู่เฉินเยว่แทบจะไม่ให้คนขับรถขับให้ แต่มักจะเป็นคนขับเองตลอด

เสิ่นชิงซวี่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ กำลังจะเปิดระบบนำทาง ประธานฟู่ก็เหลือบมองหน้าจอรถแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งมากุมมือเขาไว้ "ผมรู้ทางครับ"

เสิ่นชิงซวี่ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมาได้ จึงมองเขาด้วยสายตาล้อเลียน "ในไห่เฉิงยังมีที่ไหนที่ประธานฟู่ไม่รู้จักด้วยเหรอครับ"

ฟู่เฉินเยว่หันหน้ามามอง "ทางอื่นอาจจะไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร แต่ทางไปบริษัทเก่าของคุณ ผมจำได้ดีครับ"

ส่วนที่ว่าทำไมถึงจำได้ นั่นก็เป็นเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างรู้แก่ใจกันดี

เสิ่นชิงซวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ เอียงคอมองคนที่กำลังขับรถ

เมื่อก่อน ตัวเขาไปรู้สึกว่าคนคนนี้น่ารำคาญได้ยังไงกันนะ

ดูเหมือนว่าจะนึกไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า ยามที่ในสายตาของคุณมองเห็นแต่ข้อดีของใครคนหนึ่ง นั่นแปลว่าคุณจบเห่แล้ว เป็นพวกคลั่งรักสมองไหลอย่างแท้จริง

เสิ่นชิงซวี่หัวเราะเงียบๆ คลั่งรักสมองไหลก็ช่างประไร ใครมันจะไปใจเย็นได้ตลอดทั้งชีวิตโดยไม่เคยขาดสติบ้างล่ะ

รถจอดลงตรงช่องจอดชั่วคราวริมถนนข้างบริษัท อวี๋ซานที่ได้รับข้อความแล้วรีบอุ้มเด็กน้อยเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

ถงถงถักเปียเล็กๆ สองข้าง สวมเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตสีชมพู ดูตัวกลมป้อมไปหมด

ไม่ได้เจอกันกว่าครึ่งปี โตขึ้นอีกตั้งเยอะ

เสิ่นชิงซวี่ลงจากรถ ตอนที่ยื่นมือไปรับตัวเด็กมา ถงถงยังมีท่าทีขัดขืนอยู่บ้าง

กระทั่งเขาเอ่ยทัก "เสี่ยวถงถง ยังจำคุณอาได้ไหมครับ"

เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ จู่ๆ ก็ร้องทัก "อาเสิ่น คุณคืออาเสิ่นนี่นา"

เสิ่นชิงซวี่มองเธอด้วยความประหลาดใจ "ขนาดนี้ยังดูออกอีกเหรอเนี่ย"

อวี๋ซือถงกางแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอเขาไว้ทันที แล้วหันไปพูดกับอวี๋ซาน "คุณแม่คะ หนูจะไปกับคุณอาอย่างว่าง่ายค่ะ แม่สบายใจทำงานได้เลยนะคะ"

อวี๋ซาน "วันนี้พี่วุ่นจริงๆ ค่ะ"

เสิ่นชิงซวี่หยอกล้อเด็กหญิงตัวน้อย พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า "พี่ซาน เกรงใจผมทำไมกันครับ เรื่องยกเลิกสัญญามีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

อวี๋ซานโบกมือ "ไม่มีอะไรหรอก เรื่องนี้เธอไม่ต้องกังวลนะ พี่เข้าไปก่อนล่ะ"

ภายในรถ ด้วยความที่มีฟิล์มกรองแสงบดบัง จึงมองไม่เห็นคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ อวี๋ซานรีบกลับเข้าไปข้างใน จึงไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นชิงซวี่อุ้มเด็กขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง

พอขึ้นรถมา เด็กหญิงตัวน้อยก็มองเขาตาละห้อย "คุณอาคะ คุณแม่ทะเลาะกับคนอื่นมาค่ะ แม่ไม่ยอมให้หนูบอก คุณอาช่วยแม่หน่อยสิคะ"