บทที่ 77 บทบาทใหม่

โรงแรมอยู่ใกล้กับสตูดิโอมาก หลังจากเช็คอินเสร็จ เจียงเฉียวก็ตรงเข้าห้องน้ำทันที

หนาวจนแทบบ้า แม้ตอนหลังจะสวมเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตแล้ว แต่มือเท้าที่เย็นเฉียบก็ไม่หายชาในทันที จนกระทั่งได้น้ำร้อนชะโลมร่างกาย ถึงได้รู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

ขณะที่อาบน้ำเสร็จแล้วขดตัวอยู่บนโซฟาเพื่ออ่านข้อมูล เจียงเฉียวนึกถึงสายตาที่เหอเผิงใช้มองเขาก่อนจะจากไป

อีกฝ่ายใช้สายตาแบบที่เขาเกลียดชังนักหนากวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะกระซิบเบาๆ ว่า "ผมรู้ครับ คุณเป็นคนประเภทเดียวกับผม คุณเจียงไม่ชอบผู้หญิงใช่ไหมล่ะ"

พูดจบเหอเผิงก็เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูราวกับว่าเข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง

เจียงเฉียวนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็ได้แต่พูดไม่ออก อดไม่ได้ที่จะสบถเบาๆ "โรคจิต"

หวังว่าไอ้โรคจิตนี่จะไม่โผล่มาอีกในวันพรุ่งนี้ให้รำคาญตาหรอกนะ

แล้ววันต่อมา ไอ้โรคจิตก็ยังโผล่มาจนได้

คราวนี้เหอเผิงนำของกินมาอีกเพียบ มีทั้งขนมขบเคี้ยวและเค้กชิ้นเล็กๆ มากมาย

ทีมงานถ่ายทำต่างก็ดีใจกันถ้วนหน้า ใครได้รับไปต่างก็กล่าวคำชมไม่ขาดปาก จากนั้นเหอเผิงก็ถือเค้กชิ้นเล็กหน้าตาน่ากินเดินตรงมาที่หน้าเจียงเฉียว

"คุณเจียงครับ เดี๋ยวต้องทำงานกันอีกยาว ทานอะไรรองท้องก่อนสิครับ"

เจียงเฉียวมองเค้กชิ้นจิ๋วนั่นแล้วยิ้มบางๆ "ขอบคุณครับคุณเหอ แต่ช่วงนี้ผมลดน้ำหนักอยู่ เลยไม่ทานของหวานครับ"

เหอเผิงไม่คาดคิดว่าจะถูกปฏิเสธต่อหน้าตรงๆ จึงหัวเราะแห้งๆ อย่างเก้อเขิน "คุณดูผอมจะตายไป จะลดน้ำหนักไปทำไมกันครับ"

พอดีกับที่ตากล้องเตรียมพร้อมแล้ว เจียงเฉียวจึงพยักหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป ทว่าตอนที่เดินไปถึงข้างกายอวี่ซาน เธอกลับดึงแขนเขาไว้พลางชำเลืองมองเหอเผิงแล้วถามเสียงเบา "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

เจียงเฉียวถอนหายใจ "โทษผมเถอะ ก็คนมันสวยหล่อแต่กำเนิดน่ะ"

อวี่ซานเข้าใจได้ทันที เธอผลักเขาหนึ่งที "ไปทำงานไปไป๊"

นิสัยนี้นี่ ทำไมยิ่งนับวันยิ่งดูร่าเริงเกินเบอร์นะ ถึงขั้นพูดจาหลงตัวเองขนาดนี้ได้เนี่ย

แม้ว่าจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ

หลังจากนั้น อวี่ซานก็ไม่ปล่อยให้เจียงเฉียวต้องอยู่คนเดียวอีกเลย จนกระทั่งจบงาน ทั้งสองคนก็ไม่ได้รั้งรออะไรเพิ่มเติม รีบขึ้นเครื่องบินกลับทันที

ทว่าโชคร้ายหน่อยที่ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน ในช่วงบ่ายวันนั้นเขาบินไปต่างประเทศพอดี ก่อนเดินทางเขายังส่งข้อความมาบอกเจียงเฉียวว่าจะรีบกลับ

เจียงเฉียวเตือนเขาว่าให้เน้นความปลอดภัยเป็นหลัก เรื่องงานสำคัญกว่า ไม่ต้องคอยห่วงว่าจะต้องรีบกลับบ้านหรอก

แต่แล้วฟู่เฉินเยว่ก็ต้องติดแหง็กอยู่ที่ต่างประเทศนานถึงครึ่งเดือน เพราะปัญหาบางอย่างของทางคู่ร่วมธุรกิจ

ช่วงครึ่งเดือนนี้เจียงเฉียวเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาหาคนมาจัดสตูดิโอใหม่ รับสมัครผู้ช่วยเพิ่มอีกสองคน แถมยังอ่านบทไปไม่น้อย สุดท้ายก็มาลงตัวที่บทละครโทรทัศน์แนวสืบสวนสอบสวนเรื่องหนึ่ง และตัดสินใจจะไปแคสติ้ง

เช้าตรู่ของวันที่ไปแคสติ้ง เจียงเฉียวก็ได้รับข่าวว่าฟู่เฉินเยว่กำลังจะกลับมา โดยจะถึงตอนหกโมงเย็น

ท่านประธานฟู่เปรยออกมาอย่างอ้อมๆ ว่าหวังจะมีคนไปรับที่สนามบิน

จริงๆ แล้วต่อให้เขาไม่พูด เจียงเฉียวก็ตั้งใจว่าจะไปรับอยู่แล้ว

เขารู้สึก... ไม่สิ ไม่ใช่แค่หน่อยเดียว แต่เขาคิดถึงผู้ชายคนนั้นจริงๆ

นับตั้งแต่เขาฟื้นคืนชีพมา นอกจากตอนที่อยู่ในกองถ่ายแล้ว ทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน เขาก็จะได้เห็นฟู่เฉินเยว่อยู่ที่นั่นเสมอ

เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านคนเดียว ในห้องที่ว่างเปล่าเขาก็ไม่เคยรู้สึกว่ามีอะไรที่ต้องปรับตัว แต่ตอนนี้พอกลับถึงบ้าน เขากลับเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาโดยไม่รู้ตัว

แล้วถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่า คนคนนั้นไม่อยู่บ้าน

ทว่าข้าวของที่เป็นของฟู่เฉินเยว่ภายในบ้านกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นรองเท้าแตะไซส์ใหญ่ที่วางอยู่หน้าประตู แก้วน้ำที่เพิ่มขึ้นมาบนชั้นวาง พื้นที่ในห้องหนังสือที่ถูกคนอีกคนยึดไปครึ่งหนึ่ง แปรงสีฟันบนอ่างล้างหน้า รวมถึงเสื้อผ้าเหล่านั้นในห้องแต่งตัว

ฟู่เฉินเยว่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในชีวิตของเขาด้วยท่าทีที่เขายากจะปฏิเสธ ไม่ใช่แค่กับห้องห้องนี้ แต่ยังรวมถึงหัวใจที่เคยปิดตายของเขาด้วย

เจียงเฉียวยืนพิงผนังตอบข้อความจนเสร็จ ทันใดนั้นเสียงของผู้กำกับก็ดังออกมาจากข้างใน

เขาปิดหน้าจอมือถือแล้วส่งให้ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป

"อวิ๋นอิ๋น" กว่าจะออกฉายก็ต้องรอถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อน นั่นหมายความว่าจนถึงตอนนี้ เขายังไม่มีผลงานการแสดงที่เป็นชิ้นเป็นอัน และก็ยังไม่มีกระแสความนิยมเท่าไรนัก

แม้ข่าวฉาวในอดีตเหล่านั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลาจนแทบไม่มีใครพูดถึงแล้วก็ตาม แต่ถ้าดูจากสถานะของเขาในตอนนี้ เขายังไม่สามารถคว้าบทพระเอกมาครองได้

ทว่าอวี๋ซานเส้นสายกว้างขวางและมีทรัพยากรในมือมากมาย บทที่เธอหามาให้เขาในครั้งนี้แม้จะเป็นเพียงตัวละครชายลำดับสาม แต่กลับเป็นบทที่น่าจดจำและมีความท้าทายสูงมาก

บทที่เขาต้องมาคัดตัวคือสายสืบที่ตำรวจส่งเข้าไปแฝงตัวอยู่ในกลุ่มค้ายาเสพติด

ตัวละครสายลับต้องอาศัยการแสดงที่มีมิติหลากหลาย หากมองจากภาพลักษณ์ภายนอกแล้วเขายังดูห่างไกลอยู่บ้าง แต่จะคว้าบทนี้มาได้หรือไม่ สุดท้ายก็ต้องขึ้นอยู่กับฝีมือของเขาเอง

ก่อนมาที่นี่ เขาอ่านบททั้งหมดจนจบแล้ว และเขียนประวัติตัวละครตามความเข้าใจของตัวเองสำหรับบทบาทสำคัญๆ ทุกตัวตามความเคยชินเหมือนอย่างที่ผ่านมา

เรื่องอื่นเขาอาจไม่ถนัด แต่เรื่องการแสดง นี่คืออาณาเขตของเขา

ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวผ่านประตูเข้ามา เจียงเฉียวก็เปลี่ยนท่วงท่าการเดิน คนที่เดิมทีมีบุคลิกสง่างามแลดูอ่อนโยน เพียงแค่เปลี่ยนท่าเดิน จู่ๆ ก็แผ่กลิ่นอายอันธพาลและเสเพลไร้ระเบียบออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เจียงเฉียวมองไปยังกลุ่มคนที่นั่งเรียงกันอยู่ตรงนั้น มีทั้งผู้กำกับ แอ็กติ้งโค้ช ตัวแทนจากฝั่งผู้ลงทุน และยังมีจูชิน นักแสดงนำของเรื่องนี้อยู่ด้วย

จะว่าไปแล้ว แต่ก่อนเจียงเฉียวก็เคยรู้จักกับจูชิน ทั้งสองคนร่วมงานกันมาหลายเรื่อง นับเป็นคนคุ้นเคยกันดี

อีกฝ่ายฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมและมีความรับผิดชอบต่องานสูงมาก เสียแค่นิสัยค่อนข้างดื้อรั้น เป็นคนประเภทที่ว่าถ้าถูกชะตากับใคร ก็จะมองว่าคนคนนั้นดีไปหมดและคอยปกป้องอย่างเต็มที่ แต่ถ้าไม่ชอบขี้หน้าใครขึ้นมา ก็จะไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย

เจียงเฉียวคุ้นเคยกับขั้นตอนการคัดเลือกนักแสดงเป็นอย่างดี หลังแนะนำตัวเสร็จ ผู้กำกับก็สั่งให้คนยื่นบทตอนหนึ่งมาให้เขาลองแสดง

เจียงเฉียวกวาดตามองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฉากไหน

มันคือฉากที่เซวียโหลวในฐานะสายลับยอมเสี่ยงอันตรายถูกจับได้เพื่อส่งข้อมูลข่าวกรองให้เพื่อนร่วมงาน แต่เพราะอีกฝ่ายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางจึงมาไม่ทันตามเวลานัด ทำให้เซวียโหลวบังเอิญเผชิญหน้ากับมือขวาของแก๊งค้ายา เขาจึงต้องแก้ต่างเอาตัวรอดเพื่อคลี่คลายความสงสัยของอีกฝ่าย

ฉากนี้แสดงไม่ง่ายเลยสักนิด ทั้งยังทดสอบสภาพจิตใจอย่างยิ่ง

เจียงเฉียวอ่านเพียงครู่เดียวก็วางบทลงด้านข้าง เขาหลุบตาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แววตาก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์กะล่อนในทันใด

"พี่จาง ลมอะไรหอบพี่มาถึงนี่ล่ะครับ"

......

ด้านนอกห้อง ผู้ช่วยกำลังยืนรออย่างเบื่อหน่าย จู่ๆ โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา เป็นโทรศัพท์ของเจียงเฉียวนั่นเอง

เขาหลุบตามองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ชื่อที่บันทึกไว้คือ "พ่อบ้านฟู่"

พ่อบ้านเหรอ

ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเจ้านายคนใหม่ของเขาจะมีพ่อบ้านกับเขาด้วย

ผู้ช่วยตัวน้อยกดรับสาย "สวัสดีครับ อาจารย์เจียงกำลังคัดตัวอยู่ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะมีเสียงผู้ชายดังขึ้น "อืม ฉันรู้แล้ว"

จากนั้นก็วางสายไป

ผู้ช่วยยืนเหวอ อะไรคือรู้แล้ว นี่มันพ่อบ้านจากที่ไหนกัน ทำไมถึงไม่มีมารยาทเอาเสียเลย

เขาเก็บโทรศัพท์เครื่องนั้นเข้าที่ แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นอยู่ข้างๆ กระทั่งเจียงเฉียวเดินออกมาก็ยังไม่รู้ตัว จนเจียงเฉียวแตะไหล่เขานั่นแหละ ผู้ช่วยตัวน้อยถึงได้สะดุ้งยืนตัวตรง

เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อาจารย์เจียง การคัดตัวเป็นยังไงบ้างครับ"

เจียงเฉียวหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาจากมืออีกฝ่าย "ก็พอได้"

พอผู้ช่วยได้ยินเขาบอกว่าพอได้ ก็รู้ทันทีว่ามีโอกาสชวดสูง

จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อคุย "เมื่อกี้มีพ่อบ้านโทรมาหาคุณด้วยครับ"

เจียงเฉียวชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองเขา "นายรับสายเหรอ"

ผู้ช่วยตอบอย่างพาซื่อ "รับสิครับ"

เจียงเฉียวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา นิ่งคิดไปครู่หนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินออกจากตึกไป

ผู้ช่วยรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง "ก็แค่สายจากพ่อบ้าน มีอะไรที่รับไม่ได้กัน"