บทที่ 76 เสน่ห์ของอาซวี่

งานถ่ายโฆษณานี้เป็นงานที่ถูกดึงตัวมาช่วยกะทันหัน ตอนอยู่บนเครื่องบิน อวี๋ซานก็ได้อธิบายเนื้อหาการถ่ายทำคร่าว ๆ ให้เขาฟังแล้ว

เสิ่นชิงซวี่พลิกดูรายละเอียด ปรากฏว่าเป็นนิตยสารชื่อดังอย่าง VST

เขามองไปทางอวี๋ซานที่กำลังนั่งตอบข้อความงานอยู่ข้าง ๆ "พี่ซานครับ ด้วยความนิยมของผมในตอนนี้ ถ่ายอันนี้ได้จริงเหรอครับ?"

อวี๋ซานบีบจมูกเบา ๆ "คนที่วางคิวไว้ตอนแรกเบี้ยวนัดกะทันหัน ทางนั้นเลยต้องการนายแบบด่วน ฉันเลยส่งรูปจากกอง "อวิ๋นอิ๋น" ของเธอให้เขาไป อีกฝ่ายถึงยอมตกลง"

เสิ่นชิงซวี่: "พี่รู้ด้วยเหรอครับว่าผมรับบทใน "อวิ๋นอิ๋น"?"

สมกับเป็นพี่ซานจริง ๆ ประสิทธิภาพการทำงานสูงมาก

อวี๋ซานดึงข้อมูลชุดหนึ่งออกมาจากคอมพิวเตอร์อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะพูดขึ้นว่า "วันนั้นหลังจากกลับไป ฉันก็ไล่ดูประวัติการทำงานของเธอตั้งแต่เข้าวงการทั้งหมดแล้ว ทั้งรายการที่เคยไปร่วม การถ่ายทำละครแต่ละเรื่อง รวมถึงสถานการณ์ช่วงนี้ด้วย"

ก็เพราะแบบนี้ เธอถึงได้มีความรู้สึกอย่างชัดเจนเสียทีว่าเสิ่นชิงซวี่คนเดิมกลับมาแล้วจริง ๆ

เพราะหากตั้งใจสังเกตสักนิด จะพบว่าความแตกต่างระหว่างก่อนและหลังนั้นมหาศาลมาก เพียงแต่คนทั่วไปคงไม่มีใครคิดไปถึงเรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะถามขึ้นกะทันหัน "ชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์น่าจะทำสัญญาที่ไม่เป็นธรรมกับเธอไว้ เธอถอนตัวออกมาได้ยังไง แล้วเรื่องที่บริษัทเปลี่ยนเจ้าของนี่ เธอรู้อะไรบ้างไหม"

เสิ่นชิงซวี่อดทึ่งไม่ได้ ความเฉียบแหลมของอวี๋ซานนั้นสูงมากจริง ๆ เพียงแค่ตรวจสอบข้อมูลของเจียงเฉียว เธอก็สามารถคาดเดาสิ่งต่าง ๆ ได้มากมายขนาดนี้

อันที่จริงเขายังไม่ได้เตรียมใจว่าจะบอกเรื่องที่เขาแต่งงานกับฟู่เฉินเยว่ให้เธอฟังอย่างไรดี ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นเพราะความใจร้อนชั่ววูบในตอนนั้น แม้ว่าตัวเขาจะไม่เคยนึกเสียใจเลยก็ตาม

สำหรับเสิ่นชิงซวี่แล้ว อวี๋ซานเปรียบเสมือนคนในครอบครัว แม้ไม่ใช่ญาติแต่ก็สนิทใจยิ่งกว่าใคร ไม่ต่างจากพี่สาวแท้ ๆ ของเขาเลย

การที่เขาแต่งงานปุบปับไปแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนเด็กที่ทำความผิดแล้วไม่กล้าบอกผู้ปกครองอย่างไรอย่างนั้น

เสิ่นชิงซวี่จับจมูกตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตอบเสียงอ้อมแอ้ม "ก็... มีความเกี่ยวข้องกันอยู่นิดหน่อยครับ"

อวี๋ซานเห็นสีหน้าแบบนั้นก็รู้ทันทีว่าเขาไม่อยากพูด เธอจึงไม่ได้บังคับเค้นถาม คนเราย่อมมีความลับกันทั้งนั้น ต่อให้เป็นคนที่สนิทกันมากเพียงใด ก็ยังต้องเว้นระยะห่างให้แก่กันอยู่ดี

"เรื่องวิธีจัดการฉันจะไม่ถามหรอกนะ ขอแค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ"

เสิ่นชิงซวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาตัดสินใจไว้ว่ารอให้สตูดิโอเข้าที่เข้าทางแล้ว จะพาเธอไปพบกับฟู่เฉินเยว่ เรื่องรับหน้าเสื่อพวกนี้จะให้เขาแบกรับอยู่คนเดียวไม่ได้ อย่างน้อยต้องมีคนช่วยกันแบ่งเบา

อวี๋ซานดึงเอกสารแผนงานอีกฉบับขึ้นมาแล้วเลื่อนโน้ตบุ๊กไปตรงหน้าเขา "นี่เป็นแผนงานสำหรับสตูดิโอ ในเมื่อเธอเลือกสถานที่ได้แล้ว งานส่วนที่เหลือก็ต้องเริ่มดำเนินการต่อ ทั้งเรื่องการจดทะเบียน การรับสมัครทีมงาน รวมถึงเรื่องเงินลงทุน ฉันร่างแผนคร่าว ๆ ไว้ให้แล้ว ลองดูหน่อยสิ"

เสิ่นชิงซวี่มองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย "พี่ซานครับ พี่คือฮีโร่ของผมจริง ๆ"

อันที่จริงเขาร่างแผนงานเอาไว้ฉบับหนึ่งแล้ว แต่เพราะยังไม่ค่อยถนัดเรื่องนี้ เลยให้ฟู่เฉินเยว่ช่วยไล่แก้ตั้งแต่ต้นจนจบ

ที่บอกว่าแก้ไขนั้น จริง ๆ แล้วตอนนั้นประธานฟู่พูดว่าอะไรนะ เขาพูดว่า "เธอสู้บอกฉันมาตรง ๆ เลยดีกว่าว่าต้องการอะไร แล้วให้ฉันเขียนขึ้นมาใหม่เสียยังจะเร็วกว่ามานั่งแก้อันนี้อีก"

แล้วประธานฟู่ก็โดนเขาทุบสั่งสอนไปด้วยความรัก

เสิ่นชิงซวี่ถนัดเรื่องการแสดง แต่ไม่ถนัดเรื่องการเขียนแผนงาน ก็เท่านั้นเอง

แผนงานของฟู่เฉินเยว่เขียนขึ้นโดยมองจากมุมของนักธุรกิจ แต่เพราะความเชี่ยวชาญของแต่ละคนต่างกัน แผนของอวี๋ซานฉบับนี้จึงดูจะมีรายละเอียดที่ครบถ้วนและครอบคลุมมากกว่า

อวี๋ซานหลุดขำเมื่อมองเขา ทำไมพอนิสัยกลับมาดูเด็กลง จิตใจก็ดูเปลี่ยนตามไปด้วยนะ

เธออธิบายไม่ถูก เหมือนคนที่เคยสุขุมเยือกเย็นคนเดิมกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้น เผลอแสดงอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองออกมาให้เห็นมากขึ้น ไม่ใช่เสิ่นชิงซวี่คนเดิมที่คอยแต่จะทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติอีกต่อไป

เสิ่นชิงซวี่ดูแผนงานเสร็จก็ถามขึ้นมาลอย ๆ "เรื่องที่ขอยกเลิกสัญญากับทางไห่เซิ่ง เรียบร้อยดีไหมครับ?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของอวี๋ซานก็ลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องกังวลหรอกนะ ฉันจัดการเองได้"

เสิ่นชิงซวี่ขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่ได้ถามต่อ ทว่ากลับหันไปส่งข้อความหาโจวหยวนชวนแทน ให้เขาช่วยตรวจสอบสถานการณ์ทางนั้นให้หน่อย

เนื่องจากการถ่ายแบบครั้งนี้มีอวี๋ซานคอยประกบตลอด โจวหยวนชวนจึงไม่ได้มาด้วย แต่ผู้ช่วยที่ฟู่เฉินเยว่หามาให้เขานั้นใช้งานดีจริง ๆ จะบอกว่าสารพัดประโยชน์รอบด้านก็ไม่เกินจริงไปสักนิด

การให้มาอยู่ข้างกายเขาแบบนี้ ถือว่าใช้คนเก่งเกินงานไปเสียด้วยซ้ำ

เสิ่นชิงซวี่หันมอง "พี่ซานครับ รับสมัครผู้ช่วยสักสองคนก่อนดีกว่า"

อวี๋ซานพยักหน้า "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน งานต่อจากนี้ฉันคงตามประกบเธอตลอดเวลาไม่ได้ พอสตูดิโอก่อตั้งเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ฉันยังอยากจะดึงคนมาเพิ่มอีกสักหน่อยด้วย"

เสิ่นชิงซวี่ "เรื่องนี้พี่ตัดสินใจได้เลยครับ"

ผู้หญิงเก่งสายบ้างานแบบนี้ เขาเลื่อมใสจากใจจริง

พอแลนดิ้งถึงเมืองบี ยังไม่ทันได้แวะไปที่โรงแรม เสิ่นชิงซวี่ก็ถูกพาตัวไปยังสตูดิโอถ่ายแบบเพื่อแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

ยังนับว่าโชคดีที่เสื้อผ้าล้วนปกปิดมิดชิด ไม่เป็นเสื้อไหมพรมก็เป็นพวกเสื้อเชิ้ต ร่องรอยชวนคิดลึกใต้ร่มผ้าจึงไม่โผล่ออกมาให้เห็น

ถ่ายกันยาว ๆ เช่นนี้ล่วงเลยไปทั้งวัน นอกจากฉากในสตูดิโอแล้ว ยังมีออกไปถ่ายนอกสถานที่อีกด้วย

เมืองบีหนาวกว่าไห่เฉิงอยู่พอสมควร ท้องฟ้าครึ้มแถมลมแรง พอถ่ายเสร็จและคว้าเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตมาห่อตัว มือเท้าของเสิ่นชิงซวี่ก็เย็นเฉียบไปหมด ได้แต่ประคองถ้วยชาร้อนพลางยืนตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง

อวี๋ซานกำลังคุยงานกับตากล้อง ส่วนเสิ่นชิงซวี่ขดตัวจมอยู่ในเก้าอี้ไม่อยากจะขยับเขยื้อน พรุ่งนี้ยังมีตารางถ่ายทำอีกหนึ่งวัน เขาจึงนั่งอ่านข้อมูลไปพลาง ๆ

ในตอนนั้นเอง ผู้รับผิดชอบงานก็หิ้วชานมถุงใหญ่เข้ามา ร้องเรียกแจกจ่ายให้ทุกคน ชายหนุ่มสวมสูทคนหนึ่งถือชานมแก้วหนึ่งเดินตรงมาข้างกายเสิ่นชิงซวี่ด้วยตัวเอง แล้วยื่นส่งให้

"คุณเจียงครับ ชานมครับ"

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ขอบคุณครับ"

อีกฝ่ายยื่นชานมให้แล้วไม่ได้เดินจากไป ทว่ากลับนั่งลงข้าง ๆ เขา

"ขอแนะนำตัวหน่อยนะครับ ผมชื่อเฮ่อเผิง เป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายดีไซน์ของนิตยสาร VST แล้วก็เป็นผู้รับผิดชอบการถ่ายแบบนิตยสารในครั้งนี้ด้วยครับ"

เจียงเฉียววางข้อมูลในมือลง ก่อนจะยื่นมือออกไปตามมารยาท "คุณเฮ่อครับ"

เฮ่อเผิงจ้องเจียงเฉียวอยู่นานสองสามวินาที ยิ้มพลางเอ่ยว่า "ตอนที่คุณอวี๋แนะนำคุณให้ผม ตอนแรกผมยังลังเลอยู่พอสมควรเลยครับ แต่พอดูหน้ากองถ่ายจริงแล้ว น่าทึ่งมากจริง ๆ"

เจียงเฉียวเอียงหน้ามอง ไม่ได้รู้สึกปลาบปลื้มยินดีจนเกินเหตุแต่อย่างใด เพียงแค่แย้มยิ้มตอบกลับอย่างสงบนิ่ง "นี่คืองานของผม ผมก็ต้องทุ่มเททำให้เต็มที่อยู่แล้วครับ คุณเฮ่อชมเกินไปแล้ว"

ท่าทีเช่นนี้กลับยิ่งทำให้เฮ่อเผิงรู้สึกชื่นชมเขามากขึ้นไปอีก

ในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายดีไซน์ของ VST เขาพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน โดยเฉพาะดาราอย่างเจียงเฉียวที่เดบิวต์มาตั้งนานแต่ไม่มีกระแส พอได้รับโอกาสถ่ายแบบระดับนี้ ต่อให้ภายนอกจะพยายามแสดงออกอย่างสงบนิ่งแค่ไหน ก็ยากจะซ่อนความตื่นเต้นในใจเอาไว้ได้

ทว่าคนตรงหน้านี้กลับนิ่งสงบจากข้างในจริง ๆ ไม่ได้แกล้งเสแสร้ง ราวกับเป็นเพียงการรับงานแสนธรรมดาทั่วไปงานหนึ่งเท่านั้น

เฮ่อเผิงคิดจะชวนคุยต่ออีกสองสามประโยค ทว่าจังหวะที่เจียงเฉียวหันหน้านั้นเอง เขากลับมองเห็นรอยแต้มข้างใบหูที่ยังไม่เลือนหายไป

สีของมันจางมากแล้ว แต่คนที่มีประสบการณ์ย่อมดูออกในทันที

นั่นคือรอยจูบที่ยังไม่ทันจางหาย

สายตาของเฮ่อเผิงเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เสี้ยวหน้าของเจียงเฉียวโดยไม่รู้ตัว

ใบหน้านี้เล็กและประณีตงดงามจริง ๆ พอมุดตัวซุกอยู่ในเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตแล้ว ก็ยิ่งดูว่าง่ายและสงบเสงี่ยม

เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่ จู่ ๆ ก็เอ่ยถามขึ้นมา "ขอเสียมารยาทถามสักคำนะครับ คุณเจียง...มีคนที่คบหาอยู่หรือยังครับ"

เจียงเฉียวหันขวับกลับมา มองเขาด้วยความงุนงง นี่มันคำถามอะไรกันเนี่ย