บทที่ 75 พี่ฟู่แต่งงานแล้ว!!!

ฟู่เฉินเยว่ใช้นิ้วเลื่อนดูวิดีโอสองสามครั้งก่อนจะแค่นหัวเราะ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์เดินออกจากห้อง ไปยังอีกห้องหนึ่งเพื่อกดโทรออก

เฉิงซิ่น: "พี่ฟู่ครับ ในที่สุดพี่ก็มีเวลาติดต่อผมสักที"

เสียงพื้นหลังค่อนข้างอึกทึกวุ่นวาย

ฟู่เฉินเยว่ไม่มีรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าเสิ่นชิงซวี่แล้ว น้ำเสียงเจือความเย็นชาไว้หลายส่วน: "หาที่เงียบ ๆ คุย"

เฉิงซิ่น: "ที่เงียบ ๆ งั้นได้ครับ"

เสียงอึกทึกค่อย ๆ เบาลงจนเงียบสนิท

ฟู่เฉินเยว่ยืนอยู่หน้าหน้าต่าง เนื่องจากไม่ได้พักที่ห้องนี้ ฮีตเตอร์จึงไม่ได้ถูกเปิดเอาไว้ ทันทีที่หน้าต่างถูกเปิดออก ลมหนาวภายนอกก็พัดกรรโชกเข้ามา แต่เจ้าตัวกลับราวกับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด

"งานเลี้ยงวันนี้ ใครเป็นคนจัด?"

เฉิงซิ่นดื่มไปไม่น้อย แม้จะยังไม่ถึงขั้นเมามายแต่สมองก็ไม่ได้ปลอดโปร่งเหมือนปกติ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้: "จินเหวินเป็นคนจัดครับพี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?"

ฟู่เฉินเยว่: "คนคนนั้นน่ะ ใครพามา?"

น่าจะเพราะจับน้ำเสียงที่ไม่ปกติของอีกฝ่ายได้ เฉิงซิ่นรู้สึกเหมือนสร่างเมาไปครึ่งหนึ่ง เขาตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกพลางตอบตะกุกตะกัก: "ก็จินเหวินพามาเหมือนกันครับพี่ คือ... มีปัญหาอะไรเหรอครับ?"

ฟู่เฉินเยว่นึกถึงรูปโฉมของชายหนุ่มคนนั้นเมื่อครู่ สีหน้าของเขายิ่งเย็นชาลงเรื่อย ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างราบเรียบ: "ต่อไปงานเลี้ยงแบบนี้ ไม่ต้องเรียกผมอีก"

เฉิงซิ่นตระหนักได้ทันทีว่านี่มันเหยียบกับระเบิดเข้าให้แล้ว

เรื่องปกติทั่วไปอีกฝ่ายคงไม่ใส่ใจ แต่ถ้าเกี่ยวข้องกับคนคนนั้น ก็เท่ากับเป็นการกระโดดโลดเต้นอยู่ในเขตกับระเบิดชัด ๆ

แต่นี่มันไม่เห็นเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าจินเหวินไปหาเด็กหนุ่มคนนั้นมาจากไหน บอกว่าจะหามาเอาใจฟู่เฉินเยว่ แถมยังให้เขาส่งข้อความไปหาฟู่เฉินเยว่ในกลุ่มอีก

"พี่ครับ ฟังผมอธิบายก่อน เรื่องนี้ตอนแรกผมไม่รู้เรื่องจริง ๆ"

ฟู่เฉินเยว่หัวเราะเบา ๆ: "ไม่สำคัญหรอก"

เฉิงซิ่นตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เขาไม่กลัวพี่ฟู่โกรธ แต่กลัวเวลาที่คนคนนี้หัวเราะมากกว่า

ครั้งล่าสุดที่ได้ยินเสียงหัวเราะแบบนี้ คือตอนที่เห็นฟู่เฉินเยว่กดหัวใครบางคนลงไปในอ่างอาบน้ำโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด เกือบทำเอาอีกฝ่ายจมน้ำตายไปแล้ว

"พี่ครับ พี่อย่าหัวเราะแบบนี้เลย ผมกลัว"

น้ำเสียงของฟู่เฉินเยว่กลับมาอ่อนโยนอีกครั้ง: "ที่โทรมาก็แค่จะบอกนายว่า ผมแต่งงานแล้ว ต่อไปงานเลี้ยงพวกนี้ไม่ต้องเรียกผมไปอีก เดี๋ยวพี่สะใภ้พวกนายจะโกรธเอา"

พูดจบก็ไม่รอให้คนปลายสายทำความเข้าใจความหมายในนั้น แล้วกดตัดสายไปทันที

วางสายแล้วยังไม่พอ เขายังออกจากกลุ่ม "เพื่อน" กินดื่มเที่ยวพวกนั้นทั้งหมด ก่อนจะเก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับไป

ฟู่เฉินเยว่ไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่า คำพูดประโยคเดียวนั้นของเขาก่อให้เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำขนาดไหน

เฉิงซิ่นมองโทรศัพท์อย่างมึนงง คิดว่าตัวเองหูฝาดไป หรือไม่ก็เพราะดื่มเยอะเกินไปจนเกิดภาพหลอน ไมอย่างนั้นเขาจะได้ยินพี่ฟู่บอกว่าแต่งงานแล้วได้ยังไงกัน?

ทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานดังขึ้นในห้องคาราโอเกะอย่างต่อเนื่อง

"ทำไมพี่ฟู่ออกจากกลุ่มล่ะ"

"ของฉันก็ออกไปเหมือนกัน เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

"เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย ใครไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือเปล่า?"

"เปล่านะ พวกเรายังไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ"

ทุกคนเปิดดูประวัติข้อความ พบว่าหลังจากวิดีโอนั้นถูกส่งเข้ามา ฟู่เฉินเยว่ก็ออกจากกลุ่มไปทันที

"หรือว่าพี่ฟู่ไม่ชอบสไตล์นี้?"

"ไม่ใช่ว่าเขาชอบดาราใหญ่คนนั้นเหรอ สองคนนี้ก็ดูคล้าย ๆ กันนะ"

"คล้ายกับผีน่ะสิ เอาไงดีล่ะทีนี้?"

"เอาไงอะไรล่ะ? ก็ไม่ได้เป็นคนพาคนมาสักหน่อย"

"ใครมีช่องทางติดต่อของเขาบ้าง ลองดึงเขากลับเข้ากลุ่มสิ"

ทุกคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็หันไปมองทางเฉิงซิ่น

เขาเป็นคนเดียวที่มีช่องทางติดต่อส่วนตัวของฟู่เฉินเยว่

"พี่เฉิง พี่ฟู่ออกจากกลุ่มทำไม พี่ลองถามดูหน่อยสิว่าเป็นเพราะอะไร"

แม้ว่าปกติฟู่เฉินเยว่จะไม่ค่อยพูดในกลุ่มและแทบไม่เคยเข้าร่วมบทสนทนาของพวกเขาเลย แต่การมีคนคนนี้อยู่ในกลุ่มก็เหมือนเป็นการยอมรับทางอ้อมอย่างหนึ่ง

บางครั้งยังสามารถอาศัยชื่อเสียงของเขาไปแอบอ้างทำตัวเป็นจิ้งจอกอาศัยบารมีเสือได้อีกด้วย

สีหน้าของเฉิงซิ่นยังคงดูมึนงง เขาปาดหน้าตัวเองทีหนึ่งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนหลุดไปอยู่ในโลกแฟนตาซี: "ไม่ต้องถามแล้วล่ะ เป็นเพราะวิดีโอนั่นแหละ"

เขารู้สึกเสียใจจริง ๆ เมื่อกี้มือบอนไปถ่ายวิดีโอทำไมกันนะ คราวนี้ซวยแล้วล่ะ

"พวกนายก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอว่าคนคนนั้นเป็นจุดที่ห้ามแตะต้องของพี่ฟู่ แล้วยังกล้าทำเรื่องแบบนี้อีกได้ยังไง"

"ก็นี่มันผ่านมาตั้งครึ่งปีแล้ว คนก็ตายไปแล้ว จะหาคนใหม่บ้างไม่ได้หรือไง"

"ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ไม่เห็นจำเป็นต้องออกจากกลุ่มเลยนี่นา"

"พี่เฉิง พี่ลองไปถามพี่ฟู่อีกทีสิ ต่อไปพวกเราไม่ส่งอีกแล้วก็สิ้นเรื่อง"

เฉิงซิ่นทำหน้าปั้นยาก "สายไปแล้วล่ะ"

"อะไรสายไปแล้ว"

เฉิงซิ่นนึกถึงคำพูดของฟู่เฉินเยว่ ก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง ทว่านี่เป็นคำที่หลุดออกมาจากปากของเจ้าตัวโดยตรง เขาจึงนวดขมับพลางเอ่ยขึ้น "พี่ฟู่บอกว่าเขาแต่งงานแล้ว ต่อไปนี้จะไม่มาร่วมงานสังสรรค์แบบนี้อีก กลัว...กลัวพี่สะใภ้จะไม่พอใจ"

เพล้ง! ขวดเหล้าหล่นลงพื้นแตกกระจาย ปลุกทุกคนให้ตื่นจากภวังค์ทันที

ภายในห้องส่วนตัวพลันโกลาหลขึ้นมาในพริบตา

"แต่งงานเนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้มั้ง!"

"คุณหนูตระกูลไหนกันล่ะเนี่ย คงไม่ใช่การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจหรอกนะ"

"ไม่เห็นมีข่าวคราวอะไรเลยสักนิด เฉิงซิ่น นายหลอกพวกเราเล่นหรือเปล่าเนี่ย"

......

การคาดเดาและความวุ่นวายของคนนอกไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับฟู่เฉินเยว่เลยแม้แต่น้อย สิ่งสำคัญก็คือ เขารู้สึกว่าวันเวลาที่จะต้องแยกห่างจากอาซวี่สุดที่รักกำลังจะมาถึงแล้ว

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องเข้ามา เขาก็ได้ยินเสียงเสิ่นชิงซวี่กำลังคุยโทรศัพท์กับผู้จัดการ

อีกฝ่ายดึงตัวคนมาได้สำเร็จจริง ๆ

เสิ่นชิงซวี่ยังดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน ร่างกายเอนพิงโซฟาราวกับคนไร้กระดูก มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตเลื่อนดูอะไรบางอย่าง ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับงาน

ประธานฟู่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าครัวไปรินน้ำผึ้งผสมน้ำอุ่นมาอีกหนึ่งแก้ว

พอวางสาย เสิ่นชิงซวี่ก็ก้มหน้าก้มตาดูแท็บเล็ตต่อ

ฟู่เฉินเยว่นั่งลงข้างกายเขา เอียงศีรษะชำเลืองมองดู ถึงได้เห็นว่าเป็นบทละคร แถมยังมีตั้งหลายเรื่อง

"นี่คุณคิดจะเข้ากองถ่ายอีกแล้วเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่พยักหน้า "ไม่เร็วขนาดนั้นหรอก แค่พี่ซานมีบทละครอยู่ในมือจำนวนหนึ่ง เลยให้ผมลองดูก่อน ถ้าเรื่องไหนเข้าท่าค่อยไปแคสต์ ได้รับเลือกแล้วถึงจะได้เข้ากอง"

ฟู่เฉินเยว่ได้ยินแบบนั้นก็ใจชื้นขึ้นมา ดูท่าแล้วคงยังพอมีเวลาอีกพักใหญ่ ทว่าวินาทีต่อมากลับได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยว่า "พรุ่งนี้กับมะรืนนี้ผมต้องเดินทางไปต่างเมือง ไปถ่ายโฆษณาน่ะ"

ประธานฟู่หน้าหงอยลงทันตา "ผู้จัดการของคุณคนนี้ทำงานมีประสิทธิภาพเกินไปหรือเปล่า"

นี่ยังไม่ทันได้เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ ก็ประเคนงานมาให้เป็นพรวนเสียแล้ว เทศกาลตรุษจีนก็เพิ่งจะผ่านพ้นไปแท้ ๆ มีที่ไหนใช้งานคนเยี่ยงเครื่องจักรทำงานแบบนี้กัน

ประธานฟู่ลืมไปสนิทเลยว่าช่วงตรุษจีนตัวเองก็ยังคงสะสางงาน ประชุมออนไลน์สารพัด รวมถึงต้องไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์มากมาย เขารู้สึกเพียงแค่อาซวี่ของเขาน่าสงสารและลำบากเกินไปแล้ว

วันหยุดยังพักผ่อนไม่ทันเต็มอิ่มเลย ก็ต้องเริ่มทำงานเสียแล้ว

เสิ่นชิงซวี่กวาดสายตาอ่านเรื่องย่อของบทละครเหล่านั้นไปรอบหนึ่งแล้ว จึงเอ่ยตอบอย่างขบขันเล็กน้อย "ตรุษจีนปีนี้ผมพักไปตั้งนานแล้วนะ"

ตลอดเวลากว่าครึ่งเดือนเต็มไม่มีคิวงานหรือสัญญาใด ๆ มารบกวนเลย ถ้าเป็นช่วงตรุษจีนในปีก่อน ๆ มีหรือจะได้อยู่อย่างสบายใจแบบนี้

ฟู่เฉินเยว่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี เพียงแต่ยังคงมองเขาด้วยความเป็นห่วง

"พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว ร่างกายจะไหวเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่มองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ "ทำไมจะไม่ไหวล่ะ เมื่อก่อนผมทำงานข้ามวันข้ามคืนไม่ได้หยุด เวลานอนก็อยู่บนเครื่องบินทั้งนั้น"

งานแค่นี้จะหนักหนาอะไรนักหนา

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดจา เพียงแต่ยกมือขึ้นลูบหลังใบหูของเขาเบา ๆ "ถ่ายโฆษณาเนี่ย เสื้อผ้าคอลึกมากไหมครับ"

สีหน้าของเสิ่นชิงซวี่พลันพังทลายลงในพริบตา

รอยประทับที่ยังคงหลงเหลืออยู่หลังใบหูใช่ว่าจะเลือนหายไปได้ในเร็ววัน ยิ่งไปกว่านั้น ใต้ไหปลาร้า หน้าอก หรือตรงไหนก็ตามที่เสื้อผ้าพอจะปกปิดได้ ล้วนมีรอยรักนับไม่ถ้วนประดับอยู่เต็มไปหมด

เขาพูดลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น "คราวหน้าถ้ายังทิ้งรอยไว้ตรงที่พวกนี้อีก คุณก็ไม่ต้องขึ้นมาบนเตียงผมเลยนะ"

ประธานฟู่เห็นได้ชัดว่าจับประเด็นสำคัญอีกเรื่องหนึ่งได้ เขารุกคืบโน้มตัวเข้าไปใกล้ "อาซวี่ แล้วคราวหน้าที่ว่า...คือเมื่อไหร่เหรอครับ"