บทที่ 74 ไหวไหม ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมจัดการเอง

ในคืนฤดูหนาว ใต้ผ้านวมผืนหนานั้นอบอุ่นเป็นพิเศษ ผิวพรรณที่แนบชิดกันส่งผ่านความร้อนระอุออกมาไม่ขาดสาย ราวกับจะแผดเผาให้อีกฝ่ายมอดไหม้ไปพร้อมกัน

ฟู่เฉินเยว่เป็นคนตัวร้อนอยู่แล้ว ต่อให้ยังไม่ได้เริ่มทำอะไร แต่ตามขมับของเขาก็เริ่มมีเหงื่อซึมออกมาเป็นเม็ดละเอียดจากความอดกลั้นอย่างถึงที่สุด

ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นร้อนผ่าวจนน่าตกใจ

เสิ่นชิงซวี่มองชายหนุ่มที่ค้ำยันร่างกายอยู่ด้านบน ร่างกายของเขาก็ค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้นมา

เขาสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้ผ้าห่ม สายตาจับจ้องไม่คลาดสายไปยังดวงตาที่ปิดสนิทฉับพลันของอีกฝ่าย รวมถึงลมหายใจที่ถี่กระชั้นขึ้นมาจากการกระทำของเขา

เสิ่นชิงซวี่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จู่ ๆ เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อเห็นภาพที่อีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในภวังค์เพราะเขา ท่าทางแบบนั้น... ท่าทางที่ไม่มีใครเห็นได้นอกจากเขา เป็นภาพที่มีเพียงหนึ่งเดียวและเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา มันก็เหมือนกับไฟลามทุ่งที่แผดเผาเขาไปทั้งร่าง

ฟู่เฉินเยว่ลืมตาขึ้น อารมณ์ที่ลึกล้ำในดวงตาคู่นั้นแทบจะกลืนกินคนตรงหน้าให้จมหายไป เขามองสบตาอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวลงไปงับริมฝีปากนั้นอย่างแรง

เสิ่นชิงซวี่ไม่ได้ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามใจอีกฝ่ายเหมือนที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงอารมณ์อันรุนแรงเช่นนี้ ราวกับความปรารถนาที่จะครอบครองได้ปะทุออกมาในพริบตา เขาจึงเริ่มรุกกลับอย่างไม่ยอมแพ้

การหยั่งเชิงระหว่างผู้ชายด้วยกันบางครั้งก็ดูไร้เดียงสา แต่กลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น ไม่มีใครยอมผละออกก่อน ราวกับสัตว์ป่าสองตัวที่กำลังช่วงชิงอาณาเขต ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร เพื่อที่จะได้เป็นผู้ชนะและกลายเป็นเจ้าของดินแดนนี้เพียงผู้เดียว

ถึงแม้จะฮึดสู้แค่ไหน แต่พละกำลังกลับมีจำกัด

เมื่อเทียบกับฟู่เฉินเยว่ที่รูปร่างสูงใหญ่และออกกำลังกายเป็นประจำแล้ว ร่างกายของเสิ่นชิงซวี่กลับเทียบไม่ได้เลย ช่องว่างระหว่างพละกำลังกลายเป็นสิ่งที่ตัดสินผลแพ้ชนะ สุดท้ายเขาก็จำต้องยอมผละออกเพราะหายใจไม่ทัน

ในดวงตาของเสิ่นชิงซวี่ก็ยังคงลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา การหอบหายใจถี่กระชั้นทำให้แผ่นอกของเขากระเพื่อมไหวอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น

ฟู่เฉินเยว่ค่อย ๆ กดจูบลงที่มุมปาก ปลายจมูก และดวงตา ก่อนจะเลื่อนไล้ลงมาตามแก้มเนียนและวนเวียนอยู่ที่ลำคอ ราวกับว่าคนที่รุกรานอย่างดุเดือดเหมือนสัตว์ป่าเมื่อครู่นี้ไม่ใช่ตัวเขา

ความสุขสมจากการคลอเคลียทำให้พื้นที่แคบ ๆ ภายใต้ผ้านวมผืนหนาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกันและกัน

เสิ่นชิงซวี่ทอดสายตามองไปยังเพดาน ปล่อยใจให้ว่างเปล่า

ฟู่เฉินเยว่เงยหน้าขึ้น เหงื่อเม็ดเล็กไหลหยดลงมาจากหน้าผาก ทว่าเขากลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "อาซวี่... ได้ไหมครับ?"

ปกติเวลาแอบขโมยจูบก็ไม่เห็นจะเคยบอกกล่าวสักคำ แต่ตอนนี้กลับทำตัวเป็นสุภาพบุรุษถามหาคำตอบเสียอย่างนั้น นี่มันนิสัยอะไรของเขากันนะ?

เสิ่นชิงซวี่ถลึงตาใส่เขาหนึ่งที แล้วกัดฟันถาม "คุณไหวไหมครับ ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมจัดการเอง"

เสียงดึงลิ้นชักข้างเตียงดังขึ้น

เสิ่นชิงซวี่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดตา บดบังน้ำตาแห่งความรู้สึกที่ไหลรินลงมาตามหางตา

เดิมทีนึกว่าตัวเองจะหวาดกลัว แต่เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นจริง ความคาดหวังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในกลับกลบความรู้สึกอื่น ๆ จนหมดสิ้น มันค่อย ๆ เติมเต็มหัวใจของเขาอย่างช้า ๆ จนไม่เหลือช่องว่างใด ๆ อีกเลย

ฟู่เฉินเยว่ดึงมือของเขาออก แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อาซวี่... มองผมหน่อย"

เสิ่นชิงซวี่กะพริบตาถี่ ๆ ก่อนที่น้ำตาตรงหางตาจะถูกเช็ดออกไป

แสงไฟในห้องถูกเปลี่ยนเป็นโคมไฟข้างเตียงที่ส่องสว่างด้วยโทนสีเหลืองนวล ภายในห้องที่สลัวรางมีเพียงเงาบนผนังที่ไหววูบไปมา

ข้างนอกหน้าต่าง ฝนโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้

ฝนในฤดูหนาวไม่ได้ตกหนักเหมือนช่วงฤดูร้อน ทว่ากลับเป็นสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน เกาะพราวไปทั่วทั้งบานกระจก คราบน้ำเปียกชื้นไหลรินลงมาตามแผ่นกระจก จนทิ้งรอยหยดน้ำเอาไว้ริมขอบหน้าต่างเป็นหย่อม ๆ

วันสุดท้ายของวันหยุดเทศกาลตรุษจีน เสิ่นชิงซวี่ไม่สามารถลุกจากเตียงได้ และฟู่เฉินเยว่เองก็ยังไม่ได้ลุกขึ้นเช่นกัน

ผ้าม่านผืนหนาปิดกั้นแสงสว่างจากภายนอกเอาไว้จนหมดสิ้น ประกอบกับสภาพอากาศที่มืดครึ้มด้านนอก ยิ่งทำให้ภายในห้องดูไม่ต่างอะไรกับช่วงกลางคืน จนกระทั่งเข็มนาฬิกาหมุนผ่านไปหลายชั่วโมง สภาพอากาศภายนอกเริ่มเปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นแจ่มใส ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวันค่อย ๆ โผล่พ้นเมฆออกมา ประตูห้องจึงได้ถูกเปิดออก

กลิ่นอายที่ถูกกักขังเอาไว้ตลอดทั้งคืนต่างแย่งชิงกันเล็ดลอดออกไปจากประตูที่ถูกเปิดออกนั้น

ฟู่เฉินเยว่สวมเสื้อคลุมอาบน้ำเดินออกมาเพื่อรินน้ำอุ่น ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง และมีเสียงพึมพำแผ่วเบาดังลอดออกมา

"โชคดีที่ตัวไม่ร้อน ดื่มน้ำอุ่นหน่อยนะ"

"หิวไหม อยากกินอะไรครับ"

"เจ็บคอก็อย่าเพิ่งพูดเลย"

น้ำเสียงแหบพร่าแฝงความหงุดหงิดขึ้นมาวูบหนึ่ง "แล้วเพราะใครล่ะ"

ฟู่เฉินเยว่น้อมรับความผิดอย่างว่าง่าย "ความผิดผมเอง แต่ยังไงก็ต้องลุกมากินอะไรรองท้องหน่อยนะ"

เสียงขยับเสื้อผ้าดังขึ้นแผ่วเบา ตามด้วยเสียงร้องอุทานเบา ๆ อย่างตกใจด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ผมเดินเองได้ ปล่อยผมลง"

ฟู่เฉินเยว่ "เดินแค่ไม่กี่ก้าวเอง ให้ผมอุ้มไปไม่เร็วกว่าเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่ตวัดสายตามองค้อนเขาอย่างขุ่นเคือง พอหย่อนตัวลงนั่งแล้วเห็นเบาะนุ่ม ๆ รองอยู่บนเก้าอี้ ขมับก็พลันเต้นตุบ ๆ

"ผมไม่ได้บอบบางขนาดนั้นสักหน่อย"

เขาเป็นผู้ชายทั้งแท่งเชียวนะ

ฟู่เฉินเยว่เออออตาม "เข้าใจแล้ว ผมเว่อร์ไปเอง"

เสิ่นชิงซวี่ถึงกับพูดไม่ออก อดไม่ได้ที่จะหันไปมองอีกฝ่าย อยากจะดูเหลือเกินว่าหนังหน้าของหมอนี่ทำด้วยอะไร ลอกออกมาแล้วเอาไปทำกำแพงเมืองได้เลยหรือเปล่า

แล้วเขาก็ได้เห็นสีหน้าเปี่ยมสุขของผู้ชายคนนั้น

หว่างคิ้วและแววตาของฟู่เฉินเยว่ฉายความผ่อนคลายและอิ่มเอมใจอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นในยามปกติ มุมปากยกยิ้มอยู่ตลอดเวลา สีหน้าบ่งบอกความเบิกบานใจแทบจะเขียนคำว่ามีความสุขแปะไว้บนหน้าอยู่แล้ว

เสิ่นชิงซวี่ยกมือแตะหน้าผากเบา ๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเอาตัวเข้าปากเสืออย่างไรอย่างนั้น

แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จะไล่ตะเพิดคนออกไปก็คงไม่ได้

ประธานฟู่รับบทเป็นเบ๊ได้อย่างคล่องมือเป็นพิเศษ ทั้งรินชาส่งน้ำ บีบนวดไหล่บีบนวดขา แถมยังคอยเอ่ยถามเป็นระยะว่า เจ็บไหม รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า

เสิ่นชิงซวี่รำคาญเขาเต็มทน จึงมุดกลับขึ้นเตียงไปนอนต่อ

เมื่อคืนนัวเนียกันไปค่อนคืน เขาเองก็นอนไม่พอจริง ๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าคนคนนี้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเสียอย่างนั้น

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้กวนเขาอีก เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดดูงาน แต่ไม่ได้เข้าไปในห้องทำงาน หากนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นแทน เพื่อจะได้คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้ตลอดเวลา

โทรศัพท์ส่งเสียงแจ้งเตือนติต ๆ มีข้อความส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เขาเหลือบมองสองที เป็นข้อความจากกลุ่มแชต

โทรศัพท์ส่วนตัวของเขามีกลุ่มแชตอยู่ไม่มาก นอกจากกลุ่มครอบครัวที่ไม่ค่อยมีความเคลื่อนไหวมาตลอดทั้งปีแล้ว ก็มีกลุ่ม "เพื่อน" ที่ถูกคนดึงเข้าไปอีกสองสามกลุ่ม

เพียงแต่ข้อความในกลุ่มถูกเขาตั้งปิดการแจ้งเตือนไว้ตลอดทั้งปี

เขาพอจะมีเพื่อนอยู่บ้างในไห่เฉิง ยามว่างเบื่อ ๆ ก็มักจะนัดกันไปเล่นกีฬาหรือร้องเพลง ในช่วงตรุษจีนนี้คนกลุ่มนี้ไม่เคยอยู่นิ่งเลย เอาแต่ถามในกลุ่มทุกวันว่า เมื่อไหร่จะว่างออกมาเที่ยวเล่นกัน

หากเป็นเมื่อก่อน เขาก็คงออกไปแล้ว แต่ตอนนี้แม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่อยากออกจากบ้าน

ตอนนี้เสิ่นชิงซวี่ยังพอว่างอยู่ ขืนรอให้อีกฝ่ายเริ่มยุ่งขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่ จะมีเวลาว่างที่ไหนไปรับมือพวกนั้นกัน

ในตอนนั้นเอง ในโทรศัพท์ก็มีคลิปวิดีโอถูกส่งเข้ามา

—พี่ฟู่ ให้ดูคนคนหนึ่ง ออกมาเที่ยวกันหน่อย

พอกดเปิดวิดีโอ เสียงจอแจก็ดังแว่วออกมา ได้ยินเสียงคนเล่นไพ่อยู่ราง ๆ ทว่าจุดโฟกัสของคลิปกลับเป็นผู้ชายคนหนึ่ง

จะพูดให้ถูกก็คือเป็นเด็กหนุ่มที่ดูอ่อนเยาว์ ดูจากหน้าตาน่าจะเพิ่งบรรลุนิติภาวะ

อีกฝ่ายก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง แววตาว่าง่าย ดูเรียบร้อยเจียมเนื้อเจียมตัว

เมื่อมองจากมุมด้านข้าง ช่างดูคล้ายกับเสิ่นชิงซวี่ในอดีตอยู่หลายส่วน

สีหน้าของฟู่เฉินเยว่พลันเย็นเยียบลงทันที