บทที่ 73 ค่าเช่าในอีกรูปแบบหนึ่ง

หลังจากที่อวี่ซานกลับไป เสิ่นชิงซวี่ก็ออกไปข้างนอกอีกรอบ เพื่อไปดูสถานที่ตั้งบริษัทหลายแห่งกว่าจะกลับก็ฟ้ามืดแล้ว

ฟู่เฉินเยว่เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านแล้วกำลังทำกับข้าวอยู่

เสิ่นชิงซวี่ล้างมือแล้วช่วยยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะ อาหารบ้าน ๆ ที่กำลังส่งควันฉุยมีทั้งสีสันและกลิ่นหอมครบถ้วน เทียบกับร้านอาหารข้างนอกแล้ว เขาชอบอาหารแบบนี้มากกว่า

ฟู่เฉินเยว่ยกจานสุดท้ายออกมา เห็นคนที่กำลังทำท่าอยากกินเต็มแก่ตั้งแต่แรกเห็น

เสิ่นชิงซวี่เร่งให้เขาเร็วขึ้น ประธานฟู่ค่อย ๆ ถอดผ้ากันเปื้อนสีชมพูผืนนั้นออก เช็ดมือจนสะอาดแล้วนั่งลง พูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า "คุณกินก่อนได้เลยครับ ไม่ต้องรอผม"

เสิ่นชิงซวี่ตอบ "ไม่ได้หรอกครับ กินข้าวก็ต้องกินด้วยกันถึงจะมีบรรยากาศ"

ฟู่เฉินเยว่มองคนตรงหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส แววตาสีหมึกเข้มข้นที่ดูนิ่งลึกก็เจือจางลง พร้อมกับมีความยิ้มแย้มปนเข้ามาด้วย

"สถานที่ตั้งสตูดิโอเป็นยังไงบ้างครับ?"

พูดถึงเรื่องนี้ เสิ่นชิงซวี่ถอนหายใจเบา ๆ "ไม่ค่อยดีเลยครับ ไม่ไกลเกินไป ก็ที่เล็กไป หรือไม่ก็ค่าเช่าแพงเกินไป ไม่สอดคล้องกับภาพลักษณ์ตอนนี้เลย"

ฟู่เฉินเยว่เปิดโทรศัพท์ยื่นไปให้ "คุณลองดูอันนี้เป็นไงครับ?"

เสิ่นชิงซวี่คีบซี่โครงหมูขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ขณะที่แทะกระดูกก็เลื่อนดูข้อความ ดูไปเรื่อย ๆ แววตาก็สว่างขึ้นมา

เป็นอาคารสำนักงานสองชั้นแบบเดี่ยว พื้นที่กว้างขวาง อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ใช้เวลาเดินทางแค่ยี่สิบกว่านาที แล้วเขาก็เห็นข้อมูลเจ้าของที่อยู่ด้านล่างสุด

ปรากฏว่าอยู่ข้างหลังเฉินชิงเทคโนโลยี

เสิ่นชิงซวี่นึกว่าเขาทำอะไรไปอีก "ที่นี่ คงไม่ใช่ว่าคุณซื้อไว้หรอกนะ?"

ตามนิสัยของประธานฟู่ เป็นไปได้มากเลยทีเดียว

ฟู่เฉินเยว่หลุดขำ "คิดอะไรอยู่ครับ? ที่นี่เดิมเป็นที่ตั้งเก่าของเฉินชิงเทคโนโลยี ที่ที่ผมใช้เริ่มก่อตั้งบริษัทน่ะ"

เสิ่นชิงซวี่ได้ยินแบบนี้ก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที ได้ฟังประวัติการสร้างตัวของบิ๊กบอส นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากนะ

"ตอนคุณก่อตั้งบริษัทใหม่ ๆ เริ่มที่นี่เลยเหรอครับ?"

ฟู่เฉินเยว่ตอบ "ตึกข้างหน้านั่นเดิมทีเคยเป็นตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ ด้วยจังหวะและโอกาสที่ประจวบเหมาะ ผมเลยประมูลมาได้ ต่อมาบริษัทขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ เลยกลายเป็นสภาพอย่างที่เห็นตอนนี้"

พูดดูง่ายจัง แต่ความยากลำบากข้างในนั้น คงมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้

เสิ่นชิงซวี่ถามคำถามที่สำคัญที่สุด "แล้วค่าเช่าล่ะครับ?"

ฟู่เฉินเยว่วางตะเกียบแล้วตักซุปให้เขาถ้วยหนึ่ง "ที่นี่เป็นของผม ตอนก่อตั้งบริษัทก็ซื้อไว้แล้ว ตอนนี้ปล่อยไว้เฉย ๆ ก็เสียเปล่า คุณใช้ไปเถอะครับ"

เสิ่นชิงซวี่ดื่มไปสองคำอย่างใจลอย รู้สึกเหมือนได้เปรียบเขาเกินไป

เหมือนตั้งแต่รู้จักกับฟู่เฉินเยว่มา เขาก็เอาแต่รับของสารพัดอย่างจากอีกฝ่ายมาโดยตลอด

แต่ละอย่าง เป็นสิ่งที่เขาในตอนนี้ไม่สามารถตอบแทนคืนได้เท่าเทียมกัน

ฟู่เฉินเยว่มองสีหน้าเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหนักใจเรื่องอะไร เขาจึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "ถ้าคุณยืนกรานจะจ่ายค่าเช่า ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นะครับ"

เสิ่นชิงซวี่โน้มตัวเข้าไป "จ่ายยังไงครับ?"

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยออกมานิ่ง ๆ ว่า "จ่ายด้วยร่างกาย"

โต๊ะอาหารเงียบไปสองสามวินาที เสิ่นชิงซวี่นั่งตัวตรง ค่อย ๆ เช็ดปากแล้วพูดอย่างไม่เร่งรีบว่า "ถึงจ่ายค่าเช่าไป ตอนนี้ก็ใช้เงินของคุณอยู่ดี เข้ากระเป๋าซ้ายออกกระเป๋าขวา มันจะไปสนุกอะไรครับ ประธานฟู่ใจกว้างขนาดนี้ เรื่องค่าเช่าเราไม่พูดถึงกันแล้วนะ"

ประธานฟู่ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างจนใจ แต่ใครใช้ให้เขาตามใจคนคนนี้ล่ะ

ตอนกลางคืนหลังจากขึ้นเตียง เสิ่นชิงซวี่ให้เขาคว่ำตัวลงตามเคย แล้วหยิบยานวดออกมาอีกครั้ง

ช่วงกลางคืนหลายวันนี้ เขาต้องทำเรื่องนี้ให้เสร็จถึงจะนอนหลับได้อย่างสบายใจ

ฟู่เฉินเยว่ดึงขวดยานวดจากมือเขาไปวางไว้ข้าง ๆ แล้วขยับร่างกายเข้าไปใกล้

เสิ่นชิงซวี่มองการกระทำของเขาอย่างไม่พอใจนัก "คุณทำอะไรครับ ผมยังไม่ได้ทายาเลยนะ?"

ฟู่เฉินเยว่ขยับไหล่แล้วพูดอย่างจนใจเล็กน้อย "คุณดมดูสิครับ"

"ดมอะไรครับ?" เสิ่นชิงซวี่ฟุดฟิดจมูก ไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ

ประธานฟู่ทนไม่ไหวต้องถอนหายใจออกมา "อาซวี่ครับ ผมตัวแทบจะดองด้วยกลิ่นยานวดอยู่แล้ว วันนี้ไปกินข้าวกับคนอื่น เห็นคนอื่นเอาแต่ทำจมูกฟุดฟิดดมกันใหญ่เลย"

แต่ประเด็นคือดมยังไงกลิ่นนี้ก็ลอยออกมาจากตัวฟู่เฉินเยว่ คนอื่นไม่กล้าถามตรง ๆ ลับหลังก็ได้แต่แอบคาดเดากันว่าประธานฟู่มีโรคประจำตัวอะไรที่บอกใครไม่ได้หรือเปล่า ทำไมถึงมีแต่กลิ่นยาติดตัวขนาดนี้

เขาได้ยินเข้าเต็มสองหูตอนอยู่ในห้องน้ำนั่นแหละ

เสิ่นชิงซวี่เลิกคิ้ว มือหนึ่งกดตัวเขาให้นอนคว่ำลง แล้วเลิกเสื้อด้านหลังของเขาขึ้นโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

อันที่จริงรอยแผลบนแผ่นหลังจางลงไปมากแล้ว รอยช้ำที่กระจายตัวทิ้งคราบสีม่วงเป็นปื้นใหญ่ ดูน่าตกใจอยู่ไม่น้อย แต่นี่ก็เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าแผลใกล้จะหายดีแล้ว

เสิ่นชิงซวี่ไม่ได้สนใจการต่อต้านของเขาแม้แต่น้อย เขายกตัวขึ้นไปนั่งทับบนหลังของอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้ทับโดนรอยแผล จึงนั่งลงตรงรอยบุ๋มช่วงเอวพอดี

ฟู่เฉินเยว่ส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคออย่างกลั้นไม่อยู่ ก่อนจะซุกใบหน้าทั้งหมดลงกับหมอนนุ่ม ร่างกายทั้งร่างพลันเกร็งแน่นขึ้นมาทันที

น้ำมันยาหยดลงบนแผ่นหลัง ค่อย ๆ ถูกฝ่ามือนวดคลึงให้ซึมลึกเข้าไปทีละน้อย ผิวบนแผ่นหลังเริ่มร้อนผ่าว ทว่าคนที่นอนคว่ำอยู่กลับสัมผัสได้เพียงแต่มือคู่นั้น

ทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่มือของเสิ่นชิงซวี่กลับเล็กกว่าเขาไปหนึ่งขนาด นิ้วมือทั้งเรียวยาวและบอบบาง ข้อนิ้วได้รูปชัดเจน

ตอนที่เพิ่งรับกลับมาใหม่ ๆ ตามซอกนิ้วยังมีรอยด้านบาง ๆ อยู่บ้าง แต่ช่วงนี้ได้รับการบำรุงดูแลอย่างประณีตจากประธานฟู่จนหายเกลี้ยงไปหมดแล้ว นั่นยิ่งทำให้สัมผัสจากมือคู่นี้ที่แตะลงบนแผ่นหลังรู้สึกอ่อนไหวยิ่งขึ้นไปอีก

ฟู่เฉินเยว่ขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย จากนั้นฝ่ามือก็ฟาดลงบนไหล่ดังเพียะ ด้านหลังมีเสียงดุ ๆ ของเสิ่นชิงซวี่ดังขึ้นมา "อยู่นิ่ง ๆ ครับ ยังนวดไม่ทั่วเลย ต้องให้ยาซึมก่อนถึงจะหายไว"

ฟู่เฉินเยว่ "แผลหายเจ็บตั้งนานแล้วครับ"

เสิ่นชิงซวี่ "ไม่เจ็บแล้วคุณจะบิดตัวไปมาทำไมล่ะครับ"

ประธานฟู่เอียงหน้า ดวงตาคู่นั้นมองเขาอย่างลุ่มลึก "คุณว่าตรงไหนมันปวดล่ะครับ"

เสิ่นชิงซวี่ชะงักมือ สบเข้ากับดวงตาคู่ที่แทบจะลุกเป็นไฟคู่นั้น ถึงเพิ่งจะรู้ตัวช้าไปก้าวหนึ่งว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงอะไร

ไอ้คนลามกนี่

ในที่สุดฟู่เฉินเยว่ก็ทนท่านี้ต่อไปไม่ไหว เขาพลิกตัวลุกขึ้นทันที คว้าเอวของอีกฝ่ายเข้ามา แล้วกดร่างลงใต้ตัวในพริบตา ทาบทับอยู่ด้านบนด้วยท่วงท่าที่ควบคุมได้อย่างเบ็ดเสร็จ

เขาพูดออกมาอย่างไม่กระดากอายแม้แต่น้อย "อาซวี่ครับ มันจะปวดจนระเบิดอยู่แล้ว"

เสิ่นชิงซวี่กะพริบตาปริบ ๆ ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมา