บทที่ 72 ฉกตัวคน

"ที่บอกว่าพอลืมตาขึ้นมาก็กลายเป็นสภาพนี้เลยเนี่ยนะ?"

อวี๋ซานเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว แต่พอสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้าง เธอก็ลดเสียงลงทันที

"ทำยังกับเล่นละครสั้นเลยนะ"

เสิ่นชิงซวี่ยิ้มอย่างจนใจ "ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่เป็นผมจริงๆ นะ"

อวี๋ซานยังคงรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะพูดเสียงเบา "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะคุยกัน ตามฉันมา"

อวี๋ซานสวมแว่นกันแดดกลับเข้าไปใหม่แล้วเดินนำออกไป หางตาของเธอเหลือบเห็นท่าทางตอนที่ "เจียงเฉียว" ลุกขึ้นยืน ถ้าไม่นับใบหน้านั่นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นท่วงท่าหรือบุคลิก ก็ช่างเหมือนเสิ่นชิงซวี่เหลือเกิน

หรือว่าสิ่งที่เขาพูดจะเป็นเรื่องจริง?

จนกระทั่งนั่งอยู่ในรถ อวี๋ซานก็ยังรู้สึกว่าตัวเองหูฝาดไป หรือไม่เธอก็อาจจะกำลังฝันอยู่จริงๆ

เสิ่นชิงซวี่มองท่าทางใจลอยของเธอ จึงเดินไปที่ฝั่งคนขับด้วยตัวเอง "พี่ซานครับ ให้ผมขับเถอะครับ"

อวี๋ซานมองเขาแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ เธอเดินไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ

เพียงแต่เธอไม่นึกว่าเจียงเฉียวจะพาเธอกลับมาที่บ้าน บ้านที่เป็นของเสิ่นชิงซวี่

เสิ่นชิงซวี่หวงพื้นที่ส่วนตัวมาก บ้านหลังนี้ตั้งแต่ซื้อมา นอกจากเธอและผู้ช่วยคนเก่าแล้ว ก็แทบไม่มีใครเคยย่างกรายเข้ามาเลย ต่อให้ต้องไปทำงานตามตารางงาน ส่วนใหญ่เขาก็แค่แต่งหน้าที่ห้องแต่งตัวหรือไม่ก็บนรถเท่านั้น

แม้แต่ตัวเธอเอง ก็ยังไม่เคยมาที่นี่กี่ครั้งนัก

คนคนนี้ดูภายนอกเหมือนอ่อนโยน เข้าถึงง่าย และคุยด้วยง่าย แต่จริงๆ แล้วกลับปิดกั้นตัวเองอย่างมาก คนอื่นไม่มีทางก้าวเข้าไปในใจเขาได้ง่ายๆ และไม่มีทางก้าวเข้าไปในขอบเขตชีวิตของเขาได้เช่นกัน

เสิ่นชิงซวี่หยิบรองเท้าแตะคู่ใหม่จากตู้รองเท้าออกมาแกะห่อ "คู่ที่พี่เคยใส่ แม่บ้านเก็บไปตอนไหนไม่รู้ครับ"

อันที่จริงถูกฟู่เฉินเยว่ทิ้งไปต่างหาก รองเท้าแตะแบบนั้นที่ดูออกชัดเจนว่าเป็นของผู้หญิง ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ในบ้าน

แต่พูดไม่ได้

อวี๋ซานไม่ได้เข้ามาในบ้านหลังนี้มาครึ่งปีแล้ว หลังจากเสิ่นชิงซวี่เสียชีวิต เธอเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง ตอนนั้นได้ยินว่าบ้านเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว เพียงแต่สืบไม่ได้ว่าเจ้าของคนใหม่คือใคร

หรือว่าจริงๆ แล้วมันกลับมาอยู่ในมือเขา?

เธอเงยหน้ามอง บ้านยังคงดูเหมือนเดิมเหมือนเมื่อก่อน เพียงแต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป

ตรงโถงทางเข้ามีกุญแจรถเพิ่มขึ้นมาหลายดอก พอเพ่งมองดูดีๆ เธอก็สูดหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว แต่ละคันราคาไม่ถูกเลย

จากโถงทางเข้าเดินเข้าไป จะมีตู้สำหรับแขวนเสื้อโค้ท ตอนที่เธอเอาเสื้อไปแขวน ก็เห็นเสื้อโค้ทสองตัวแขวนอยู่ ดูจากขนาดแล้ว ดูเหมือนจะไม่ใช่ของเสิ่นชิงซวี่

อวี๋ซานปิดตู้แล้วเดินเข้าห้องนั่งเล่น

โต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นถูกเปลี่ยนไปแล้ว พรมข้างล่างก็ไม่ใช่ผืนเดิม บนโต๊ะมีบทละครที่วางกระจัดกระจายและเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่

เสิ่นชิงซวี่เดินมาจากห้องครัว ในมือถือชาร้อนสองแก้ว

"นั่งก่อนครับ เดี๋ยวผมเก็บของแป๊บหนึ่ง"

ในระหว่างที่เขารีบเก็บโต๊ะกาแฟจนสะอาดเรียบร้อย สายตาของอวี๋ซานก็เหลือบไปเห็นเคาน์เตอร์ครัวไม่ไกลนัก

บนนั้นมีแจกันใบหนึ่ง ปักดอกไม้สดเอาไว้ เป็นดอกลิลลี่

บนเคาน์เตอร์ยังมีจานผลไม้อีกใบ ภายในมีผลไม้หลากหลายชนิดวางอยู่

เมื่อก่อนเพราะต้องวิ่งรอกกองถ่ายและตารางงานตลอดเลยดูแลต้นไม้ดอกไม้ไม่ได้ ในบ้านจึงไม่มีของพวกนี้ อย่างน้อยตอนที่เธอมา ก็ไม่เคยเห็นของแบบนี้เลย

เสิ่นชิงซวี่กลับมานั่งลงข้างโซฟา ในมือถือสัญญาฉบับหนึ่งไว้

อวี๋ซานได้สติ มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน "คุณ……"

เพราะยังทำใจยอมรับเรื่องที่อีกฝ่ายตายแล้วฟื้นไม่ได้ ในชั่วขณะหนึ่งเธอจึงไม่รู้จะพูดอะไรดี

เสิ่นชิงซวี่ยิ้ม "พี่ซานครับ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ พี่คิดซะว่าผม... ไปศัลยกรรมมาก็แล้วกัน?"

นี่มันใช่เรื่องที่แค่ศัลยกรรมก็อธิบายได้ที่ไหนกัน?

ต่อให้เป็นใครเห็นคนที่ตายไปตั้งครึ่งปีจู่ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้าในสภาพหน้าตาที่เปลี่ยนไปแบบนี้ ก็ทำใจยอมรับได้ยากไหมล่ะ!

อวี๋ซานถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่พอมองไปนานๆ ก็รู้สึกจมูกรั้นๆ ขอบตาพลันแดงก่ำขึ้นมา

"เธอ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่ ทำไมถึงเพิ่งมาหาฉันตอนนี้!"

คำพูดนี้แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายเชื่อแล้ว

เสิ่นชิงซวี่หยิบกระดาษทิชชูสองแผ่นส่งไปให้พลางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ในสายตาของเขา อวี๋ซานเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากมาโดยตลอด อย่าว่าแต่ร้องไห้เลย แม้แต่อารมณ์เศร้าสร้อยเขายังแทบไม่เคยเห็น เพราะในความทรงจำของเขา นอกจากวิธีการทำงานที่เด็ดขาดเฉียบไวแล้ว ก็มีแต่รอยยิ้มรูปแบบต่างๆ ร้องไห้นี่นับเป็นครั้งแรกจริงๆ

ตอนนั้นที่เธอถูกแฟนนอกใจ ต้องตั้งท้องและคลอดลูกคนเดียว เธอยังไม่เคยหลั่งน้ำตาเลยสักหยด

พอมาเห็นแบบนี้กะทันหัน เสิ่นชิงซวี่ก็ทำตัวไม่ถูกจนไม่รู้จะพูดยังไง

โชคดีที่อวี๋ซานไม่ได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ แค่ขอบตาแดงก่ำ แล้วรีบเก็บความรู้สึกกลับไปอย่างรวดเร็ว พลางถลึงตาใส่เขา "เธอบอกว่ากลับมาตั้งหลายเดือนแล้ว ทำไมถึงไม่รีบมาหาฉันตั้งแต่แรกล่ะ!"

เสิ่นชิงซวี่หลบตาอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย อันที่จริงเรื่องนี้โทษเขาไม่ได้จริงๆ

ตอนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาใหม่ๆ ในหัวของเขายังไม่มีเรื่องราวของผู้คนมากมายขนาดนี้ สภาพเดิมของเจียงเฉียวยังคงตกค้างอยู่ในร่าง ความทรงจำก็ติดๆ ดับๆ เพียงแต่ตัวเขาเองไม่ทันรู้ตัว

เหมือนอย่างตอนแรกที่เจอไป๋อวี้ซู เขาถึงค่อยนึกออกว่ามีคนๆ นี้อยู่

เมื่อเวลาผ่านไป เรื่องราวต่างๆ ที่เป็นของเสิ่นชิงซวี่จึงค่อยๆ หวนคืนสู่สมอง ความทรงจำในอดีตเหล่านั้นค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นมา ทำให้เขารับรู้เรื่องราวได้ชัดเจนขึ้น

เขากระแอมเบาๆ แล้วส่งชาอุ่นๆ ข้างมือให้ "ดื่มชาก่อนครับ"

อวี๋ซานเองก็รู้ว่าตัวเองเสียกิริยาไป จึงรับถ้วยชามาถือไว้เพื่อซ่อนอารมณ์ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ก็กลับไปเป็นผู้จัดการที่สุขุมเยือกเย็นและเก่งกาจคนเดิม

"เธอมาหาฉัน คงไม่ใช่แค่เพื่อจะมาแสดงตัวหรอกนะ"

เสิ่นชิงซวี่ส่งสัญญาในมือไปให้ "พี่ซาน พี่ลองดูนี่ก่อนครับ"

อวี๋ซานรับสัญญาไปเปิดดูทีละหน้า สุดท้ายก็เงยหน้ามองอีกฝ่าย "เธออยากเปิดสตูดิโอของตัวเองเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่พยักหน้า "ไม่ว่าจะเซ็นสัญญากับบริษัทไหน ก็สู้ออกมาตั้งสตูดิโอของตัวเองไม่ได้หรอกครับ มันอิสระกว่ากันเยอะ ตอนอยู่ที่ไห่เซิ่ง มีเรื่องจำใจตั้งเท่าไหร่ พี่เองก็รู้ดีที่สุด"

ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวของเสิ่นชิงซวี่ เธอรู้ซึ้งเป็นอย่างดีแน่นอน

พรีเซนเตอร์ งานร่วมมือ บทละคร ใช่ว่าจะเลือกได้ตามใจชอบเสมอไป แถมยังต้องคอยเล่นประกบเพื่อดันเด็กใหม่ให้แจ้งเกิด ทั้งที่อีกฝ่ายไม่มีฝีมือการแสดงเลยแม้แต่น้อย

เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นกับเขาไม่ใช่น้อยๆ เลย

อวี๋ซานอ่านจนถึงหน้าสุดท้าย ก่อนจะวางสัญญาลงด้วยความลังเลเล็กน้อย "สรุปคือ เธออยากให้ฉันย้ายค่ายเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่มองเธอพลางเอ่ยอย่างจริงจัง "พี่ซาน ผมไม่ไว้ใจคนอื่น ผมไว้ใจพี่คนเดียวครับ"

อวี๋ซานไม่พูดอะไร พลางก้มมองสัญญาในมืออีกครั้ง

เงื่อนไขที่เสิ่นชิงซวี่ยื่นให้นั้นน่าดึงดูดใจมาก นอกจากเงินเดือนประจำปีแล้ว ยังแบ่งหุ้นส่วนแบ่งกำไรของสตูดิโอให้เธอด้วย ด้วยวิธีนี้ ต่อให้เธอเลิกเป็นผู้จัดการแล้ว ขอเพียงสตูดิโอยังคงอยู่ เธอก็ยังมีรายได้ที่มั่นคง

เงื่อนไขน่าดึงดูดใจจริงๆ

เสิ่นชิงซวี่เข้าใจนิสัยของเธอดี อวี๋ซานไม่ใช่คนโลเลลังเล พอตัดสินใจได้แล้ว เธอจะลงมือทำเร็วกว่าใครเพื่อน

อวี๋ซานหลุบตาลง "เธอรู้ไหมว่าหลังจากเธอ... เขาก็ยัดเด็กเข้ามาในมือฉันอีกเพียบเลย"

พูดให้ถูกคือยัดเด็กใหม่เข้ามาไม่น้อย บริษัทคิดว่าเธอปั้นเสิ่นชิงซวี่ขึ้นมาได้คนหนึ่ง ก็ต้องปั้นคนที่สอง คนที่สามได้ ย่อมต้องมีสักคนที่โดดเด่นขึ้นมาได้แน่นอน

เสิ่นชิงซวี่ "พี่ซาน ประธานจ้าวยังตามตื๊อพี่อยู่อีกไหมครับ"

อวี๋ซานเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว "เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง"

เสิ่นชิงซวี่หัวเราะเบาๆ "ยังจำเรื่องเมื่อช่วงฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ที่จ้าวเหล่ยโดนคนดักตีได้ไหมครับ"

อวี๋ซานเข้าใจได้ในทันที เธอรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ "ฝีมือเธอเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ "พี่ซาน มาสตูดิโอผมเถอะครับ พี่จะเป็นเบอร์สองของที่นี่อย่างแท้จริง จะไม่มีสัญญาที่ไม่เป็นธรรมใดๆ ทั้งนั้น แล้วก็ไม่มีใครกล้ามารังควานพี่ด้วย พี่อยากจะดูแลเด็กใหม่หรือเด็กเก่าคนไหนก็แล้วแต่พี่เลย"

"ผมเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเอง และเชื่อมั่นในความสามารถของพี่มากกว่า"

"คนอื่นไม่มีทางเป็นเสิ่นชิงซวี่ได้ แต่ผมเป็นได้"

"พี่ไม่อยากสร้างราชาจอเงินขึ้นมาอีกคนเหรอครับ"