บทที่ 71 เปิดเผยตัวตน

อาศัยช่วงที่ยังอยู่ในวันหยุดเทศกาลตรุษจีนและงานยังไม่เข้าสู่ช่วงยุ่งเหยิง สิ่งแรกที่เจียงเฉียวต้องจัดการก็คือการดึงตัวคน

คนที่เขาจะดึงตัวไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอวี๋ซาน ผู้จัดการคนก่อนของเขานั่นเอง

อวี๋ซานอายุมากกว่าเขาสิบปี เป็นผู้หญิงที่มีทั้งความสามารถและชั้นเชิงแพรวพราว ไม่ต้องพูดถึงทรัพยากรในมือเลย จะบอกว่าเธอเป็นผู้จัดการมือทองของไห่เซิ่งก็คงไม่เกินไปนัก

การคิดจะดึงคนแบบนี้มาเข้าสตูดิโอของเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ฟู่เฉินเยว่เคยถามเขาว่าวางแผนจะดึงตัวเธอมาอย่างไร

เจียงเฉียวเพียงตอบกลับไปประโยคหนึ่ง "ความจริงใจคือไม้ตายสูงสุดครับ แน่นอนว่าเรื่องเงินก็ด้วย"

เขานัดพบอวี๋ซานที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ ตอนแรกอีกฝ่ายไม่อยากมา จนกระทั่งเขาบอกว่าในมือมีของดูต่างหน้าของเสิ่นชิงซวี่ อีกฝ่ายจึงใช้เวลาคิดไม่นานก็ตอบตกลงมาเจอ

ตอนที่อวี๋ซานมาถึง สิ่งที่เธอเห็นคือแผ่นหลังของเจียงเฉียว

อีกฝ่ายนั่งอยู่ในที่นั่งแบบคอก แผ่นหลังเหยียดตรง ในมือถือแก้วกาแฟ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกบานจรดพื้นลงมาทาบทาบนตัวเขา ให้ความรู้สึกสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด

ฝีเท้าของเธอชะงักไป นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ถ้าไม่ใช่เพราะรูปร่างไม่ตรงกัน เธอคงคิดว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือ...

อวี๋ซานนั่งลงฝั่งตรงข้าม ถอดแว่นกันแดดบนสันจมูกออก แล้วพิจารณาเขาอย่างเงียบๆ

เจียงเฉียวดันแก้วกาแฟไปข้างหน้าเล็กน้อย "ลาเต้เติมนมไม่ใส่น้ำตาลครับ"

แววตาของอวี๋ซานเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา "ความชอบเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้เธอก็ยังสืบรู้มาได้นะ"

เจียงเฉียวส่งมือออกไป ยิ้มมองเธอ "สวัสดีครับ ผมเจียงเฉียวครับ"

อวี๋ซานยื่นมือไปจับตอบ "ฉันรู้ว่าเธอชื่ออะไร"

เจียงเฉียวมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ไม่นึกว่าพี่ซานจะรู้จักเขาด้วย

อวี๋ซานไม่ได้พูดจาอ้อมค้อม เธอเอ่ยตรงๆ "ตอนที่เธอเพิ่งเข้าวงการใหม่ๆ ฉันเคยจับตามองเธออยู่เหมือนกัน ยังเคยคิดจะดึงตัวเธอจากชิงหงมาอยู่ไห่เซิ่งด้วยซ้ำ"

เรื่องนี้เธอไม่เคยแพร่งพรายมาก่อนเลยสักนิด

เจียงเฉียวรู้ดีว่าเธอเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นในหน้าที่การงานสูงมาก ด้วยหน้าตาแบบเขา การจะเข้าตาอวี๋ซานได้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย

เขายิ้มรับ "ถ้าอย่างนั้นก็เป็นเกียรติของผมจริงๆ ครับ"

อวี๋ซานมองเขาพลางจิบกาแฟ "แต่ว่า ตัวจริงของเธอกลับต่างจากความประทับใจแรกของฉันอยู่บ้างนะ"

ไม่ใช่แค่ต่าง แต่กลับรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาดเสียด้วยซ้ำ

เจียงเฉียวพูดอย่างมีความหมายแฝง "คนเราก็ต้องเปลี่ยนกันได้เป็นธรรมดาครับ"

เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่ อวี๋ซานจึงไม่รีรออีกต่อไป "เธอบอกว่าในมือมีของดูต่างหน้าของอาจารย์เสิ่น ไม่ทราบว่าเป็นอะไรเหรอคะ"

เจียงเฉียวลอบพิจารณาผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียด ไม่ได้เจอกันเกือบครึ่งปี เขารู้สึกว่าอวี๋ซานดูทรุดโทรมลงไปมาก รอยคล้ำใต้ตาแม้จะลงรองพื้นกลบไว้ ทว่าก็ไม่อาจบดบังสีหน้าเหนื่อยล้าของเธอได้มิด

เมื่อก่อนต่อให้มีเรื่องให้ต้องปวดหัวแค่ไหน ก็ไม่เคยเห็นพี่ซานเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง

เจียงเฉียวใช้ช้อนคนกาแฟเบาๆ จิบไปหนึ่งอึก แล้วเอ่ยคำพูดที่น่าตกตะลึงออกมา "มรดกที่เขาทิ้งไว้ ก็คือผมครับ"

อวี๋ซานชะงักไปทันที เธอมองเขาด้วยสายตาราวกับจะถามว่านี่คิดจะหลอกใคร น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไม่อ่อนข้อ "คุณเจียงคะ ฉันดูเหมือนคนโง่มากหรือไง"

เจียงเฉียวยิ้มส่ายหน้า "ผมจะกล้าหลอกคุณได้ยังไงครับ ผมพูดเรื่องจริง"

อวี๋ซานแค่นหัวเราะ "ฉันรู้จักเสิ่นชิงซวี่มาสิบกว่าปี เฝ้ามองเขามาตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มเข้าวงการ เขารู้จักใครหรือไม่รู้จักใคร ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าฉันอีกแล้ว เธอกับเสิ่นชิงซวี่เคยร่วมงานกันแค่ครั้งเดียว แถมยังเป็นเรื่องเมื่อหลายปีก่อน หลังจากนั้นก็ไม่เคยติดต่อกันอีกเลย ตอนนี้เธอกลับมาบอกฉันว่ามรดกของเขาคือเธอ นี่สมองฉันมีปัญหา หรือว่าเธอเป็นบ้าไปแล้วกันแน่"

"ถ้าเรื่องที่เธออยากจะพูดคือเรื่องนี้ล่ะก็ ขอโทษด้วยนะ ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาว่างมาล้อเล่นกับเธอตรงนี้หรอกค่ะ"

พูดจบ อวี๋ซานก็หยิบกระเป๋าเตรียมจะลุกจากไป

ในวินาทีที่ก้าวพ้นที่นั่งคอกนั้นออกไป เธอก็ได้ยินเสียงเรียกหนึ่งดังขึ้น

"พี่ซาน ผมเอง ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ"

สีหน้าสุขุมมั่นคงบนใบหน้าของอวี๋ซานพลันปริร้าวไปทีละน้อย เธอหันขวับกลับมามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถามขึ้นมา "เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ"

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น สบตาเธอนิ่งไม่กะพริบ ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกครั้ง "พี่ซานครับ"

อวี๋ซานถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะกลับมานั่งลงตรงข้ามอีกครั้ง แล้วมองดูคนที่นั่งอยู่อย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกหน

หากมองจากรูปร่างหน้าตาแล้ว ไม่มีส่วนไหนที่คล้ายคลึงกันเลยแม้แต่น้อย

ไม่ได้สูงเท่าเสิ่นชิงซวี่ รูปร่างไม่ได้กำยำเท่าเขา คนหนึ่งอบอุ่นสุภาพสง่างาม อีกคนประณีตงดงามจับตา ชัดเจนว่าเป็นคนสองคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิด

ทว่าในชั่วพริบตาเมื่อครู่ เธอกลับมองเห็นเงาของเสิ่นชิงซวี่ในตัวของเจียงเฉียว

ไม่สิ ตั้งแต่ก้าวเข้ามา เธอก็รู้สึกแล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีเงาของเสิ่นชิงซวี่อยู่

ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร

อวี๋ซานคิดว่าตัวเองต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ ถึงได้รู้สึกว่าคนตรงหน้าคือ... คือเสิ่นชิงซวี่

เธอรีบยกกาแฟขึ้นดื่มอึกใหญ่เพื่อข่มความตระหนก มองเขาด้วยความหวาดระแวงและไม่แน่ใจ "ทำไมเธอถึงเรียกฉันว่าพี่ซาน"

แม้ว่าในบริษัทจะมีคนเรียกเธอแบบนี้อยู่ไม่น้อย แต่เธอกับเจียงเฉียวเพิ่งจะพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก ทว่าน้ำเสียงคุ้นเคยของอีกฝ่าย กลับดูเหมือนเรียกแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

อวี๋ซานบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ถูก มันเหมือนกับกำลังฝันอยู่ ฝันว่าเสิ่นชิงซวี่ยังไม่จากไปไหน

เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าคนที่เป็นบ้าหรือเพ้อเจ้อไปเองไม่ใช่ชายหนุ่มตรงหน้า แต่เป็นตัวเธอเองต่างหาก

เจียงเฉียวมองเธอนิ่ง ผ่านไปเนิ่นนานจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ปกติผมก็เรียกพี่แบบนี้ตลอดไม่ใช่เหรอครับ"

ในชีวิตนี้ของเสิ่นชิงซวี่มีคนที่เขาให้ความสำคัญอยู่ไม่มาก เพื่อนสนิทรู้ใจมีเพียงไม่กี่คน คนที่ห่วงใยเขาจากใจจริงก็มีไม่เยอะ และอวี๋ซานก็คือหนึ่งในนั้น

หากจะบอกว่าการจากไปของเขายังมีใครที่ตัดใจไม่ลงและคิดถึงอยู่เสมอ เขาก็เชื่อว่าพี่ซานคือหนึ่งในคนเหล่านั้น

หากไม่มีอวี๋ซาน ก็คงไม่มีเสิ่นชิงซวี่ในเวลาต่อมา ดังนั้นตอนที่ฟู่เฉินเยว่ถามเขาว่าจะดึงตัวอวี๋ซานเข้าสตูดิโอได้อย่างไร เขาถึงได้บอกว่าความจริงใจสำคัญที่สุด

อวี๋ซานรู้จักเสิ่นชิงซวี่ดีเกินไป พวกเขาใช้ชีวิตร่วมงานกันมากว่าสิบปี ผูกพันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ และมองอีกฝ่ายเป็นคนในครอบครัวมาตั้งนานแล้ว

หากไม่ใช่เพราะแบบนี้ พี่ซานจะยอมออกมาพบเขาเพียงเพราะของดูต่างหน้าที่กุขึ้นมาลอยๆ ได้อย่างไรกัน

ตั้งแต่วินาทีที่เขาตัดสินใจตามหาอวี๋ซาน เขาก็ไม่เคยคิดจะปิดบังตัวตนของตัวเองเลย นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนในครอบครัวพึงกระทำต่อกัน

ส่วนที่ว่าอีกฝ่ายจะเชื่อหรือไม่นั้น...

เห็นได้ชัดว่าอวี๋ซานยังตั้งสติไม่ได้ เธอยังไม่เข้าใจความหมายในทันทีด้วยซ้ำว่าประโยคที่บอกว่าเขาเรียกเธอแบบนี้มาตลอดนั้นหมายความว่าอย่างไร

เธอก้มมองกาแฟในแก้ว คนไปสองที จากนั้นก็ยกแก้วขึ้น ดื่มกาแฟที่เหลือจนหมดภายในสองสามอึกอย่างรวดเร็ว

ต้องเป็นเพราะเธอยังไม่มีสติมากพอแน่ๆ ถึงได้เกิดภาพหลอนเช่นนี้ขึ้นมา

เสิ่นชิงซวี่มองเธออย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก "พี่ซานครับ กาแฟเขาไม่ได้ดื่มกันแบบนี้นะ"

ยังเรียกเธออยู่อีก

อวี๋ซานรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะใจเย็นลงบ้างแล้ว ข้อสันนิษฐานอันเหลือเชื่อนั้นเหนือจริงเกินไป จนทำให้เธอไม่อาจปักใจเชื่อได้ในทันที

เสิ่นชิงซวี่เห็นท่าทางของเธอ ก็รู้ดีว่าหากไม่พูดออกมาให้ชัดเจน เธอคงไม่มีทางเชื่อ

เขายืดตัวนั่งตรง เอ่ยถ้อยคำชวนตกตะลึงออกมา "พี่ซานครับ ผมเอง เสิ่นชิงซวี่"