บทที่ 70 ประธานฟู่สายคลั่งรักเริ่มเผยตัว

ตอนที่ฟู่เฉินเยว่มารับเสิ่นชิงซวี่ เขายังคงมีสติอยู่ เพียงแต่การเคลื่อนไหวดูเชื่องช้ากว่าปกติเล็กน้อย และการตอบสนองก็ไม่ฉับไวนัก

คอของเจียงเฉียวอ่อนมากจริงๆ แม้จะดื่มไปเพียงแก้วเล็กๆ แค่แก้วเดียว แต่ผลพวงจากแอลกอฮอล์ก็ยังคงรุนแรงอยู่ดี

แอร์ในรถเปิดค่อนข้างแรง เสิ่นชิงซวี่รู้สึกร้อนรุ่มเล็กน้อยจึงถอดเสื้อโค้ตตัวนอกออก ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต หลับตาพิงเบาะหลัง พึมพำออกมาว่า "หิวน้ำ"

นับตั้งแต่เขาเดินออกมา สายตาของฟู่เฉินเยว่ก็จับจ้องอยู่ที่ตัวเขาตลอดเวลา ไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย

เขาไม่ได้เห็นอีกฝ่ายสวมชุดทางการมานานมากแล้ว เสื้อผ้าชุดนี้ขับเน้นรูปร่างเป็นพิเศษ ดีไซน์รัดช่วงเอวช่วยขับเน้นเอวที่เดิมทีก็คอดบางให้เห็นเด่นชัดทุกสัดส่วน

การได้มองผ่านคลิปวิดีโอก็เรื่องหนึ่ง แต่พอได้เห็นตัวจริงแล้ว กลับชวนให้ตกตะลึงไปอีกแบบ

ภายใต้รูปลักษณ์อันประณีตงดงาม มีกลิ่นอายเฉพาะตัวอันเป็นเอกลักษณ์ผสมผสานอยู่ ชวนให้คนไม่อาจละสายตาได้

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา จึงหยิบกระบอกน้ำเก็บความร้อนออกมาจากที่วางในรถ บิดเปิดฝาแล้วยื่นส่งไปให้

เสิ่นชิงซวี่กระหายน้ำมากจริงๆ จึงแหงนหน้าดื่มไปครึ่งกระบอกถึงได้หยุดมือ

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยถามอย่างไม่เจาะจงว่า "งานเลี้ยงเป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้ไหมครับ"

เสิ่นชิงซวี่อดนึกถึงไป๋อวี้ซูไม่ได้ ได้แต่รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา "ไม่เท่าไหร่หรอก เจอคนที่ผมเกลียดเข้าคนหนึ่ง"

ฟู่เฉินเยว่คิดว่าเขาจะไม่พูด เดิมทีไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว เพราะนิสัยของอาซวี่ก็เป็นเช่นนี้ เคยชินกับการพึ่งพาตัวเอง มีเรื่องอะไรก็จัดการแก้ปัญหาด้วยตัวเองเสมอ

อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ หรืออาจเป็นเพราะเสิ่นชิงซวี่เองก็ไม่ทันรู้ตัว ในยามที่เผชิญหน้ากับฟู่เฉินเยว่ กำแพงป้องกันของเขาก็ยิ่งลดน้อยลงเรื่อยๆ ความพึ่งพาผูกพันยิ่งทวีความลึกซึ้ง ราวกับหอยมุกที่ไม่ยอมเปิดฝาง่ายๆ กำลังค่อยๆ เผยเนื้อนุ่มด้านในออกมาต่อหน้าคนคนนี้

ฟู่เฉินเยว่ยกมุมปากขึ้น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเชิงปลอบประโลม "คนที่เกลียด เป็นคนที่เคยรู้จักมาก่อนเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยว่า "นานมาแล้ว พวกเราเคยเป็นเพื่อนกัน เขาเป็นเพื่อนคนแรกที่ผมรู้จักตอนก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง"

วันเวลาผ่านไปไวเสมอ ความทรงจำอันแสนไกลเหล่านั้นพอนึกย้อนกลับไปในตอนนี้ กลับผ่านพ้นมานานหลายปีถึงเพียงนี้แล้ว

เสิ่นชิงซวี่หลุบตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า "ผมกับเขาเดบิวต์พร้อมกัน ตอนนั้นได้เล่นซีรีส์เรื่องหนึ่งด้วยกันทั้งคู่ ผมเป็นองครักษ์เอ เขาเป็นองครักษ์บี ไม่ใช่บทบาทสำคัญอะไร แต่ฉากของพวกเราสองคนต้องเข้าด้วยกันตลอด เรื่องที่คุยกันก็เลยยิ่งเยอะขึ้นตามไปด้วย"

"เขาเป็นคนขี้ขลาด ไม่ชอบพูดจา ตอนแรกฝีมือการแสดงก็ไม่ได้เรื่อง มักจะโดนผู้กำกับด่าอยู่เป็นประจำ ต่อหน้าคนอื่นไม่ได้แสดงท่าทีอะไร แต่พอตกดึกสงัดกลับแอบร้องไห้คนเดียวเงียบๆ"

"ตอนนั้นพวกเราพักอยู่โรงแรมเดียวกัน ตอนดึกผมตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ก็เลยเห็นสภาพที่เขาร้องไห้ จากนั้นผมก็ฟังเขาเล่าเรื่องหนึ่ง เรื่องเกี่ยวกับการเติบโตในวัยเด็กอันน่าเวทนาของเขา"

พอพูดถึงเรื่องเล่าเรื่องนี้ เสิ่นชิงซวี่ก็มีอารมณ์ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ฟู่เฉินเยว่เอียงหน้ามอง "เรื่องนี้มีปัญหาเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่หัวเราะออกมาเบาๆ คล้ายกับสมเพชตัวเอง เขาหันไปมองฟู่เฉินเยว่ ริมฝีปากบางขยับเอ่ย "เรื่องนั้นเป็นเรื่องโกหก"

ทว่าเขากลับหลงเชื่อ

คนที่เพิ่งก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเขาในตอนนั้นยังไม่เข้าใจกฎเกณฑ์การเอาชีวิตรอดในวงการนี้อย่างถ่องแท้ ประกอบกับเดิมทีก็เป็นคนใจอ่อนอยู่แล้ว ความเห็นอกเห็นใจจึงเอ่อล้นขึ้นมาชั่วขณะ และมองคนที่ตกชะตากรรมเดียวกันคนนี้เป็นเพื่อน

ฟู่เฉินเยว่ได้ยินถึงตรงนี้ก็พิพากษาโทษใครบางคนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ชี้นำเสิ่นชิงซวี่อย่างแนบเนียน ให้ค่อยๆ ปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกที่กดทับอยู่ในใจมาเนิ่นนานนั้นออกมา

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ"

เสิ่นชิงซวี่เริ่มมึนหัว แววตาก็ค่อยๆ พร่าเลือนลง เขาพูดว่า "ต่อมามีผู้กำกับคนหนึ่งถูกใจฝีมือการแสดงของผม เลยให้ผมไปแคสต์ติ้ง จากนั้นผมก็ได้ร่วมแสดงในผลงานเรื่องนั้น แล้วยังแนะนำไป๋อวี้ซูให้เข้ามาในกองถ่ายเพื่อรับบทเป็นหนึ่งในตัวละครด้วย"

"หลังจากนั้นต่อมา...ผมกับเขาก็แตกหักกัน"

เรื่องราวคงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เสิ่นชิงซวี่เล่าแน่นอน ว่าระหว่างนั้นต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้นรั้งคนที่กำลังสะลึมสะลือเข้ามาในอ้อมกอด ก้มหน้าลงจุมพิตที่กลุ่มผมของเขาเบาๆ "คนแบบนั้นไม่คู่ควรจะเป็นเพื่อนของคุณหรอกครับ"

เพราะอย่างไรเสีย อาซวี่ของเขาก็จิตใจโอบอ้อมอารีมาตั้งแต่เด็ก ไม่อย่างนั้นในฤดูหนาวปีนั้น คงไม่ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อดูแลเด็กหนุ่มที่ขาหักคนหนึ่งอย่างแน่นอน

เสิ่นชิงซวี่ผล็อยหลับไปท่ามกลางไออุ่นที่อบอวลไปทั่วทั้งคันรถ

ทว่าในเวลานี้ ไป๋อวี้ซูที่กลับถึงบ้านแล้วกลับเตะถังขยะที่วางอยู่ข้างๆ จนกระเด็น ใบหน้าที่บิดเบี้ยวถมึงทึงไม่มีเค้าความอ่อนโยนเหมือนตอนอยู่ในงานเลี้ยงเลยแม้แต่น้อย

"เจียงเฉียว หมอนี่มันโผล่หัวมาจากไหนกันแน่ ไปสืบมา ขุดโคตรเหง้าศักราชของมันออกมาให้หมด!"

ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ มองถังขยะที่ลอยละลิ่ว แทบอยากจะกลอกตาขึ้นไปบนฟ้า โชคดีที่เขาเตรียมการไว้ก่อนแล้วว่าถังขยะใบนี้ว่างเปล่า จึงไม่ต้องคอยตามเก็บกวาดอีกรอบ

ผู้ช่วยเดินไปเก็บถังขยะมาวางไว้ที่เดิม ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า "อาจารย์ไป๋ครับ สืบถึงโคตรเหง้าศักราชขนาดนั้นคงทำไม่ได้หรอกครับ"

ไป๋อวี้ซูมองเขาด้วยความเดือดดาล "มีอะไรให้สืบก็สืบมาให้หมดสิ! มันโผล่มาจากไหน มีอิทธิพลในไห่เฉิงไหม สังกัดบริษัทอะไร มีใครหนุนหลังอยู่ เรื่องพวกนี้ยังต้องให้ฉันคอยบอกอีกเหรอ ถ้าสืบไม่ได้ก็ไปจ้างนักสืบเอกชนซะ แค่นี้ยังต้องให้สอนอีกหรือไง!"

ผู้ช่วยอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ตอบไปเพียงว่า "รับทราบแล้วครับ"

คิดว่าตัวเองเป็นท่านประธานเผด็จการในนิยายหรือยังไง?

แต่คำพูดนี้เขาไม่กล้าพูดออกไป เพราะกลัวจะตกงาน จึงได้แต่กลืนมันลงคอไป

ในขณะที่ไป๋อวี้ซูกำลังอาละวาดอยู่นั้น ฟู่เฉินเยว่ก็ได้อุ้มอีกคนกลับมาถึงห้องแล้ว ทั้งยังคอยอยู่ดูแลตอนอาบน้ำ รอจนกระทั่งอีกฝ่ายซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว เขาจึงค่อยเดินไปยังห้องหนังสือ

เพียงแต่ห้องหนังสือที่เขาไปนั้นเป็นของห้องข้างๆ

เมื่อเทียบกับท่าทางเกรี้ยวกราดเต้นแร้งเต้นกาของไป๋อวี้ซูแล้ว สีหน้าของฟู่เฉินเยว่กลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ เขาส่งข้อความไปหาโจวหยวนชวน "ไปสืบเรื่องไป๋อวี้ซูมา"

โจวหยวนชวนตอบกลับมาอย่างกระชับฉับไวว่า "รับทราบครับ ประธานฟู่"

ฟู่เฉินเยว่จัดการงานในห้องหนังสือต่ออีกสักพัก รอจนอารมณ์สงบลงโดยสิ้นเชิงแล้ว จึงค่อยเตรียมตัวกลับไปนอน

ในตอนนั้นเอง ข้อมูลส่วนตัวของไป๋อวี้ซูก็ถูกส่งเข้ามาในกล่องอีเมลของเขาแล้ว

ฟู่เฉินเยว่ก้าวเท้าเดินกลับพลางเปิดอ่านข้อมูลของอีกฝ่าย เมื่ออ่านจบก็ตอบกลับไปเรียบๆ สั้นๆ ว่า "สั่งแบน"

เพียงสองคำนี้ ก็เพียงพอที่จะตัดสินชีวิตในอนาคตของไป๋อวี้ซูได้แล้ว

ทว่าเมื่อฟู่เฉินเยว่อาบน้ำเสร็จแล้วขึ้นมานอนบนเตียง พลางมองคนที่อยู่ข้างกายขยับเข้ามาซบอิงโดยไม่รู้ตัว เขาก็เปลี่ยนใจอีกครั้ง

ประธานฟู่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วออกคำสั่งใหม่อีกระลอก

แค่สั่งแบน จะไม่เป็นการปล่อยให้มันรอดไปง่ายเกินไปหน่อยหรือ ในเมื่อหมอนั่นให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ของตัวเองมากขนาดนี้ แคร์ทั้งสถานะและเกียรติยศชื่อเสียงที่ประดับอยู่บนตัวถึงเพียงนั้น ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยๆ ลิดรอนมันออกไปทีละชิ้นก็แล้วกัน

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้ายามหลับสนิทของเสิ่นชิงซวี่ ความมืดมนที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตานั้นน่าสะพรึงกลัวเป็นพิเศษ

เขาพึมพำเสียงแผ่ว "อาซวี่ คนที่เคยทำร้ายคุณ ผมจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว"