บทที่ 69 แฟนหนุ่มของเสิ่นชิงซวี่

มือที่ถือแก้วไวน์ของไป๋อวี้ซูกำแน่นจนแทบจะบีบแก้วให้แหลกคามือ หน้ากากอันอ่อนโยนเกือบจะพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนั้น

เขาถึงกับคิดว่าตัวเองหูฝาดไป จิตใต้สำนึกสั่งให้เอ่ยถามออกไปประโยคหนึ่ง "คุณว่าอะไรนะ"

เจียงเฉียวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวพลางยิ้ม "ผมบอกว่า ทำไมคุณไป๋ถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ ผมทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดไปหรือเปล่า"

แกล้งตีหน้าซื่อน่ะ ใครจะทำไม่เป็นกันล่ะ

ไป๋อวี้ซูจ้องมองเขาอยู่หลายวินาที ก่อนจะกลับมาประดับรอยยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง "ไม่ใช่ก็ดีแล้วครับ ดูท่าผมคงจำผิดไปเอง ในอนาคตเรายังมีโอกาสได้เจอกันอีกเยอะ มาครับ ผมขอดื่มให้คุณ"

เพราะการกระทำนี้ของเขา ทำให้สายตาของผู้คนยิ่งจับจ้องมาที่เจียงเฉียวมากขึ้น ถึงขั้นนึกสงสัยว่าเขาไปข้องเกี่ยวกับไป๋อวี้ซูได้อย่างไร หรือว่าจะเป็นนายน้อยบ้านไหนจริง ๆ

ไม่อย่างนั้นทำไมผู้กำกับวังถึงพาเขามาด้วย แม้แต่อาจารย์ไป๋ยังเป็นฝ่ายเอ่ยปากชนแก้วกับเขาก่อนเลย

เจียงเฉียวหลุบตามองมือข้างที่ถือแก้วไวน์ของอีกฝ่าย เขาไม่ได้ยกแก้วขึ้นรับ ตรงกันข้ามกลับเอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน "คุณไป๋ครับ ผมมีคำถามหนึ่งที่อยากขอคำชี้แนะมาตลอด"

ไป๋อวี้ซูดูเหมือนจะไม่โมโหกับการกระทำของอีกฝ่าย เขากล่าวตอบอย่างใจเย็น "ว่ามาสิครับ"

เจียงเฉียวช้อนสายตาขึ้น แววตาแฝงความสงสัยใคร่รู้ไว้อย่างสมจริง "กลิ่นน้ำหอมบนตัวคุณไป๋มีเอกลักษณ์มากเลยครับ เหมือนผมเคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน ไม่ทราบว่าจะพอแชร์ให้ฟังได้ไหมครับ"

น้ำหอมกลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่เสิ่นชิงซวี่สั่งทำพิเศษขึ้นมาโดยเฉพาะ ในท้องตลาดไม่มีวางขายอย่างแน่นอน จึงไม่มีทางหากลิ่นที่เหมือนกันได้

ไป๋อวี้ซูดูจะประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาถามคำถามนี้ ทว่าก็เก็บสีหน้าได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นแววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์และขมขื่น กระทั่งขอบตาก็แดงเรื่อขึ้นมาในพริบตา

เขาคล้ายจะฝืนยิ้มออกมาบางเบาเพื่อประคองอารมณ์เอาไว้ "นี่เป็นของที่เพื่อนสนิทมากคนหนึ่งมอบให้ผมน่ะครับ เพียงแต่เขา...เขาไม่อยู่แล้ว คงไม่สามารถแชร์ให้คุณได้แล้วล่ะครับ"

ในวินาทีนี้ เจียงเฉียวรู้สึกเพียงความสะอิดสะเอียนที่ยากจะสะกดกลั้นตีตื้นขึ้นมาจากกระเพาะ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดแต่เพียงเท่านี้

ไป๋อวี้ซูยังคงจมดิ่งอยู่กับบทละครที่ตัวเองแต่งเองเล่นเอง เอ่ยอธิบายอย่างลึกซึ้งกินใจว่า "น้ำหอมกลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่เขาชอบที่สุด สั่งทำพิเศษขึ้นมา ตอนนั้นผมบอกว่าชอบ เขาก็เลยยกให้ผม แต่ไม่นึกเลยว่า นี่จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาเหลือทิ้งไว้ให้ผม"

คนรอบข้างที่ยืนอยู่ตรงนั้นมาตลอด พอได้ยินเข้าก็เอ่ยขึ้นด้วยความเสียดาย "คนที่อาจารย์ไป๋พูดถึง คืออาจารย์เสิ่นใช่ไหมครับ"

"ได้ยินมานานแล้วว่าอาจารย์ไป๋กับอาจารย์เสิ่นสนิทกันมาก ไม่นึกเลยว่าจะยอมยกน้ำหอมที่ชอบที่สุดให้คุณด้วย"

"อาจารย์ไป๋ คุณเองก็อย่าเสียใจไปเลยครับ ชีวิตคนเรามักมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นเสมอ เรื่องพวกนี้มันควบคุมไม่ได้จริง ๆ"

"นั่นสิครับ หากอาจารย์เสิ่นรู้ว่าคุณยังคงนึกถึงเขาขนาดนี้ จะต้องรู้สึกยินดีมากแน่ ๆ"

"แต่น่าเสียดายจริง ๆ เสิ่นชิงซวี่เป็นนักแสดงที่ดีมากแท้ ๆ อายุก็ยังน้อยอยู่เลย"

"โรคซึมเศร้าละนะ เรื่องแบบนี้มันช่วยไม่ได้จริง ๆ"

ขอบตาของไป๋อวี้ซูแดงก่ำไปหมดแล้ว เขายกมุมปากขึ้นเบา ๆ ฝืนยิ้มอย่างเข้มแข็ง "ขอบคุณทุกคนที่ปลอบใจนะครับ ตอนนี้ผมไม่เป็นไรแล้วล่ะ ถ้าชิงซวี่รู้ว่าทุกคนยังจำเขาได้อยู่ เขาก็คงจะดีใจมากเหมือนกัน"

คำพูดคำจาทำนองนี้ ท่าทางแบบนี้ ราวกับว่าเสิ่นชิงซวี่มีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนอะไรกับเขาจริง ๆ อย่างนั้นแหละ

แม้แต่ตายไปแล้ว ก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป

ในที่สุดเจียงเฉียวก็ทนต่อไปไม่ไหว เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปาก เอ่ยขอตัวอ้อมแอ้ม แล้วหันหลังเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที

ความจริงเขาแทบไม่ได้กินอะไรเข้าไป ย่อมไม่มีอะไรให้อาเจียนออกมา ทว่าความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่ยากจะทนทานนั้นยังคงวนเวียนจุกแน่นอยู่ในอก

เขารู้อยู่แล้วว่าไป๋อวี้ซูเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก เพียงแต่ไม่คิดว่าคนเราจะหน้าด้านไร้ยางอายได้ถึงขนาดนี้ ถึงขั้นพูดจาชี้นำให้คนอื่นคิดเตลิดไปไกลได้อย่างหน้าตาเฉย

และเจียงเฉียวก็เข้าใจในที่สุดว่า เหตุใดตอนที่เขาไปแคสต์ติ้งครั้งแรก ถึงได้ยินข่าวลือในกองถ่ายว่าไป๋อวี้ซูกับเสิ่นชิงซวี่แอบคบหาดูใจกันอย่างลับ ๆ

ทุกเรื่องราวล้วนสืบสาวไปถึงต้นตอได้ นี่มันคือข่าวลือที่ไป๋อวี้ซูเขียนบท เล่นเอง และปล่อยข่าวเองทั้งนั้น

หากจะพูดถึงเรื่องเกาะกระแส ใครจะเกาะได้หมดจดเท่าเขากันล่ะ

เพียงแต่ข่าวลือทำนองนี้ไม่ได้แพร่สะพัดในโลกออนไลน์ ทว่าในวงการกลับพูดกันเป็นตุเป็นตะราวกับเห็นมากับตาตัวเอง

หากเขายังมีชีวิตอยู่ เรื่องนี้คงถูกคนนำมาใช้เป็นจุดอ่อนในการโจมตีกัน ประเด็นอ่อนไหวอย่างรสนิยมทางเพศอาจกลายเป็นรอยด่างพร้อยไปด้วยซ้ำ

ไป๋อวี้ซูไม่มีทางกล้าพูดออกมา และไม่มีทางกระเหี้ยนกระหือรือมาแย่งชิงตำแหน่งนี้แน่

แต่ตอนนี้เสิ่นชิงซวี่ตายไปแล้ว คนตายย่อมพ้นจากคำครหา คนอื่นจึงไม่กังขาเรื่องรสนิยมทางเพศของไป๋อวี้ซู มีแต่จะชื่นชมในความรักอันลึกซึ้งของเขา รู้สึกเพียงว่าความรักที่เขามีต่อเสิ่นชิงซวี่นั้นช่างน่ายกย่องและน่าอิจฉาเหลือเกิน

เจียงเฉียวล้างหน้า เมื่อมองดูกระจกอีกครั้ง ใบหน้าของเขาก็สวมหน้ากากที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกว่าเสแสร้งเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ความจริงแล้วข่าวลือพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจเลย เสิ่นชิงซวี่กลายเป็นคนตายไปแล้ว นานวันเข้าทุกคนก็จะค่อย ๆ ลืมเลือนเรื่องนี้ไปเอง ไป๋อวี้ซูเองก็จะไม่หยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีก เพราะเมื่อถึงเวลานั้นเขาคงหมดประโยชน์ให้กอบโกยแล้ว อีกฝ่ายย่อมต้องรีบตัดความสัมพันธ์ให้พ้นตัว

กาลเวลาสามารถชะล้างได้ทุกสิ่ง

ทว่าพอคิดถึงสิ่งที่ฟู่เฉินเยว่แอบทำอยู่ลับหลัง คิดถึงหยาดเหงื่อแรงกายและความทุ่มเทเหล่านั้น เขาก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจขึ้นมาจนทนไม่ไหว

เขาที่เป็นเสิ่นชิงซวี่จะตายก็ได้ จะถูกลืมเลือนไปก็ช่าง แต่ตำแหน่งเคียงข้างกายเขา สถานะคนรักของเขา จะไม่มีวันยอมยกให้ใครเด็ดขาด ยิ่งไม่มีทางยอมให้คนถ่อยแบบนี้มาชุบมือเปิบไปครอบครอง

เจียงเฉียวปลดกระดุมเสื้อสูทตัวนอก เดินออกจากห้องน้ำ พอเดินผ่านบริกรที่ถือถาดเครื่องดื่มอยู่ก็หยิบไวน์แดงติดมือมาแก้วหนึ่ง

ไป๋อวี้ซูยังคงยืนอยู่ตรงนั้น รอบกายเต็มไปด้วยผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาทักทายและปลอบประโลม

คนผู้นี้มีฝีมือการแสดงจริง ๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่ก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ ตัวเขาในอดีตที่มองไม่เห็นธาตุแท้ก็ไม่ใช่ว่าเคยถูกใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสานี้หลอกเอาหรอกหรือ ถึงได้ปฏิบัติกับอีกฝ่ายในฐานะเพื่อนอย่างจริงใจแบบนั้น

เจียงเฉียวเดินยิ้มเข้ามา "เมื่อกี้ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ ช่วงนี้กระเพาะผมไม่ค่อยดีเท่าไหร่"

ไป๋อวี้ซูดูจะใจกว้างกับเขาเป็นพิเศษ "ไม่เป็นไรหรอกครับ อาชีพนักแสดงพองานยุ่งขึ้นมา การกินข้าวไม่ตรงเวลาก็เป็นเรื่องธรรมดา เธอยังอายุน้อย ต้องดูแลกระเพาะตัวเองให้ดีนะ"

ช่างเป็นรุ่นพี่ที่โอบอ้อมอารีเสียจริง

เจียงเฉียวระบายยิ้มใสซื่อ "ขอบคุณคุณไป๋ที่เตือนครับ พอดีผมยังมีเรื่องสงสัยอยู่อีกข้อ ไม่รู้ว่าคุณไป๋จะพอตอบให้ได้ไหมครับ"

ไป๋อวี้ซูไม่ได้อยากตอบนัก รู้สึกสังหรณ์ใจว่าคำถามนี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ แต่รอบข้างมีคนอยู่มากขนาดนี้ อีกทั้งเขายังรักษาภาพลักษณ์คนอารมณ์ดีมาโดยตลอด แล้วจะปฏิเสธได้อย่างไร

เขาปรับสีหน้ากลับสู่ท่าทางปกติในชีวิตประจำวัน ยังคงความอดทนไว้อย่างดี "คำถามอะไรหรือครับ"

เจียงเฉียวกล่าว "สารภาพตามตรงนะครับ ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของอาจารย์เสิ่น ตอนที่อาจารย์เสิ่นยังมีชีวิตอยู่ผมก็เคยร่วมงานกับเขา เมื่อช่วงก่อนยังไปไหว้ที่หน้าหลุมศพของอาจารย์มาด้วย ผมรู้อยู่ตลอดว่าอาจารย์เสิ่นมีแฟน แต่แค่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร"

พอเจียงเฉียวพูดมาถึงตรงนี้ ลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจของไป๋อวี้ซูทันที

แม้เบื้องหลังเขาจะคอยโปรโมตว่าตนกับเสิ่นชิงซวี่สนิทสนมกันไม่ธรรมดา ซ้ำยังจงใจชักนำให้คนคิดไปในทางชู้สาว ทว่าไม่เคยยอมรับตรง ๆ ในที่สาธารณะเลยสักครั้ง

ข่าวลือกำกวมกึ่งจริงกึ่งเท็จพวกนั้นไม่จำเป็นต้องให้เขาออกปากยืนยัน แค่ร่วมมือด้วยการใช้คำพูดและคำเรียกขานที่คลุมเครือชวนคิดลึก ก็เพียงพอให้คนอื่นปักใจเชื่อเรื่องความสัมพันธ์ลับ ๆ ของพวกเขากันไปเองแล้ว

แต่ตอนนี้ เจียงเฉียวกลับบอกว่ารู้ว่าแฟนของเสิ่นชิงซวี่คือใครเนี่ยนะ

ไป๋อวี้ซูไม่รู้ว่าคำพูดนั้นจริงหรือเท็จ ทว่าเขานึกชื่อที่สลักไว้บนป้ายหลุมศพของเสิ่นชิงซวี่ขึ้นมาได้อย่างชัดเจน

ชื่อที่ทิ้งไว้โดยผู้ชายที่เขาได้แต่แหงนมองแต่ไม่อาจเอื้อมถึง

เจียงเฉียวมองแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยของไป๋อวี้ซูแล้วค่อย ๆ เอ่ย "พอไปไหว้ถึงได้รู้ครับ ที่แท้อาจารย์เสิ่นไม่เพียงแต่มีแฟน แต่แต่งงานแล้วด้วยซ้ำ ชื่อสามีของเขายังสลักอยู่บนป้ายหลุมศพเลยครับ"

คำว่า 'สามี' บนป้ายหลุมศพนั้น ช่างตราตรึงใจจนลืมไม่ลงจริง ๆ

ถึงได้บอกไงว่า พอคนเราตายไปแล้ว ใครอยากจะตั้งสถานะอะไรให้ตัวเองก็ทำได้ทั้งนั้น

ประโยคนี้ของเจียงเฉียวเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงสู่ผืนน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นนับพันชั้น ซัดกระเพื่อมออกไปเป็นวงกว้าง

"อะไรนะ อาจารย์เสิ่นแต่งงานแล้วเหรอ"

"ล้อเล่นน่า อาจารย์เสิ่นกับอาจารย์ไป๋ไม่ใช่ว่าเป็น..."

"ความจริงฉันก็เคยไปไหว้อยู่นะ บนป้ายหลุมศพมีชื่อสามีเขาอยู่จริง ๆ เพียงแต่เป็นใครก็ขอไม่พูดแล้วกัน"

"ฉันยังรู้อีกเรื่องหนึ่งนะ หลังจากอาจารย์เสิ่นเสียชีวิต มีคนมาจัดการเรื่องศพให้เขา แม้แต่ทรัพย์สินในชื่อเขาก็ถูกรวบรวมไปจัดการจนหมด"

"ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าไม่เกี่ยวกับไป๋อวี้ซูเลยน่ะสิ?"

"ข่าวลือนี่ทำร้ายคนจริง ๆ ไม่รู้ว่าปล่อยออกมาจากไหน แม้แต่คนตายก็ยังไม่เว้น"

"อาจารย์ไป๋เองก็ไม่เคยพูดว่าตัวเองเป็นแฟนกับอาจารย์เสิ่นนี่นา"

"แล้วมันมีข่าวพวกนี้ออกมาได้ยังไงกันล่ะเนี่ย"

ในงานเลี้ยงไม่ได้มีแต่คนที่ชอบไป๋อวี้ซู จึงเริ่มมีคนรอดูเรื่องสนุกกันแล้ว

ลมหายใจของไป๋อวี้ซูกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องเจียงเฉียวเขม็ง ราวกับอยากจะมองทะลุคนตรงหน้า เพื่อดูว่าข้างในของอีกฝ่ายนั้นมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ และทำไมถึงต้องพูดจาแบบนี้ออกมา

ดูเหมือนเจียงเฉียวจะยังรู้สึกว่าความสนุกยังไม่พอ เขาทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ถ้าผมจำไม่ผิด ก่อนที่อาจารย์เสิ่นจะเสียชีวิต ไม่ได้เจอกับคุณไป๋มาสามเดือนแล้ว คิดว่าคงเป็นเพราะต่างคนต่างงานยุ่งกันทั้งคู่สินะครับ"

ไม่ได้เจอกันตั้งสามเดือน แต่กลับส่งน้ำหอมให้ก่อนเสียชีวิต คิดยังไงก็แปลกพิลึก

ไม่ว่าคำพูดของเจียงเฉียวจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ แต่เขาได้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยลงไปแล้ว และเมล็ดพันธุ์นี้จะค่อย ๆ เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยั่งรากงอกเงย ดันทะลุข่าวลือคำนินทาทั้งหมดออกมา

เจียงเฉียวเข้าใจหลักการที่ว่ามากเกินไปย่อมไม่ดี เขาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ คำพูดคลุมเครือก้ำกึ่งแบบนี้แหละที่จุดชนวนให้คนจินตนาการเตลิดเปิดเปิงได้ง่ายที่สุด

เขายกแก้วเหล้าขึ้นชนกับแก้วของอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วยิ้ม "อาจารย์ไป๋อย่าถือสาเลยนะครับ ผมเป็นคนพูดจาขวานผ่าซาก ถ้ามีตรงไหนฟังแล้วไม่เข้าหู หวังว่ารุ่นพี่จะไม่ถือโทษโกรธผม แก้วนี้ ผมขอดื่มให้คุณครับ"

พูดจบก็เงยหน้า กระดกเหล้าในแก้วรวดเดียวจนหมด

เรื่องการแสดง ใครจะทำไม่เป็นกันล่ะ

เรื่องบางเรื่องไม่ใช่ว่าทำเป็นหรือไม่เป็น แต่ขึ้นอยู่กับว่าอยากจะทำหรือเปล่าต่างหาก

มือของไป๋อวี้ซูที่ซ่อนอยู่ใต้สูทสีขาวสั่นเทา ทว่าเขาไม่อาจเสียกิริยาได้ ภาพลักษณ์ของเขาจะพังทลายไม่ได้เป็นอันขาด เขาอาศัยภาพลักษณ์นี้ถึงก้าวมาได้จนถึงจุดนี้ จะมาสติแตกเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของอีกฝ่ายไม่ได้เด็ดขาด

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยิ้มออกมา "เรื่องพวกนี้ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ฉันกับชิงซวี่เป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้น ข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตเชื่อถือไม่ได้หรอก โดยเฉพาะพวกเราที่เป็นนักแสดง เรื่องแค่นี้จะไม่รู้ได้ยังไงจริงไหม"

เจียงเฉียวทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจ "ดูท่าคุณไป๋ก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกันสินะครับ ก็นั่นสิ ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนสนิทของอาจารย์เสิ่น จะไม่รู้เรื่องที่เขามีแฟนได้ยังไง เรื่องนี้ผมคงปากมากไปเองครับ"

นี่มันใช่เรื่องปากมากที่ไหนกัน คนที่อยู่ในงานนี้มีใครบ้างที่ไม่ใช่พวกเจนโลก คำพูดของเจียงเฉียวจงใจพุ่งเป้าใส่ไป๋อวี้ซูชัด ๆ

นึกไม่ถึงเลยว่าดาราโนเนมอย่างเขาจะไม่กลัวเลยสักนิด ยามประจันหน้ากับไป๋อวี้ซูนอกจากจะไม่ประหม่าแล้ว ยังดูข่มอีกฝ่ายอยู่กลาย ๆ เสียด้วยซ้ำ

นี่มันยอดคนมาจากไหนกัน เป็นคนของตระกูลไหนกันแน่

ทุกคนต่างพากันคาดเดาว่าเจียงเฉียวเป็นนายน้อยของตระกูลใหญ่ตระกูลไหน เพราะถ้าไม่มีเบื้องหลังหนุนหลังที่มั่นคงพอแล้วกล้ามาท้าทายรุ่นพี่แถวหน้าแบบนี้ ก็คงจะดูไม่เจียมกะลาหัวไปหน่อย

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในใจของไป๋อวี้ซูเช่นกัน คราวก่อนที่เจอกันเป็นครั้งแรก เขานึกว่าเจียงเฉียวเป็นเพียงแค่มดปลวกตัวจ้อยที่ไร้ตัวตน แต่วันนี้อีกฝ่ายกลับกล้าหักหน้าเขาต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ทั้งยังเอาเสิ่นชิงซวี่มาท้าทายเขา หรือว่าจะแอบมีแบ็กดีจริง ๆ

ถ้าอีกฝ่ายเป็นเพียงดาราปลายแถวไร้เส้นสายไร้แบ็กหลังจริง ๆ ก็แล้วไป แต่กลัวก็แต่ว่าจะมีกลุ่มทุนหนุนหลังอยู่ข้างหลังนี่สิ หากเผลอไปล่วงเกินเข้า คงได้ไม่คุ้มเสีย

การล้มลุกคลุกคลานมานานหลายปีสอนให้เขารู้ว่า ยามที่ควรสงบเสงี่ยมเจียมตัว อย่าได้ทำตัวโดดเด่นอวดดีเป็นอันขาด

ไป๋อวี้ซูควบคุมสีหน้าของตัวเองได้แล้ว เมื่อมองไปยังเจียงเฉียวอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาก็อ่อนลง "ไม่เป็นไรหรอก เธอก็แค่ช่วยชิงซวี่ชี้แจงข่าวลือพวกนั้น ถึงเธอไม่พูด ฉันก็กะว่าจะจัดการอยู่แล้วล่ะ เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะรู้เรื่องของชิงซวี่เยอะขนาดนี้"

เจียงเฉียวทำราวกับฟังไม่ออกถึงความเหน็บแนมในน้ำเสียงนั้น ตอบกลับอย่างเป็นเรื่องธรรมดาว่า "แน่นอนอยู่แล้วสิครับ ผมเป็นแฟนคลับตัวยงของอาจารย์เสิ่น แถมยังเป็นสมาชิกกลุ่มแฟนคลับของเขาด้วย จะรู้ความเคลื่อนไหวของอาจารย์เสิ่นมากกว่าคนอื่นสักหน่อยก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

สัญชาตญาณบอกไป๋อวี้ซูว่าไม่ควรคุยกับเขาต่ออีก ไม่อย่างนั้นมีหวังคงอดใจไม่ไหวจนต้องลงไม้ลงมือแน่

เขากระดกไวน์ในแก้วรวดเดียวจนหมดแล้วยิ้ม "ฉันยังมีธุระต้องคุยกับผู้กำกับ พวกเธอคุยกันไปก่อนนะ"

พูดจบก็วางแก้วไวน์ไว้ข้างๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ไป๋อวี้ซูไม่รู้ตัวเลยว่า ถึงแม้ตนจะสะกดกลั้นแล้วสะกดกลั้นอีก แต่ก็ยังไม่อาจปกปิดความโกรธเกรี้ยวที่เล็ดลอดออกมาโดยไม่ตั้งใจได้อยู่ดี

ทุกคนสบตากันไปมา ในใจต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง สุดท้ายต่างก็เบนสายตามาหยุดอยู่ที่เจียงเฉียว

ในใจทุกคนล้วนมีความคิดเดียวกัน นั่นคือเจียงเฉียวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

'เจียงเฉียวที่ไม่ธรรมดา' เดินไปที่โซนของว่าง หยิบมูสเค้กชิ้นหนึ่งขึ้นมาละเลียดกินทีละคำเล็กๆ

ก่อนออกเดินทางท้องก็ว่างเปล่าอยู่แล้ว เมื่อครู่เพิ่งดื่มไวน์แดงเข้าไปแก้วหนึ่ง ตอนนี้เลยรู้สึกแสบท้องจนร้อนผ่าว จำเป็นต้องหาอะไรมารองท้องโดยด่วน

เพียงแต่ดูเหมือนเขาจะประเมินดีกรีของไวน์แดงต่ำไปหน่อย แค่แก้วเดียวก็เริ่มรู้สึกมึนหัวขึ้นมานิดๆ แล้ว

ยังดีที่สติยังแจ่มชัดอยู่

พอกินเค้กไปได้ครึ่งชิ้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาฟู่เฉินเยว่

อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ ฟู่เฉินเยว่กำลังดูวิดีโอคลิปหนึ่งในมือ เป็นคลิปที่แอบถ่ายไว้

ทุกถ้อยคำที่เจียงเฉียวพูดในวิดีโอดังเข้าหูเขาอย่างชัดเจน

เจ้าตัวยอมรับสถานะสามีของเขาต่อหน้าทุกคน

เสิ่นชิงซวี่ไม่มีวันรู้หรอกว่า ประธานฟู่ที่เคยผ่านการสูญเสียมาแล้วครั้งหนึ่ง จะยอมปล่อยให้เขาออกไปข้างนอกคนเดียวโดยคลาดสายตาได้อย่างไร

ฟู่เฉินเยว่มองสายเรียกเข้า แล้วค่อยๆ กดรับสาย

"อาซวี่ งานเลี้ยงเลิกแล้วเหรอครับ"

เสียงของเสิ่นชิงซวี่ที่เจือความเมานิดๆ ดังแผ่วเบาข้ามสายมา "ฟู่เฉินเยว่ ผมอยากกลับบ้านแล้ว"