บทที่ 68 ความขุ่นเคืองของประธานฟู่

"ยุ่งมาก ไม่มีเวลา"

"เจอปัญหานิดหน่อย ไม่ทราบว่าคุณพอจะให้ยืมเงินสักก้อนได้ไหม"

"บริษัทเจ๊งไปแล้ว"

"งั้นก็ให้เขาพักรักษาตัวให้ดีเถอะ แค่นี้นะ"

เสิ่นชิงซวี่โยนโทรศัพท์มือถือไว้ด้านข้าง สายตามองทิวทัศน์หิมะด้วยความว่างเปล่าอยู่บ้าง หิมะด้านนอกไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยแม้แต่น้อย

ผ้าห่มบางผืนหนึ่งถูกวางคลุมลงบนไหล่

"ข้างนอกลมแรง ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าหนาๆ หน่อย ยังอยากกินยาต่ออีกหรือไงครับ"

เสิ่นชิงซวี่กระชับผ้าห่มแน่นขึ้นแล้วส่ายหน้าทันควัน "ผมดีขึ้นมากแล้วครับ"

ก่อนหน้านี้กินยาติดต่อกันมานานขนาดนั้น มีช่วงหนึ่งที่รู้สึกราวกับว่ารูขุมขนทุกแห่งทั่วร่างกำลังส่งกลิ่นยาออกมา ที่สำคัญที่สุดคือเขารู้สึกว่าตัวเองหายดีแล้วจริงๆ

อันที่จริง แพทย์อาวุโสจ้าวเกิงแค่ให้เขาหยุดพักไปช่วงหนึ่ง เพื่อให้ร่างกายมีระยะเวลาฟื้นตัว หลังจากนั้นก็ยังต้องบำรุงดูแลต่อไปอยู่ดี

เสิ่นชิงซวี่มองข้ามคำพูดส่วนหลังไปโดยอัตโนมัติ นั่นมันเป็นเรื่องของวันข้างหน้าทั้งนั้น

หลังจากคลุมผ้าห่มแล้วก็อุ่นขึ้นมากจริงๆ ทว่าเขากลับไม่ได้เดินกลับเข้าห้อง ยังคงนั่งอยู่ตรงระเบียงเล็กๆ เฝ้ามองหิมะอย่างเงียบสงบ

ฟู่เฉินเยว่นั่งลงอีกฝั่ง แล้วรินชาร้อนถ้วยใหม่ให้เขา "มีคนมาหาเรื่องคุณเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่ส่ายหน้า "ไม่ถึงกับหาเรื่องหรอกครับ คนพวกนี้ผมรับมือได้"

เจียงเฉียวในวัยยี่สิบสองปีแก้ปัญหาพวกนี้ไม่ได้ แต่เสิ่นชิงซวี่ในวัยสามสิบปีไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ใครจะมาบีบเค้นได้ง่ายๆ

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ ต่างฝ่ายต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมเชื่อมั่นในความสามารถของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

"หลังปีใหม่วางแผนจะทำอะไรต่อ เรื่องบริษัทคิดไว้หรือยังครับ"

เสิ่นชิงซวี่พยักหน้า "คิดไว้แล้วครับ ผมกะว่าจะก่อตั้งสตูดิโอเดี่ยวของตัวเอง"

ฟู่เฉินเยว่ย่อมสนับสนุนเขาเต็มร้อยอยู่แล้ว เมื่อเทียบกับการเซ็นสัญญากับบริษัท การมีสตูดิโอเป็นของตัวเองย่อมมีอำนาจในการตัดสินใจมากกว่า

ทันทีที่เสิ่นชิงซวี่เอ่ยถึงการตัดสินใจนี้ เขาก็คิดไว้เสร็จสรรพแล้วว่าจะแบ่งพื้นที่ชั้นหนึ่งในตึกบริษัทออกมาทำเป็นสตูดิโอให้อีกฝ่ายโดยเฉพาะอย่างไร จะหาใครมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่ไว้ใจได้มากที่สุด จะส่งมอบทรัพยากรแบบไหนไปถึงมืออีกฝ่าย และไม่ว่าจะถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องใดเขาก็พร้อมจะออกทุนให้ทั้งหมด

ขอเพียงแค่เขาเอ่ยปากมาคำเดียวเท่านั้นแหละ!!!

เสิ่นชิงซวี่หันมองด้านข้าง "ผู้จัดการคนก่อนของผมเก่งมากเลยครับ พอกลับถึงไห่เฉิงแล้ว ผมกะว่าจะนัดเจอเธอสักหน่อย แล้วดึงตัวเธอออกมาจากเซิ่งอวี่"

ฟู่เฉินเยว่มีสีหน้าราบเรียบ "คุณคิดไว้หมดแล้วเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่พยักหน้า "ครับ สถานที่ตั้งสตูดิโอก็มองๆ ไว้เกือบหมดแล้ว พอกลับไปค่อยไปดูสถานที่จริงอีกที"

ฟู่เฉินเยว่เม้มปาก "ยังต้องการอะไรอย่างอื่นอีกไหมครับ"

เสิ่นชิงซวี่ "ช่วงแรกอาจจะยากอยู่บ้าง แต่ปัญหานี้ไม่ใหญ่โตอะไรหรอกครับ ผมมีผู้กำกับที่สนิทกันอยู่ตั้งหลายคน เรื่องบทหรืออะไรพวกนี้ก็ติดต่อได้หมด ถ้าดึงตัวพี่ซานมาได้สำเร็จ ทุกอย่างก็ราบรื่นแล้วล่ะครับ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่พูดไม่จา เดินกลับเข้าห้องไปเงียบๆ

เสิ่นชิงซวี่มองตามด้วยความประหลาดใจ พลางสัมผัสได้ถึงไอความน้อยใจที่ลอยอบอวลอยู่อย่างบอกไม่ถูก "เมื่อกี้ผมพูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ"

ไอความน้อยใจนี้ยังคงลอยอบอวลอยู่เหนือโต๊ะอาหารกระทั่งถึงมื้อค่ำ

ฟู่เฉินเยว่ยังคงทำตัวเหมือนเดิม กระทั่งข้าวก็ยังตักให้เรียบร้อย เพียงแต่พูดน้อยลง ไม่ได้จู้จี้จุกจิกเหมือนเคย และยิ่งไม่ขยับเข้ามาเบียดชิดข้างกายเขาตอนกินข้าวด้วย

นี่ออกจะผิดปกติไปสักหน่อย

แต่เสิ่นชิงซวี่ก็ไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากถามอย่างไรดี ในเมื่ออีกฝ่ายยังคงคอยรินน้ำยกชาให้อย่างคล่องมือ ดูแลเอาใจใส่ในทุกรายละเอียดจนหาจุดติไม่ได้เลย

บรรยากาศแบบนี้ดำเนินเรื่อยมาจนกระทั่งถึงเวลานอน

กลางวันนอนมากเกินไป เวลานี้จึงไม่ค่อยง่วงเท่าไร ฟู่เฉินเยว่กำลังประชุมอยู่ในห้องหนังสือ เสิ่นชิงซวี่จึงไปอาบน้ำก่อน แล้วเปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองอยู่บ้าน เอนกายพิงหัวเตียงอ่านหนังสือ

หนังสือเล่มนี้ก็หยิบมาจากในห้องหนังสือเช่นกัน เป็นนิยายสืบสวนสอบสวนที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงเรื่องหนึ่ง นักเขียนเป็นตัวท็อปในแวดวงนิยายออนไลน์ ทั้งสำนวนภาษาและจินตนาการล้วนยอดเยี่ยม ภาษาตลกขบขัน เคมีแรงดึงดูดทางเพศระหว่างตัวเอกยิ่งไร้ที่ติ ทำเอาเขาอ่านจนเพลิดเพลินดำดิ่ง กระทั่งฟู่เฉินเยว่ขึ้นมาบนเตียงตั้งแต่เมื่อไรก็ยังไม่รู้ตัว

กระทั่งเขารู้สึกว่าตาล้า จึงวางหนังสือลงแล้วขยี้ตา ถึงได้พบว่าข้างกายมีคนนอนอยู่คนหนึ่งแล้ว

นอนนิ่งเรียบร้อย ไม่ข้ามเส้นมาเลยแม้แต่ก้าวเดียว

นี่ไม่เหมือนฟู่เฉินเยว่ในยามปกติเลยสักนิด?

ไม่ใช่ว่าควรจะ...โถมตัวเข้าใส่หรอกเหรอ?

ตอนแรกเสิ่นชิงซวี่นึกว่าเขาหลับไปแล้ว ทว่าอีกฝ่ายกลับนอนตัวตรงแน่วอยู่ข้างๆ สองตาเป็นประกายจ้องมองเพดาน ราวกับรูปสลักไร้สุ้มเสียงตนหนึ่ง

เขารู้ดีว่า ต้องมีตรงไหนผิดปกติไปแน่ๆ

เสิ่นชิงซวี่เก็บหนังสือ ค่อยๆ สอดตัวลงใต้ผ้าห่ม ขยับตัวตะแคงเข้าหาไปสองที แขนแนบชิดกับอีกฝ่าย พลางเอ่ยปากหยั่งเชิง "ประธานฟู่ครับ?"

ฟู่เฉินเยว่หันหน้ามา ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "มีอะไรเหรอครับ"

มีอะไรเหรอ? ยังจะมีอะไรได้อีก จะให้เขาถามออกไปตรงๆ หรือไง ว่าทำไมไม่กระตือรือร้นเหมือนก่อน ทำไมไม่เข้ามากอดคลอเคลียเขาล่ะ?

แบบนั้นดูเหมือนเขาร้อนรนอยากจะทำเรื่องแบบนั้นเสียเต็มประดา

เสิ่นชิงซวี่พลิกตัวตะแคง ร่างกายครึ่งหนึ่งเบียดชิดไปทางเขา ลมหายใจยิ่งรดรินใกล้ขึ้น "เมื่อกี้ทำไมคุณไม่เรียกผมเลยล่ะครับ"

ฟู่เฉินเยว่ "เห็นคุณอ่านหนังสือเพลินขนาดนั้น เลยไม่อยากกวนครับ"

เสิ่นชิงซวี่ "จริงเหรอ?"

ฟู่เฉินเยว่ "จริงสิครับ"

เสิ่นชิงซวี่ยังคงไม่เชื่อ สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างแปลกๆ

ฟู่เฉินเยว่ "มีปัญหาอะไรเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่ส่งเสียงจึ๊ปาก พลิกตัวขึ้นไปนั่งทับบนร่างเขาโดยตรง ในพริบตานั้น ร่างกายของฟู่เฉินเยว่พลันแข็งทื่อ มือที่เดิมทีก็สะกดกลั้นไม่ให้ดึงเขามากอดอยู่แล้วพลันกำหมัดแน่นขึ้นมาทันควัน

เสิ่นชิงซวี่โน้มตัวลงมา จ้องมองเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน "ฟู่เฉินเยว่ สารภาพมาตามตรง คุณงอนเรื่องอะไรกันแน่"

ในที่สุดฟู่เฉินเยว่ก็ไม่แสร้งทำอีกต่อไป เขายกแขนขึ้นรวบคนทั้งร่างเข้าสู่อ้อมกอด คางทิ่มลงบนแผงอกอย่างกะทันหันจนทั้งสองคนส่งเสียงครางฮือออกมา

ประธานฟู่ลูบแผ่นหลังของเขาไปมา เอ่ยเสียงอู้อี้ "อาซวี่ ผมเป็นอะไรสำหรับคุณ?"

เสิ่นชิงซวี่ฟังแวบแรกยังคิดไม่ออกว่าประโยคนี้หมายความว่าอย่างไร แต่ก็กระดากอายเกินกว่าจะเอ่ยคำว่าสามีออกมาตรงๆ จึงได้แต่ตอบอ้อมแอ้ม "คุณว่าไงล่ะ?"

ฟู่เฉินเยว่ "ผมอยากให้คุณพูด"

เสิ่นชิงซวี่ขมวดคิ้วมองเขา "คุณรู้อยู่แก่ใจแล้วยังจะถามอีก"

มือของฟู่เฉินเยว่ที่ลูบไล้แผ่นหลังเขาออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ "แล้วทำไมเวลาคุณเจอปัญหา คนแรกที่คุณนึกถึงกลับไม่ใช่ผมล่ะ"

แต่กลับเป็นอดีตผู้จัดการอะไรนั่น

เสิ่นชิงซวี่ชะงักไป มองเขาด้วยความเหลือเชื่อ "แค่เรื่องนี้เนี่ยนะ?"

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้นประคองศีรษะเขา กดคนทั้งร่างให้ฝังเข้ากับอกตนเอง "เรื่องเปิดสตูดิโอ คุณก็ไม่เคยเกริ่นกับผม เรื่องดึงตัวผู้จัดการ คุณก็ไม่บอก แม้กระทั่งดูทำเลที่ตั้งสตูดิโอไว้เรียบร้อยแล้ว คุณก็ยังไม่ยอมบอกผมเลย"

"พวกเราเป็นคนที่สนิทแนบแน่นที่สุด ของของผมย่อมเป็นของของคุณ แต่ดูเหมือนคุณไม่เคยต้องการมันเลย"

เสิ่นชิงซวี่เงยหน้าขึ้น เส้นผมที่ถูกขยี้จนยุ่งเหยิงชี้ฟู ทว่าสายตากลับมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ "ใครว่าไม่เอาล่ะ ซองอั่งเปาที่คุณให้มาผมก็รับไว้ไม่ใช่เหรอ เงินตั้งก้อนโตขนาดนั้น"

ฟู่เฉินเยว่ "มันไม่เหมือนกัน นั่นผมเป็นฝ่ายให้เอง"

เสิ่นชิงซวี่ "ในเมื่อคุณบอกเองว่าของของคุณก็เท่ากับของของผม งั้นผมจะขอหรือไม่ขอมันต่างกันตรงไหน อีกอย่าง เงินที่ใช้เช่าสตูดิโอก็เอามาจากตรงนั้นแหละ แล้วเรื่องดึงตัวผู้จัดการก็ต้องใช้เงินก้อนหนึ่งเหมือนกัน ผมไม่ได้เกรงใจคุณสักนิดเลยนะ"

ฟู่เฉินเยว่จ้องมองเขา "จริงเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่ "จริงสิ"

ประธานฟู่ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ แต่ถ้ายังแง่งอนต่อไปก็ดูจะหาเรื่องงี่เง่าเกินไปแล้ว เขาจึงเลิกผ้าห่มขึ้นคลุมโปงเหนือศีรษะของทั้งคู่ พูดแบบเอาแต่ใจคล้ายคนพาลว่า "ในเมื่อเป็นเรื่องจริง งั้นพวกเราก็นอนกันเถอะ"

เสิ่นชิงซวี่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอสองที "เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับการนอนด้วยเล่า"

"ฟู่เฉินเยว่ คุณเอามือลูบไปตรงไหนน่ะ!"

"อย่าขยับสิ คุณ...จะทำอะไร...อื้อ..."

"เอาละ อาซวี่ รีบนอนเถอะครับ"

"คุณทำแบบนี้แล้วผมจะนอนยังไงล่ะ!"

"หลับตาก็หลับแล้วครับ"

...

วันที่สามของเทศกาลตรุษจีน ทั้งสองคนก็เดินทางกลับไห่เฉิงด้วยกัน เพราะผู้กำกับวังแนะนำผู้กำกับคนหนึ่งให้เจียงเฉียวรู้จัก อีกฝ่ายมีบทหนังอยู่ในมือ และรู้สึกว่าภาพลักษณ์ของเจียงเฉียวเหมาะสมมาก จึงอยากให้เขาลองมาทดสอบดู

เพียงแต่ช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงวันหยุดเทศกาลตรุษจีน ยังไม่ถึงเวลานัดออดิชัน หากมองจากความหวังดีส่วนตัวล้วนๆ วังฉวินเชาแค่อยากให้เจียงเฉียวไปทำความคุ้นเคยให้ผู้กำกับเหล่านี้จำหน้าได้ก่อนเท่านั้น

เสิ่นชิงซวี่ย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ตอนนี้เขาไม่ขาดแคลนอะไรอื่น ขาดก็แต่ผลงานดีๆ สักเรื่อง นี่คือสิ่งที่เขาถนัดที่สุด และยังเป็นเส้นทางที่เขาตั้งใจจะก้าวเดินต่อไปอย่างแน่วแน่มั่นคง

เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นไป๋อวี้ซูในงานเลี้ยงส่วนตัวเช่นนี้

งานเลี้ยงจัดขึ้นในตอนค่ำ จะบอกว่าเป็นงานเลี้ยง แท้จริงแล้วก็แค่งานรวมตัวสังสรรค์ส่วนตัวขนาดเล็ก คนที่มาร่วมงานล้วนเป็นผู้กำกับที่สนิทสนมกัน และยังมีคนคุ้นหน้าคุ้นตาในวงการอีกหลายคน

ปกติทุกคนค่อนข้างไปมาหาสู่กันบ่อย ดังนั้นพอเห็นเจียงเฉียวปรากฏตัวที่นี่ ทุกคนจึงพากันตกใจไปแวบหนึ่ง นึกว่าเป็นเด็กใหม่ที่ใครพามา เพราะเขาไม่ดังเอาเสียเลยจริงๆ หากไม่ใช่คนที่ตั้งใจสนใจเป็นพิเศษ ย่อมไม่มีทางรู้เลยว่าเขาเดบิวต์มาได้ห้าปีแล้ว

ทว่าหลังจากความประหลาดใจก็คือความตื่นตะลึง ไม่มีเหตุผลอื่นใด เจียงเฉียวหน้าตาดีมากจริงๆ

วงการบันเทิงเป็นศูนย์รวมของคนหน้าตาดีอยู่แล้ว มีทั้งหนุ่มหล่อสาวสวยนับไม่ถ้วน แต่ละคนล้วนมีเอกลักษณ์ ถึงจะเป็นอย่างนั้น เมื่อเจียงเฉียวปรากฏตัวขึ้นในห้องจัดเลี้ยง เขาก็ยังทำให้ทุกคนรู้สึกสะดุดตาอยู่ดี

นอกจากใบหน้าอันประณีตงดงามแล้ว กลิ่นอายบนตัวเขายังโดดเด่นไม่เหมือนใคร ท่าทางสงบนิ่งผ่อนคลาย ดูราวกับคุณชายสูงศักดิ์ที่ตระกูลใหญ่โตเลี้ยงดูฟูมฟักมา เพื่อมาหาประสบการณ์ชีวิตในวงการบันเทิงอย่างไรอย่างนั้น

มีหลายคนแอบลอบสังเกตเขาอยู่เงียบๆ

เจียงเฉียวไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่ตกเป็นเป้าสายตาของผู้อื่นเช่นนี้เขาเคยชินไปนานแล้ว เพียงแต่ไม่ได้สวมชุดทางการมานาน โดยเฉพาะชุดนี้ที่เข้ารูปเป็นพิเศษ จึงรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยคล่องตัวอยู่บ้าง

เสื้อผ้าชุดนี้ฟู่เฉินเยว่เป็นคนเตรียมให้ ตั้งแต่ที่พวกเขาย้ายมาอยู่ด้วยกัน เสื้อผ้าทั้งหมดของเขาก็เป็นอีกฝ่ายที่จัดหาให้ ชิ้นใหญ่อย่างเสื้อโค้ตและเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ต ไปจนถึงชิ้นเล็กอย่างกางเกงในกับถุงเท้า ล้วนถูกอีกฝ่ายเหมาจัดการให้หมด

ไม่ใช่ว่าเจียงเฉียวไม่ยอมซื้อเอง แต่เป็นเพราะเสื้อผ้ามีเยอะจนเขาใส่ไม่ทันเลยต่างหาก อีกทั้งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสื้อผ้าพวกนี้ถูกเอามาแขวนไว้ในห้องแต่งตัวตั้งแต่เมื่อไหร่

ยังมีเสื้อผ้าอีกหลายตัวที่ทั้งสองคนมีเหมือนกัน หากไม่ใช่เพราะขนาดรูปร่างต่างกัน คงได้ใส่สลับปนกันไปหมดแล้ว

ตอนแรกเจียงเฉียวยังบอกให้ฟู่เฉินเยว่เพลาๆ มือลงหน่อย อย่าสิ้นเปลืองเกินไป วันธรรมดาที่ไม่ได้ออกไปไหน เขาชอบใส่ชุดอยู่บ้านมากกว่า

จากนั้น ในห้องแต่งตัวของบ้านอีกฝั่งก็มีชุดอยู่บ้านเพิ่มขึ้นมาอีกหลายชุด แถมยังเป็นชุดคู่รักที่ดีไซน์เหมือนกันเป๊ะ นับแต่นั้นมาเขาก็ไม่เอ่ยความเห็นอะไรอีกเลย

แน่นอนว่าชุดสูทสากลในวันนี้ ฟู่เฉินเยว่ก็ให้คนเตรียมไว้อีกเช่นกัน

เจียงเฉียวอายุยังน้อย ดูเหมือนเด็กมหาวิทยาลัยเพิ่งเรียนจบ จึงไม่ได้เลือกสีที่เข้มขรึมเกินไป แต่แมตช์เป็นชุดสูทสีเบจทั้งชุด

ดีไซน์ปกป้ายเฉียงทำให้สูทชุดนี้ดูไม่แข็งทื่อจนเกินไป เพิ่มความมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้บ้าง

เพียงแต่เขาไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงแบบนี้มานานกว่าครึ่งปี ทั้งยังไม่ได้สวมชุดทางการมานาน จึงรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้างเล็กน้อย

ตอนก้าวเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง เจียงเฉียวกวาดสายตามองไปทั่วงานแล้ว มีใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ไม่น้อย แม้แต่ผู้กำกับก็รู้จัก เพียงแต่เป็นคนที่เสิ่นชิงซวี่ควรจะรู้จัก ไม่ใช่เจียงเฉียว

เขายืนอยู่ข้างกายวังฉวินเชา วางตัวเป็นเด็กใหม่ที่ไม่คุ้นเคยกับสิ่งใดทั้งสิ้น เอ่ยทักทายผู้กำกับเหล่านี้ทีละคน

งานแบบนี้เขาผ่านพบมานับไม่ถ้วน ตอนเดบิวต์ใหม่ๆ ยังรับมือยากกว่าตอนนี้มากนัก จะต้องปฏิสัมพันธ์กับคนเหล่านี้อย่างไร เขาจึงรับมือได้อย่างคล่องแคล่วสบายใจ

ท่าทีไม่นอบน้อมเกินควรและไม่เย่อหยิ่งอวดดีของเจียงเฉียวทำให้ผู้คนรู้สึกถูกชะตาได้ง่ายจริงๆ ยิ่งบวกกับรูปโฉมนี้เข้าไป วังฉวินเชาเพียงแค่พาเดินรอบเดียว คนส่วนใหญ่ก็จำเขาได้แล้ว

บางคนก็เคยได้ยินชื่อเจียงเฉียวมาก่อน เพียงแต่รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง ไม่อาจเชื่อมโยงคนตรงหน้านี้เข้ากับคนที่ตนเคยได้ยินมาได้ นึกว่าแค่บังเอิญเจอคนชื่อซ้ำกันเสียอีก

คนในงานต่างคนต่างคิด วงการบันเทิงเดิมทีก็เป็นแหล่งกอบโกยชื่อเสียงและผลประโยชน์อยู่แล้ว ทรัพยากรมีอยู่เท่านี้ ไม่ตกเป็นของคนนี้ก็ต้องตกเป็นของคนนั้น เบื้องหน้าทุกคนต่างยิ้มแย้มพูดคุยกันอย่างชื่นมื่น ดูปรองดองกลมเกลียว แต่เบื้องหลังกลับแอบมีแผนการเล็กๆ ของตัวเองกันทั้งนั้น

เจียงเฉียวไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปตีสนิทกับใคร เขายกแก้วเหล้าคอยเดินตามหลังผู้กำกับวังไปตลอด แต่กลับไม่แตะเหล้าเลยแม้แต่จิบเดียว

ในสถานการณ์แบบไหนควรทำอะไร เขาระมัดระวังรอบคอบเสมอมา

วังฉวินเชาเห็นเขาเอาแต่เดินตามตน จึงหัวเราะพลางพูดขึ้นว่า "ที่นี่มีแต่คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น นายก็อย่าเกร็งนักเลย ไปทำความรู้จักคนไว้เยอะๆ ยังไงก็เป็นผลดีกับตัวนาย ฉันยังมีธุระต้องไปคุยกับเหล่าอวี๋สักหน่อย"

เจียงเฉียวเข้าใจความหมายว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากให้เขาเดินตาม จึงพยักหน้ารับ "ถ้าอย่างนั้นเชิญผู้กำกับวังตามสบายเลยครับ"

พอวังฉวินเชาผละไป สายตาลอบประเมินที่อยู่รอบข้างก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

เจียงเฉียวทำเป็นมองไม่เห็น เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความ เมื่อสองนาทีก่อนฟู่เฉินเยว่ทักมาขอที่อยู่ และถามว่างานจะเลิกเมื่อไหร่

เจียงเฉียวกดส่งพิกัดไปให้อย่างไม่คิดอะไรมาก แล้วกะเวลาเลิกงานส่งไปให้ด้วย เดาได้ว่าอีกฝ่ายคงตั้งใจจะมารับเขา

เพิ่งจะส่งข้อความเสร็จ ตรงหน้าก็มีเงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา

กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยนั้นลอยมาอีกแล้ว มันอวลอยู่ที่ปลายจมูกแผ่วเบา ยังไม่ทันเงยหน้า เขาก็รู้แล้วว่าคนที่มาคือใคร

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น ก็เห็นไป๋อวี้ซูถือแก้วเหล้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตน

ไป๋อวี้ซูชอบสวมสูทสีขาวมาก ด้วยเหตุนี้แฟนคลับจึงตั้งฉายาให้เขาว่า 'เจ้าชายกุหลาบขาว' ชื่นชมว่างดงามบริสุทธิ์ดั่งบัวพ้นน้ำ

แม้จะดูจับแพะชนแกะไปสักหน่อย แต่ก็ช่างดูเป็น 'ดอกบัวขาว' ดีแท้

เพียงแต่เจียงเฉียวคิดว่า เอาไปเปรียบกับดอกบัวก็ดูจะให้เกียรติหมอนี่เกินไปหน่อย เพราะดอกบัวทำผิดอะไรด้วยล่ะ

ไป๋อวี้ซูเองก็ไม่คิดว่าจะได้เจอเจียงเฉียวที่นี่ จึงแปลกใจไม่น้อย

การออดิชันเมื่อสองสามเดือนก่อน พวกเขาแค่เจอกันแวบเดียว ทว่าไป๋อวี้ซูกลับจำใบหน้านี้ได้ขึ้นใจ

เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น เขามักจะรักษาภาพลักษณ์ที่ดูดีมีมารยาทอยู่เสมอ

ไป๋อวี้ซูยกแก้วเหล้าขึ้น ยิ้มพลางพูดว่า "สวัสดีครับ คุณชื่อเจียงเฉียวใช่ไหมครับ"

เจียงเฉียวมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น "ผมคิดว่าคุณไป๋น่าจะรู้อยู่แล้วเสียอีก"

ไป๋อวี้ซูขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งแต่พบกันครั้งแรก เจียงเฉียวก็มีความมุ่งร้ายต่อเขาอย่างไร้เหตุผล ทว่านอกจากเรื่องที่ตนไปทำให้อีกฝ่ายชวดการออดิชันในคราวนั้น เขาก็นึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเคยไปล่วงเกินคนคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ยิ่งไปกว่านั้น คราวนั้นก็เป็นเจียงเฉียวที่ล่วงเกินเขาก่อนแท้ๆ

คนที่เคยพบไป๋อวี้ซูต่างก็คิดว่าเขาเป็นคนอารมณ์ดี กิริยานุ่มนวล ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ดูเป็นพ่อพระผู้แสนดีอยู่เสมอ

ด้วยสถานะและระดับความดังของเขาในวงการบันเทิงตอนนี้ ไม่รู้ว่ามีคนอยากเข้ามาประจบเอาใจมากแค่ไหน เขาจึงไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเจียงเฉียวถึงได้ไม่ชอบขี้หน้าเขา

ไป๋อวี้ซูยังคงรักษาท่าทีอ่อนโยนเอาไว้ "ผมรู้อยู่แล้วครับ ถึงได้อยากหาโอกาสถามคุณมาตลอดว่า ผมเคยไปล่วงเกินอะไรคุณหรือเปล่าครับ"

เจียงเฉียวมองใบหน้าตรงหน้า มองแววตาที่เกือบจะดูจริงใจคู่นั้น แล้วเอ่ยช้าๆ "ย่อมไม่มีแน่นอนครับ เพียงแต่คนอย่างผม..."

พูดพลางก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนว่า "ไม่ชอบเสวนากับพวกหน้าไหว้หลังหลอก"