บทที่ 67 อาซวี่ อ้าปาก

เสิ่นชิงซวี่เป็นคนค่อนข้างเก็บความรู้สึกมาโดยตลอด เขาแทบไม่เคยเอ่ยคำว่าชอบหรือรักออกมาให้ได้ยิน ทั้งยังแทบไม่มีอารมณ์วู่วามพลุ่งพล่านให้เห็น จะใช้คำว่าไร้กิเลสตัดขาดความใคร่มาบรรยายตัวเขาก็คงไม่เกินจริงนัก

ทว่า เขาดันมาเจอกับฟู่เฉินเยว่

ผู้ชายที่ภายนอกดูสุขุมจริงจัง แต่เนื้อแท้กลับแทบไม่มีขีดจำกัดความหน้าหนาเลยสักนิด

สายน้ำอุ่นยังคงไหลรินชะโลมร่าง ทว่าสุ้มเสียงภายในห้องน้ำกลับแปรเปลี่ยนท่วงทำนองไปแล้ว

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยเกลี้ยกล่อมเขา "ส่งเสียงออกมาได้นะ ผมชอบฟัง"

เสิ่นชิงซวี่ถูกกุมจุดสำคัญเอาไว้ ทว่ายังคงกัดฟันแน่น ไม่ยอมให้มีเสียงเล็ดลอดออกไปแม้แต่แอะเดียว แต่คนบางคนกลับร้ายกาจนัก ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ

ฟู่เฉินเยว่ "อาซวี่ อ้าปาก ส่งเสียงหน่อยสิ"

ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งมีสุ้มเสียงหลุดรอดจากริมฝีปาก ก่อนจะถูกสายน้ำอุ่นจากฝักบัวชะล้างกลบหายไปจนสิ้น

แววตาของเสิ่นชิงซวี่สั่นระริก เขาลดสายตาลง มองเห็นร่องรอยบนปลายนิ้วของฟู่เฉินเยว่ถูกชะล้างไปจนหมดจดแล้ว

"คุณ..."

ฟู่เฉินเยว่เอียงหน้ามอง "เป็นอะไรไป ไม่สบายตัวเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังเงียบไปครู่หนึ่ง จึงยื่นมือออกไปอย่างลังเล "คุณ... ให้ผมช่วยไหม"

ฟู่เฉินเยว่ "คุณพูดเองนะ"

พูดจบก็ยื่นมือออกไป รวบเอวเนียนลื่นของอีกฝ่าย ดึงเข้ามาชิดจนแผ่นหลังแนบติดกับผนังห้องน้ำทันที

ไอน้ำอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้องน้ำ บดบังการกระทำทั้งหมดที่ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ มีเพียงเสียงแว่วที่เล็ดลอดออกมาอย่างขาดห้วงเป็นระยะเท่านั้น

ตีสาม เสิ่นชิงซวี่มองคนที่นอนคว่ำส่งเสียงซี๊ดซ๊าดอยู่บนเตียงแล้วก็ยอมใจเลยจริง ๆ

"หลังบวมขนาดนี้ยังจะแช่น้ำอุ่นนานขนาดนั้นอีก ฟู่เฉินเยว่ คุณเป็นเด็กหรือไง"

ทั้งเด็กไม่รู้จักโต ทั้งเอาแต่ใจ

ฟู่เฉินเยว่หันหน้ามา มองเขาตาละห้อย "อาซวี่ ผมน่าสงสารขนาดนี้แล้วนะ"

เสิ่นชิงซวี่อยากจะเห็นใจอยู่หรอก แต่พอคิดถึงเรื่องที่อีกฝ่ายเพิ่งทำลงไปในห้องน้ำเมื่อกี้ ก็เห็นใจไม่ลงเลยสักนิด ไม่เพียงแค่นั้น เขายังอยากจะซ้อมคนตรงหน้าเพิ่มอีกสักยกเสียด้วยซ้ำ

"นอนดี ๆ อยู่นิ่ง ๆ ไปเลย กล่องยาอยู่ไหน"

ฟู่เฉินเยว่ครุ่นคิดชั่วครู่ "ในห้องหนังสือมีกล่องปฐมพยาบาลอยู่ พวกยาสามัญประจำบ้านมีครบหมด"

ตอนที่เสิ่นชิงซวี่ถือกล่องยากลับมา ฟู่เฉินเยว่ก็ง่วงงุนจนแทบหลับไปแล้ว ดวงตาปรือปรอยราวกับกำลังฝืนรอเขาอยู่

กลิ่นน้ำมันยานวดค่อนข้างฉุน พอนวดจนซึมเข้าผิวไปทั่ว แผ่นหลังทั้งแผ่นก็อบอวลไปด้วยกลิ่นยา

ฟู่เฉินเยว่ทนฝืนไม่ไหวอีกต่อไป จึงผล็อยหลับไปในที่สุด

เสิ่นชิงซวี่มองรอยแผลที่ไขว้สลับกันบนแผ่นหลัง ปลายนิ้วลูบผ่านอย่างแผ่วเบา เนิ่นนานหลังจากนั้นจึงโน้มตัวลงไปประทับจูบ แล้วพึมพำเสียงเบา "เจ้าคนทึ่มเอ๊ย"

ตารางงานเมื่อวานแน่นขนัดเกินไป ทั้งยังต้องเดินทางไปกลับจนเหนื่อยล้าด้วยกันทั้งคู่ ทั้งสองคนจึงหลับยาวจนถึงเที่ยงวันถึงค่อยทยอยตื่นขึ้นมา

สิ่งแรกที่เสิ่นชิงซวี่ทำคือการเปิดผ้าห่มออก เพื่อดูรอยแผลบนหลังของอีกฝ่าย

รอยที่โดนไม้ปัดขนไก่ฟาดนั้นเขียวช้ำไปหมด กระจายอยู่เต็มแผ่นหลัง มองเผิน ๆ แล้วดูน่ากลัวมาก

ฟู่เฉินเยว่คิดจะลุกขึ้น แต่กลับถูกเขากดตัวเอาไว้ "อยู่นิ่ง ๆ"

ก่อนจะหยิบน้ำมันยามาทาชโลมตั้งแต่ด้านบนจรดด้านล่างอีกรอบ

ประธานฟู่นอนคว่ำอย่างเกียจคร้าน "อาซวี่ ขืนนวดต่อ มีหวังกลิ่นยาหมักจนเข้าเนื้อผมพอดี"

เสิ่นชิงซวี่ไม่ต่อปากต่อคำ เพียงแต่นวดให้อย่างตั้งอกตั้งใจ กระทั่งตัวยาซึมซาบเข้าไปจนหมด ถึงได้ปล่อยมือแล้วลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน

ฟู่เฉินเยว่เอียงหน้ามองแผ่นหลังของคนรักแล้วยิ้มออกมาเงียบ ๆ เขารู้อยู่แล้วว่าอาซวี่เป็นคนใจอ่อนที่สุด

วันหยุดยังเหลืออีกหลายวัน เดิมทีมีแผนจะออกไปเที่ยวข้างนอกช่วงบ่าย ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ หิมะก็ตกลงมา ตอนแรกเป็นเพียงเกล็ดหิมะโปรยปราย จากนั้นก็เริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ เพียงครึ่งชั่วโมง คฤหาสน์ทั้งหลังก็ถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน

เสิ่นชิงซวี่นั่งอยู่ตรงระเบียง ในมือประคองถ้วยชาอุ่น ๆ นั่งมองภาพทิวทัศน์ตรงหน้าอย่างเงียบสงบ ราวกับว่าในวินาทีนี้ ทุกสรรพสิ่งพลันสงบนิ่งลง

หลังจากฟู่เฉินเยว่ตอบข้อความไปสองสามข้อความ พอหันกลับมาก็เห็นภาพเช่นนี้เข้าพอดี

เขายกมือถือขึ้นมาถ่ายภาพนี้เก็บไว้ในเครื่อง กำลังคิดจะเรียกอีกฝ่ายเข้ามาในห้อง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียก่อน

เป็นของเสิ่นชิงซวี่

ชื่อสายเรียกเข้าคือเหอซิ่วฉิน แม่ของเจียงเฉียว

เสิ่นชิงซวี่จ้องชื่อผู้ติดต่ออยู่นานครู่หนึ่ง ถึงได้กดรับสาย

เมื่อเทียบกับเจียงลู่ที่เปิดฉากด้วยความเกรี้ยวกราดตรงไปตรงมาแล้ว เหอซิ่วฉินดูอ่อนโยนกว่ามากนัก

"เจียงเฉียว นี่ก็ปีใหม่แล้ว ทำไมไม่โทรหาแม่บ้างเลย ยังโกรธแม่อยู่อีกเหรอลูก"

เสิ่นชิงซวี่จำเรื่องนี้ได้ ก่อนที่เจียงเฉียวจะตัดสินใจฆ่าตัวตายในที่สุด เขาเคยทะเลาะกับเหอซิ่วฉินอย่างรุนแรงมาก่อน

เขาเคยทิ้งร่องรอยไว้ในสมุดบันทึก สาเหตุก็ไม่พ้นเรื่องเงิน

พ่อเลี้ยงของเจียงเฉียวมีลูกชายคนหนึ่ง อายุน้อยกว่าเขาสามปี เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยเมื่อปีก่อน เพราะสอบไม่ติดระดับปริญญาตรี จึงเลือกเรียนที่วิทยาลัยอาชีวะ ยังไม่ทันเปิดเทอมก็อยากได้เซ็ตสามชิ้นยอดฮิตอย่างโทรศัพท์มือถือ แท็บเล็ต และคอมพิวเตอร์

สเปกต่ำก็ไม่เอา อ้างว่ารันโปรแกรมไม่ไหว จะเอาแต่รุ่นสเปกสูงเท่านั้น

แค่ซื้อของสามชิ้นนี้ก็ปาเข้าไปเกือบสี่หมื่นหยวนแล้ว

พ่อเลี้ยงไม่มีเงินก้อนนี้ เหอซิ่วฉินจึงมาหาเจียงเฉียว หวังจะให้เขาเป็นคนออกเงิน

ในตอนนั้น เจียงเฉียวไม่มีงานจริงจังมานานมากแล้ว ซ้ำบริษัทยังกักเงินของเขาไว้อีก ชีวิตความเป็นอยู่จึงขัดสนอย่างยิ่ง

ความกดดันของเขาไม่มีใครรับรู้ แต่ยามที่ต้องการเงิน แต่ละคนกลับวิ่งโร่มาหาเขากันหมด

เจียงเฉียวบอกว่าเขาไม่มีเงิน ขอให้แม่รอไปก่อน

เหอซิ่วฉินไม่เชื่อคำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย ด้วยความโมโหจึงโพล่งถามไปว่า "เป็นดารามันได้เงินเยอะไม่ใช่เหรอ แกจะไม่มีเงินได้ยังไง ปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ถึงไม่ยอมฟังคำพูดของแม่แล้วน่ะ"

ในที่สุดเจียงเฉียวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเค้นถามแม่ว่าทำไมตอนนั้น ทั้งที่เขาใกล้จะสอบเกาเข่าอยู่แล้ว กลับโยนภาระของครอบครัวมาไว้บนบ่าของเขา บังคับให้เขาทิ้งการเรียนแล้วเลือกเข้าวงการ เพียงเพื่อหาเงินมารักษาพ่อ

ทำไมลูกชายของพ่อเลี้ยงที่ผลการเรียนก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร ถึงได้เรียนมหาวิทยาลัยต่อไปได้ อยากได้อะไรแค่แบมือขอก็ได้ เอาแต่ใจจนเกินเยียวยา แต่ทุกคนกลับรุมตามใจ ปล่อยให้ทำตามใจชอบไปเสียทุกอย่าง

เพียงเพราะเด็กที่รู้จักงอแงจะได้กินขนมอย่างนั้นหรือ

แล้วเขาไม่ใช่ลูกของแม่หรืออย่างไร

ตอนที่ต้องก้าวออกจากรั้วโรงเรียนเข้าสู่สังคม เขาก็เป็นแค่เด็กหนุ่มที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนหนึ่งเท่านั้น

การทะเลาะวิวาทครั้งนั้น เจียงเฉียวได้กรีดร้องระบายความเจ็บปวดและความเคียดแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจมาเนิ่นนานออกมาจนหมดสิ้น สองแม่ลูกจึงแยกย้ายกันไปด้วยความบาดหมาง

หลังการโต้เถียงในคราวนั้น ชายหนุ่มผู้แบกรับภาระหนักหน่วงจนเกินทนก็ไม่อาจหาที่พึ่งพิงและแรงผลักดันที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีก จึงเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง

นับจากนั้น ร่างกายนี้ก็เปลี่ยนจากเจียงเฉียวมาเป็นเสิ่นชิงซวี่ ชายหนุ่มผู้นั้นได้รับการปลดปล่อยแล้ว

ทว่าเหอซิ่วฉินกลับไม่รู้อะไรเลยสักนิด จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปหลายเดือนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ว่ายังมีลูกชายคนนี้อยู่อีกคน

เสิ่นชิงซวี่หลุบตาลง ชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์อาจเป็นเพชฌฆาตที่สร้างแรงกดดันก็จริง แต่คนที่บดขยี้จิตใจของเจียงเฉียวจนแหลกสลายอย่างแท้จริง ก็คือเหล่าคนที่เรียกตัวเองว่าครอบครัวพวกนี้นี่เอง

เขาเป็นคนอารมณ์ดีก็จริง แต่นั่นก็ต้องดูด้วยว่าเป็นใคร

เสิ่นชิงซวี่มีรอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นบนใบหน้า ทว่ากลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง "มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

เหอซิ่วฉินคาดไม่ถึงว่าเขาจะยังพูดจาเย็นชาขนาดนี้ จึงหัวเราะเจื่อนๆ "ไม่มีธุระ แม่จะโทรหาแกไม่ได้หรือไง ปีใหม่แกก็ไม่ยอมกลับบ้านเลยนะ"

เสิ่นชิงซวี่ "ผมไม่ได้กลับบ้านมาตั้งห้าปีแล้ว คุณควรจะชินได้แล้วนะครับ"

ฟู่เฉินเยว่ที่อยู่ด้านหลังหยุดฝีเท้าลง เขามองคนที่อยู่ตรงระเบียงเงียบๆ พลางขมวดคิ้ว