บทที่ 66 อาบน้ำเห็นรอยแผล

ฟู่เฉินเยว่วิ่งพรวดพราดลงมาจากชั้นบน ยังดีที่พ่อของเขายังห่วงภาพลักษณ์อยู่บ้าง จึงไม่ได้ถือไม้ขนไก่วิ่งไล่กวดตามลงมาจริง ๆ

เจียงเฉียวกำลังนั่งฟังเรื่องซุบซิบวัยเด็กของฟู่เฉินเยว่อย่างเพลิดเพลิน แถมยังมีประวัติความรักสมัยอนุบาลอีกต่างหาก

คุณนายหยางเล่าว่า "เธอไม่รู้หรอก สมัยเด็กอาเยว่หน้าตาไม่เหมือนตอนนี้เลยสักนิด ปากแดงฟันขาว ตัวก็ไม่ค่อยสูง ใคร ๆ ก็นึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงทั้งนั้นแหละ"

ฟู่เฉินเยว่กุมขมับ "แม่ครับ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องเล่าก็ได้"

หยางลี่ลี่เลิกคิ้ว "แกยังมีเรื่องที่กลัวคนอื่นรู้อีกเหรอ"

เจียงเฉียวฟังอย่างสนุกสนาน พลางมองชายหนุ่มร่างสูงขายาวหน้าตาหล่อเหลาแฝงความดุดันตรงหน้า ช่างจินตนาการไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าตอนเด็ก ๆ เขาจะเหมือนเด็กผู้หญิงได้อย่างไร

จึงอดเย้าแหย่ไม่ได้ "คุณหนูน้อย มีรูปถ่ายไหมครับ"

ฟู่เฉินเยว่ "ไม่มี"

หยางลี่ลี่ "มีสิ!"

จากนั้นเจียงเฉียวก็ถูกฟู่เฉินเยว่ดึงตัวลุกขึ้นทันควัน "แม่ครับ อวยพรปีใหม่ก็แล้ว พูดคุยก็แล้ว พวกเราคงต้องกลับกันแล้วครับ"

หยางลี่ลี่ "นี่ก็เกือบเที่ยงคืนแล้วนะ ไม่ค้างที่บ้านเหรอ"

ฟู่เฉินเยว่ "ไม่ล่ะครับ ขับรถกลับก็ไม่ได้นานเท่าไหร่"

ขืนอยู่ต่อ ใครจะรู้ว่าองค์ไทเฮาประจำบ้านจะขุดคุ้ยเรื่องน่าอายออกมาแฉอีกเท่าไหร่ หลายเรื่องตัวเขาเองยังจำไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าคุณนายหยางไปเอาความจำแม่นยำขนาดนั้นมาจากไหน

เจียงเฉียวแอบโล่งอกอยู่ในใจ ยังดีที่ไม่ต้องค้างที่นี่ แม้ผู้อาวุโสทั้งสองจะใจดีและเป็นกันเองมาก ภาพในจินตนาการเรื่องถูกกีดกันไม่ให้คบกันก็ไม่เกิดขึ้น แต่เขาก็ยังรู้สึกกดดันมากอยู่ดี

ตอนขึ้นรถ หยางลี่ลี่ยังคงกำชับฟู่เฉินเยว่ให้ทำดีกับเจียงเฉียว บอกว่าน้องเขายังเด็กให้ดูแลเอาใจใส่มากหน่อย ห้ามรังแกเด็ดขาด

ฟู่เฉินเยว่รับปากส่งเดชไปทุกคำ แล้วรีบเหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันที

ก่อนกระจกรถจะปิดสนิท เขาก็หันไปพูดกับเจียงเฉียว "อาซวี่ คุณมาแค่รอบเดียว ดูสิว่าพ่อแม่ผมลำเอียงขนาดไหนแล้ว"

รถยนต์แล่นฉิวจากไป ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบ

หยางลี่ลี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม เธอกระชับผ้าคลุมไหล่ไว้แล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ "คุณได้ยินไหมว่าเมื่อกี้เจ้าเด็กบ้านั่นเรียกเขาว่าอะไร"

ฟู่จิ้งเหวิน "มันเรียกอาซวี่"

สีหน้าของหยางลี่ลี่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา คิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม "คุณว่าเขาคงไม่ได้เล่นบทตัวแทนรักบีบบังคับอะไรทำนองนั้นหรอกนะ"

นี่คิดจะเอาเด็กคนนั้นมาเป็นตัวแทนของคนที่เคยชอบในอดีตงั้นเหรอ

ฟู่จิ้งเหวินถอนหายใจยาว ไม่ได้เล่าบทสนทนาในห้องหนังสือออกไปเพราะกลัวภรรยาจะโมโห

เขาโอบไหล่ภรรยาเดินเข้าบ้าน "คราวหน้ามันกลับมา ฉันจะซ้อมมันให้"

"คุณพ่อคุณซ้อมคุณจริง ๆ เหรอ"

เสิ่นชิงซวี่มองเขาอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

ฟู่เฉินเยว่ส่งเสียงอืออาในลำคอรับคำ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ อย่างยิ่ง "ซ้อมสิ ตีโหดมากด้วย"

แต่ทว่าเนื้อตัวเขากลับไม่มีร่องรอยเหมือนคนเพิ่งโดนซ้อมมาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อดูจากความกะล่อนไม่น่าเชื่อถือเป็นทุนเดิมของประธานฟู่ เสิ่นชิงซวี่จึงไม่เชื่อ

จนกระทั่งตอนอาบน้ำ เสิ่นชิงซวี่ผลักประตูเข้าไป แล้วเห็นรอยแผลเต็มแผ่นหลังของเขา

ฟู่เฉินเยว่รีบคว้าผ้าเช็ดตัวข้าง ๆ มาปกปิดตัวเองอย่างลนลาน แสร้งทำเป็นสุขุมแล้วเอ่ยแซว "อาซวี่ คุณคิดจะแอบดูผมอาบน้ำเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่ไม่พูดอะไร เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงประตูห้องน้ำ ในมือยังถือชุดคลุมอาบน้ำไว้

เขาแค่ไม่ค่อยคุ้นเคยกับโครงสร้างของบ้านหลังนี้ ก็เลยกะจะมาถามดูว่าห้องน้ำอีกห้องใช้การได้ดีไหม เพราะเขาง่วงเต็มทนแล้ว

แต่ทว่าในยามนี้ เขากลับตื่นเต็มตา เสิ่นชิงซวี่เอื้อมมือไปปิดประตูห้องน้ำ วางชุดคลุมอาบน้ำไว้บนชั้นข้าง ๆ แล้วก้าวเท้าเดินเข้ามาทีละก้าว

ฟู่เฉินเยว่ "อาซวี่ แอบดูยังไม่พอ คุณคิดจะมาอาบน้ำคู่รักกับผมเลยเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่หมดความอดทน ตวาดอย่างมีน้ำโห "ฟู่เฉินเยว่ คุณพูดดี ๆ ไม่เป็นหรือไง"

ฟู่เฉินเยว่ฟังออกถึงความสั่นเครือในน้ำเสียงของเขา จึงถอนหายใจเบา ๆ "อาซวี่ มีเรื่องอะไรไว้รอผมอาบเสร็จก่อนค่อยคุยได้ไหม คุณเล่นพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ มันท้าทายความอดทนของผมเกินไปแล้วนะ"

ไอ้หมาฟู่มัวแต่กังวลเรื่องปิดแผ่นหลัง จุดอื่น ๆ จึงไม่ได้ปกปิดมิดชิดขนาดนั้น

สายตาของเสิ่นชิงซวี่เลื่อนต่ำลง ทันใดนั้นก็เห็นบางสิ่งบางอย่างกำลังตื่นตัวและขยับไหวอยู่ใต้สายตาของเขา เขาถึงกับอ้าปากค้างตาโต "คุณ... ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้"

ฟู่เฉินเยว่ปล่อยผ้าเช็ดตัวลงอย่างผ่าเผย "ผมเป็นผู้ชายปกติที่เลือดลมพลุ่งพล่าน ร่างกายกำยำแข็งแรง แถมยังไม่เคยแตะต้องเรื่องอย่างว่ามาตลอดตั้งยี่สิบแปดปีนะ"

เสิ่นชิงซวี่หันหลังเตรียมจะเดินออกไป แต่เท้าที่ก้าวค้างไว้ชะงักลง ก่อนจะหันกลับมา "ผมจะยืนดูคุณอาบ"

ฟู่เฉินเยว่อึ้งไป "คุณจะดูจริงเหรอ"

เสิ่นชิงซวี่ "ดู"

เรื่องการอาบน้ำทำนองนี้ หากเป็นสมัยเรียนตามโรงอาบน้ำรวมขนาดใหญ่ที่มีผู้คนเบียดเสียดกันราวกับเกี๊ยวต้มในหม้อ ก็คงไม่รู้สึกแปลกอะไรจริงๆ

แต่การอาบน้ำโดยมีคนมายืนจ้องเขม็งอยู่คนเดียวนี่สิ มันชวนให้อึดอัดขัดเขินเป็นพิเศษ

เสิ่นชิงซวี่บอกว่าจะดู เขาก็มายืนอยู่ตรงประตูจริงๆ สายตาจับจ้องอีกฝ่ายไม่กะพริบ ละอองไอน้ำร้อนกรุ่นไม่อาจบดบังสื่อสายตาอันร้อนแรงของเขาได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับต้องการจะตรวจเช็กทุกตารางนิ้วให้ละเอียดยิบ

ฟู่เฉินเยว่ถูกจ้องมองด้วยสายตาเช่นนี้จนแทบจะลืมวิธีอาบน้ำ ท่าทางเริ่มกลายเป็นทื่อแข็งดั่งหุ่นยนต์ และส่วนเดียวในร่างกายที่ยังคงตื่นตัวคึกคัก ก็คือจุดที่เขาไม่สามารถควบคุมได้จุดนั้น

ยิ่งมองก็ยิ่งตื่นตัว อาบไปได้สักพัก เขาก็หยุดมือลง เปิดน้ำร้อนล้างตัวลวกๆ แล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยท่าทางขึงขัง

เสิ่นชิงซวี่ลังเลก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าว "คุณจะทำอะไร"

ฟู่เฉินเยว่แค่นหัวเราะ "จะทำอะไรน่ะเหรอ"

พูดจบก็ก้มตัวลงแบกอีกฝ่ายขึ้นพาดบ่าแล้วเดินกลับเข้าไป สายน้ำร้อนสาดซัดลงมาทันทีจนเสื้อผ้าแนบเนื้อของเขาเปียกชุ่มไปหมด

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้นถอดเสื้อผ้าให้อีกฝ่าย "คุณดูผมไปแล้ว ผมก็ต้องได้ดูคุณกลับบ้างสิ"

เสิ่นชิงซวี่ดึงรั้งเสื้อผ้าไว้แน่นเพื่อรักษาปราการด่านสุดท้าย พลางดิ้นรน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

ถ้าฟู่เฉินเยว่ยอมหยุดมือได้ เขาก็คงไม่ได้ฉายาว่าไอ้หมาแก่ฟู่แล้ว ด้วยความต่างของขนาดตัวและพละกำลังที่ห่างชั้นกันเกินไป เสิ่นชิงซวี่จึงถูกปอกเปลือกออกราวกับไข่ต้ม จนเหลือเพียงเศษผ้าผืนน้อยชิ้นสุดท้ายเท่านั้น

"ฟู่เฉินเยว่ อย่า... ผมไม่ดูแล้วก็ได้ พอใจหรือยัง"

"สายไปแล้ว คุณดูไปจนหมดแล้ว ให้สองทางเลือก ไม่ผมยืนดูคุณอาบ ก็ผมช่วยคุณอาบ เลือกมาข้อหนึ่ง"

เสิ่นชิงซวี่ถูกกักขังไว้ในอ้อมกอด ร่างกายที่ขยับดิ้นเสียดสีโดนสิ่งนั้นเข้าเป็นระยะ จนเขารู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังจะลุกเป็นไฟ

ทว่าเขายังคงพะวงถึงแผลที่หลังของอีกฝ่าย จึงไม่กล้าออกแรงขัดขืนเต็มที่ ในสภาพที่ตกเป็นรองเช่นนี้ ปราการด่านสุดท้ายจึงถูกตีแตกพ่ายไปในที่สุด

สายน้ำร้อนชะล้างลงมา ผิวเนื้อที่แนบชิดติดกันร้อนผ่าวจนแทบลวก

ฟู่เฉินเยว่บอกว่าจะลงมือช่วยเขาอาบน้ำ ก็เริ่มอาบให้จริงๆ

แชมพูถูกชโลมและขยี้จนเกิดฟอง ฟองสีขาวเนียนลื่นฟูฟ่องขึ้นเต็มศีรษะของเขา

เมื่อดิ้นรนไม่เป็นผล เสิ่นชิงซวี่จึงยอมล้มเลิกการขัดขืน เขาหลับตาลงปล่อยให้มือแสนซุกซนคู่นั้นสระขยี้ไปมาบนศีรษะ ก่อนจะชะล้างออกจนสะอาดหมดจดด้วยน้ำร้อน

ต่อจากนั้นก็เป็นตามลำตัว

การบริการของฟู่เฉินเยว่นั้นทั่วถึงจนไร้ที่ติ แต่เพราะมัน 'ทั่วถึง' เกินไปนี่แหละ บรรยากาศจึงค่อยๆ เบนเข็มไปในทิศทางที่ยากจะควบคุม

เสิ่นชิงซวี่ลืมตาพรึบขึ้นทันที เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คุณกำลังทำอะไร"

แววตาของฟู่เฉินเยว่ค่อยๆ เข้มลึกขึ้น เขาโน้มเข้าไปกระซิบข้างใบหูอีกฝ่ายเบาๆ "ช่วยคุณผ่อนคลายไง มันซื่อตรงกว่าคุณตั้งเยอะ"