บทที่ 65 วุ่นวายโกลาหลไปพบพ่อแม่

หลังจากวางสายไปแล้ว เสิ่นชิงซวี่ก็นิ่งเงียบไปหลายสิบวินาที

ฟู่เฉินเยว่อดถามไม่ได้ "เป็นอะไรไป คงไม่ใช่ว่าทำใจทำร้ายรุ่นน้องคนนั้นของคุณไม่ลงหรอกนะ"

คำพูดนี้ฟังดูเปรี้ยวทะแม่งๆ ทั้งยังเจือความพาลหาเรื่องอยู่นิดๆ

เสิ่นชิงซวี่แทบจะกลอกตาใส่ ต่อให้เป็นคนอารมณ์ดีแค่ไหนก็คงต้องหงุดหงิด เขานวดศีรษะเบาๆ "คุณถึงขั้นต้องมาหึงเขาเลยเหรอ ผมกับเขาไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย"

ประธานฟู่แค่นหัวเราะ "เขาหล่อสู้ผมไม่ได้ ซิกแพ็กก็น้อยกว่าผม เงินก็มีไม่เท่าผม แถมยังไม่อ่อนโยนเอาใจใส่เหมือนผม เข้าครัวก็เป็น ออกงานสังคมก็เด่น ผมจะไปหึงเขาเนี่ยนะ อย่างเขาน่ะเหรอจะคู่ควร"

ช่างยโสโอหังถึงที่สุด ทว่าทุกคำล้วนเป็นความจริงแท้ทั้งสิ้น

เสิ่นชิงซวี่เอี้ยวตัวไปเอามือปิดปากเขาไว้แล้วพูดอย่างอ่อนใจ "ฟู่เฉินเยว่ หุบปากเถอะ ต่อให้คุณไม่พูด ผมก็ตั้งใจจะไปคุยกับเขาให้เคลียร์อยู่แล้ว"

ความรู้สึกที่ไม่อาจตอบรับได้ ย่อมไม่อาจปล่อยให้ถลำลึก หากไม่เด็ดขาดตั้งแต่แรก สุดท้ายจะมีแต่ความวุ่นวาย

เขาไม่ได้มีอคติอะไรกับอวี๋เจิ้นย่า เป็นเพื่อนกันน่ะได้ แต่ถ้าจะให้มากไปกว่านั้นคงไม่มีทาง

ฟู่เฉินเยว่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ผมรู้"

รู้ทั้งรู้ยังจะบีบให้เขาทำแบบนี้ คนคนนี้น่าโดนตีจริงๆ

ตอนที่รถแล่นเข้าสู่เขตวิลล่า เสิ่นชิงซวี่ก็เริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาในที่สุด นี่นับว่าเป็นการพบพ่อแม่แล้ว แต่เขากลับไม่ได้เตรียมใจมาเลยสักนิด หากไม่ได้ถูกฟู่เฉินเยว่หลอกล่อให้มาที่นี่ เขาไม่มีทางคิดเรื่องมาพบพ่อแม่อีกฝ่ายเร็วขนาดนี้แน่

คนที่เคยวางตัวสง่าผ่าเผยมาโดยตลอดกลับกลายเป็นกระสับกระส่ายขึ้นมา

เสิ่นชิงซวี่เม้มปาก มองไปทางเขา "ที่บ้านคุณรู้เรื่องที่คุณแต่งงานหรือยัง"

ฟู่เฉินเยว่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ไม่รู้ครับ"

เสิ่นชิงซวี่อึ้งงัน มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ไม่รู้แล้วคุณพาผมกลับมาเนี่ยนะ???"

ฟู่เฉินเยว่ขมวดคิ้ว ทำหน้ามุ่ยพลางเอ่ยอย่างลำบากใจ "แม่ผมรออุ้มหลานมาตลอด ดูตอนนี้แล้วความหวังนี้คงยากจะเป็นจริงได้ เพราะงั้นเดี๋ยวถ้าแม่เอาไม้มาไล่ตีผม คุณจำไว้ว่าต้องช่วยดึงผมไว้หน่อยนะ"

"หรือไม่ผมก็ต้องขยันให้มากขึ้น อาซวี่ คุณช่วยคลอดให้ผมสักคนสิ"

เสิ่นชิงซวี่ยื่นมือไปหยิกเขาเข้าเต็มแรง แม้ฟู่เฉินเยว่จะหนังเหนียวแค่ไหนก็ยังอดร้องลั่นไม่ได้ "อาซวี่ ฆาตกรรมสามีเหรอเนี่ย ผมขับรถอยู่นะ"

เสิ่นชิงซวี่นึกอะไรขึ้นมาได้จึงชักมือกลับ แล้วนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา กระทั่งรถจอดลงที่หน้าประตูใหญ่ คราวนี้เขาประหม่าขึ้นมาจริงๆ แล้ว

ฟู่เฉินเยว่หยิบกล่องของขวัญสองกล่องออกมาจากกระโปรงท้ายรถแล้วส่งให้เขา "ของผมเตรียมไว้ให้แล้ว คุณอย่าพูดหลุดปากล่ะ ให้บอกว่าคุณตั้งใจเตรียมมาเอง"

เสิ่นชิงซวี่มองเขาอย่างลังเล "ไม่อย่างนั้น... ผมไม่เข้าไปดีกว่า"

มีหรือที่ฟู่เฉินเยว่จะยอม เขาโอบไหล่อีกฝ่ายไว้พลางถอนหายใจ "เมื่อกี้ผมแกล้งหลอกคุณน่ะ พวกเขารู้ตั้งนานแล้วว่าผมชอบผู้ชาย คุณวางใจเถอะ"

พูดจบก็ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ดันตัวเขาเดินเข้าไปข้างในทันที

เมื่อเทียบกับคฤหาสน์ที่เพิ่งออกมา วิลล่าหลังนี้ย่อมเล็กกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด ทว่านั่นก็แค่เทียบกับคฤหาสน์เท่านั้น ในความเป็นจริงยังถือว่าใหญ่โตมาก มีสวนหย่อมทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

ฟู่เฉินเยว่เปลี่ยนรองเท้าตรงประตู จากนั้นก็หยิบคู่ใหม่มาคู่หนึ่ง ก้มตัววางลงตรงหน้าเขาพลางบอกว่า "ที่นี่พ่อกับแม่ผมอยู่กันตามลำพัง คุณปู่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ท่านอยู่ที่บ้านใหญ่โน่น อยู่กับคุณอา เพราะงั้นไม่ต้องเกร็งนะ เจอแค่ผู้ใหญ่สองท่านก็พอแล้ว"

เสิ่นชิงซวี่เปลี่ยนรองเท้าอย่างใจลอย ในใจคิดว่า ก็เพราะเจอสองท่านนี้นี่แหละถึงได้เกร็ง

เขาแทบไม่มีประสบการณ์รับมือกับผู้ใหญ่ เอาอกเอาใจคนก็ไม่เป็น ยิ่งคำพูดหวานหูยิ่งพูดไม่ได้ ความคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติเวลาอยู่กับเพื่อนฝูงในยามปกติเหมือนจะมลายหายไปหมดในชั่วพริบตานี้

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นผู้ชาย พ่อแม่ของฟู่เฉินเยว่จะชอบเขาหรือ

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู ไออุ่นก็พวยพุ่งเข้าปะทะใบหน้า ในโทรทัศน์กำลังรีรันรายการชุนหวั่น เสียงหัวเราะลอยแว่วมาจากทางโซฟา

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยทักทายขึ้น "พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว"

เสียงหัวเราะเงียบกริบลงทันใด ตามมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันเหน็บแนม "โอ๊ะ นายน้อยบ้านไหนกันล่ะเนี่ย ยังรู้จักกลับบ้านอีกเหรอ ช้ากว่านี้อีกนิดเทศกาลตรุษจีนก็ผ่านพ้นไปแล้วมั้ง"

ฟู่เฉินเยว่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ยังไม่ถึงสี่ทุ่มด้วยซ้ำ องค์ไทเฮายังคงปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แม่ครับ เพลาๆ หน่อย แฟนผมอยู่ด้วยนะ"

ห้องนั่งเล่นเงียบกริบไปชั่วขณะ เกิดความเงียบสงัดอยู่สองสามวินาที จากนั้นเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังแว่วเข้ามา

เสิ่นชิงซวี่บีบนิ้วมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อด้วยความประหม่า จากนั้นก็เห็นสุภาพสตรีที่งดงามมากคนหนึ่งเดินออกมา

ฟู่เฉินเยว่ตบบ่าเขาเบาๆ "ยืนเหม่ออะไร ทักทายสิครับ"

เสิ่นชิงซวี่อ้าปาก ทว่ายังไม่ทันเปล่งเสียง ชายวัยกลางคนอีกคนก็เดินตามออกมา คิ้วและดวงตาเหมือนฟู่เฉินเยว่ไม่มีผิด เพียงแต่ดูสุขุมสง่างามกว่าไอ้หมาฟู่มากนัก ทั้งยังแผ่แรงกดดันน่าเกรงขามออกมาจางๆ

ฟู่เฉินเยว่ทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าตกตะลึงพรึงเพริดของบุพการีทั้งสอง ก่อนจะแนะนำทั้งสองฝ่ายด้วยท่าทางเรียบเฉย "นี่พ่อกับแม่ผม ส่วนนี่คนรักของผม เจียงเฉียวครับ"

เสิ่นชิงซวี่ยังคงพูดไม่ออก อดไม่ได้ที่จะพึมพำถาม "นี่แม่คุณจริงๆ หรือ ไม่ใช่พี่สาวอะไรทำนองนั้นแน่นะ"

ดูยังไงก็ยังสาวเกินไปแล้ว

ฟู่เฉินเยว่หลุดหัวเราะ นี่พูดจาเอาใจเก่งกว่าเขาตั้งเยอะ

คุณนายหยางลี่ลี่ที่เดิมทียังมีสีหน้าตกใจพลันเปลี่ยนท่าทีในพริบตา ราวกับการแสดงเปลี่ยนหน้ากากงิ้วเสฉวน เธอก้าวขึ้นหน้ามาสองก้าวด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส "เจียงเฉียวใช่ไหมจ๊ะ เด็กดี รีบมานั่งเร็วเข้า"

เสิ่นชิงซวี่ทำยังไงก็เรียกคำว่า "แม่" ไม่ออก สุดท้ายจึงเอ่ยทักทายไปว่า "คุณน้า คุณอาครับ"

ฟู่เฉินเยว่ "เกรงใจเกินไปแล้ว เรียกพ่อกับแม่ก็พอ ตรุษจีนทั้งที มีอั่งเปาด้วยนะ"

แล้วประธานฟู่ก็โดนองค์ไทเฮาทุบเข้าให้

หยางลี่ลี่มองเขาด้วยสายตาเฉียบคม แม้จะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แววตากลับด่าทออย่างเผ็ดร้อนสุดๆ

ไม่บอกเรื่องมีแฟนก็ช่างเถอะ แต่นี่วันตรุษจีนแท้ๆ จู่ๆ ดันพาคนกลับมาบ้านโดยไม่บอกไม่กล่าว ทำเอาพวกตนไม่ได้เตรียมตัวอะไรไว้เลย นี่น่ะหรือมารยาทในการต้อนรับแขกที่สั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก???

ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีเสิ่นชิงซวี่อยู่ตรงนี้ คุณนายหยางลี่ลี่คงหยิบไม้ขนไก่มาหวดสั่งสอนไปแล้ว

คุณนายหยางย่อมไม่รู้ถึงความไม่มั่นคงในใจของฟู่เฉินเยว่ เมื่อเคยมีประสบการณ์ทำคนหายไปแล้วครั้งหนึ่ง เขาก็แทบอยากจะประกาศความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนให้คนทั้งโลกรับรู้ แล้วผูกรั้งอีกฝ่ายไว้ข้างกายให้แน่นหนา

แต่หน้าที่การงานของเจียงเฉียวเพิ่งจะเริ่มต้น หากประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้ขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จแค่ไหน ก็คงหนีไม่พ้นคำครหาเรื่องได้รับการสนับสนุนจากนายทุนอย่างเขา นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่อีกฝ่ายต้องการ และไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการเช่นกัน

บอกคนอื่นไม่ได้ แต่คนในครอบครัวต้องรับรู้ ราวกับว่าหากได้รับการเปิดเผยต่อหน้าพ่อแม่แล้ว พวกเขาก็จะไม่มีวันพรากจากกันไปตลอดชีวิต

พออาศัยช่วงวันหยุดเทศกาลตรุษจีน จึงต้องหาทางพาคนกลับมาบ้านให้ได้

ส่วนเรื่องผลที่ตามมา... ประธานฟู่ไม่เคยคิด และไม่ได้ใส่ใจ อย่างมากก็แค่โดนซ้อมสักยก ไม่นับว่าเป็นเรื่องที่ทำให้เขากังวลได้เลยสักนิด

หลังจากคุณนายหยางลี่ลี่จัดแจงให้แขกนั่งลงบนโซฟาเรียบร้อย เธอก็ดึงตัวฟู่จิ้งเหวินผู้เป็นพ่อของฟู่เฉินเยว่ขึ้นไปชั้นบน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรกัน

มีเหตุผลอันสมควรให้สงสัยว่าขึ้นไปปรึกษากันเรื่องวิธีซ้อมลูกชาย

ยามนั่งอยู่บนโซฟา แผ่นหลังของเสิ่นชิงซวี่เหยียดตรงแน่ว ก้นนั่งแตะเพียงแค่ครึ่งเดียวตรงขอบโซฟา วางมาดเคร่งขรึมเที่ยงตรงราวกับพร้อมจะลุกขึ้นมาสาธิตท่ายืนตรงของทหารได้ในทันที

ฟู่เฉินเยว่กลับเอนพิงพนักโซฟาอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์แม้แต่น้อย พอเห็นท่าทางเกร็งๆ ของอีกฝ่าย ก็ยื่นมือไปรวบเอวแล้วดึงรั้งเข้ามาด้านหลัง

เสิ่นชิงซวี่หงายหลังล้มลงไปแบบไม่ทันตั้งตัว "คุณ... จะทำอะไร"

ฟู่เฉินเยว่กอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อย "ผ่อนคลายหน่อย เมื่อก่อนขึ้นเวทีรับรางวัลยังไม่เห็นคุณตื่นเต้นขนาดนี้เลย พ่อแม่ผมไม่ได้จะกินคนสักหน่อย"

เสิ่นชิงซวี่พยายามแกะข้อมือเขาออกพลางดิ้นรนไม่หยุด "มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ คุณปล่อยผมก่อน"

ฟู่เฉินเยว่ "ไม่ปล่อย"

เสิ่นชิงซวี่ "ฟู่เฉินเยว่!!!"

ฟู่เฉินเยว่ "ไม่ต้องเรียกเสียงดังขนาดนั้น ผมได้ยินแล้ว"

เสิ่นชิงซวี่ "คุณ... รู้จักมียางอายบ้างได้ไหม"

ตรงหัวบันไดชั้นสอง หยางลี่ลี่กับฟู่จิ้งเหวินก้มมองลงมา สีหน้าของทั้งคู่ยากจะบรรยาย

คุณนายหยางกระซิบกระซาบนินทา "ลูกชายนาย คงไม่ได้ไปเล่นบทรักบังคับใจอะไรเทือกนั้นหรอกนะ ฉันดูแล้วเด็กคนนี้อายุก็ยังไม่เท่าไหร่ ไม่ใช่ว่ายังเป็นนักศึกษาอยู่หรอกนะ"

เด็กน้อยที่ยังไม่ทันก้าวเข้าสู่สังคม กลับถูกลูกชายเธอหลอกล่อพาตัวกลับมาแบบนี้ น่ากลัดกลุ้มใจชะมัด เดรัจฉานแท้ๆ

ฟู่จิ้งเหวินส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ทว่าเบาแสนเบา ด้วยกลัวว่าคนที่อยู่ข้างล่างจะได้ยินเข้า

คุณนายหยางสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา "เมื่อก่อนเขาไม่ได้ชอบเสิ่นชิงซวี่จนจะเป็นจะตายหรอกเหรอ ช่วงก่อนอีกฝ่ายเกิดเรื่อง เขายังซึมไปตั้งนาน ไหงหันหลังแวบเดียวก็มาชอบ..."

ฟู่จิ้งเหวินยังคงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอตามเดิม

ขมับของหยางลี่ลี่กระตุกเบาๆ "จะฮึดฮัดหาอะไร มีปากก็พูดสิ!"

พูดพลางส่งนิ้วไปบิดเนื้อตรงเอวอีกฝ่ายอย่างคุ้นเคย

ฟู่จิ้งเหวินถกแขนเสื้อขึ้น "ฉันจะลงไปซ้อมมันเดี๋ยวนี้แหละ"

หยางลี่ลี่ดึงเขากลับมาอีกรอบ "จะซ้อมอะไร แฟนเขาอยู่ตรงนั้นนะ คุณอยากให้เด็กคนนั้นรู้ประวัติความรักของเขาหรือไง"

นี่มันหาเรื่องสร้างความขัดแย้งในครอบครัวชัดๆ

ฟู่จิ้งเหวิน "แล้วคุณนายว่าต้องทำยังไงล่ะ"

หยางลี่ลี่ยืดตัวตรงพลางดึงเสื้อผ้าที่เพิ่งเปลี่ยนให้เข้าที่ "นิ่งไว้รับมือทุกสถานการณ์ บัตรน่ะเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

ฟู่จิ้งเหวิน "เอามาแล้ว"

คุณนายหยาง "ไป"

ทั้งสองจงใจลงฝีเท้าให้หนักขึ้น

เสิ่นชิงซวี่ที่ยังคงถูกพัวพันอยู่บนโซฟาทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงบิดเนื้อนิ่มใต้เสื้อของเขาเพื่อเอาตัวรอด "รีบปล่อยมือเลย พ่อแม่คุณลงมาแล้ว"

ฟู่เฉินเยว่ซี้ดปากอย่างเจ็บแปลบ ก่อนจะปล่อยมืออย่างไม่รีบร้อน เมื่อเห็นว่าสีหน้าเหมือนเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจของอีกฝ่ายไม่ปรากฏขึ้นมาอีกแล้ว จึงยอมหยุดมือไม่ลวนลามต่อ

เสิ่นชิงซวี่รีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็วแล้วนั่งลงใหม่ เพียงแต่ท่านั่งไม่ได้เกร็งตรงแหน็วเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว

หยางลี่ลี่เดินเข้ามาอย่างสง่างามภูมิฐาน ก่อนจะนั่งลงข้างเสิ่นชิงซวี่อย่างนุ่มนวล พลันยื่นอั่งเปาซองหนึ่งวางลงบนฝ่ามือของเขาพร้อมรอยยิ้ม "เสี่ยวเฉียว นี่อั่งเปาของเธอนะจ๊ะ"

เสิ่นชิงซวี่หดมือกลับ "คุณน้าครับ อันนี้ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ"

หยางลี่ลี่ "ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะ วันนี้วันชิวอิกเชียวนะ เด็กๆ ต้องได้อั่งเปากันทั้งนั้น รีบรับไปเถอะจ้ะ"

ฟู่เฉินเยว่ยื่นหน้าออกมาจากด้านหลัง แขนยาวเอื้อมข้ามตัวเขาไปคว้าซองอั่งเปายัดใส่มือเขา "แม่ให้ก็รับไว้เถอะ"

พูดพลางหันไปมองฟู่จิ้งเหวิน "พ่อ แล้วของพ่อล่ะครับ"

ฟู่จิ้งเหวินไม่พูดไม่จา ยื่นซองอั่งเปาออกมาซองหนึ่ง

ฟู่เฉินเยว่รับมาอย่างไม่เกรงใจ แล้วยัดใส่มือเสิ่นชิงซวี่เช่นกัน "เก็บไว้ให้ดี"

พูดจบก็กระซิบกระซาบข้างหูเขาเบาๆ "ผมไม่ได้อั่งเปาจากพ่อแม่มาหลายปีแล้วนะ โอกาสแบบนี้มีไม่บ่อย รีบซ่อนไว้เลย"

เสิ่นชิงซวี่จับดูก็รู้ทันทีว่าข้างในซองอั่งเปาไม่ใช่เงินสด แต่เป็นบัตร

เขาสามารถรับเงินที่ฟู่เฉินเยว่ให้ได้โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า นั่นเพราะเขามั่นใจว่าจะหาเงินคืนมาได้ และมีโอกาสที่จะให้อีกฝ่ายกลับไป

แต่การรับบัตรตั้งแต่ครั้งแรกที่พบผู้ใหญ่ ในความคิดของเขานั้น มันไม่ถูกต้อง

เสิ่นชิงซวี่ยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าฟู่เฉินเยว่กลับมือไวคว้าซองอั่งเปาทั้งสองยัดใส่กระเป๋าเสื้อของเขาไปเสียแล้ว ทั้งยังกระซิบบอกเบาๆ "ถ้าคุณไม่รับ พ่อกับแม่จะไม่พอใจเอานะ จะคิดว่าคุณไม่ไว้หน้าพวกเขา"

เสิ่นชิงซวี่จึงกลืนคำพูดลงคอไปอีกครั้ง คิดในใจว่าค่อยเอาอั่งเปานี้คืนให้ฟู่เฉินเยว่ทีหลังแล้วกัน

ตอนนี้จึงได้แต่กล่าวอย่างสุภาพ "ขอบคุณครับคุณน้า ขอบคุณครับคุณอา"

หยางลี่ลี่เหลือบมองลูกชายตัวเองแวบหนึ่ง ไม่รู้ทำไมถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความไร้ค่าน่าเอือมระอา เธอไม่อยากมองจริงๆ จึงหันกลับไปคุยกับเสิ่นชิงซวี่

เพียงแต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่า เด็กคนนี้อายุน้อยเหลือเกิน

หยางลี่ลี่ชวนคุยถามไถ่ "เสี่ยวเฉียวปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะ"

เจียงเฉียวตอบอย่างว่าง่าย "ยี่สิบสองครับ"

คุณนายหยางปวดใจเหลือแสน อ่อนกว่าลูกชายเธอตั้งหกปี นี่มันโคแก่กินหญ้าอ่อนชัดๆ

เจียงเฉียวที่แท้จริงแล้วอายุทางจิตใจมากกว่าฟู่เฉินเยว่ถึงสองปี ไม่รู้เลยว่าภายใต้ท่าทีสงบนิ่งภายนอกของคุณนายหยาง ในใจกำลังก่นด่าลูกชายตัวดีอย่างไรบ้าง เขาเพียงแค่ตอบคำถามของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย มุ่งมั่นที่จะสร้างความประทับใจที่ดีให้ได้

หยางลี่ลี่ถามอะไร เขาก็ตอบอย่างนั้น เพียงแต่สิ่งที่ตอบล้วนเป็นข้อมูลของเจียงเฉียวทั้งสิ้น เพราะเรื่องการฟื้นคืนชีพจากความตายมันแฟนตาซีเกินไป มีแค่พวกเขาสองคนที่รู้กันแก่ใจก็พอแล้ว

หลังจากได้ยินว่าเจียงเฉียวไม่ได้สอบเกาเข่าด้วยซ้ำก็ต้องดร็อปเรียนเข้าวงการบันเทิงมารับจ้างทำงานหาเงินรักษาพ่อ ภาพลักษณ์เจ้ามะระขี้นกผู้น่าสงสารก็ฝังแน่นอยู่ในใจของคุณนายหยางโดยสมบูรณ์

เด็กคนนี้ ทำไมชีวิตถึงได้รันทดขนาดนี้ อายุเพิ่งจะเท่าไหร่กันเชียว ต้องแบกรับภาระของครอบครัว แถมยังโดนบริษัทกดขี่ขูดรีด มิน่าล่ะถึงได้ดูผอมบางขนาดนี้ หลายปีมานี้คงไม่เคยได้พักผ่อนดีๆ เลยสินะ

สองคนนั้นยังคุยกันอยู่แท้ ๆ แต่ฟู่เฉินเยว่ก็ไม่รอด ถูกฟู่จิ้งเหวินเรียกตัวเข้าไปในห้องทำงาน

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้าไป ไม้ขนไก่ก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ฟาดเพียะ ๆ ลงบนหลังของเขา

ฟู่เฉินเยว่สูดปากร้อง "พ่อ ทำอะไรเนี่ย?"

ฟู่จิ้งเหวินนับเลขพลางขมวดคิ้ว "ภารกิจที่แม่แกสั่งมา อยู่นิ่ง ๆ ยังไม่ครบจำนวนเลยนะ"

ฟู่เฉินเยว่พอได้ยินว่าเป็นความคิดของคุณนายหยาง ก็ถอนหายใจออกมา แต่ไม่ได้ขยับหนี

ในห้องเปิดฮีตเตอร์ไว้จนอุ่นจัด เขาใส่แค่เสื้อเชิ้ตตัวเดียว ไม้ขนไก่ฟาดลงบนหลังยี่สิบทีนั่นเจ็บจริง ๆ พ่อเขาไม่ได้ออมมือเลยสักนิด

พอฟาดเสร็จ ฟู่จิ้งเหวินก็วางไม้ขนไก่ไว้ข้าง ๆ แล้วเริ่มสอบสวน "ว่ามา ไปหลอกเด็กมาจากไหน แกอาศัยว่าเขาอายุน้อย เลยหลอกล่อกลับมาใช่ไหม?"

ฟู่เฉินเยว่โดนฟาดเสร็จ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด "พ่อ พ่อดูผมเหมือนคนแบบนั้นเหรอ?"

ฟู่จิ้งเหวินครุ่นคิด "เมื่อก่อนไม่เหมือน แต่ตอนนี้ก็ไม่แน่"

ฟู่เฉินเยว่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "พ่อ ผมกับเขาใจตรงกัน ถูกต้องตามกฎหมายและทำนองคลองธรรม เขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมจะไปหลอกเขาง่าย ๆ ได้ยังไง"

ฟู่จิ้งเหวินจ้องเขา ไม่พูดอะไร แต่ยังจำภารกิจของภรรยาได้ "เมื่อก่อนแกไม่ใช่เหรอที่ชอบดาราคนนั้นน่ะ จะเป็นจะตายให้ได้ แถมยังรับทรัพย์สินทั้งหมดหลังจากเขาตายมาอีก นี่เปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแล้วเหรอ?"

ถ้าไม่ใช่เพราะดาราคนนั้นเกิดเรื่อง พวกเขาก็คงไม่รู้จนถึงตอนนี้ว่าลูกชายตัวเองที่แท้ชอบผู้ชาย

ช่วงเวลานั้น ที่บ้านวุ่นวายกันไปหมด โชคดีที่ทุกอย่างผ่านไปแล้ว

แม้ทั้งบ้านจะหวังให้ฟู่เฉินเยว่ก้าวออกมาได้ แม้จะแค่ลองไปชอบคนอื่นบ้างก็ตาม แต่ความเร็วในการก้าวออกมานี้มันไม่เร็วเกินไปหน่อยหรือยังไง?

ฟู่เฉินเยว่ลูบจมูก เรื่องนี้อธิบายลำบาก กลัวพูดออกไปแล้วคนในบ้านจะหาว่าเขาเสียสติ ได้แต่ตอบเลี่ยง ๆ ไปว่า "ไม่ใช่แบบนั้น ผมรักเขามาตลอดอยู่แล้ว"

ฟู่จิ้งเหวินกุมหน้าอก ด่ากราด "ไอ้ลูกเวร แกยังกล้าพูดได้เต็มปากขนาดนี้อีกเหรอ?"

พลิกมือหยิบไม้ขนไก่ออกมาอีกรอบ