บทที่ 64 อยู่กับคนรัก

คฤหาสน์แห่งนี้กว้างใหญ่มาก ภายในอาณาเขตมีทะเลสาบจำลองแห่งหนึ่ง บนผืนน้ำมีระเบียงทางเดินทอดยาวสลับกับศาลาพักผ่อน ในน้ำเลี้ยงปลาคาร์ปไว้ไม่น้อย แต่ละตัวล้วนอ้วนท้วนสมบูรณ์

ถัดจากทะเลสาบจำลองเป็นวิลล่าสองชั้นหลังย่อม ซึ่งเป็นที่พักของเหล่าคนรับใช้ในบ้าน

เมื่อเดินเลียบทะเลสาบเข้าไปด้านใน สองข้างทางล้วนเป็นสนามหญ้า ทั้งยังมีสวนดอกไม้และน้ำพุ ทอดยาวไปจนถึงวิลล่าหลังใหญ่โตโอ่อ่าราวกับปราสาทหลังนั้น

เมื่อก่อนเสิ่นชิงซวี่เคยคิดอยู่เหมือนกันว่าจะซื้อวิลล่าดีไหม เพียงแต่เขาอยู่ตัวคนเดียว หากบ้านหลังใหญ่เกินไปคงจะเงียบเหงาเวิ้งว้างพิลึก สุดท้ายจึงเลือกเป็นห้องชุดขนาดใหญ่แทน

พอมาดูตอนนี้ ตัวเลือกของเขานับว่าถูกต้องแล้ว เพราะที่นี่ใหญ่โตเกินไปจริง ๆ ใหญ่จนถึงขั้นที่ว่าหากไม่มีคนนำทาง เขาก็รู้สึกว่าตัวเองคงเดินหลงแน่นอน

ฟู่เฉินเยว่พาเขาขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสาม

ห้องนอนเป็นห้องสวีตที่เชื่อมต่อกับห้องสันทนาการ รวมถึงห้องหนังสือก็ถูกจัดวางเชื่อมถึงกันทั้งหมด ตรงกลางมีประตูบานเลื่อนกั้นเป็นสัดส่วนล้อมรอบเป็นวงกลม

พื้นที่ทั้งหมดของชั้นสามล้วนเป็นอาณาเขตของห้องนอน

เสิ่นชิงซวี่ไม่รู้จะทึ่งกับความกว้างใหญ่ของบ้านหลังนี้ หรือจะทึ่งที่ฟู่เฉินเยว่รวยล้นฟ้าขนาดนี้ก่อนดี

เขาเดินต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงคว้าชายเสื้อของฟู่เฉินเยว่ไว้หมับ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปถามใกล้ ๆ "คุณบอกผมมาตามตรงนะ คุณคงไม่ใช่พวกคุณชายรัชทายาทตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย"

ฟู่เฉินเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ถ้าคุณจะว่าอย่างนั้น จริง ๆ แล้ว...ก็ไม่ได้เว่อร์วังขนาดนั้นหรอกครับ"

เสิ่นชิงซวี่ "งั้นคุณก็พูดความจริงมาสิครับ"

ฟู่เฉินเยว่ "เคยได้ยินชื่อไห่เซิ่งไหมครับ"

เสิ่นชิงซวี่อึ้งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ สมองส่งเสียงวิ้งไปหมด

ลำพังเฉินชิงเทคโนโลยีในไห่เฉิงก็เป็นบริษัทระดับที่ผู้คนได้แต่มองตาค้างด้วยความชื่นชมอยู่แล้ว เอาจริง ๆ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าฟู่เฉินเยว่สืบทอดกิจการต่อจากครอบครัวเสียอีก ภายหลังถึงได้รู้ว่านี่คือบริษัทที่อีกฝ่ายก่อตั้งขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

แต่นี่เขาเพิ่งพูดว่าอะไรนะ ไห่เซิ่งเนี่ยนะ!!!

พูดง่าย ๆ ก็คือ ตราบใดที่โตมาในประเทศจีน ไม่มีใครไม่รู้จักไห่เซิ่งกรุ๊ป นี่คือแบรนด์ระดับข้ามชาติขนานแท้ และเป็นกลุ่มธุรกิจยักษ์ใหญ่เก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์มายาวนาน

ไม่ใช่สิ่งที่คำว่า 'ตระกูลมหาเศรษฐี' ทั่วไปจะบรรยายได้แล้ว

ฟู่เฉินเยว่ลูบจมูกตัวเอง พลางรู้สึกผิดแปลก ๆ ขึ้นมา ทว่ายังคงอธิบายว่า "ไห่เซิ่งสืบทอดต่อกันมาจากรุ่นคุณทวดของผมครับ แต่ตอนนี้คุณอาเล็กเป็นคนดูแลกิจการหลัก ผมไม่ได้เป็นพวกคุณชายรัชทายาทตระกูลใหญ่แห่งปักกิ่งอะไรนั่นจริง ๆ หรอก"

กิจการในเครือของไห่เซิ่งมีมากมาย แม้จะให้ความสำคัญกับการสืบทอดตระกูล แต่ปัจจุบันก็ไม่ได้ผูกขาดอยู่คนเดียวเหมือนในอดีตนานมาแล้วอีกต่อไป

เสิ่นชิงซวี่รู้สึกว่าสีหน้าของตัวเองตอนนี้น่าจะแข็งทื่อไปหมดแล้ว เขาขยับมุมปากพลางหัวเราะแห้งออกมาเบา ๆ "ฟู่เฉินเยว่ แบบนี้จะนับว่าผมแต่งเข้าตระกูลมหาเศรษฐีได้หรือยังเนี่ย"

ฟู่เฉินเยว่โอบไหล่เขาไว้ "ถ้าคุณจะคิดแบบนั้น ก็ไม่ผิดหรอกครับ"

จะแต่งเข้าหรือไม่แต่งเข้า ลูกผู้ชายตัวจริงไม่เคยถือสากับเรื่องคำเรียกพวกนี้อยู่แล้ว

หลังจากย่อยข้อมูลนี้ได้แล้ว เสิ่นชิงซวี่ก็รู้สึกอยู่เสมอว่าการตายแล้วฟื้นคืนชีพของตัวเองช่างแฟนตาซีเหลือเกิน แฟนตาซีจนกระทั่งเรื่องราวรอบตัวที่กำลังดำเนินอยู่ก็พลอยให้ความรู้สึกเหนือจริงตามไปด้วย

หากเป็นเมื่อก่อน มีใครมาบอกว่าในอนาคตเขาจะต้องมาพัวพันกับตระกูลฟู่ ซ้ำยังจดทะเบียนสมรสแต่งงานกับฟู่เฉินเยว่ละก็ เขาต้องคิดว่าคนคนนั้นบ้าไปแล้วแน่นอน

แต่ตอนนี้ ความจริงกลับประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

ชั้นล่างมีห้องอาหารสามห้อง มื้อเย็นพวกเขาทานกันในห้องอาหารที่เล็กที่สุด โต๊ะไม่ได้ใหญ่มาก ทว่าก็เพียงพอที่จะรองรับคนได้สิบกว่าคน โต๊ะยาวขนาดนี้ หากไม่มีคนคอยตักอาหารให้ ก็แทบจะเอื้อมไปคีบจานอื่นไม่ถึงเลย

ยังดีที่ทานข้าวกันแค่สองคน ไม่มีคนอื่นมาร่วมด้วย บรรยากาศจึงไม่ต่างจากอยู่ที่บ้านของตัวเองเท่าไรนัก อีกทั้งกับข้าวก็ล้วนเป็นอาหารธรรมดาทั่วไป นั่นทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายลงไปได้มาก

พอกินเสร็จ ฟู่เฉินเยว่ก็พาเขาออกไปเดินย่อย และเดินมายังทะเลสาบจำลองที่เขาหมายตาไว้ตั้งแต่ช่วงกลางวัน

เสิ่นชิงซวี่ลูบท้องตัวเอง พลางทอดสายตามองฝูงปลาคาร์ปที่แหวกว่ายไปมาอยู่ใต้เท้า ถึงตอนนี้จึงค่อยรู้สึกเหมือนได้เหยียบอยู่บนพื้นความจริงขึ้นมาบ้าง

"ฟู่เฉินเยว่ คุณนี่เก็บงำความลับเก่งไม่เบาเลยนะ"

ฟู่เฉินเยว่นั่งอยู่บนราวหินของระเบียงทางเดินด้านข้าง มือก็โปรยอาหารปลาลงไปเรื่อยเปื่อย "ความจริงผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณหรอกครับ เพียงแต่ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลฟู่ สำหรับผมแล้ว ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น"

เสิ่นชิงซวี่ดูออกเช่นกัน คนคนนี้มีความเย่อหยิ่งทระนงในแบบของตัวเอง แม้การสืบทอดมรดกของตระกูลจะชวนให้หวั่นไหวเพียงใด แต่คนอย่างเขาจะยอมหยุดอยู่แค่จุดนั้นได้อย่างไร

ฟู่เฉินเยว่เอ่ยต่อ "เมื่อนานมาแล้ว คุณปู่เคยคิดจะให้ผมสืบทอดกิจการของครอบครัวจริงๆ ครับ จากนั้นผมก็หนีออกจากบ้านไปไห่เฉิงคนเดียว"

เสิ่นชิงซวี่กุมขมับ พลางเอ่ยหยอก "นี่มีราชบัลลังก์ให้สืบทอดจริงๆ สินะครับ หรือจะเป็นพล็อตประเภทถ้าสร้างธุรกิจไม่รอดก็ต้องกลับบ้านไปสืบทอดมรดกแสนล้านทำนองนั้น?"

ขณะพูด สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นสร้อยลูกประคำบนข้อมือของอีกฝ่าย พลันนึกถึงมุกตลกเมื่อเช้าขึ้นมาได้ จึงใช้ข้อศอกสะกิดเขาเบาๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "คราวนี้ คุณกลายเป็น 'พ่อพระผู้สูงส่งแห่งปักกิ่ง' ตัวจริงเสียงจริงแล้วนะ"

ฟู่เฉินเยว่จนใจกับคำเรียกนี้อย่างเห็นได้ชัด เขาใช้แขนข้างหนึ่งคล้องคอเสิ่นชิงซวี่ไว้ ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปจี้เอวอีกฝ่ายให้จักจี้ พลางขู่สำทับ "ให้โอกาสคุณอีกครั้ง จะพูดใหม่ไหมครับ"

พ่อพระผู้สูงส่งแห่งปักกิ่งอะไรกัน ฟังแล้วชวนขนลุกพิลึก

เสิ่นชิงซวี่หัวเราะจนตัวเอนซบลงในอ้อมอกเขา พยายามดิ้นรนหนีจากเงื้อมมือมาร ทว่าความต่างของขนาดรูปร่างและพละกำลังไม่อำนวยให้เขาทำสำเร็จ สุดท้ายจึงได้แต่ยอมจำนนขอความเมตตา

"ฟู่เฉินเยว่ คุณหยุดเดี๋ยวนี้นะ ผมไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้วจริงๆ..."

ประธานฟู่ยอมปล่อยมือ ก้มมองคนในอ้อมแขนที่กำลังหอบหายใจจนตัวโยน หางตาแดงระเรื่อ ลมหายใจกระชั้นถี่ส่งผลให้อกกระเพื่อมไหวรุนแรงขึ้น บนใบหน้ายังคงหลงเหลือรอยยิ้มที่ยังหุบไม่ทัน

จากนั้นก็รวบแขนกอดแน่นขึ้นอีก

เสิ่นชิงซวี่เข็ดเขาจริงๆ เพราะมันจักจี้มาก พอสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวนี้จึงเอี้ยวตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทว่าเสื้อผ้าหน้าหนาวค่อนข้างหนา จะมุดหนีให้ลื่นไหลนั้นยากเกินไป เอวจึงถูกอีกฝ่ายคว้าล็อกไว้ได้โดยง่าย

เสิ่นชิงซวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "พอแล้ว ไม่พูดแล้วไม่ได้หรือไงครับ ประธานฟู่... ฟู่เฉินเยว่"

เมื่อพูดถึงท้ายประโยค เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วเรียกเสียงแผ่ว "สามี"

ฟู่เฉินเยว่ชะงักแข็งทื่อไปโดยสิ้นเชิง เขารู้สึกเพียงว่าคำว่าสามีคำนี้เปรียบดั่งเปลวไฟที่จุดประกายแผดเผาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เลือดในกายเดือดพล่านพลุ่งพล่าน ราวกับจะทะลักออกมาจากร่างให้ได้

เขาคลายแขนออกแล้วก้มตัวลงแบกอีกฝ่ายขึ้นพาดบ่าในคราเดียว ก่อนจะสาวเท้าก้าวฉับๆ ออกไป

เสิ่นชิงซวี่ไม่ทันตั้งตัวจนถูกยกตัวลอย เขาดีดดิ้นอยู่สองที "ไอ้หมาแก่ฟู่ คุณจะทำอะไรน่ะ"

เจ้านี่เกิดบ้าอะไรขึ้นมาอีก

ฟู่เฉินเยว่ไม่นึกถือสาคำว่าไอ้หมาแก่ฟู่แม้แต่น้อย ซ้ำยังตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม มืออีกข้างฟาดลงบนบั้นท้ายของเขาเบาๆ ฝีเท้ายิ่งเร่งเร็วขึ้น เอ่ยตอบอย่างไม่ยี่หระ "ทำอะไรน่ะเหรอครับ ก็ทำหน้าที่ของสามีไงล่ะ"

หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวเร็วเหลือเกิน อีกทั้งยังต้องแบกคนทั้งคนเดินก้ำกึ่งวิ่ง อัตราการเต้นของหัวใจพุ่งสูงราวกับผ่านการฝึกหนัก กระทั่งช่วงก้าวขึ้นบันได แทบจะกลายเป็นการวิ่งขึ้นไปแล้ว

เสิ่นชิงซวี่ถูกโยนลงบนเตียงหลังใหญ่นุ่มนวลโดยไม่ทันตั้งตัว ศีรษะมึนงงไปชั่วขณะ ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้น ร่างอันอบอุ่นก็ทาบทับลงมาทันที

ลมหายใจถูกช่วงชิงไปในพริบตา เสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตที่สวมออกไปเดินเล่นริมทะเลสาบถูกถอดเหวี่ยงลงไปกองอยู่ข้างเตียง

ฝ่ามือหนาใหญ่ลูบคลึงเนื้อนุ่มตรงช่วงเอวไม่ยอมหยุด

เสิ่นชิงซวี่ทนความจักจี้ไม่ไหวจึงบิดกายไปมาไม่หยุด ทว่าก็ไม่อาจหลบพ้นการกระทำอันหนักแน่นเอาแต่ใจของอีกฝ่ายได้

เขาเบือนหน้าหนี ทว่าริมฝีปากนุ่มกลับประทับลงข้างใบหู ก่อนจะไล่เรื่อยลงมาตามลำคอ

การเคลื่อนไหวของฟู่เฉินเยว่ชะลอลง เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ คล้ายไม่อยากพลาดสีหน้าใดๆ ไปแม้แต่น้อย

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "คุณ... ไม่เต็มใจเหรอครับ"

เสิ่นชิงซวี่หันมองเขา ร่างกายที่แข็งเกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง แผ่นหลังจมลึกลงไปในผืนนวม เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นจับไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนฝ่ามือไปกุมท้ายทอย ตอบกลับเสียงแผ่ว "เปล่า... ไม่ใช่ไม่เต็มใจสักหน่อย"

สิ้นเสียงนั้น มือที่กุมท้ายทอยก็พลันออกแรง ดึงรั้งร่างของอีกฝ่ายให้ขยับเข้ามาแนบชิด พร้อมกับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วจูบตอบไป

การกระทำนี้ประดุจสัญญาณบางอย่าง และคนที่ได้รับสัญญาณก็เริ่มบุกตะลุยช่วงชิงอย่างไม่คิดเกรงอกเกรงใจ อยากจะแนบประสานร่างของทั้งสองเข้าด้วยกันจนไร้ช่องว่างเสียเดี๋ยวนั้น

เสื้อโค้ตร่วงหล่น ตามด้วยเสื้อเชิ้ต แม้แต่โทรศัพท์มือถือก็ตกลงไปบนพรม

ฟู่เฉินเยว่เหงื่อชุ่มโชกทั่วศีรษะ เขามองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ ขณะกำลังจะดึงลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงออก เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็พลันแผดลั่นขึ้นมา

เขาไม่คิดจะขยับไปไหน เพียงแค่หยิบของบางอย่างออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง

เสียงกริ่งดังจบไปรอบหนึ่งจนสายตัดไป แล้วหลังจากนั้นก็ดังขึ้นมาอีกระลอก

เสิ่นชิงซวี่ปรับลมหายใจให้คงที่ พลางดันไหล่อีกฝ่าย "รับเถอะครับ เผื่อมีเรื่องด่วน"

ฟู่เฉินเยว่ใช้มือสองข้างยันอยู่ข้างหูเขา หลับตาลง เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ในที่สุดก็ยอมกระโดดลงจากเตียงอย่างหัวเสีย คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายโดยไม่แม้แต่จะมอง คำพูดที่เค้นรอดไรฟันแฝงเพลิงโทสะที่ไม่อาจสะกดกลั้น "ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายละก็ แกโดนดีแน่"

เสิ่นชิงซวี่ได้ยินเสียงผู้หญิงแว่วมาแต่ไกล เสียงนั้นอู้อี้จนจับใจความไม่ได้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร ทว่าวินาทีถัดมา สีหน้าของฟู่เฉินเยว่ก็เปลี่ยนไปทันที เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมเจียมเนื้อเจียมตัวสุดขีด "เปล่าครับ ไม่มีเลยครับ"

"ฟังผมอธิบายก่อนครับ"

"ครับ เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้แหละครับ"

เสิ่นชิงซวี่ลุกขึ้นมานั่ง จัดเสื้อไหมพรมถักที่ถูกดึงจนเสียทรงให้เข้าที่ แล้วมองไปยังฟู่เฉินเยว่ สายตาพลันเลื่อนไปสะดุดตรงส่วนที่ยังคงตื่นตัวคึกคักอย่างยิ่ง

ฟู่เฉินเยว่หันกลับมา สีหน้าที่เคยดุดันเกรี้ยวกราดเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นน่าสงสารน่าเวทนาขึ้นมาทันที เขาโบกโทรศัพท์ไปมา เอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า "องค์ไทเฮาโทรมาน่ะ"

เสิ่นชิงซวี่เข้าใจทันทีว่าท่าทางแบบนี้ของเขามาจากไหน เขามองอีกฝ่ายอย่างขบขัน "คุณต้องออกไปข้างนอกเหรอครับ"

ฟู่เฉินเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ หลายเฮือก แล้วทิ้งตัวนั่งแหมะลงข้างเตียง ก่อนจะเอนหลังล้มตัวลงนอนเพื่อสงบเปลวเพลิงที่ยังคงลุกโชน เอ่ยอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ท่านรู้แล้วว่าผมมาปักกิ่ง"

เสิ่นชิงซวี่สะกิดเขา "เทศกาลปีใหม่แท้ๆ คุณก็ควรจะกลับไปอยู่แล้วนี่ครับ"

ฟู่เฉินเยว่ยิ่งทำหน้าน้อยใจกว่าเดิม "เมื่อวานผมก็กลับไปสวัสดีปีใหม่ท่านแล้วนี่นา"

คราวนี้เสิ่นชิงซวี่ถึงกับชะงักงันไปโดยสิ้นเชิง นั่นหมายความว่าที่เมื่อวานเขาบอกว่ากลับบ้านเกิด แท้จริงแล้วคือกลับปักกิ่ง จากนั้นก็บินจากปักกิ่งกลับเมืองไห่ เพื่อมา... ทำมื้อเย็นให้เขาเนี่ยนะ

ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าจะรู้สึกซาบซึ้งมากกว่า หรือจะพูดไม่ออกกับความเงียบกริบไม่ยอมบอกกล่าวอะไรสักคำยามที่ทำสิ่งต่างๆ ของผู้ชายคนนี้มากกว่ากัน

เมื่อฟู่เฉินเยว่เห็นสีหน้าของเขา มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย รีบฉวยโอกาสคว้ามือเขาไว้แล้วเอ่ยถาม "คุณไปกับผมได้ไหม"

เสิ่นชิงซวี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง "แต่ผมไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลยนะ"

ฟู่เฉินเยว่ดีดตัวผึงขึ้นมาจากเตียงทันที "ไม่เป็นไร ผมเตรียมมาหมดแล้ว ไปกันเถอะ"

กระทั่งขึ้นมานั่งบนที่นั่งข้างคนขับ เสิ่นชิงซวี่ถึงเพิ่งจะตระหนักได้ "ฟู่เฉินเยว่ คุณตั้งใจใช่ไหมเนี่ย"

เริ่มจากพาเขามาปักกิ่งอย่างแนบเนียน แล้วค่อยเผยเรื่องที่ตัวเองต้องเดินทางเทียวไปเทียวมาเมื่อวานเพื่อให้เขาเห็นใจและนึกสงสาร สุดท้ายก็ล่อลวงพาเขาขึ้นรถมาได้อย่างเปิดเผยสง่างาม

ฟู่เฉินเยว่ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "พวกเราแต่งงานกันแล้วนี่ครับ คุณคิดจะซ่อนคนงามไว้ในตำหนักทอง ปิดบังเรื่องผมไปตลอดชีวิต หรืออยากจะให้ผมเป็นคนรักลับๆ ที่เปิดเผยไม่ได้กันล่ะ"

เสิ่นชิงซวี่ "ผมเคยพูดแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

ฟู่เฉินเยว่ "แต่ดูเหมือนคุณไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเราเลยสักนิด เรื่องที่แต่งงานแล้วก็ไม่เคยพูดถึงเลยด้วย"

เสิ่นชิงซวี่บีบสันจมูก ยิ่งรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่ามาดท่านประธานเผด็จการเมื่อก่อนของฟู่เฉินเยว่นั้นเสแสร้งแกล้งทำขึ้นมาทั้งเพ เขาถอนหายใจยาว "เปิดตัว เดี๋ยวเปิดตัวเดี๋ยวนี้เลย ผมจะโพสต์เว่ยป๋อตอนนี้เลย ดีไหมครับ"

ทำไมถึงได้เหมือนเด็กขนาดนี้นะ

ฟู่เฉินเยว่กุมมือเขาไว้ "ช่างเถอะ ไม่ต้องโพสต์เว่ยป๋อหรอก ตอนนี้การงานของคุณเพิ่งจะเริ่มต้น อย่าให้คนอื่นหันมาสนใจแต่เรื่องชีวิตส่วนตัวของคุณเลย"

พูดจบก็สำทับอีกประโยค "ถ้ายังมีคนตาถั่วคนไหนมาคอยประจบเอาอกเอาใจคุณอีกล่ะก็ แค่บอกมันไปว่าคุณมีเจ้าของแล้วก็พอ"

คราวนี้เสิ่นชิงซวี่ฟังออกอย่างถ่องแท้แล้ว นี่กำลังพาดพิงถึงใครบางคนอยู่ชัดๆ และคนที่ถูกพาดพิงก็คือเจ้าเด็กอวี๋เจิ้นย่านั่นเอง

เพียงแค่อั่งเปาแปดหมื่นแปดนั่นแท้ๆ จนป่านนี้ยังไม่ยอมปล่อยวางอีก

เสิ่นชิงซวี่ทั้งขำทั้งเอือมระอา หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที "ได้ครับ"

ฟู่เฉินเยว่กำลังขับรถอยู่ ชำเลืองเห็นจากหางตาว่าเขาเปิดแอปแชตขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "คุณจะทำอะไรน่ะ"

เสิ่นชิงซวี่ "แอดเพื่อนบางคนที่คุณลบทิ้งไปกลับมาไงครับ"

ฟู่เฉินเยว่ "ไม่ได้นะ"

เสิ่นชิงซวี่ "ถ้าผมไม่แอดกลับมา แล้วจะบอกอีกฝ่ายได้ยังไงล่ะว่าผมมีเจ้าของแล้ว"

ฟู่เฉินเยว่ "..."

ประธานฟู่ใคร่ครวญซ้ำไปซ้ำมา ก่อนจะยอมเมตตาปรานี "คุณพูดถูก แอดเถอะ"

เสิ่นชิงซวี่ชักสงสัยแล้วว่าข้างใต้เปลือกนอกนี้คงถูกสลับตัวไปแล้วเหมือนกัน ไม่ใช่ฟู่เฉินเยว่อายุยี่สิบกว่าปี แต่เป็นฟู่เฉินเยว่วัยไม่กี่ขวบต่างหาก

หลังจากคุณชายอวี๋ลิ้มรสการถูกลบเพื่อนไปหนึ่งวันเต็ม ก็ถูกเสิ่นชิงซวี่แอดกลับมาจากในกลุ่มแชตอีกครั้ง ส่งข้อความยืนยันไปได้ไม่นาน อีกฝ่ายก็กดรับ วินาทีต่อมาก็โทรสายเสียงเข้ามาทันที

เสิ่นชิงซวี่รู้สึกว่าฟู่เฉินเยว่หาเรื่องใส่ตัวให้เขาแท้ ๆ จึงปรายตามองอีกฝ่ายอย่างจนใจ แล้วกดรับสาย

อวี๋เจิ้นย่ายังคงมีนิสัยคุณชายเอาแต่ใจเหมือนเดิม เพียงแต่น้ำเสียงกลับแฝงความน้อยอกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก "เจียงเฉียว ทำไมนายถึงลบเพื่อนฉันล่ะ"

เสิ่นชิงซวี่กระแอมเบา ๆ "ให้เด็กที่เป็นญาติยืมไปเล่นน่ะ มือคงไปโดนโดยไม่ตั้งใจ"

'เด็กที่เป็นญาติ' คนนั้นหักพวงมาลัยเลี้ยวลงจากทางยกระดับ พลางปรายตามองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น

เสิ่นชิงซวี่ตวัดสายตาค้อนขวับ ทว่าสีหน้าที่ไร้ซึ่งความน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิงนั้นกลับทำให้ฟู่เฉินเยว่ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

อวี๋เจิ้นย่า "เด็กบ้านไหนกันเนี่ย ช่างไร้มารยาทสิ้นดี แล้วทำไมนายถึงเพิ่งแอดฉันกลับมาป่านนี้ล่ะ"

คุณชายอวี๋ไม่กล้าส่งเสียงโวยวายในกลุ่ม เพราะกลัวคนอื่นจะรู้ว่าตนถูกเจียงเฉียวลบเพื่อน ทำได้เพียงแอบเฝ้ารออยู่อย่างเงียบ ๆ เท่านั้น

โชคดีที่ในที่สุดเขาก็รอจนสำเร็จ

เสิ่นชิงซวี่แต่งเรื่องโกหกหน้าตาย "ก็เพิ่งสังเกตเห็นนี่ไงล่ะ"

อารมณ์ของคุณชายอวี๋พลันเบิกบานขึ้นทันตา เขาเป็นคนเก็บความรู้สึกไม่เก่งอย่างเห็นได้ชัด จึงเอ่ยถามอย่างร่าเริง "แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ยังอยู่ไห่เฉิงหรือเปล่า ยังไม่ได้บอกสวัสดีปีใหม่กับนายเลย"

เสิ่นชิงซวี่ "อืม สวัสดีปีใหม่นายเหมือนกันนะ"

เวลานี้คุณชายอวี๋กำลังสังสรรค์อยู่กับกลุ่มเพื่อนในห้องส่วนตัว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่ทำหน้าซึมกะทือไม่สบอารมณ์มาตลอด ทว่าตอนนี้กลับฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

คนรอบข้างเห็นท่าทางของเขาเป็นแบบนี้ก็พากันขยับเข้ามารุมสอดรู้สอดเห็นทันที

อวี๋เจิ้นย่าทำหน้าตาเบิกบานมีความรักขนาดนี้ กำลังคุยกับใครอยู่กันแน่

ทว่าวินาทีต่อมา คนที่เมื่อครู่ยังยิ้มหน้าระรื่นอยู่ก็ค่อย ๆ หุบยิ้มลง สีหน้าทั้งหน้าพลันมืดครึ้ม นิ้วมือกำโทรศัพท์ไว้แน่นพลางเอ่ยถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "นายว่าอะไรนะ"

เสิ่นชิงซวี่ตอบกลับอย่างราบเรียบ "ฉันไม่ได้อยู่ไห่เฉิง อยู่กับคนรักน่ะ พากันกลับบ้านเกิดแล้ว"