บทที่ 63 กลับบ้านฉลองปีใหม่

โทรศัพท์มือถือของฟู่เฉินเยว่ไม่มีอะไรน่าดูจริง ๆ เขาพลิกดูไปมาอยู่รอบหนึ่งก็ยังไม่เข้าใจว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ หรือว่าจะแอบลบอะไรที่เขาดูไม่ได้จริง ๆ

เสิ่นชิงซวี่นิ่งเงียบไปหลายวินาที พลางมองคนที่พับแขนเสื้อทำกับข้าวอยู่ในครัว สุดท้ายก็วางโทรศัพท์ของอีกฝ่ายไว้ข้างตัว แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา

จากนั้นพอเลื่อนดูตั้งแต่บนลงล่าง เขากลับหาช่องทางติดต่อของอวี๋เจิ้นย่าไม่เจอ ทั้งในแอปพลิเคชันแชตและเบอร์โทรศัพท์หายไปหมดเกลี้ยง

ไอ้หมอนี่ ลบคุณชายอวี๋ทิ้งไปแล้วจริง ๆ ลบเกลี้ยงไม่เหลือซาก อย่าว่าแต่อั่งเปาเลย แม้แต่ประวัติการแชตก็ไม่เหลือ

เสิ่นชิงซวี่นวดขมับ หันไปตะโกนลั่น "ฟู่เฉินเยว่ คุณเด็กไม่เลิกหรือไง"

ไม่พอใจนิดหน่อยก็ลบเพื่อน นี่มันนิสัยเด็กประถมชัด ๆ

คิดว่าจะไม่ต้องเจอกันอีกแล้วหรือไง

พอถึงเวลาโปรโมตซีรีส์ ก็ยังต้องเจอกันอยู่ดี ไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้นี่มันจริง ๆ เลย...

ในหัวของเสิ่นชิงซวี่ยังคงอื้ออึงอยู่อย่างนั้น วินาทีต่อมาเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เขากดเข้าไปดู แล้วก็ต้องชะงัก

บัญชีธนาคารได้รับเงินโอนห้าล้านสองแสน บันทึกช่วยจำเขียนว่า อั่งเปาปีใหม่

ผ่านไปไม่กี่นาที ก็ได้รับเงินโอนอีกยอด สิบสามล้านหนึ่งแสนสี่หมื่น บันทึกช่วยจำเขียนว่า อั่งเปาปีใหม่

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าเมื่อกี้หมอนี่กำลังทำอะไรอยู่

เสิ่นชิงซวี่คิดว่าตัวเองก็ไม่ใช่คนไม่เคยเห็นโลกกว้าง แต่การแจกอั่งเปาปีใหม่แบบนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริง ๆ

สำหรับเขาที่กำลังถังแตกอยู่ในตอนนี้ นี่มันเงินก้อนโตชัด ๆ ชนิดที่ช่วงสั้น ๆ คงไม่มีปัญญาหามาคืนได้ แต่อีกฝ่ายกลับยกให้เขาดื้อ ๆ โดยไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว

จริง ๆ เลยนะ... ไอ้คนผลาญเงิน!

ทว่าพอหันไปมองคนที่อยู่ในครัว สายตาที่เคยกราดเกรี้ยวเมื่อครู่ก็ค่อย ๆ อ่อนแสงลง

คืนส่งท้ายปีเก่าแบบนี้ควรต้องกลับไปรวมญาติที่บ้านเกิด แต่ฟู่เฉินเยว่กลับไม่ไป รีบกลับมาก่อนฟ้ามืดเพื่อทำกับข้าวให้เขากิน

เขาเป็นผู้ชายตัวโต มีมือมีเท้า จะปล่อยให้ตัวเองอดตายหรือไงกัน

เสิ่นชิงซวี่ลุกขึ้นจากโซฟาที่นอนทอดหงายอยู่ โยนโทรศัพท์ทั้งสองเครื่องไว้ข้าง ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไป เท้าแขนพิงกับเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ตรงหน้าครัว มองดูอีกฝ่ายอยู่อย่างนั้นโดยไม่พูดอะไร

ฟู่เฉินเยว่หันหน้ามาตอนที่กำลังผัดอาหาร พลางถามด้วยความสงสัย "หิวแล้วเหรอครับ รออีกเดี๋ยวนะ ในตู้ไวน์มีไวน์แดงอยู่ขวดหนึ่ง คืนนี้ดื่มสักสองแก้วไหม"

เสิ่นชิงซวี่เม้มปาก แล้วเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปที่ตู้ไวน์ ด้านในมีไวน์แดงเพิ่มมาหลายขวด เขามองปราดเดียวก็เห็นขวดที่ฟู่เฉินเยว่พูดถึง ที่คอขวดผูกเงื่อนสีแดงเอาไว้ ดูติดดินจนเกือบจะเฉิ่มเชย ทว่ากลับแฝงกลิ่นอายมงคลรื่นเริงอยู่ไม่น้อย

เขาไม่มีอะไรทำ จึงจัดโต๊ะอาหารรอ

ถ้าจะดื่มไวน์ ก็ต้องสร้างบรรยากาศสักหน่อย เขาจึงไปคุ้ยหาเทียนแดงสองคู่จากห้องเก็บของ พร้อมกับหยิบเชิงเทียนที่ตัวเองซื้อมาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ขึ้นมาวางบนโต๊ะอาหาร

ตอนที่ฟู่เฉินเยว่ยกกับข้าวออกมา เขาก็หัวเราะเบา ๆ "กับข้าวผัดใต้แสงเทียน ช่างคิดจริง ๆ ครับ"

เสิ่นชิงซวี่ไม่สนใจเขา ไปหาแก้วไวน์สวย ๆ ชุดหนึ่งออกมาล้างจนสะอาด

จำได้เลา ๆ ว่าแก้วคู่นี้ประมูลมาจากงานการกุศลงานหนึ่ง ตอนนั้นเห็นว่ารูปทรงสวยแปลกตาดี ด้วยความนึกสนุกเลยประมูลมา ไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้จริง

พองานเตรียมการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อีกประเดี๋ยว รายการชุนหวั่นก็จะเริ่มถ่ายทอดสด

ฟู่เฉินเยว่วางกับข้าวจานสุดท้ายลง แล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "คืนส่งท้ายปีเก่าปีก่อน ผมจำได้ว่าคุณร้องเพลงเพลงหนึ่ง"

คืนส่งท้ายปีเก่าปีก่อน เสิ่นชิงซวี่ได้รับเชิญให้ไปร่วมแสดงในรายการชุนหวั่น โดยร้องเพลงร่วมกับคนอื่น ๆ ท่อนที่เขาปรากฏตัวรวมกันมีแค่สิบกว่าวินาทีเท่านั้น ยุ่งหัวหมุนวันละแปดพันอย่างแบบฟู่เฉินเยว่ยังมีเวลาดูรายการชุนหวั่น แถมยังจำได้อีกด้วย

เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ใช้ไฟแช็กจุดเทียน พลางยิ้มแล้วกล่าว "พอนึกย้อนไปตอนนี้ มันกลายเป็นเรื่องชาติที่แล้วไปจริง ๆ ซะแล้ว"

นี่มันคือชาติที่แล้วของแท้แน่นอน

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยังรู้สึกหวาดหวั่นใจไม่หาย หากปาฏิหาริย์เช่นนี้ไม่เกิดขึ้นจริง เขาจะไปตามหาเสิ่นชิงซวี่อีกคนได้จากที่ไหนกัน

เทียนถูกจุดขึ้น ไฟในบ้านดับลงทั้งหมด

เสิ่นชิงซวี่นั่งอยู่ตรงข้าม ท่ามกลางแสงเทียนริบหรี่ ใบหน้าที่สว่างวูบวาบรางเลือนดูไม่สมจริง ราวกับภาพลวงตาในความฝันที่ไม่อาจตื่นขึ้นมาได้

ฟู่เฉินเยว่เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนอยู่ข้างกายเขา ก่อนจะยื่นมือออกไปทาบลงบนใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา

ในห้องเงียบสงัดเกินไป จู่ๆ เขาก็เกิดความไม่สบายใจขึ้นมา ทุกสิ่งตรงหน้านี้จะเป็นเรื่องหลอกลวงหรือเปล่า คนที่ฟื้นจากความตายไม่มีจริง ช่วงเวลาอันงดงามในวันวานเหล่านี้ไม่มีจริง พวกเขาไม่ได้แต่งงานกัน อ้อมกอดและจุมพิตเหล่านั้นล้วนไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาคิดไปเองคนเดียว

ปกติแล้วฟู่เฉินเยว่มักจะสุขุมมั่นคงดั่งขุนเขา ใบหน้านั้นยามอยู่ข้างนอกแทบจะไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทว่าเวลานี้สีหน้าของเขากลับเคร่งขรึมจริงจัง จับจ้องคนตรงหน้าตาไม่กะพริบ ด้วยกลัวว่าชั่วพริบตาถัดไป คนคนนี้จะอันตรธานหายไป

แล้วความฝันก็พลันตื่นขึ้น

เสิ่นชิงซวี่เห็นเขายืนนิ่งไม่ไหวติง จึงยกมือขึ้นมาทาบทับลงบนหลังมือของเขา พลางเอ่ยเรียกเสียงเบา "ฟู่เฉินเยว่?"

ฟู่เฉินเยว่ได้สติกลับมาในทันที วินาทีต่อมาราวกับต้องการจะยืนยันอะไรบางอย่าง เขายกมือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของอีกฝ่ายไว้แล้วโน้มตัวลงไป

จุมพิตอันเนิ่นนานและทะนุถนอมค่อยๆ ทวีความเร่าร้อนขึ้นท่ามกลางแสงเทียน เสิ่นชิงซวี่ไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไรนัก จนกระทั่งเริ่มหอบหายใจ ถึงได้ดันตัวอีกฝ่ายออก "กิน...กินข้าวก่อนสิครับ ผมหิวแล้ว"

ฟู่เฉินเยว่ก้มหน้าลง ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบน้ำใสที่เปรอะมุมปากของอีกฝ่าย แววตาค่อยๆ มืดลึกลง ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงค่อยๆ หยุดนิ่ง เขามองอีกฝ่ายนิ่งๆ อยู่สองสามแวบ ในที่สุดก็ยืดตัวตรงแล้วเดินกลับไปนั่งที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ

เพราะมัวแต่โอ้เอ้ อาหารจึงไม่ได้ร้อนจัดจนควันฉุยอีกต่อไป ทว่ารสชาติยังคงเอร็ดอร่อยเช่นเดิม

เสิ่นชิงซวี่สงสัยจริงๆ "ปกติคุณงานยุ่งจะตาย มีเวลาว่างไปหัดทำอาหารได้ยังไงกันครับ"

ถึงแม้จะเป็นเพียงกับข้าวธรรมดาในบ้าน แต่ก็เหนือความคาดหมายมากแล้ว

ฟู่เฉินเยว่ยกมือหยิบแก้วไวน์ข้างโต๊ะขึ้นมา "หัดทำตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ"

เสิ่นชิงซวี่หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาตาม แล้วชนแก้วกับเขาเบาๆ "ต้องหัดทำอาหารตั้งแต่เด็กเลยเหรอ คุณนี่ทำเป็นหลายอย่างเกินไปแล้วนะ ชนแก้วครับ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่จิบไวน์ไปสองคำ ทว่าสายตากลับจับจ้องอยู่ที่ตัวเขาไม่วางตา

แสงเทียนสั่นไหวระริก ทั้งสองคนทานกับข้าวจนหมดเกลี้ยงโดยไม่รู้ตัว แม้กระทั่งไวน์หนึ่งขวดก็ดื่มจนหมดเช่นกัน

คอทองแดงของฟู่เฉินเยว่ที่ฝึกฝนมาจากการคลุกคลีบนโต๊ะเหล้าตลอดทั้งปี ปริมาณแค่นี้จึงไม่คณามือแม้แต่น้อย ทว่าเสิ่นชิงซวี่กลับไม่ใช่ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คอเหล้าของร่างนี้มันแย่เกินทนจริงๆ

คราวก่อนตอนงานเลี้ยงปิดกล้อง เสิ่นชิงซวี่ก็เมาแอ๋ พอเมาแล้วก็ไม่ยอมนอนหลับดีๆ แผลงฤทธิ์ป่วนไปยกใหญ่

ตอนที่ฟู่เฉินเยว่เก็บโต๊ะ เขายังมองอีกฝ่ายอย่างลังเลอยู่บ้าง แค่ไวน์แดงครึ่งขวด ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรกระมัง

ไฟในบ้านเปิดสว่างทั่วทุกดวงแล้ว พลันที่เขาเดินออกมาจากห้องครัว ก็ได้ยินเสียงดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่น

รายการชุนหวั่นเริ่มขึ้นแล้ว ดูท่าเสิ่นชิงซวี่คงกำลังนั่งดูทีวีอยู่

ฟู่เฉินเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เช่นนั้นก็น่าจะยังพอมีสติอยู่ จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องเพลงลอยมาจากห้องนั่งเล่น

เสียงนั้นกังวานใส สอดประสานไปกับดนตรีประกอบของโทรทัศน์อย่างครึกครื้นรื่นเริงเป็นพิเศษ

ตอนที่ฟู่เฉินเยว่ก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็เห็นคนที่คิดว่ายังมีสติดีเมื่อครู่นี้ยืนอยู่บนโซฟา ในมือกำค้อนนวดจ่อไว้ที่ริมฝีปากแทนไมโครโฟน กำลังขับร้องอย่างดื่มด่ำเคลิบเคลิ้มสุดๆ

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือข้างๆ ขึ้นมา แล้วแอบเปิดกล้องถ่ายวิดีโออย่างเงียบเชียบ

เสียงร้องของเสิ่นชิงซวี่ไม่ต้องสงสัยเลย ไพเราะจับใจอย่างยิ่ง เพราะเขาเคยเรียนมาอย่างมืออาชีพ จังหวะจะโคนก็แม่นยำ จึงไม่ได้ฟังดูขัดหูแม้แต่น้อย

ฟู่เฉินเยว่ถ่ายไปพลางก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขารู้สึกเพียงว่าคนที่ดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยพลังเช่นนี้ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกิน หากเป็นไปได้ เขาอยากให้ทุกๆ วันในอนาคต เสิ่นชิงซวี่เป็นเหมือนอย่างในตอนนี้

เสิ่นชิงซวี่สังเกตเห็นว่าเขากำลังถ่ายวิดีโออยู่ ด้วยสัญชาตญาณในสายอาชีพ เขาจึงไม่ได้รู้สึกเคอะเขินอะไร ซ้ำยังเปลี่ยนท่าทาง หันหน้ามาหากล้องของเขา แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพยิ่ง "ขอถามคุณผู้ชายท่านนี้หน่อยครับ ผมร้องเพลงเพราะไหมครับ"

ฟู่เฉินเยว่ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นไปมองเขา แล้วตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังเป็นงานเป็นการ "เพราะครับ เพราะมากจริงๆ"

เสิ่นชิงซวี่ยิ้มร่า ยก "ไมโครโฟน" ยื่นไปทางเขา "งั้นก็มาร้องเพลงด้วยกันเถอะครับ!"

คืนวันส่งท้ายปีเก่าที่ดีๆ กลับกลายมาเป็น "คอนเสิร์ตเดี่ยว" ของเสิ่นชิงซวี่ไปเสียได้ เขาไม่ได้เมาจนหมดสติ แต่ก็ไม่ได้มีสติแจ่มชัดขนาดนั้น คนที่ถูกแอลกอฮอล์ครอบงำได้สลัดความสำรวมและความสุขุมทิ้งไปจนหมดสิ้น ราวกับได้ปลดปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่ เขาหมุนตัวไปรอบห้องนั่งเล่น วิ่งไปวิ่งมาด้วยเท้าเปล่า เล่นสนุกจนลืมตัว

ฟู่เฉินเยว่ถือโทรศัพท์คอยถ่ายคลิปอยู่ข้างๆ พอยามที่อีกฝ่ายพุ่งตัวเข้ามา เขาก็กอดรับไว้เต็มรัก ช่วยพยุงร่างที่ซวนเซนั้นให้มั่นคง ก่อนจะล้มลงไปบนโซฟาด้วยกัน แล้วพากันหัวเราะร่าขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาได้ดูรายการชุนหวั่นจนจบพร้อมกับใครสักคน เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาเที่ยงคืนดังกังวานขึ้น พลุดอกไม้ไฟนอกหน้าต่างก็จุดขึ้นรับตามกัน ดอกไม้ไฟเจิดจรัสระเบิดสว่างไสวไล่เรียงกันไปทั่วท้องฟ้า โปรยปรายประกายแสงระยิบระยับลงมาดั่งดวงดาว

ฟู่เฉินเยว่สวมกอดคนที่ใกล้จะผล็อยหลับจากทางด้านหลัง แล้วเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา "เสิ่นชิงซวี่ สวัสดีปีใหม่ครับ"

เสิ่นชิงซวี่เอียงหน้าไปประทับจูบลงบนคางของเขา ก่อนจะตอบกลับอย่างงัวเงีย "ฟู่เฉินเยว่ สวัสดีปีใหม่ครับ"

ในปีใหม่นี้ พวกเขาทั้งสองคนจะดียิ่งขึ้นไปเรื่อยๆ

เสิ่นชิงซวี่จำไม่ได้ว่าตัวเองอาบน้ำไปตอนไหน และถูกจับยัดเข้าผ้าห่มได้อย่างไร เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะกดรับสาย มือข้างหนึ่งก็เอื้อมข้ามตัวเขาไปคว้าโทรศัพท์ไปเสียก่อน จากนั้นจึงมีเสียงคุยเบาๆ ดังแว่วมา

ตามมาด้วยใครคนนั้นที่สวมกอดเขาจากด้านหลังแล้วกระซิบเสียงเบา "นอนเถอะครับ ยังเช้าอยู่เลย"

เขาจึงผล็อยหลับไปด้วยความงัวเงียอีกครั้ง

พอลืมตาขึ้นมาอีกที เวลาก็ปาเข้าไปสิบโมงเช้าแล้ว

วันที่ไม่มีงานทำมักชวนให้คนเรารู้สึกขี้เกียจเสมอ แม้จะเป็นวันขึ้นปีใหม่ก็ตาม

พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูถึงพบว่า มีหลายคนส่งข้อความอวยพรปีใหม่มาให้เขาไม่น้อย หลังจากนั่งตอบข้อความบนเตียงจนครบทุกข้อความแล้ว จึงเตรียมจะลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน เพียงแต่ตอนที่ฝ่ามือกดลงข้างหมอน คล้ายกับไปโดนอะไรบางอย่างเข้า

เสิ่นชิงซวี่เลื่อนหมอนออก ด้านล่างมีซองอั่งเปาซองหนึ่งวางอยู่

ซองอั่งเปาไม่ได้หนาอะไร พอเปิดดึงออกมาดู ข้างในมีธนบัตรใบละหนึ่งร้อยหยวนอยู่เพียงใบเดียว

ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ฟู่เฉินเยว่ยืนพิงขอบประตู สายตาทอดมองมายังธนบัตรใบนั้น

เสิ่นชิงซวี่แกว่งมันไปมา "นี่คือ... อั่งเปาปีใหม่เหรอครับ"

แล้วเงินก้อนโตที่ให้เมื่อวานนี้คืออะไรกันล่ะ

ฟู่เฉินเยว่เดินเข้ามาหา "อั่งเปายังไงก็ต้องให้ครับ มันเป็นพิธีรีตอง หมายถึงขอให้อยู่เย็นเป็นสุขและปลอดภัยทุกๆ ปี"

เมื่อก่อนเขาไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่ตอนนี้กลับเริ่มงมงายขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว

เสิ่นชิงซวี่แกว่งเงินในมือไปมา ก่อนจะสอดธนบัตรใบนั้นเข้าไปในเคสโทรศัพท์ต่อหน้าต่อตาเขา ราวกับเป็นเครื่องรางคุ้มภัย

เขาหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วผลุนผลันลุกพรวดลงจากเตียง "คุณรอเดี๋ยวนะครับ ผมก็มีของจะให้คุณเหมือนกัน"

เสิ่นชิงซวี่วิ่งเข้าไปในห้องแต่งตัว ไม่นานก็เดินกลับออกมา ในมือถือกล่องที่ห่อหุ้มไว้อย่างประณีตกล่องหนึ่ง "ให้คุณครับ"

ฟู่เฉินเยว่รับกล่องมาด้วยความประหลาดใจระคนยินดี ดูเหมือนเขาจะคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเตรียมของขวัญไว้ให้ตนด้วย ตอนที่ถือไว้ในมือจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

เสิ่นชิงซวี่แตะจมูกแก้เก้อ "ไม่ใช่ของขวัญมีราคาค่างวดอะไรหรอกครับ แต่ผมได้ยินท่านอาจารย์อะไรนั่นบอกมาว่า อันนี้ช่วยคุ้มครองให้แคล้วคลาดปลอดภัย ศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะ"

เมื่อก่อนเขาก็ไม่ได้เชื่อเรื่องพระเจ้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหมือนกัน ทว่าการได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง ทำให้เรื่องบางอย่างยากจะอธิบายได้ด้วยหลักเหตุผลทั่วไป

ฟู่เฉินเยว่ทั้งร่ำรวยและมีอำนาจ ไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใดเลย สิ่งเดียวที่เขานึกออกจึงมีเพียงเรื่องความปลอดภัยเท่านั้น

พอเปิดกล่องออก กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาก็กระจายฟุ้ง เป็นกลิ่นควันธูปแบบที่ผ่านการกราบไหว้บูชาอยู่หน้าองค์พระมานานนับปี ด้านในมีประคำไม้มะเกลือสีดำเส้นหนึ่งนอนสงบนิ่งอยู่

เสิ่นชิงซวี่หยิบสายประคำออกมาจากกล่อง ดึงมือของอีกฝ่ายมาแล้วพันทบลงไปทีละรอบ สร้อยประคำร้อยแปดเม็ดเมื่อพันบนข้อมือของเขา ใช้เพียงแค่สามรอบก็พอดี

"สวัสดีปีใหม่ครับ ขออวยพรให้วันคืนต่อจากนี้ของคุณในทุกๆ วัน มีแต่ความสงบปลอดภัย สุขภาพแข็งแรง และอายุยืนยาวนะ"

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้น มองดูสายประคำเส้นนี้อยู่นานโดยไม่พูดอะไร

เสิ่นชิงซวี่เอ่ยขึ้น "ทำไมไม่พูดล่ะครับ คุณ...ไม่ชอบเหรอ"

วินาทีถัดมา ฟู่เฉินเยว่ก็ยกแขนดึงร่างของเขาเข้ามากอดไว้แนบอก รัดแน่นเสียจนราวกับจะฝังร่างของเขาให้หลอมรวมเข้าไปในอ้อมแขนตนเอง

ริมฝีปากของเขาเคลียคลออยู่ข้างใบหูของอีกฝ่าย "ชอบครับ ชอบมากจริงๆ"

เสิ่นชิงซวี่ตบหลังเขาเบาๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างไม่ถูกจังหวะเวลานัก "ชอบก็ดีแล้วครับ"

ฟู่เฉินเยว่ดีใจมากจริง ๆ มิหนำซ้ำยังหามุมถ่ายรูปตั้งหลายมุม ไม่เพียงแค่ถ่ายคนเดียว แต่ยังดึงมือของเสิ่นชิงซวี่มาถ่ายด้วยกัน ทำท่าทางเหมือนจะเปิดตัวคบกันตั้งแต่วันขึ้นปีใหม่เลยทีเดียว

เสิ่นชิงซวี่มองดูอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา "ทำไมรู้สึกเหมือนพ่อพระผู้สูงส่งแห่งปักกิ่งในละครสั้นเลยล่ะครับ"

เขาสาบานได้เลยว่าตอนซื้อสายประคำเส้นนี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด ทว่าเวลานี้กลับรู้สึกขำขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ฟู่เฉินเยว่ตาไวและมือเร็วยกขึ้นมาปิดปากเขาไว้ทันควัน "คำที่เหลือไม่ต้องพูดแล้วครับ ถึงเวลากินข้าวแล้ว"

ริมฝีปากของเสิ่นชิงซวี่ขยับไม่ได้ แต่แววตากลับยิ่งฉายประกายขบขันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ซบลงในอ้อมอกของอีกฝ่าย หัวเราะจนตัวสั่นไปหมด

เห็นได้ชัดว่ากลั้นไม่อยู่เลยสักนิด พอคิดถึงเซตติ้งนี้แล้ว เขาก็อยากหัวเราะมากจริง ๆ

ฟู่เฉินเยว่จนปัญญา จึงกดคนลงกับเตียงแล้วรังแกเสียยกใหญ่ จนกระทั่งอีกฝ่ายลืมเรื่องนี้ไป ถึงค่อยยอมปล่อยให้ออกมากินข้าว

ปีใหม่ย่อมมีบรรยากาศใหม่ ๆ ฟู่เฉินเยว่หยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เหมือนกันออกมาสองชุด จับอีกฝ่ายแต่งตัวจนเรียบร้อย แล้วจึงพาเสิ่นชิงซวี่ออกจากบ้าน

ตอนขึ้นรถ เสิ่นชิงซวี่ยังไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหน คงไม่ถึงขั้นเอาเขาไปขายหรอกมั้ง ทว่าพอเห็นพิกัดบนระบบนำทาง เขาก็ชะงักไป "พวกเราไปสนามบินทำไมกันครับ"

ช่วงปีใหม่แท้ ๆ จะบินไปไหนกัน

ฟู่เฉินเยว่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "เดี๋ยวไปถึงคุณก็รู้เองครับ"

เสิ่นชิงซวี่ถามตลอดทางแต่ก็ไม่ได้คำตอบ จนกระทั่งเครื่องบินแล่นลงจอดที่ปักกิ่ง และรถแล่นเข้าไปในคฤหาสน์อันกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง

เป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่โตมโหฬารมากจริง ๆ ตอนที่นั่งรถวนเข้าไปข้างในยังต้องใช้เวลาอยู่นาน เขาก็พลันตระหนักได้ถึงเรื่องหนึ่ง

ฟู่เฉินเยว่อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาเข้าใจเพียงผิวเผิน

ประธานฟู่ลงจากรถมาเปิดประตูให้ด้วยตัวเอง คอยประคองอีกฝ่ายลงจากรถ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ"

กลับบ้านเนี่ยนะ???

สีหน้าที่มักจะนิ่งสงบอยู่เสมอของเสิ่นชิงซวี่ พอกวาดตามองรอบด้านไปรอบหนึ่งแล้วก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เขาเอ่ยขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตานัก "คุณบอกว่า นี่คือ...บ้านคุณเหรอครับ"

ฟู่เฉินเยว่จูงมือเขาเดินเข้าไปข้างใน พลางเน้นย้ำ "ไม่ใช่บ้านผมครับ แต่เป็นบ้านของเราสองคน"

เสิ่นชิงซวี่ : ...

เขายังโลกแคบเกินไปจริง ๆ