บทที่ 62 มรสุมอั่งเปา

เจียงเฉียวรู้สึกร้อนผ่าวที่ปลายหูขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาเข็นรถเข็นเดินไปข้างหน้าต่อ

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ใช่เรื่องดีเด่อะไร แต่ก็หาหลักฐานไม่ได้

ในซูเปอร์มาร์เก็ตอากาศค่อนข้างร้อน เขาจึงไม่ได้พันผ้าพันคอไว้อีก เพียงแค่สวมหน้ากากผ้าสีดำชิ้นเดียว นิสัยแบบนี้เขามีมานานมากแล้ว ขอแค่ก้าวขาออกจากบ้านก็ขาดสิ่งเหล่านี้ไปไม่ได้

ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ก็ยังมีผู้คนไม่น้อยคอยหันมองมาบ่อยๆ

ลำพังฟู่เฉินเยว่ที่รูปร่างสูงใหญ่สง่างามก็ดึงดูดสายตามากพออยู่แล้ว ยิ่งบวกกับเจียงเฉียวที่มีออร่าโดดเด่น ท่าทีสนิทสนมเป็นธรรมชาติโดยไม่สนใจสายตาใครของทั้งสองคน ย่อมสะดุดตาคนอื่นเป็นพิเศษจริงๆ

ทว่าประธานฟู่ไม่ใส่ใจ ส่วนเจียงเฉียวยิ่งจมดิ่งอยู่กับการเลือกซื้อของจนถอนตัวไม่ขึ้น จึงไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย

ทั้งคู่ซื้อของมาเต็มสองคันรถ สารพัดสิ่งละอันพันละน้อย ไม่ว่าจะมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ ขอแค่ถูกตาก็โยนลงรถเข็นหมด พอยกจากลานจอดรถใต้ดินกลับขึ้นมาที่ห้อง ถุงช้อปปิ้งก็วางเรียงรายจนเต็มบริเวณหน้าประตูทางเข้าในพริบตา

เจียงเฉียวเพิ่งจะรู้สึกตัวขึ้นมาเลยเอ่ยปากถาม "ซื้อเยอะเกินไปหรือเปล่าครับ"

ฟู่เฉินเยว่มีสีหน้าเรียบเฉยเป็นธรรมชาติ "เยอะเหรอครับ ห้องข้างๆ ก็ยังมีอีกห้องนี่"

ประธานฟู่อยู่ที่นี่จนเคยชินและคิดว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ถึงขนาดมองห้องตัวเองข้างๆ เป็นเหมือนห้องเก็บของเสริมที่มีก็ได้ไม่มีก็ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะยังเลี้ยงเต่าไว้สองตัวล่ะก็ ห้องนั้นตั้งแต่ต้นปียันท้ายปี เขาคงไม่คิดจะเหยียบย่างเข้าไปเลยด้วยซ้ำ

เจียงเฉียวรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่วางแผนเอาไว้ตั้งแต่ตอนซื้อของแล้วแน่ๆ

พริบตาเดียวก็ถึงวันส่งท้ายปีเก่า ตรู่ตรู่ของวันนั้น เจียงเฉียวก็ลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อเริ่มตกแต่งห้อง

ห้องทั้งสองฝั่งจ้างคนมาทำความสะอาดครั้งใหญ่ไปตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือการเอาของตกแต่งกุ๊กกิ๊กสะดุดตาเหล่านั้นไปจัดวางให้ทั่วทั้งห้อง

น่าเสียดายที่ฟู่เฉินเยว่กลับบ้านใหญ่ไปแต่เช้าจึงไม่ได้อยู่ช่วย ทว่างานแบบนี้ทำคนเดียว เขาก็ยังเพลิดเพลินจนลืมเวลา

หลังจากแต่งห้องตัวเองเสร็จ เขาก็เอาของที่เหลือไปติดที่ห้องข้างๆ พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยทั้งหมด ถึงกับเหงื่อซึมท่วมตัวเลยทีเดียว

สำหรับร่างกายที่มีอาการมือเท้าเย็นอยู่ตลอดแบบเขาแล้ว นี่นับเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่เลยทีเดียว

หลังจากทำเสร็จ เขาก็ไม่ได้รีบร้อนกลับ แต่เดินไปที่ระเบียง

ในห้องไม่ได้หนาวมาก เจ้าเต่าน้อยสองตัวจึงไม่ได้จำศีล พวกมันกำลังนอนหมอบอาบแดดอยู่บนก้อนหิน

เจียงเฉียวยื่นมือออกไปทำท่ากะขนาด แล้วพึมพำกับตัวเอง "เหมือนจะโตขึ้นนิดหน่อยหรือเปล่านะ"

เจ้าเต่าย่อมไม่สนใจเขา มันแค่นอนนิ่งไม่ไหวติงอย่างเกียจคร้าน จนคนที่มองดูพลอยรู้สึกขี้เกียจตามไปด้วย

หลังจากอยู่คุย "ภาษาเต่า" กับพวกมันครู่หนึ่ง เขาก็เดินกลับมาที่ห้องของตัวเอง

ของประดับสีแดงสด โคมไฟเล็กๆ และกระดาษฉลุลายติดหน้าต่างช่วยเนรมิตให้ทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศรื่นเริงมีชีวิตชีวา แค่ได้มองก็รู้สึกมีความสุขแล้ว

เจียงเฉียวหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง แล้วทิ้งตัวลงนอนขดในโซฟาเบาะนุ่มหน้าหน้าต่างบานจรดพื้น หนังสือถูกเปิดออก ทว่าไม่มีตัวอักษรใดแล่นเข้าหัวเขาสักตัวเดียว

การได้มีชีวิตอยู่ ได้นอนอาบแดดปล่อยเวลาให้ผ่านไปเฉยๆ แบบนี้ ช่างดีเหลือเกิน

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวส่งเสียงติ๊ดๆ เด้งแจ้งเตือนข้อความไม่หยุด

เจียงเฉียวหรี่ตาพลางหยิบขึ้นมาดู สายตาหยุดลงที่ชื่อของผู้ส่งข้อความ แววตาพลันหม่นลงเล็กน้อย

เจียงลู่ น้องสาวของ "เจียงเฉียว"

ครั้งล่าสุดที่เธอส่งข้อความหาเขาคือเมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่เขาเพิ่งฟื้นขึ้นมา เนื้อหาในข้อความไม่มีความห่วงใยหรือไต่ถามสารทุกข์สุกดิบ มีเพียงทวงถามเงินเท่านั้น เพียงแต่ตอนนั้นเขายังเอาตัวเองแทบไม่รอด จึงไม่มีเงินโอนให้อีกฝ่าย

อีกฝ่ายไม่ได้ตื๊อต่อ และไม่เคยส่งข้อความมาหาอีกเลย

เจียงเฉียวเคยเลื่อนดูประวัติการคุยเก่าๆ บทสนทนาระหว่างพี่น้องคู่นี้ส่วนใหญ่มีแค่สลิปโอนเงิน ถ้าย้อนไปก่อนหน้านั้น "เจียงเฉียว" ยังเคยถามไถ่ความเป็นอยู่ของทางบ้านบ้าง ทว่าอีกฝ่ายกลับตอบน้อยมาก เพียงไม่กี่คำและไม่เคยยอมคุยรายละเอียด จนในเวลาต่อมาก็เหลือเพียงแค่การทวงเงินเท่านั้น

ข้อความที่ส่งมาครั้งนี้ก็ไม่ผิดไปจากที่คาดไว้เลยแม้แต่น้อย ยังคงมาขอเงินเหมือนเดิม

——เจียงเฉียว ปีใหม่แล้ว อั่งเปาฉันล่ะ

ถึงขนาดไม่ยอมเรียกพี่ชายด้วยซ้ำ

พอลองเลื่อนกลับไปดูข้างบน ดูเหมือนจะไม่เคยเรียกพี่ชายจริงๆ

ด้วยท่าทีแบบนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา "เจียงเฉียว" ก็ยังคงส่งอั่งเปาให้เจียงลู่อย่างสม่ำเสมอ เขาช่างใจดีจนเกินไปจริงๆ

——เจียงเฉียว ทำไมนายไม่ตอบฉัน คราวก่อนส่งไปนายก็ไม่ตอบ

——ฉันรู้นะว่านายเพิ่งเล่นหนังจบไปเรื่องหนึ่ง

——นายไม่ได้ส่งเงินให้ที่บ้านมาหลายเดือนแล้วนะ

——ช่วงนี้สุขภาพพ่อแย่ลงอีกแล้ว

——วันปีใหม่แท้ๆ นายก็ไม่คิดจะโทรหาแม่สักสาย

เจียงเฉียวชะงักไปเล็กน้อย เขามองคำว่า "พ่อ" คำนั้นแล้วลูบคางเบาๆ

"พ่อ" ในปากของเจียงลู่ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของ "เจียงเฉียว" แต่เป็นผู้ชายที่แม่ของเขาแต่งงานใหม่ด้วยในเวลาต่อมา

เจียงเฉียวเคยอ่านบันทึกของเขา จึงรู้ว่าพ่อแท้ๆ เสียชีวิตด้วยอาการป่วยหนักในปีที่สองที่เขาเริ่มทำงาน และก็เริ่มตั้งแต่ตอนนั้นเองที่โรคซึมเศร้าของ "เจียงเฉียว" เริ่มเผยร่องรอยออกมา

ผู้ชายที่แม่ของเขาแต่งงานใหม่ด้วยสุขภาพก็ไม่ค่อยดีเช่นกัน แรกเริ่มเดิมทีแม่ยังไม่มาเอ่ยปากขอเงินเขา แต่พออาการป่วยของพ่อเลี้ยงทรุดหนักลงเรื่อยๆ แม่ก็เริ่มบากหน้ามาหาเขา

"เจียงเฉียว" เป็นคนใจอ่อน ทนการอ้อนวอนของแม่ไม่ไหว และไม่มีใจแข็งพอจะทนเห็นแม่ลำบาก จึงเริ่มโอนเงินให้ที่บ้านอีกครั้ง นับแต่นั้นมา ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของพ่อเลี้ยงคนนี้จึงตกมาอยู่บนบ่าของเขาทั้งหมด

เจียงเฉียวยืดตัวตรง นิ้วมือเคาะลงบนหัวเข่าโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เจียงเฉียวคนเดิมมีภาวะซึมเศร้า แถมยังเป็นคนที่จมอยู่กับความคิดบั่นทอนตัวเองอย่างหนัก หลายเรื่องจึงไม่กล้าถามและไม่อยากถาม ถึงขั้นหลีกเลี่ยงความจริงบางอย่างโดยไม่รู้ตัว เขายอมโอนเงินให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ดีกว่าจะไปตามสืบหาความจริง

แต่เขาไม่ใช่คนเดิม

เมื่อก้าวออกมาจากสภาพแวดล้อมที่ชวนให้อึดอัดและสิ้นหวังนั้น แล้วลองคิดในมุมมองของคนปกติ แม่แบบไหนกันที่ยอมให้ลูกตัวเองออกไปทำงาน แทนที่จะยอมให้เขาเข้าสอบเกาเข่าที่กำลังจะมาถึง ทั้งๆ ที่ผลการเรียนก็จัดว่าค่อนข้างดี

หากจะบอกว่าแม่มีนิสัยเข้มงวดเย็นชาและไม่ชอบเด็กมาตั้งแต่กำเนิด ทว่าการปฏิบัติต่อเจียงลู่กลับแตกต่างกันลิบลับ ปรนเปรอประคบประหงมราวกับไข่ในหิน

ทั้งสองคนอายุห่างกันเพียงแค่ปีเดียว แต่การได้รับการดูแลกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ต่อให้รักลูกสาวมากกว่าลูกชาย ก็คงไม่น่าจะลำเอียงถึงขั้นนี้ อย่างไรเสียก็เป็นลูกในไส้เหมือนกัน

เจียงเฉียวกำลังครุ่นคิดอยู่ จู่ๆ สายโทรด้วยเสียงก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ เป็นสายจากเจียงลู่

เขารอจนกระทั่งเสียงสัญญาณใกล้จะตัดไป ถึงค่อยกดรับสาย

"เจียงเฉียว ทำไมนายไม่ตอบข้อความฉัน!"

ไม่มีคำเรียกพี่ชายอะไรทั้งนั้น เปิดฉากมาก็ซักไซ้ไล่เลียงทันที น้ำเสียงไม่เกรงใจอย่างยิ่ง ทั้งวางอำนาจและคิดว่าเป็นเรื่องที่ตัวเองมีสิทธิ์เต็มที่

เจียงเฉียวไม่พูดอะไรสักคำ เขาตัดสายทิ้งดังฉับ แล้วโยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว

เขาหยิบหนังสือในมือขึ้นมาอ่านต่ออย่างไม่รีบร้อน รออยู่ประมาณสองนาที เสียงโทรเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้เขาก็ยังไม่รีบร้อนรับสาย เฝ้ารอจนสายเกือบจะตัดไป ถึงค่อยกดปุ่มรับ

เสียงที่ดังยิ่งกว่าเดิมดังลั่นออกมาจากปลายสาย ราวกับแฝงความไม่อยากจะเชื่อเอาไว้ แทบจะแผดเสียงคำรามถามว่า "เจียงเฉียว นายหมายความว่ายังไง กล้าดียังไงมาตัดสายฉัน นี่นายเป็นบ้าไปแล้ว..."

เจียงเฉียวไม่รอให้เธอพูดจบด้วยซ้ำ ก็กดวางสายไปอีกรอบ

เขาไม่ร้อนรนแม้แต่น้อย วางหนังสือไว้ด้านข้าง เดินไปรินชาร้อนให้ตัวเองหนึ่งแก้วที่เคาน์เตอร์บาร์ แล้วค่อยๆ เดินเฉื่อยชากลับมา

ราวๆ ห้านาทีต่อมา เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เจียงเฉียวไม่รับ สายที่สองก็ยังไม่รับ จนกระทั่งดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม เขาถึงเหยียบจังหวะวินาทีสุดท้ายกดรับสาย

คราวนี้ไม่มีเสียงแผด ไม่มีเสียงคำรามเกรี้ยวกราด แม้น้ำเสียงจะฟังดูกดข่มอารมณ์ไว้ แต่ก็นิ่งสงบลงมาก เมื่อเทียบกับเมื่อครู่แล้วแทบจะเรียกได้ว่าพูดจานุ่มนวล

เจียงลู่ "ฮัลโหล สวัสดี เดี๋ยวก่อน นายอย่าเพิ่งวางนะ นาย...นายคือเจียงเฉียวใช่ไหม"

เจียงเฉียวจิบชาร้อนไปหนึ่งอึก แล้วตอบกลับไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว "ที่แท้เธอก็พูดภาษาคนเป็นนี่"

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงฉุนเฉียวจะดังขึ้นมาอีก

"เจียงเฉียว เป็นนายจริงๆ ด้วย นายกล้าดียังไงมาตัดสายฉัน ฉันจะฟ้องแม่!"

ตู๊ด... เจียงเฉียวกดตัดสายอีกรอบ

จากนั้นไม่ว่าเธอจะโทรมาอีกกี่สาย เขาก็ไม่รับสายอีกเลย

ข้อความในโทรศัพท์เด้งรัวเข้ามาไม่หยุดหย่อน ตอนแรกยังเป็นตัวหนังสือ ต่อมาก็กลายเป็นข้อความเสียง มีตั้งแต่ความยาวสิบวินาทีไปจนถึงหกสิบวินาที เพียงครู่เดียวก็แทบจะกินพื้นที่เต็มหน้าจอแชต

เจียงเฉียวกวาดสายตาอ่านข้อความตัวหนังสือด้านบนไปท่อนหนึ่งจนถึงกับหัวเราะด้วยความระอา ส่วนข้อความเสียงพวกนั้น เขาไม่แม้แต่จะกดฟังเลยสักข้อความ และจัดการบล็อกเธอทิ้งไปในทันที

"เจียงเฉียว" คนเก่าเป็นคนใจอ่อนและหัวอ่อน ยิ่งมีความโหยหาความรักจากครอบครัวมากเท่าไร ก็ยิ่งตอบรับทุกสิ่งที่พวกเขาขอแม้แต่ตอนตัวเองป่วยก็ไม่เคยปริปากพูด ทำตัวเป็นถุงเลือดเคลื่อนที่ จนสุดท้ายเพราะแบกรับแรงกดดันสารพัดไม่ไหว เลยเลือกจบชีวิตตัวเองลง

น่าเสียดาย ที่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น

หลังจากเจียงลู่ถูกดึงเข้าบัญชีดำ มือถือก็เงียบลงทันที ทว่าความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นาน ก็มีข้อความทยอยส่งเข้ามา

ครั้งนี้ทั้งหมดเป็นคำอวยพรวันปีใหม่

เป็นข้อความที่ส่งมาจากคนในกองถ่าย "อวิ๋นอิ๋น"

ตอนถ่ายทำพวกเขามีกลุ่มแชตกันอยู่ ช่วงแรกเงียบมากจริง ๆ แต่พอนานวันเข้าทุกคนเริ่มสนิทสนมกัน กลุ่มก็เริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ

เจียงเฉียวไม่ค่อยพูด แต่ชอบอ่านข้อความดูความเคลื่อนไหวสนุก ๆ ตอนนี้ทุกคนต่างส่งคำอวยพรกันในกลุ่ม ผู้กำกับหวังยังแจกอั่งเปาก้อนใหญ่สามก้อนให้ทุกคนลองเสี่ยงดวงกันด้วย

ทุกคนหัวเราะครึกครื้นกันยกใหญ่

เจียงเฉียวกดรับอั่งเปา พอมองเห็นยอดเงินก็หัวเราะออกมาทั้งที่รู้สึกโมโห

คนอื่นได้กันหลักสิบหลักร้อย มีแต่เขานี่แหละที่ได้ 0.01

นี่มันดวงซวยระดับไหนกันเนี่ย จากนั้นเขาก็ตกเป็นเป้าให้คนในกลุ่มล้อเลียน ทุกคนต่างส่งข้อความฮ่าฮ่าฮ่ากันรัว ๆ แถมยังแคปหน้าจอตอนที่เขาได้ 0.01 ออกมาประจานอีก

เจียงเฉียวขดตัวอยู่บนโซฟา ตัวเขาเองก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้เช่นกัน

โชคดีที่อั่งเปาสองก้อนถัดมาไม่ได้ดวงซวยสุดโต่งขนาดนั้น แต่ก็ยังรั้งท้ายอยู่ดี ดูท่าเขาคงไม่มีดวงกับการแย่งอั่งเปาจริง ๆ

เขากำลังนั่งอ่านข้อความในกลุ่มอย่างอารมณ์ดี ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังมาจากทางหน้าบ้าน

เจียงเฉียวหันกลับไปมอง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างสูงใหญ่ของฟู่เฉินเยว่ เขากำลังถอดเสื้อโค้ตที่ยังคงมีความเย็นจากอากาศภายนอกติดอยู่ไปแขวนไว้ในตู้ข้าง ๆ

"คุณ... คืนนี้คุณไม่ได้อยู่ที่บ้านใหญ่เหรอครับ?"

ทำไมถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ เขาเตรียมใจไว้แล้วแท้ ๆ ว่าคืนนี้จะต้องเคาท์ดาวน์คนเดียว

ฟู่เฉินเยว่ก้าวขายาว ๆ ตรงเข้ามา เขาโน้มตัวก้มลงประทับจูบบนริมฝีปากของอีกฝ่าย ตอนที่ใบหน้าแนบชิดกันยังรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ผิวแก้มของคนตรงหน้า ดูเหมือนว่าเขาจะเดินอยู่ข้างนอกมานานพอสมควร

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น ค้างอยู่ในท่านั้นเนิ่นนานจนกระทั่งใบหน้าที่แนบชิดกันเริ่มอุ่นขึ้น คนด้านบนถึงได้ผละออก เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยว่า "ดูอะไรอยู่ครับ ดูมีความสุขเชียว"

เจียงเฉียวปรับลมหายใจที่เริ่มติดขัดให้เป็นปกติ พลางชูโทรศัพท์ขึ้นให้อีกฝ่ายดูข้อความในกลุ่ม "ผู้กำกับหวังแจกอั่งเปาน่ะครับ ทุกคนกำลังคุยเล่นกันอยู่เลย"

สายตาของฟู่เฉินเยว่จับจ้องไปที่หน้าจอแชต จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปเลื่อนดูขึ้นลง ดูเหมือนว่าจะกดเข้าไปดูหน้าต่างสนทนาอื่นด้วย สีหน้าชะงักไปเล็กน้อย "ผู้กำกับหวังแจกอั่งเปาเหรอ?"

เจียงเฉียวไม่รู้เลยว่า ในช่วงไม่กี่นาทีที่เขากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับจูบอันเร่าร้อนนั้น แชตในกลุ่มได้รันไปไกลมากแล้ว และในขณะเดียวกันก็มีข้อความอื่นเด้งขึ้นมาด้วย

เขาดึงมือกลับมา สายตามองไปที่หน้าจอแชต หัวข้อเรื่องอั่งเปาของผู้กำกับหวังถูกโยนทิ้งไปไกลสุดกู่แล้ว ตอนนี้คนในกลุ่มกำลังประจบคนอื่นอยู่

อวี๋เจิ้นย่าแจกอั่งเปารัว ๆ สิบก้อน แถมแต่ละก้อนยังเป็นยอดใหญ่ทั้งนั้น

คุณชายน้อยอวี๋คนนี้ไม่ขาดแคลนเงินทอง จ่ายหนักจัดเต็ม ท่าทางเหมือนต้องการจะข่มรัศมีผู้กำกับหวังให้จมดิน นี่นับว่ายังไม่จบนะ เพราะเจ้าตัวยังหันไปทักแชตส่วนตัวหาเจียงเฉียวอีก

วงเงินอั่งเปามันน้อยไป เขาเลยโอนเงินให้โดยตรง โอนไป 88,888 พร้อมคำว่า 'สุขสันต์วันปีใหม่' สี่ตัวอักษร เป็นอะไรที่ชวนให้คนคาดเดาเจตนายากเหลือเกิน แถมยังดูมีความนัยแฝงแบบรุกหนักน่าดู

ราวกับว่ากำลังปลอบใจเรื่องที่เขาแย่งอั่งเปาในกลุ่มได้แค่นิดเดียวอย่างไรอย่างนั้น

เจียงเฉียวสูดปาก "ซี้ด" เจ้าเด็กนี่ไม่ได้ติดต่อเขามาหลายวันแล้ว ตามหลักแล้วต่อให้มีความคิดอะไรอยู่ก็ควรจะหยุดไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาเล่นไม้นี้ในวันสิ้นปีกัน นี่มันจะไม่เป็นการหาเรื่องให้เกิดปัญหาในครอบครัวหรือไง

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะหนึ่ง

เจียงเฉียวเงยหน้ามองฟู่เฉินเยว่ตาปริบ ๆ แล้วพูดอย่างจริงใจว่า "ถ้าผมบอกว่าผมไม่รู้อะไรเลย คุณจะเชื่อผมไหมครับ?"

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้นลูบคางเขา ก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร "อาซวี่ คุณว่ายังไงล่ะ?"

เสิ่นชิงซวี่ไม่รู้จะพูดอะไร เลยยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายดื้อ ๆ "งั้นคุณก็จัดการเองเลยแล้วกันครับ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่เกรงใจจริง ๆ ด้วย เขาหยิบโทรศัพท์แล้วเดินห่างออกไป

เสิ่นชิงซวี่: ……

นี่กะจะตามไปเช็กบิลเลยใช่ไหม?

พอนึกดูแล้วรู้สึกว่าไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไร เขาจึงพลิกตัวนอนคว่ำลงบนโซฟาบีนแบ็ก มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะไว้ "แล้วโทรศัพท์คุณล่ะครับ ผมก็จะดูเหมือนกัน"

ฟู่เฉินเยว่ถือโทรศัพท์ตัวเองด้วยมือข้างเดียว "รอก่อน"

จากนั้นก็ก้มหน้ากดยิก ๆ บนหน้าจอ ท่าทางจิ้มนิ้วไปมาแบบนั้นดูมีพิรุธชอบกล

เสิ่นชิงซวี่หรี่ตาลงแล้วแค่นเสียงฮึ "ฟู่เฉินเยว่ คุณกำลังลบอะไรอยู่น่ะ?"

ไอ้หมาแก่ฟู่คงไม่ได้มีความลับอะไรปิดบังเขาอยู่จริง ๆ หรอกนะ

ฟู่เฉินเยว่เหลือบมองเขา ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่สะทกสะท้าน พอใช้นิ้วจัดการเสร็จด้วยมือข้างเดียวก็โยนโทรศัพท์มาให้เขา แล้วพูดอย่างผ่าเผยว่า "ดูสิ"

เสิ่นชิงซวี่ส่งเสียงฮึดฮัดพลางรับโทรศัพท์มา "คุณลบไปหมดแล้วจะให้ผมดูอะไรล่ะครับ?"

เมื่อเปิดแอปพลิเคชันแชตในโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งแต่บนลงล่างดูเรียบง่ายมาก รายชื่อผู้ติดต่อมีไม่เยอะ นอกจากคนในครอบครัวที่บันทึกชื่อไว้แล้ว ก็มีแค่เพื่อนไม่กี่คน นี่น่าจะเป็นโทรศัพท์ส่วนตัวของเขา

คนที่ปักหมุดไว้ด้านบนสุดคือเขา มีชื่อบันทึกไว้ว่า "อาซวี่สุดที่รัก"

ชื่อที่บันทึกไว้แบบนี้ทำเอาเสิ่นชิงซวี่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว พลันนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองบันทึกชื่ออีกฝ่ายไว้ว่า "พ่อบ้าน"

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ฟู่เฉินเยว่ก็ถือโทรศัพท์เดินเข้ามา ชี้ไปที่ชื่อบันทึกนั้นแล้วถามว่า "พ่อบ้านหมายความว่ายังไง?"

ก็หมายถึงยุ่งไปหมดทุกเรื่อง ทั้งฟ้าทั้งดิน ทั้งเรื่องกินเรื่องดื่ม อะไรก็ก้าวก่ายไปหมดนั่นแหละ

เสิ่นชิงซวี่ตอบกลับหน้าตาเฉย "ก็หมายถึงสนิทสนมกันมากไงครับ"

ฟู่เฉินเยว่แค่นหัวเราะ "อาซวี่ คุณเห็นหน้าผมเหมือนมีคำว่าคนโง่แปะอยู่เหรอ?"

พูดจบ เขาก็ลงมือแก้ชื่อบันทึกของตัวเอง จากนั้นก็ไม่ได้ดูข้อความอื่นอีก โยนโทรศัพท์กลับลงมาในอ้อมอกของเขา แล้วหมุนตัวเดินเข้าครัวไป

เสิ่นชิงซวี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองชื่อบันทึกที่เขียนว่า "สามีสุดที่รัก" แผ่นหลังพลันรู้สึกชาวาบราวกับโดนไฟช็อตจนต้องยกมือขึ้นมาลูบแขนตัวเอง วินาทีถัดมา นิ้วมือก็กดลงไปทันที

ทว่า ปลายนิ้วกลับชะงักค้างอยู่นาน สุดท้ายก็ชักมือกลับ แล้วกดดับหน้าจอไป

ไม่เห็นก็สบายใจกว่า