บทที่ 61 ซื้อของรับปีใหม่

ตอนเดินออกมาจากห้องทำงาน ความร้อนผ่าวบนใบหน้าของเจียงเฉียวยังไม่ทันจางหาย ผ้าพันคอปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพียงดวงตากลมโตเป็นประกายฉ่ำน้ำคู่นั้นเท่านั้น

โชคดีที่เวลานี้ไม่มีใครอยู่แล้ว ตลอดทางเดินออกมาจึงไม่เจอใครเลยสักคน

เดิมทีเจียงเฉียวตั้งใจจะถามเรื่องชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์กับอีกฝ่าย แต่พอถูกขัดจังหวะแบบนั้น จนกระทั่งกลับถึงบ้าน เขาก็ยังนึกเรื่องนี้ไม่ออก

พอเขานึกคำถามนี้ขึ้นมาได้อีกที ฟู่เฉินเยว่ก็กอดเขาหลับไปเสียแล้ว

เจียงเฉียวกะพริบตาปริบๆ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอนอีกแล้ว จึงหลับตาลง ไม่คิดอะไรทั้งสิ้น แล้วก็ผล็อยหลับตามไปอีกคน

เมื่อก่อนเขาเอาแต่ยุ่งกับงาน การนอนมักจะอาศัยช่วงเวลาว่างระหว่างพักงานเท่านั้น จึงอยู่ในสภาพอดนอนอยู่บ่อยๆ จนติดเป็นนิสัยว่าสามารถหลับได้ทุกที่ทุกเวลา เพียงแต่คุณภาพการนอนไม่ดีนัก พร้อมที่จะสะดุ้งตื่นอยู่ตลอด

ทว่าตั้งแต่มาอยู่กับฟู่เฉินเยว่ คุณภาพการนอนของเขากลับดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่าว่าแต่สะดุ้งตื่นเลย บางครั้งโดนอีกฝ่ายอุ้มมาวางบนเตียง เขายังแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

แม้ว่ากลางวันจะเพิ่งนอนมา แต่ขอเพียงได้นอนชิดใกล้กัน เขาก็ยังหลับสนิทได้อย่างรวดเร็ว ได้ผลชะงัดยิ่งกว่ายานอนหลับเสียอีก

เจียงเฉียวคิดไม่ออกว่าทำไม เลยเลิกคิดไปเลย แล้วก็นอนหลับต่ออย่างสบายใจไร้กังวล

หยางหมิงซวี่ถูกจับ ชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เปลี่ยนมือเจ้าของ เรื่องการยกเลิกสัญญาจึงไม่ได้ยุ่งยากขนาดนั้น เพียงแต่เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของ "เจียงเฉียว" เรื่องบางอย่างจึงไม่ได้ถูกเผยแพร่ออกไป และศิลปินส่วนใหญ่ในบริษัทก็ได้รับการคุ้มครองเช่นกัน

ลำพังแค่เรื่องราวที่ปรากฏเบื้องหน้า ก็เพียงพอที่จะทำให้หยางหมิงซวี่หมดอนาคตและเสียชื่อเสียงจนป่นปี้แล้ว

เรื่องการยกเลิกสัญญาหลังจากนั้นไม่มีอะไรที่เจียงเฉียวต้องกังวลเลย มีโจวหยวนชวนอยู่ ทุกอย่างจึงได้รับการจัดการอย่างเรียบร้อยด้วยมือของอีกฝ่าย เพราะในเรื่องทำนองนี้ โจวหยวนชวนมีความเป็นมืออาชีพมากกว่า

หน้าที่เพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ของเจียงเฉียว คือการคิดว่าจะฉลองปีใหม่อย่างไรดี

ปีนี้สำหรับเขามันช่างพิเศษเหลือเกิน เริ่มจากตายไปอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่รอบหนึ่ง จากนั้นก็เกิดใหม่อย่างน่าประหลาดใจอีกรอบ ตามมาด้วยการถูกฟู่เฉินเยว่จับได้ แล้วยังแต่งงานสายฟ้าแลบกับฟู่เฉินเยว่อีก แต่ละเรื่องราวล้วนชวนฝันและตื่นเต้นเร้าใจเหนือความคาดหมายทั้งสิ้น

นั่นทำให้เขาเห็นคุณค่าของชีวิตในปัจจุบันมากยิ่งขึ้น ปีใหม่ปีนี้สำหรับเขาจึงไม่อาจลืมเลือนได้อย่างไม่ต้องสงสัย

เพื่อเป็นการเฉลิมฉลอง เขาจึงตัดสินใจว่าจะลงมือตกแต่งบ้านด้วยตัวเอง

แต่ก่อนช่วงปีใหม่ถ้าไม่ไปงานกาล่านี้ ก็ต้องขึ้นเวทีโน้น ดูเหมือนเขาจะไม่ได้อยู่ฉลองปีใหม่ที่บ้านดีๆ มานานมากแล้ว

สบโอกาสที่ฟู่เฉินเยว่เลิกงานเร็ว เจียงเฉียวจึงพาอีกฝ่ายมาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใหญ่ที่สุดในละแวกใกล้เคียง

ในซูเปอร์มาร์เก็ตเริ่มเปิดเพลงบรรยากาศรื่นเริงหลากทำนอง มีเสียงหัวเราะและบทสนทนาดังแว่วมาให้ได้ยินไปทั่ว สินค้าละลานตาถูกห่อหุ้มด้วยบรรจุภัณฑ์สีแดงสดใส มองปราดเดียวก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความสุขอย่างแท้จริง

แววตาของเจียงเฉียวเป็นประกายระยับด้วยความตื่นเต้น ท่าทางพร้อมจะลุยช็อปปิ้งเต็มที่ เพียงแต่ปกติเขาเป็นคนสุขุมเยือกเย็น แม้ในใจจะกระตือรือร้นแค่ไหน แต่ฝีเท้าที่เข็นรถเข็นก็ยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคง

ฟู่เฉินเยว่เอียงหน้ามองเขา ดวงตาเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม "แค่ซื้อของก็มีความสุขขนาดนี้เลยเหรอครับ"

เจียงเฉียวพูดขึ้น "นี่ซื้อของรับปีใหม่นะ ปีใหม่หมายถึงจุดเริ่มต้นใหม่ คุณไม่ตื่นเต้นเลยสักนิดเหรอ"

ฟู่เฉินเยว่ครุ่นคิดชั่วครู่ "ผมไม่เคยซื้อของรับปีใหม่น่ะสิครับ"

แล้วก็ไม่รู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้นตรงไหนด้วย

เรื่องแบบนี้ปกติเป็นหน้าที่ของคนรับใช้ในบ้านจัดการ เขาไม่เคยใส่ใจของพวกนี้มาก่อนเลย ในเมื่อสำหรับเขาแล้ว เทศกาลปีใหม่นอกจากจะมีงานเลี้ยงสังสรรค์ทางสังคมเพิ่มขึ้น ก็แทบไม่ต่างอะไรจากวันธรรมดาทั่วไป

เจียงเฉียวหยิบของประดับแขวนสีแดงสดชิ้นหนึ่งใส่ลงในรถเข็นอย่างเป็นธรรมชาติ "บังเอิญจัง ผมเองก็ไม่ได้ซื้อของพวกนี้ด้วยตัวเองมานานมากแล้วเหมือนกัน"

ตอนเด็กๆ ฐานะมีความเป็นอยู่จำกัด ไม่มีปัญญาจะจัดเตรียมปีใหม่ให้เป็นเรื่องเป็นราว พอต่อมาถูกรับไปเลี้ยง แม่บุญธรรมก็ไม่เคยยอมให้เขาทำเรื่องแบบนี้เลย เพราะบอกว่าดูไม่สุขุมสำรวม จนกระทั่งก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง โอกาสเช่นนี้ก็ไม่เคยมีเข้ามาอีกเลย

ฟู่เฉินเยว่เอื้อมมือไปหยิบของประดับแบบเดียวกันเป๊ะขึ้นมาอีกชิ้น "แต่ว่า การได้ทำเรื่องพวกนี้กับคุณ มันกลับทำให้ผมตื่นเต้นเป็นพิเศษเลยล่ะครับ"

ตอนที่เอ่ยสองคำสุดท้าย น้ำเสียงของฟู่เฉินเยว่พลันกดต่ำลงอย่างกะทันหัน แฝงความนัยบางอย่างที่ชวนให้คิดลึกอยู่ไม่น้อย