บทที่ 60 ในห้องทำงาน

ไป๋อวี้ซูรออยู่ในห้องรับรองมานานมาก ดื่มกาแฟจนหมดแก้วก็เปลี่ยนมาเป็นชาแทน ข้างนอกท้องฟ้ามืดสนิทไปหมดแล้ว ในที่สุดเขาก็รอจนมีคนผลักประตูเข้ามา

ในวินาทีนั้น เขาปั้นยิ้มอย่างอ่อนโยนทันที ก่อนจะสบเข้ากับใบหน้าของฉินมู่

รอยยิ้มนั้นแข็งค้างไปชั่วขณะ

ไป๋อวี้ซูยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ฉินมู่ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นมาก่อนว่า "ต้องขออภัยด้วยครับคุณไป๋ พอดีตารางงานของคุณฟู่ค่อนข้างแน่นครับ ต่อจากนี้ยังมีประชุมข้ามประเทศอีกสองนัด ไม่ว่างจริงๆ ครับ"

ขมับของไป๋อวี้ซูกระตุกเล็กน้อย รู้สึกเหมือนตัวเองนั่งรอเป็นคนโง่อยู่ตรงนี้มาสองชั่วโมงเต็ม แต่เขายังคงถามด้วยความหวังเล็กน้อยว่า "แล้วคุณฟู่จะพอมีเวลาว่างตอนไหนครับ"

ฉินมู่ดูนาฬิกาที่ข้อมือแล้วยิ้มแบบมืออาชีพตามเดิม "คุณไป๋ครับ ตารางงานของคุณฟู่ช่วงนี้ค่อนข้างยุ่ง ส่วนจุดประสงค์ในการมาของคุณครั้งนี้ พวกเราทราบแล้วครับ คุณฟู่สั่งไว้ว่าให้ทิ้งรถไว้ ส่วนราคาเท่าไหร่ คุณไป๋เสนอมาได้เลยครับ"

รถตู้หรูคันหนึ่งมันจะแพงสักแค่ไหนเชียว เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อเรื่องนี้สักหน่อย

ไป๋อวี้ซูลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไปจริงๆ จึงฝืนพูดอย่างแข็งกร้าวว่า "ถ้าอย่างนั้นในเมื่อคุณฟู่ไม่ว่าง ผมขอขับรถกลับไปก่อนนะครับ ไว้คุณฟู่สะดวกเมื่อไหร่ค่อยติดต่อมาใหม่"

แววตาของฉินมู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาที่มองเขาไม่มีความอ่อนโยนเหมือนตอนแรกอีกแล้ว ในใจมีคำด่าเป็นหมื่นล้านคำ ป่านนี้แล้วเขาก็หิวเหมือนกัน และอยากเลิกงานจะแย่ ไม่รู้ว่าคนแซ่ไป๋นี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่?

"คุณฟู่บอกว่า ถ้าคุณไป๋ไม่ได้มีความประสงค์จะขายรถ ก็ไม่ต้องฝืนครับ"

ไป๋อวี้ซูตื่นตระหนกไปชั่วขณะ ลมหายใจเริ่มติดขัด "ถ้า... ถ้าอย่างนั้นคุณฟู่ไม่อยากรู้เรื่องของเสิ่นชิงซวี่แล้วเหรอครับ"

พอพูดประโยคนี้ออกมา ฉินมู่ก็หันมามองเขาจริงๆ

ไป๋อวี้ซูผ่อนน้ำเสียงลง ในคำพูดเจือไปด้วยความโศกเศร้าแห่งความอาลัย "ผมรู้ว่าคุณฟู่คอยสืบเรื่องของชิงซวี่มาตลอด ผมกับชิงซวี่เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เริ่มเข้าวงการ เรื่องทุกอย่างของเขาผมรู้หมดครับ"

ฉินมู่ลังเลไปชั่วครู่จริงๆ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเจ้านายแต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ในฐานะผู้ช่วยคนสนิท เรื่องนี้เขารู้ดีที่สุด

บอสในตอนนี้คงไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว

ฉินมู่ถามกลับว่า "แล้วยังไงต่อครับ..."

ไป๋อวี้ซูชะงักไป เขาแค่รู้สึกว่าผู้ช่วยคนนี้ช่างไม่มีหัวคิดเอาเสียเลย เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงยังไม่เข้าใจความหมายของเขาอีก

ขืนรั้งต่อไปก็คงไม่ได้พบฟู่เฉินเยว่อยู่ดี ตอนนี้เขานึกวิธีอื่นไม่ออกแล้ว จึงได้แต่ลุกขึ้นเดินจากไป

เพื่อที่จะได้พบฟู่เฉินเยว่เป็นการส่วนตัว เขาถึงขนาดมาที่นี่ด้วยตัวเอง แม้กระทั่งขับรถมาเอง เพื่อหวังว่าจะได้มีความสัมพันธ์ที่คืบหน้าไปอีกขั้น

ทว่าความเป็นจริงกลับห่างไกลจากสิ่งที่เขาคิดไว้ลิบลับ ถือว่ามาเสียเที่ยวโดยแท้

ขณะที่ไป๋อวี้ซูกำลังลงลิฟต์ไปนั้น เขาไม่รู้เลยว่าในลิฟต์ส่วนตัวข้างๆ กัน ฟู่เฉินเยว่กำลังซุกมือของเจียงเฉียวเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของตนพลางบ่นอุบ "คุณมาแล้วทำไมไม่บอกผม ถ้าผมไม่บังเอิญเห็นรถเข้า คุณยังคิดจะนั่งรออยู่ในรถอีกนานแค่ไหน?"

เจียงเฉียวลูบนิ้วมือของอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง จนฟู่เฉินเยว่เริ่มสงสัยว่าตัวเองมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า

"หน้าผมมีอะไรติดอยู่เหรอ?"

ฟู่เฉินเยว่เอื้อมมือไปลูบหน้าตัวเองตามสัญชาตญาณ

เจียงเฉียวขยับเข้าไปใกล้ "คุณประชุมอยู่ตลอดเลยเหรอ?"

ฟู่เฉินเยว่พอจะจับความผิดปกติบางอย่างได้จากน้ำเสียงของเขา "แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ?"

เจียงเฉียวไม่ได้กลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมใดๆ บนตัวเขา จากที่เขารู้จักไป๋อวี้ซูมา หากอีกฝ่ายมาหาฟู่เฉินเยว่ ย่อมต้องฉีดน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่ขโมยไปนั่นมาด้วยแน่นอน

เจียงเฉียวถาม "ไม่มีใครมาหาคุณเลยเหรอ?"

ฟู่เฉินเยว่เพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "มีครับ เพียงแต่วันนี้งานยุ่งมากจริงๆ เลยยังไม่มีเวลาไปพบ"

ตารางงานของเขามักจะแน่นเอี๊ยดอยู่เสมอ จำได้ลางๆ ว่าฉินมู่เคยพูดถึงเรื่องรถคันนั้นของอาซวี่ที่ยังไม่ได้เอาคืนมา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะทิ้งการประชุมแล้วออกไปจัดการทันที

แต่ในตอนนี้ คนคนนั้นกลับมาอยู่ข้างกายเขาแล้ว ของพวกนั้นที่เคยใช้เป็นสิ่งแทนความคิดถึง จึงไม่ได้สำคัญให้เขาต้องยึดติดขนาดนั้นอีกต่อไป

ฟู่เฉินเยว่รู้สึกงุนงงกับหัวข้อนี้อยู่บ้างจริงๆ "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

เจียงเฉียวส่ายหน้า "ไม่มีอะไรครับ คุณเสร็จงานหรือยัง"

ฟู่เฉินเยว่ "น่าจะอีกสักสิบห้านาทีครับ"

เจียงเฉียว "งั้นผมรอคุณที่ห้องทำงานนะ"

เวลานี้ในอาคารสำนักงานแทบไม่เหลือคนแล้ว ลิฟต์ตรงขึ้นสู่ชั้นบนสุด ซึ่งทั้งชั้นนี้เป็นพื้นที่ของฟู่เฉินเยว่ จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาเห็น

ฟู่เฉินเยว่กำลังติดประชุมอยู่จริงๆ เพียงแต่เป็นการประชุมทางวิดีโอ

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเฉียวมาที่ห้องทำงานของเขา พอกวาดตามองรอบทิศ ก็ได้แต่บอกตัวเองว่า ประสบการณ์ของเขายังน้อยไปจริงๆ

พื้นที่ครึ่งหนึ่งของทั้งชั้นนี้เป็นโซนส่วนตัวของฟู่เฉินเยว่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นห้องทำงานของทีมผู้ช่วย

ห้องทำงานกว้างขวางมาก การออกแบบค่อนข้างเรียบง่าย โทนสีก็เรียบสนิท เข้ากับบุคลิกของฟู่เฉินเยว่เป็นอย่างยิ่ง ทุกหนแห่งแผ่กลิ่นอายเย็นชาออกมาจางๆ

เจียงเฉียวเห็นว่าด้านข้างมีผนังหนังสือขนาดใหญ่ จึงหยิบหนังสือติดมือมาเล่มหนึ่ง แล้วนั่งลงบนโซฟา

อันที่จริงเขามีเรื่องอยากพูดอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่จังหวะเวลาที่ดีนัก

และแน่นอนว่าเขาไม่รู้เลยว่า หลังจากฟู่เฉินเยว่นั่งลงแล้ว อีกฝ่ายก็ส่งข้อความหาฉินมู่เพื่อถามเรื่องรถไปพลางระหว่างประชุมไปด้วย

จนในที่สุดก็ได้ชื่อคนคนหนึ่งมา นั่นคือ...ไป๋อวี้ซู

ฟู่เฉินเยว่รู้จักคนคนนี้อยู่แล้ว เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็คือผู้ชายที่เคยมีข่าวลือชู้สาวกับเสิ่นชิงซวี่ ประเภทที่บอกว่ามิตรภาพอันบริสุทธิ์เป็นเรื่องหลอกลวง ความรักที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันต่างหากที่เป็นของจริง

ตอนที่เสิ่นชิงซวี่เพิ่งประสบอุบัติเหตุ ข่าวลือทำนองนี้มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ถ้าอย่างนั้น ที่อาซวี่ถามเขาเรื่องนี้ เป็นเพราะคนชื่อไป๋อวี้ซูคนนี้น่ะหรือ

ความรู้สึกระหว่างพวกเขาสองคนดีกันขนาดนั้นเลยหรือ

ฟู่เฉินเยว่มองข้อความตรงหน้า สีหน้าค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้คนที่อยู่อีกฝั่งของหน้าจอคอมพิวเตอร์นึกว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้น ถึงกับเอ่ยรายงานด้วยความอกสั่นขวัญแขวน

กว่าการประชุมจะสิ้นสุดลงอย่างยากลำบาก ทุกคนก็รีบออฟไลน์หนีกันทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ด้วยกลัวว่าหากออกช้าไปจะเผลอไปสะกิดเกล็ดก้นย้อนของเจ้านายเข้า

ตอนที่ฟู่เฉินเยว่เดินมาถึงโซฟาถึงได้พบว่า เจียงเฉียวเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หนังสือในมือร่วงหล่นอยู่ด้านข้าง เห็นได้ชัดว่ายังอ่านไปได้ไม่ถึงสองหน้าด้วยซ้ำ

เขาอดหัวเราะไม่ได้ พลางนึกสงสัยขึ้นมาว่าตัวเองติดตั้งอุปกรณ์กล่อมประสาทไว้หรือเปล่า ทำไมเวลาอยู่ด้วยกันทีไร อีกฝ่ายถึงเอาแต่นอนหลับ แถมยังหลับปุ๋ยได้อย่างสบายใจไร้กังวลขนาดนี้

ฟู่เฉินเยว่เห็นเขาหลับสนิทขนาดนี้ก็ไม่อยากจะปลุก แต่เวลาก็ดึกมากแล้ว อีกฝ่ายน่าจะยังไม่ได้กินข้าว หากปล่อยให้นอนต่อไปแบบนี้ ตอนกลางคืนคงได้นอนไม่หลับอีกแน่

เขาแตะไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "อาซวี่ ตื่นเถอะครับ กลับบ้านกัน"

เสิ่นชิงซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

แสงที่ส่องย้อนมาจากด้านหลังทำให้เขามองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ไม่ชัดเจนนัก ในภวังค์ความฝันกลับรู้สึกเหมือนเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนมาก่อน จึงเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ กระทั่งคนที่อยู่ด้านบนโน้มตัวลงมาอย่างกะทันหัน

มือข้างหนึ่งรวบเอวเขาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างประคองท้ายทอย บดเบียดริมฝีปากลงมาปิดสนิท

เจียงเฉียว : ...

คราวนี้ ตื่นเต็มตาของจริงแล้ว