บทที่ 59 ไปรับสามีเลิกงาน

เพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วัน ก็ถูกเข้าซื้อกิจการแล้วเหรอ

เจียงเฉียวมองข้อความที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดในโทรศัพท์มือถือ อดสงสัยไม่ได้ว่าฟู่เฉินเยว่แอบลงมือเงียบ ๆ มาตั้งนานแล้วหรือเปล่า

ถึงแม้ชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่จะไม่ใช่ชื่อของเขา แต่เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของอีกฝ่ายแน่นอน

อดีตที่ตามหลอกหลอน "เจียงเฉียว" มานานหลายปี ในที่สุดก็ถูกวางลงได้อย่างหมดจดพร้อมกับการเปลี่ยนมือเจ้าของชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

เดิมทีเจียงเฉียวยังอยากรู้ว่าจะจัดการกับศิลปินที่เหลืออย่างไร แต่ตอนนี้พอรู้ว่าบริษัทถูกซื้อไปแล้ว เขาก็ไม่กังวลแม้แต่น้อย อีกฝ่ายจะต้องคิดแผนการรับมือหลังจากนี้ไว้หมดแล้วแน่ ๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงเฉียวไม่มีทางคิดแบบนี้แน่นอน ทว่ายิ่งได้คลุกคลีกับฟู่เฉินเยว่นานเข้า ระดับความเชื่อมั่นที่เขามีต่อคนผู้นี้ก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้น ดูเหมือนว่าขอแค่เป็นเรื่องที่อีกฝ่ายจัดการ ก็ไม่ต้องเป็นกังวลอะไรเลย

การพึ่งพาโดยไม่รู้ตัวเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด

เมื่อมองข้อความในโทรศัพท์ เจียงเฉียวก็เริ่มนั่งไม่ติด เขาหยิบกุญแจแล้วเดินออกจากบ้าน ตัดสินใจว่าจะไปรับฟู่เฉินเยว่เลิกงาน

ในโรงรถมีรถจอดอยู่หลายคัน เขาเลือกรถเก๋งสีดำที่ดูเรียบหรูไม่สะดุดตา พอขับออกมาถึงได้สังเกตเห็นว่า เสาไฟสองข้างทางล้วนแขวนโคมไฟสีแดงเอาไว้หมดแล้ว

พอนับดูเวลา นี่ก็ใกล้จะถึงช่วงปีใหม่แล้วสินะ

และในเวลานี้เอง เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า วันที่เขากับฟู่เฉินเยว่ไปจดทะเบียนสมรสด้วยกัน ดูเหมือนจะเป็นวันขึ้นปีใหม่พอดี

พอตระหนักถึงจุดนี้ เจียงเฉียวที่นั่งอยู่ในรถก็หลุดยิ้มออกมา ผู้ชายคนนี้มักจะซ่อนความโรแมนติกอันเป็นเอกลักษณ์ไว้ในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เสมอ แต่กลับไม่เคยเอ่ยปาก รอให้เขาค้นพบด้วยตัวเองอยู่เงียบ ๆ

ฟังดูเหมือนเด็กและไร้เดียงสา ทว่ากลับทำให้รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

รถแล่นฉิวไปตามเส้นทาง ไม่นานก็มาถึงใต้อาคารเฉินชิงเทคโนโลยี เขาหาที่จอดรถริมถนนได้คันหนึ่ง แต่ไม่ได้รีบร้อนลงไป

ลมข้างนอกพัดแรงมาก ดูท่าฝนกำลังจะตก เดิมทีฤดูหนาวก็มืดเร็วอยู่แล้ว ยิ่งในสภาพอากาศแบบนี้ บริเวณรอบด้านจึงสลัวรางไปหมด

ไฟหน้าอาคารบริษัทสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว สาดส่องพื้นที่บริเวณนั้นจนสว่างโร่

เจียงเฉียวเอนหลังพิงเบาะคนขับอย่างเงียบเชียบ พลางเลื่อนดูเว่ยป๋อไปด้วย หัวข้อเกี่ยวกับชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ค่อย ๆ ร่วงลงมาจากอันดับการค้นหายอดนิยม และมีประเด็นอื่นถูกดันขึ้นมาแทน

และในตอนนั้นเอง ก็มีรถบ้านคันสีขาวแล่นผ่านข้างรถของเขาไป

สายตาของเจียงเฉียวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะจับจ้องไปยังป้ายทะเบียนของรถคันนั้น

ไม่มีเหตุผลอื่นใด รถคันนี้เดิมทีบริษัทจัดเตรียมไว้ให้เขาโดยเฉพาะ ก่อนที่เขาจะตาย ภายในรถยังมีข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันของเขาวางทิ้งไว้ไม่ได้เก็บกลับคืนมา และยังเป็นสถานที่ที่เขาใช้เวลาอยู่มากที่สุดนอกจากในกองถ่าย

เพียงแต่... ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้

คงไม่ใช่ว่าฟู่เฉินเยว่ซื้อมันกลับมาอีกหรอกนะ เรื่องแบบนี้เจ้าตัวทำได้ลงคออยู่จริง ๆ

เจียงเฉียวยังไม่ทันคิดหาคำตอบให้กระจ่าง ก็เห็นคนคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ

ในวันที่หนาวเหน็บขนาดนี้ คนผู้นั้นกลับสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีน้ำตาลอูฐ เซ็ตทรงผมมาอย่างประณีต ต่อให้อยู่ห่างออกไปก็ยังมองออกว่าตั้งใจแต่งตัวมาเป็นพิเศษ

แม้พอลงจากรถจะโดนลมกรรโชกจนผมเผ้าเสียทรง แถมยังสวมหน้ากากอนามัย แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการที่เจียงเฉียวจะจำอีกฝ่ายได้เลย

ไป๋อวี้ซู

ไม่ได้เจอกันหลายเดือน เจียงเฉียวรู้สึกว่าตนแทบจะลืมผู้ชายคนนี้ไปแล้ว เรื่องราวคุ้นเคยในวันวานเหล่านั้นราวกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน

ตอนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาในร่างนี้ใหม่ ๆ ละครเรื่องแรกที่เขาไปออดิชันก็บังเอิญเจอกับไป๋อวี้ซู แถมยังเสียบทไปเพราะไปล่วงเกินอีกฝ่ายเข้า

พอนึกถึงกลิ่นน้ำหอมที่ได้กลิ่นในตอนนั้น เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิด ๆ

เขาเป็นคนที่มีสัญชาตญาณหวงอาณาเขตค่อนข้างสูง ของที่ตัวเองเคยใช้ ย่อมไม่ชอบให้คนอื่นมาแตะต้อง และหากถูกใครแตะต้องไปแล้ว เขาก็จะไม่อยากได้มันอีก

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า รถบ้านคันเดิมจะตกไปอยู่ในมือของอีกฝ่าย

หมอนี่มาทำอะไรที่นี่

มาหาฟู่เฉินเยว่งั้นเหรอ

ความคิดในหัวของเจียงเฉียวแล่นวนไปมานับพันตลบ แต่บนใบหน้ากลับไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ เขาเพียงคำนวณเวลาที่ไป๋อวี้ซูเดินเข้าไป แล้วกะจังหวะเวลากดโทรศัพท์หาฟู่เฉินเยว่

ขณะเดียวกันในห้องรับรองชั้นบนสุด ไป๋อวี้ซูนั่งอยู่บนโซฟา ตรงหน้ามีกาแฟหนึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะน้ำชา ฉินมู่ยกยิ้มตามมารยาทมาตรฐานพลางเอ่ยขึ้นว่า "ตอนนี้ประธานฟู่ของเรายังติดประชุมอยู่ มีเรื่องอะไรก็คุยกับผมได้เหมือนกันครับ"

คิ้วของไป๋อวี้ซูขมวดมุ่นในชั่วพริบตา ก่อนจะคลายออกอย่างแนบเนียน แล้วยิ้มตอบเช่นกัน "ไม่เป็นไรครับ ไม่รีบ ผมรอคุยหลังจากประธานฟู่ประชุมเสร็จได้ครับ"

ท่าทีที่เป็นมิตรและนุ่มนวล ราวกับว่าจะไม่มีเรื่องใดทำให้เขาโมโหได้เลย

หากเจียงเฉียวอยู่ที่นี่ คงอดที่จะเหน็บแนมอีกฝ่ายสักสองสามประโยคไม่ได้ ว่าถ้าเอาสปิริตกับทัศนคติในการแสดงละครแบบนี้ไปใช้ในการทำงานจริง ก็คงไม่ต้องอยู่มาจนถึงป่านนี้โดยที่ยังไม่มีผลงานที่ตรึงใจผู้คนเลยสักเรื่อง

ฉินมู่ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เอ่ยตอบอย่างสุภาพ "ถ้าอย่างนั้นคุณไป๋ตามสบายนะครับ ผมยังมีงานต้องทำต่อ"

ไป๋อวี้ซูยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี "เชิญทำงานเถอะครับ"

ที่จริงแล้ว เรื่องในวันนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ถึงคิวที่เขาต้องออกหน้ามาเอง ฟู่เฉินเยว่อยากจะซื้อรถที่แต่เดิมจัดไว้ให้เสิ่นชิงซวี่ใช้ซึ่งตอนนี้อยู่ในมือของเขา นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย หรือจะบอกว่าเป็นเรื่องขี้ผงก็ยังได้ แค่ประสานงานกับทางบริษัทโดยตรงก็เรียบร้อยแล้ว

แต่เป็นตัวเขาเองที่ดึงดันจะมา แม้จะได้พบหน้าอีกฝ่ายเพียงแวบเดียวก็ตาม

เขาเคยพบฟู่เฉินเยว่มาก่อน ในห้องส่วนตัวท่ามกลางแสงสีเสียง ชายคนนั้นนั่งพิงอยู่บนโซฟา หลับตาลงเงียบ ๆ ไม่เอ่ยปากอะไร ทว่าผู้คนรอบข้างต่างปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นศูนย์กลางของทุกสิ่ง

แม้จะได้สบตากันเพียงชั่วครู่ ทว่าสายตาแวบนั้น เขากลับจดจำมาเนิ่นนาน

นับจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็คอยสืบหาข่าวคราวของฟู่เฉินเยว่อยู่ตลอดอย่างตั้งใจ เพียงแต่ช่องว่างระหว่างพวกเขานั้นห่างไกลกันเกินไป อีกทั้งชายคนนี้ยังวางตัวเก็บเนื้อเก็บตัวมาก ข้อมูลข่าวสารที่สืบหาได้จึงมีน้อยจนนับนิ้วได้

ไป๋อวี้ซูไม่กล้าซักไซ้สืบสาวมากเกินไปเพราะกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายรังเกียจ จึงทำได้เพียงฝังความรู้สึกนี้ไว้ในใจ แล้วค่อย ๆ ตะเกียกตะกายขึ้นไปทีละก้าว ไต่เต้าไปยังตำแหน่งที่พอจะพูดคุยเคียงข้างกับเขาได้

เดิมทีเขาก็ไม่ได้ร้อนใจ จนกระทั่งเสิ่นชิงซวี่ตาย เขาถึงได้ล่วงรู้ความลับอันน่าตกตะลึงข้อหนึ่ง

นึกไม่ถึงว่าฟู่เฉินเยว่จะชอบเสิ่นชิงซวี่

ไป๋อวี้ซูสืบรู้มาว่าฟู่เฉินเยว่ยอมทุ่มเทแลกมาด้วยราคาแพงลิบลิ่วเพื่อรวบรวมข้าวของทุกชิ้นในนามของเสิ่นชิงซวี่มากอบกุมไว้ในมือทีละชิ้น และคำว่า "สามี" บนป้ายหลุมศพของเสิ่นชิงซวี่ในสุสานนั้น ก็แทบจะทำให้เขาคลุ้มคลั่ง

เสิ่นชิงซวี่ เสิ่นชิงซวี่อีกแล้ว ทำไมถึงต้องเป็นเสิ่นชิงซวี่ด้วย?

ไม่ว่าเมื่อไหร่หรือที่ไหน ขอเพียงมีคนคนนั้นอยู่ ในสายตาของคนอื่นก็ไม่เคยมีที่ว่างให้ไป๋อวี้ซูคนนี้เลย

แค่นึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ยากจะระงับอารมณ์ของตัวเองไว้ได้

ไป๋อวี้ซูค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง อารมณ์ความรู้สึกที่แทบจะทะลักล้นออกมาบนใบหน้าก็ค่อย ๆ ถูกเก็บซ่อนกลับไป ในแววตาฉายประกายกระหยิ่มใจที่ไม่อาจซ่อนมิด

ชอบแล้วมันจะทำไมล่ะ?

เสิ่นชิงซวี่ นายตายไปแล้ว กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว

ต่อให้ฟู่เฉินเยว่จะชอบมากแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นแค่ความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ

คนตายน่ะ ไม่มีทางมาแข่งขันอะไรได้หรอก

ทว่าในห้องประชุม ณ เวลานี้ โทรศัพท์มือถือที่ฟู่เฉินเยว่เปิดระบบสั่นไว้กลับส่งเสียงดังหึ่ง ๆ ขึ้นมา

เขาหลุบตาลงมองแวบหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้น ในพริบตานั้นทั่วทั้งห้องประชุมก็พลันเงียบกริบลง

ฟู่เฉินเยว่กดรับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนเป็นที่สุด "มีอะไรเหรอครับ"

"คนตาย" ที่ไม่มีคุณสมบัติจะแข่งขันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเล็กน้อย "แค่อยากถามว่าคุณจะเลิกงานตอนไหนน่ะครับ"