บทที่ 161 วรรณกรรมชีวิตนี้ยกให้เธอ

ภายในห้องเงียบไปชั่วอึดใจ แผ่นอกของฟู่เฉินเยว่พลันไหวสะเทือน เขามองเจียงเฉียวอย่างทั้งขำทั้งจนปัญญา "คุณคิดแบบนั้นไปได้ยังไงครับ"

เจียงเฉียวนอนเกยอยู่บนตัวเขาอย่างเกียจคร้าน พลางตั้งข้อสันนิษฐานอย่างสมเหตุสมผล "คุณรู้ไหมว่าสภาพคุณตอนนี้มันผิดปกติแค่ไหน"

ฟู่เฉินเยว่ย่อมรู้อยู่แก่ใจ ทว่าเขายังคงถามต่อ "ผิดปกติแค่ไหนเหรอครับ"