บทที่ 162 ทั้งหมดเป็นของผม

ฟู่เฉินเยว่ดูเหมือนปกติ แต่แท้จริงแล้วกลับซ่อนบาดแผลไว้ลึกสุดขั้วหัวใจ การจากไปของเสิ่นชิงซวี่ในครั้งนั้นสร้างแรงสะเทือนใจให้เขามากเกินไป จนหัวใจแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปช่วงหนึ่ง

เจียงเฉียวเองก็เพิ่งรู้ในวินาทีนี้ว่า ความไม่สบายใจของอีกฝ่ายไม่เคยจางหายไปเลย

ทั้งความโทษตัวเอง ความหวาดกลัว และการแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งหมดก็เพียงเพื่อให้เขาสบายใจเท่านั้น