บทที่ 53 ได้คืบจะเอาศอก บุกเข้าห้องนอนใหญ่

"แล้วคุณคิดจะทำยังไงต่อล่ะ"

ฟู่เฉินเยว่ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมขยับอยู่บนโซฟา ราวกับว่าขอแค่ได้กอดคนคนนี้ไว้แบบนี้ เขาก็พร้อมจะนั่งอยู่ตรงนี้ได้ทั้งคืน

เจียงเฉียวเคาะปลายนิ้วลงบนหัวเข่า "ผมต้องไปพบหยางหมิงซวี่สักหน่อย"

หยางหมิงซวี่คือซีอีโอคนปัจจุบันของชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

ด้วยชื่อเสียงที่แป้กสนิทจนแทบจะแทรกแผ่นดินของเจียงเฉียวในตอนนี้ หยางหมิงซวี่ไม่มีทางยอมพบเขาแน่ ศิลปินในสังกัดมีตั้งมากมาย คนระดับนั้นไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร เพราะถึงอย่างไรคนตัวเปล่าไม่มีอะไรจะเสียอย่างเขาก็ไม่กลัวคนมีหน้ามีตาอยู่แล้ว

ข้อตกลงที่เซ็นไว้เป็นลายลักษณ์อักษรขาวดำ ต่อให้ขึ้นโรงขึ้นศาลตามกระบวนการกฎหมาย เจียงเฉียวก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบอยู่ดี เมื่อห้าปีก่อนเป็นเขาเองที่เซ็นสัญญานั้น จะโทษคนอื่นก็ไม่ได้

ทว่าเขาต้องสังเวยไปด้วยชีวิตหนึ่งแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ตายไปแล้วยังจะต้องมาชดใช้เงินก้อนโตขนาดนี้อีก มันน่าสะอิดสะเอียนเกินไป

ฟู่เฉินเยว่มองออกว่าเขากำลังคิดอะไร "เป็นไปไม่ได้หรอกที่เขาจะยอมยกเลิกสัญญาเพียงแค่เจอหน้าคุณครั้งเดียว"

เจียงเฉียวลังเลเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปิดบังเขา "เจียงเฉียวมีสมุดบันทึกเก่าๆ หนาเตอะอยู่เล่มหนึ่ง ข้างในบันทึกเรื่องราวที่เขาเจอมาตลอดหลายปีนี้ไว้"

ฟู่เฉินเยว่ "แค่สมุดบันทึก เอามาใช้เป็นหลักฐานอะไรไม่ได้หรอก"

เจียงเฉียว "สมุดบันทึกใช้ไม่ได้ก็จริง แต่ข้างในนั้นมีเมมโมรีการ์ดสอดอยู่ มันเกี่ยวข้องกับเรื่องราวบางอย่างตอนเซ็นสัญญาในตอนนั้น ก่อนหน้านี้เพื่อเคารพความเป็นส่วนตัวของเขา ผมเลยไม่ได้เปิดดู"

ไม่นึกเลยว่าในสัญญาจะมีข้อตกลงเดิมพันผลประโยชน์แบบนี้ซ่อนอยู่ด้วย

ฟู่เฉินเยว่ "แล้วการ์ดล่ะ"

เจียงเฉียว "อยู่ที่สุสาน"

ก่อนหน้านี้เขาเคยไปดูสุสานกับฟู่เฉินเยว่ ก่อนจะเข้ากองถ่าย เขาได้นำข้าวของของ 'เจียงเฉียว' ทั้งหมดไปไว้ที่สุสานและสร้างหลุมศพจำลองให้ รวมไปถึงการ์ดใบนั้นด้วย

ฟู่เฉินเยว่ตัดสินใจเด็ดขาดทันที "เดี๋ยวผมให้คนไปเอาการ์ดมา"

เจียงเฉียวมองข้อตกลงเดิมพันผลประโยชน์ฉบับนั้นพลางหรี่ตาครุ่นคิด เดิมทีเขาคิดว่าการยกเลิกสัญญาคงเป็นเรื่องง่ายๆ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว คงต้องเสียเวลายื้อยุดคาราคาซังกันอีกพักใหญ่

ฟู่เฉินเยว่คุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินกลับมา เขาก้มลงลูบมือเจียงเฉียวเบาๆ "ง่วงหรือยัง ไปอาบน้ำก่อนไหม"

เจียงเฉียวส่ายหน้า "ผมนอนมาทั้งวันแล้ว ไม่ค่อยง่วงเท่าไรครับ"

ฟู่เฉินเยว่ลุกขึ้นยืนแล้วพูดอย่างเป็นธรรมชาติ "งั้นผมไปอาบก่อนนะ"

รอจนอีกฝ่ายเดินไปได้ครู่หนึ่ง เจียงเฉียวถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ท่าทีเรื่องอาบน้ำของหมอนี่ มันไม่ดูตามสบายเกินไปหน่อยเหรอ

จากนั้น เขาก็เริ่มนั่งไม่ติดที่

ดูจากท่าทางได้คืบจะเอาศอกของฟู่เฉินเยว่แล้ว การจะปีนขึ้นเตียงเขาก็คงเป็นเรื่องในไม่ช้า แต่ว่าเขา... ยังไม่ได้เตรียมใจเลยสักนิด

ไม่ใช่ว่าเจียงเฉียวไม่มั่นใจในตัวเอง แต่แค่เทียบรูปร่างของทั้งสองคน เขาก็ไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อยว่าตัวเองจะได้อยู่ข้างบน

เพียงแค่จินตนาการไปถึงตรงนั้น เจียงเฉียวก็เริ่มรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมา มันไม่ใช่อุณหภูมิภายนอกที่สูง แต่เป็นความร้อนผ่าวจากข้างในลามออกมา ราวกับมีใครมาจุดไฟไว้ในใจเขา

เขาลุกขึ้นเดินไปเดินมาอยู่สองสามก้าว แต่ก็ยังรู้สึกร้อนอยู่ดี จึงตัดสินใจเดินไปห้องน้ำอีกห้องเพื่ออาบน้ำอุ่นลดอุณหภูมิให้ตัวเอง แล้วโยนความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดทิ้งไปให้พ้นหัว

ตอนที่อาบน้ำเสร็จเดินออกมา พอเปิดประตูเข้าห้องนอน ก็เจอกับประธานฟู่ผู้ได้คืบจะเอาศอกเข้าจนได้

หมอนี่อาศัยจังหวะไหลตามน้ำเก่งจริงเชียว เพิ่งย้ายเข้ามาวันแรกก็คิดจะนอนห้องนอนใหญ่เสียแล้ว

เจียงเฉียวสวมเสื้อคลุมอาบน้ำขนฟูนุ่มยืนอยู่ตรงประตู ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรจะก้าวเข้าไปหรือถอยหนีดี

ฟู่เฉินเยว่วางแท็บเล็ตในมือลง ตบเบาะข้างกายเบาๆ แล้วเอ่ยปากอย่างวางมาดเจ้าบ้านเต็มเปี่ยม "อาซวี่ มานี่สิ"

ในสายตาของเจียงเฉียว ภาพตรงหน้านี้ช่างเหมือนหมาป่าหิวโซตัวหนึ่งที่กำลังส่งยิ้มชั่วร้ายและจ้องมองเขาด้วยสายตาหิวกระหายไม่มีผิด

และตัวเขาก็คือเนื้อชิ้นโตที่เดินมาเสิร์ฟถึงปาก

เจียงเฉียวหมุนตัวจะเดินหนีทันที แต่เพิ่งก้าวพ้นประตูห้อง ร่างเงาด้านหลังก็พุ่งพรวดเข้ามารวบอุ้มเขาขึ้นที่เอว

เขาลนลานขึ้นมาทันที "ฟู่เฉินเยว่ คุณปล่อยผมนะ"

เมื่อเทียบกับฟู่เฉินเยว่ที่ออกกำลังกายฟิตหุ่นเป็นประจำแล้ว เจียงเฉียวในสายตาของอีกฝ่ายก็แทบไม่ต่างอะไรกับลูกไก่อ่อน ยังไม่ทันได้ดิ้นรนอะไรกี่ที เขาก็โดนโยนลงไปบนเตียงใหญ่ด้านหลังเสียแล้ว

ฟูกนุ่มยวบกระเด้งไหวอยู่สองครา วินาทีถัดมาเงาร่างนั้นก็ทาบสองมือลงข้างศีรษะของเขาพลางก้มลงสบตา

เจียงเฉียวเริ่มจะตื่นตระหนกเข้าจริงๆ แล้ว เขามองฟู่เฉินเยว่อย่างแทบจะอ้อนวอน พลางเอ่ยปากเสียงเบา "คุณ... คุณอย่าทำแบบนี้"

ฟู่เฉินเยว่มองเขาด้วยสายตาลึกล้ำ เปลวไฟที่ซ่อนอยู่ในแววตาแทบจะควบแน่นจนกลายเป็นสิ่งจับต้องได้ เขามองอีกฝ่ายอยู่นาน สุดท้ายก็โน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเจียงเฉียวเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวทอดกายนอนลงข้างๆ

เจียงเฉียวชะงักไป "คุณ..."

ฟู่เฉินเยว่ดึงผ้าห่มทั้งผืนมาห่อตัวเขาไว้ จากนั้นก็กอดร่างนั้นเอาไว้ผ่านผ้าห่ม "หลับตา นอนได้แล้ว"

ยามที่เอ่ยปาก ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดออกมายังเจือไปด้วยกลิ่นมินต์หอมสดชื่น

เจียงเฉียวเอียงศีรษะมองดูผู้ชายคนนี้

อันที่จริง หากจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ เขาก็ไม่ได้ไม่เต็มใจ เพียงแต่รู้สึกว่ายังขาดอะไรไปบางอย่างอยู่เสมอ

มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดอย่างยิ่ง

"ฟู่เฉินเยว่ คุณรออีกหน่อยนะ"

ฟู่เฉินเยว่หลับตาพลางส่งเสียง "อืม" ในลำคอ ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว "คุณคิดว่าผมเป็นสัตว์ป่าหรือยังไง ในเมื่อคุณยังไม่เต็มใจ ผมก็ไม่ฝืนใจคุณหรอก"

พูดพลางลืมตาขึ้น นัยน์ตาที่ซ่อนเปลวเพลิงอันร้อนแรงสะท้อนภาพใบหน้าของอีกฝ่าย น้ำเสียงเจือความเย้ายวนชวนเคลิบเคลิ้ม "แต่ว่า... ให้ผมนอนตรงนี้ แล้วกอดคุณไว้ได้ไหม"

แบบนี้ เขาจะได้ยืนยันได้ทุกชั่วขณะว่าคนคนนี้อยู่ข้างกายเขา และมีชีวิตอยู่จริงๆ

เจียงเฉียวขยับตัวเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้น เขายื่นหน้าเข้าไปจูบอีกฝ่ายเบาๆ หนึ่งที

ลมหายใจของฟู่เฉินเยว่ชะงักกึก เขาเอ่ยขู่เสียงเข้ม "จะนอนไหม ไม่นอนผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ"

ตอนนี้เจียงเฉียวกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มพริ้มพรายพลางเอ่ยอย่างมั่นใจ "ผมรู้ว่าคุณไม่ทำหรอก ผมเชื่อใจคุณ"

ฟู่เฉินเยว่สบสายตากับดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มคู่นั้น คราวนี้เขากลับข่มตานอนไม่หลับเข้าจริงๆ จึงตัดปัญหาด้วยการกดศีรษะของอีกฝ่ายให้ซุกลงกับแผงอกของตัวเอง แล้วกัดฟันกรอด "ฝากไว้ก่อนเถอะ"

กลางวันนอนไปตั้งนาน นึกว่าจะหลับยากเสียอีก แต่เพียงไม่นาน เจียงเฉียวก็ผล็อยหลับสนิทไป

ภายนอกผ้าห่มผืนบางอันอบอุ่นคือเรือนกายที่แผ่ไอร้อนผะผ่าว มือเท้าที่มักจะเย็นเฉียบก่อนนอนในยามปกติพลอยอุ่นสบาย ราวกับต้องมนตร์สะกดที่ผลักเขาให้ดำดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

รอจนลมหายใจของเขาสม่ำเสมอสนิท คนที่กอดเขาอยู่ถึงค่อยๆ ผ่อนแรงคลายอ้อมแขนออก

ฟู่เฉินเยว่จ้องมองเขา ก่อนจะทิ้งตัวนอนหงายตรงๆ สูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายเฮือก สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องน้ำอยู่ดี

"ให้ตายสิ เจ้ากรรมนายเวรแท้ๆ"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็เดินกลับมาพร้อมกับไอน้ำชื้นทั่วร่าง ฟู่เฉินเยว่เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วดึงอีกคนเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก

ทรมานแค่ไหนก็ยอมทน

ไม่รู้ว่าเจียงเฉียวฝันอะไรอยู่ถึงได้พึมพำออกมาเบาๆ ประโยคหนึ่ง

ฟู่เฉินเยว่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ได้ยินอีกฝ่ายกำลังเรียกชื่อของเขาแผ่วเบา

ในความฝันของอีกฝ่าย มีเขาอยู่