บทที่ 54 ไฟล์เสียง

เช้าวันต่อมา ก็มีคนนำเมมโมรีการ์ดใบนั้นมาส่งให้

ฟู่เฉินเยว่มีธุระที่บริษัทจึงออกไปข้างนอก เจียงเฉียวไม่ลังเล นำการ์ดใบนี้เชื่อมต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ทันที

หากจะบอกว่าสมุดบันทึกได้จดเรื่องราวความเจ็บปวดตลอดชีวิตของเด็กหนุ่มที่ยากจะเอ่ยปากบอกใคร สิ่งที่อยู่ในเมมโมรีการ์ดใบนี้ก็คือฆาตกรตัวจริงที่ผลักเขาลงสู่ก้นเหว

"เซ็นสัญญาฉบับนี้ แล้วค่ารักษาพยาบาลหนึ่งแสนจะโอนเข้าบัญชีเธอทันที"

"ภาพลักษณ์เธอดีขนาดนี้ ห้าปีห้าสิบล้านเป็นเรื่องสบาย ๆ อยู่แล้ว"

"เรียนหนังสือไปจะมีอนาคตอะไร จบมาทำงานเป็นวัวเป็นควาย ก็หาเงินไม่ได้สักกี่บาทหรอก"

"เฉียวเฉียว อาการป่วยของพ่อแกรอไม่ได้แล้วนะ หาเงินได้ครบหรือยัง"

"บริษัทจะจัดสรรทรัพยากรให้เธอ ขอแค่ตั้งใจทำงาน เรื่องมีชื่อเสียงก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น"

"เจียงเฉียว เธออย่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถ้าไม่ได้ประธานจ้าวคอยช่วย คิดว่าเธอจะได้บทนี้หรือไง รีบไปดื่มคารวะสักแก้วเร็วเข้า"

......

เจียงเฉียวนั่งฟังไฟล์เสียงทีละไฟล์ ราวกับมองเห็นหินก้อนมหึมาทับถมลงบนบ่าของเด็กหนุ่มทีละก้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไฟล์เสียงในการ์ดมีเยอะเหลือเกิน เด็กหนุ่มดูเหมือนจะมีนิสัยแบบนี้ เช่นเดียวกับการเขียนสมุดบันทึก

นี่เป็นเพียงโฟลเดอร์หนึ่งเท่านั้น ยังมีอีกโฟลเดอร์หนึ่ง

เจียงเฉียวคลิกเปิดไฟล์เสียง ทั้งหมดล้วนเป็นคำบอกเล่าของเจ้าตัว

"วันนี้วันที่หกมิถุนายน พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันสอบเกาเข่าแล้ว แต่ผมคงไม่มีโอกาสได้นั่งในห้องสอบอีกต่อไป"

"วันที่ยี่สิบกรกฎาคม พี่จินบอกว่าช่วงนี้ผมฝึกจัดระเบียบร่างกายได้ค่อนข้างดี จะให้ผมไปร่วมงานอีเวนต์งานหนึ่งก่อน ตั้งตารอเลย"

"วันที่ยี่สิบสามกรกฎาคม งานอีเวนต์ราบรื่นดี ตื่นเต้นนิดหน่อย ถึงจะเหนื่อยมาก แต่ก็รู้สึกดีทีเดียว"

......

"วันที่หกกันยายน พี่จินบอกว่ารับงานบทสมทบให้ผม มีโอกาสได้ออกกล้องสามนาที ให้ผมไปคัดตัว คราวนี้ตื่นเต้นของจริงแล้วล่ะ"

"แม่บอกว่า ค่ายาของพ่อหมดอีกแล้ว โชคดีที่เพิ่งได้เงินค่าตัวจากอีเวนต์มา มีตั้งสองหมื่นแน่ะ ผมเก็บไว้เป็นค่าใช้จ่ายของตัวเองห้าร้อย ยังไงซะผมก็กินไม่เยอะอยู่แล้ว"

"เหนื่อยจัง"

"ใกล้จะปีใหม่แล้ว แต่ปีนี้คงไม่ได้กลับไป ไม่รู้เหมือนกันว่าอาการป่วยของพ่อดีขึ้นหรือยัง เงินที่โอนไปคราวก่อนจะพอไหมนะ"

ไฟล์เสียงมีมากมายจริง ๆ ทุกไฟล์จัดเรียงตามลำดับเวลา เมื่อเทียบกับสมุดบันทึกแล้ว ไฟล์เสียงเหล่านี้บันทึกเรื่องราวการเดินทางของเขาเอาไว้อย่างละเอียดยิ่งกว่า ทุกเสี้ยวส่วนของชีวิต ความรู้สึก ความยากลำบาก ล้วนถูกถ่ายทอดออกมาผ่านน้ำเสียงของเด็กหนุ่มที่ค่อย ๆ เอื้อนเอ่ยทีละคำ

เจียงเฉียวใช้เวลาตลอดทั้งวัน นั่งฟังไฟล์เสียงเหล่านี้อย่างละเอียดทุกถ้อยคำจนจบครบทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นแม้แต่ไฟล์เดียว

เขาขดตัวอยู่บนเก้าอี้ในห้องหนังสือ ไม่ส่งเสียงใดออกมาเป็นเวลานาน

ตอนที่ฟู่เฉินเยว่กลับมา ในบ้านมืดสนิทไปหมด แม้แต่ไฟก็ไม่ได้เปิด เงียบสงบผิดปกติ เขานึกว่าเจียงเฉียวไม่อยู่บ้าน จึงเอื้อมมือเปิดไฟ

พอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาคิดจะติดต่ออีกฝ่าย ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแว่วมาจากในห้องหนังสือ

เขาผลักประตูห้องหนังสือเข้าไป ก็เห็นแสงสว่างสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดส่องลงบนใบหน้าของเจียงเฉียว สะท้อนให้เห็นสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังเป็นพิเศษ

ฟู่เฉินเยว่ยกมือขึ้นเปิดไฟเสียงดังคลิก "ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ เดี๋ยวก็เสียสายตาหรอก"

เจียงเฉียวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตามีรอยแดงเรื่อ มองแวบแรกดูเหมือนถูกใครเขารังแกมาอย่างนั้นแหละ

ฟู่เฉินเยว่พลันลนลานขึ้นมาทันที คิดว่าเขาไปเจอเรื่องอะไรเข้า ก้าวเท้ายาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็มาถึง ก่อนจะย่อตัวลงนั่งเงยหน้ามองเขา "เป็นอะไรไปครับ"

เจียงเฉียวกะพริบตา ราวกับเพิ่งได้สติ เขามองคนตรงหน้าแล้วโน้มตัวกอดเข้าไป สองแขนโอบรัดรอบคออีกฝ่ายไว้แน่น

ฟู่เฉินเยว่คราวนี้ยิ่งลนลานเข้าไปใหญ่ อาซวี่ของเขาเคยเผยสีหน้าเปราะบางแบบนี้ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนแผ่นหลังของเขา พลางตบเบา ๆ เหมือนกำลังปลอบเด็ก "มีเรื่องอะไรบอกสามีได้นะ ไม่มีเรื่องไหนที่ผมรับมือให้ไม่ได้หรอก"

เดิมทีเจียงเฉียวก็อารมณ์ดิ่งอยู่จริง ๆ แต่พอได้ยินคำว่าสามีคำนี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกมือฟาดลงบนแผ่นหลังของเขาเสียงดังเพียะ "ผมต่างหากที่เป็นสามีคุณ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่มีความคิดจะเถียงเอาชนะเลยสักนิด เขาอาศัยจังหวะนั้นลุกขึ้นยืน พร้อมกับรวบตัวอีกฝ่ายขึ้นมาด้วย จากนั้นก็หันกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ ให้เจียงเฉียวนั่งอยู่บนตักของตน

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ"

เจียงเฉียวขยับตัวนั่งหลังตรง สายตามองเขาอย่างจริงจัง เขาไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่เอ่ยปากช้าๆ ว่า "ผมต้องการให้ชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ให้คำอธิบายกับเจียงเฉียวครับ"

ฟู่เฉินเยว่ไม่ได้ถามถึงเหตุผลใดๆ เขาเพียงแค่ตอบกลับมาอย่างมั่นคงและชัดเจนว่า "ได้ครับ"