บทที่ 55 นายคือเจียงเฉียว

เดิมทีเจียงเฉียวตั้งใจจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่หลังจากฟังไฟล์เสียงเหล่านั้นจบ เขาก็ตัดสินใจขอให้ฟู่เฉินเยว่ช่วย เขาไม่ได้ต้องการอะไรเลย เพียงแค่อยากทวงความยุติธรรมคืนให้เจียงเฉียว ให้เจ้าตัวได้มาอย่างขาวสะอาด และจากไปโดยไร้ซึ่งความค้างคาใจ

เพียงแต่ว่าก่อนจะจัดการเรื่องราว เขายังอยากพบหยางหมิงซวี่สักครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น ภายใต้สายตาของฟู่เฉินเยว่ เจียงเฉียวสวมเสื้อโค้ตดาวน์แจ็กเก็ตยาวถึงเข่า สวมหมวก พันผ้าพันคอ ห่อตัวเองจนมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า

ยังดีที่เขารูปร่างเพรียวบาง จึงไม่ได้ดูเหมือนก้อนแป้งกลมๆ แต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ

นับตั้งแต่ฟู่เฉินเยว่ก้าวเข้ามาจัดการชีวิตเขา เสื้อผ้าทั้งหมดก็เป็นอีกฝ่ายที่เตรียมให้ มีทั้งที่พอดูออกว่าเป็นแบรนด์อะไรและที่ดูไม่ออก ลวดลายไม่ฉูดฉาด ทว่าสวมใส่สบายเป็นพิเศษ ทั้งยังอุ่นสบายมากด้วย

ดูเหมือนคนคนนี้จะชอบจัดแจงเรื่องพวกนี้ให้เขาเอามากๆ ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังสนุกกับการจับตุ๊กตาแต่งตัวอย่างไม่รู้เบื่อ

เจียงเฉียวทำอะไรเขาไม่ได้ อีกฝ่ายให้อะไรมาเขาก็ใส่อย่างนั้น จนสุดท้ายก็กลายมาเป็นลุค "นักศึกษา" แบบนี้

ตอนไปบริษัท เขาไม่ได้ให้ใครไปส่ง แต่เลือกเบนซ์สีดำคันที่ดูเรียบง่ายที่สุดออกมาจากโรงจอดรถใต้ดิน

ชายคนนี้ซื้อช่องจอดรถในลานจอดรถใต้ดินไว้เป็นแถว ตอนที่เจียงเฉียวเห็นรถเหล่านั้น เป็นครั้งแรกที่เขาเกิดความรู้สึกหมั่นไส้คนรวยขึ้นมา

ตอนมาถึงบริษัทยังเช้าอยู่ เมื่อวานเจียงเฉียวเช็กกับจินโยวโยวแล้วว่าหยางหมิงซวี่จะอยู่ที่ห้องทำงาน เขาไม่ได้คิดจะพูดคุยกับใคร ทว่าเพิ่งก้าวขึ้นลิฟต์ไป เสียงร้องเรียกจากด้านหลังก็ดังขึ้น "รอด้วยครับ"

เจียงเฉียวหันไป มองปราดเดียวที่ใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็หลุบตาลง

คนคนนั้นกวาดตามองสำรวจเจียงเฉียวด้วยความสงสัย "เอ๊ะ ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายเลย ศิลปินใหม่ที่พี่หยางเพิ่งเซ็นสัญญาเหรอ"

เจียงเฉียวหัวเราะเบาๆ "ไม่ใช่ครับ"

อีกฝ่ายเกาหัวพลางมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง "แปลกจัง ทำไมฉันรู้สึกคุ้นหน้านายจังนะ"

ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นหกอย่างรวดเร็ว เจียงเฉียวไม่ได้อธิบายอะไร เพียงพยักหน้ารับเป็นการทักทาย จากนั้นก็เดินตรงไปยังห้องทำงานของหยางหมิงซวี่

ทว่ายังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดของอีกฝ่ายลอดผ่านบานประตูออกมา

"ถอนทุนเหรอ! ทำไมถึงถอนทุน ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่หรือไง!"

"ไปล่วงเกินใคร? ฉันจะไปล่วงเกินใครได้ ไม่สิ ในไห่เฉิงมีใครกล้าไม่ไว้หน้าฉันด้วยเหรอ!"

"เรื่องนี้ไม่ว่าแกจะใช้วิธีไหนก็ต้องไปสืบมาให้ได้ว่าใครเป็นคนทำ ก่อนเลิกงานเย็นนี้ต้องมีคำตอบให้ฉัน!"

มือที่กำลังจะเคาะประตูของเจียงเฉียวชะงักไป ในหัวพลันนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา

นอกจากฟู่เฉินเยว่แล้ว เขานึกไม่ออกเลยว่าจะมีใครลงมือได้รวดเร็วขนาดนี้

เสียงเคาะประตูดังขึ้น หยางหมิงซวี่ข่มความหงุดหงิดเอาไว้ "เข้ามา"

เจียงเฉียวดันปีกหมวกขึ้นเล็กน้อยแล้วเดินเข้ามาอย่างสบายๆ สิ่งที่เห็นคือใบหน้าบึ้งตึงมืดมนของหยางหมิงซวี่

"ประธานหยางครับ"

หยางหมิงซวี่ยังไม่ทันเงยหน้าขึ้นมา ก็พ่นคำพูดด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจเป็นชุด "มีอะไรก็รีบๆ พูดมา ฉันไม่ได้มีเวลาว่างขนาด..."

ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็เห็นเจียงเฉียว คำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากจึงชะงักไป

"นาย... นายมาหาใคร"

เจียงเฉียวแทบจะหลุดขำด้วยความระอา เขาถอดหมวกออก สบตาอีกฝ่ายตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "ประธานหยางครับ ผมคือเจียงเฉียว"

ชิงหงเอ็นเตอร์เทนเมนต์มีศิลปินในสังกัดไม่น้อย เพียงแต่คนที่โด่งดังมีอยู่แค่นับคนได้ ส่วนตัวตนที่แทบจะถูกผู้คนลืมเลือนไปอย่างเขา จะไปกินพื้นที่ความทรงจำในสมองของหยางหมิงซวี่ได้อย่างไร

สมองของหยางหมิงซวี่คล้ายกับเครื่องจักรที่กำลังรีสตาร์ต จากนั้นดวงตาก็ค่อยๆ ขยับ คล้ายเพิ่งนึกออกว่าเขาคือใคร ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นไม่อยากจะเชื่อ สุดท้ายก็โพล่งออกมาได้เพียงประโยคเดียว "นายคือเจียงเฉียวเหรอ?"