บทที่ 56 ผมมาขอยกเลิกสัญญา

หยางหมิงซวี่แทบจะลืมเจียงเฉียวไปแล้ว ตอนที่เซ็นสัญญาดึงเขาเข้าบริษัทในตอนนั้น เพราะถูกใจรูปลักษณ์ของอีกฝ่าย ในวงการบันเทิงที่ต้องอาศัยหน้าตาเป็นหลัก รูปลักษณ์ของเจียงเฉียวไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย ไม่ใช่แค่หล่อเหลา แต่ยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ใบหน้าที่ประณีตงดงามราวกับผลงานที่พระแม่หนี่วาโปรดปราน

ตอนนั้นเขาเคยคิดที่จะปั้นเจียงเฉียวให้เป็นหน้าเป็นตาของบริษัทด้วยซ้ำ เพราะใบหน้าที่หาได้ยากยิ่งแบบนี้ไม่ได้มีให้เห็นกันบ่อย ๆ

น่าเสียดายที่เด็กหนุ่มที่มาจากเมืองเล็ก ๆ คนนี้ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งอย่างที่เขาคิด แถมยังคอยทำลายแผนการที่เขาจัดเตรียมไว้ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อหลายปีก่อนเพราะความไม่ร่วมมือของเจ้าตัว เกือบทำให้บริษัทสูญเสียเงินลงทุนไปเกือบสามร้อยล้าน

เพื่อเป็นการสั่งสอน เขาจึงลดทรัพยากรของเจียงเฉียวลง ทำเป็นมองข้ามทั้งต่อหน้าและลับหลัง จนกระทั่งมีเด็กใหม่เข้ามาในบริษัทรุ่นแล้วรุ่นเล่า สุดท้ายเขาก็ลืมคนคนนี้ไปจนสนิทใจ ไม่ได้สนใจใยดีอีกเลย

ยังไงเสีย อีกฝ่ายก็หนีไปจากเงื้อมมือของบริษัทไม่พ้นอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่า หลายปีผ่านไป เด็กหนุ่มในความทรงจำกลับดูเหมือนเปลี่ยนไป คนที่พูดน้อย ขี้อาย ชอบก้มหน้าก้มตา และดูต่ำต้อยไร้ความมั่นใจคนนั้น จู่ ๆ เขาก็นึกไม่ออกว่าภาพลักษณ์ตอนนั้นเป็นอย่างไร

เจียงเฉียวที่อยู่ตรงหน้ายังคงเป็นใบหน้าเดิม แต่ทว่าบรรยากาศกลับต่างไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง เขาดูกระจ่างใสและเยือกเย็น ดวงตาคู่สวยนั้นเปล่งประกายสดใส แผ่นหลังที่ยืดตรงดูสง่างามราวกับคนละคน จนดูเหมือนเขาไม่เคยรู้จักเด็กคนนี้มาก่อนเลย

ดวงตาของหยางหมิงซวี่เป็นประกายขึ้นมา ท่าทีของเขาก็อ่อนโยนลงทันที เขาหัวเราะพร้อมเปลี่ยนน้ำเสียง "อ้อ ที่แท้ก็เจียงเฉียวนี่เอง ดูความจำของฉันสิ แก่ตัวลงก็เริ่มใช้การไม่ค่อยได้แล้ว นั่งก่อนสิ"

ภายในห้องทำงานเปิดฮีตเตอร์ไว้จนอุ่นสบาย เจียงเฉียวคลายผ้าพันคอที่คอออกแล้วพาดไว้บนไหล่อย่างลวก ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาโดยไม่มีท่าทีประหม่าแม้แต่น้อย

เมื่อเอนหลังพิงพนักโซฟา ขาที่ยาวเรียวและสมส่วนถูกไขว่ห้างไว้โดยธรรมชาติ เพียงแค่มองดูก็เป็นภาพที่เจริญตาไม่น้อย

หยางหมิงซวี่ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ ถึงกับลุกไปชงชาด้วยตัวเองแล้วนำมาวางไว้ตรงหน้าอีกฝ่าย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา บริษัทได้เซ็นสัญญากับศิลปินหน้าใหม่เข้ามาไม่น้อย แต่กลับไม่มีใครที่สามารถใช้งานได้จริง คนที่มีกระแสและโด่งดังก็ยังคงเป็นพวกคนเก่าคนแก่ ถึงแม้จะใช้ทรัพยากรทุ่มลงไปมากมายก็ยังสู้บริษัทอื่นไม่ได้ ซ้ำร้ายเพราะเหตุนี้เอง สองปีมานี้ศิลปินที่เต็มใจจะเซ็นสัญญาเข้าสังกัดบริษัทของเขาก็นับวันยิ่งน้อยลง

เค้กก็มีขนาดเพียงเท่านี้ หากต้องการจะแย่งชิง นอกจากต้องมีฝีมือและทรัพยากรแล้ว ยังต้องมีจุดเด่นที่ชัดเจนกว่าคนอื่นด้วย

การปรากฏตัวของเจียงเฉียวในวันนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนเจอสมบัติล้ำค่า ถึงกับนึกเสียดายที่ปล่อยคนที่มีศักยภาพแบบนี้ลืมเลือนไปได้อย่างไร

หยางหมิงซวี่ลืมเด็กใหม่ที่อ่อนแอและขี้อายเมื่อตอนเดบิวต์ไปจนหมดสิ้น ในสายตาของเขามีเพียงภาพของเจียงเฉียวในตอนนี้ ที่ดูมั่นใจและดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปไหนได้

"ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากมาหาฉันล่ะ?"

ผิดไปจากบรรยากาศมาคุที่เขาคาดคิดไว้ หยางหมิงซวี่กลับมีท่าทีที่ดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาดใจ

เจียงเฉียวไม่ได้หลงระเริงไปกับท่าที "เป็นกันเอง" ของอีกฝ่าย เขากลับพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเป็นพิเศษว่า "ประธานหยางครับ สัญญาของผมกับทางบริษัทใกล้จะหมดแล้วครับ"

โดยปกติแล้วเวลาสัญญาของศิลปินใกล้หมดลง ผู้จัดการส่วนตัวก็จะเข้ามาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย จะมีศิลปินที่ไหนต้องมาลงมือทำเองกันล่ะ

แต่เจียงเฉียวเป็นเพียงคนถูกลืม อย่าว่าแต่เรื่องต่อสัญญาเลย เรื่องอื่นเขายังแทบไม่มีใครสนใจ

หยางหมิงซวี่เข้าใจไปเองว่าที่เจียงเฉียวมาหาเขา เพราะตั้งใจจะมาต่อสัญญา ในเมื่อเป็นศิลปินที่เดบิวต์มาหลายปีแต่ไร้ชื่อเสียงเช่นนี้ หากไม่มีบริษัทที่เป็นเสมือนต้นไม้ใหญ่คอยพึ่งพิงก็คงอยู่รอดได้ยาก

เพียงแต่เรื่องแบบนี้จะมาหาเขาทำไมกัน ผู้จัดการก็น่าจะจัดการให้ได้แล้วไม่ใช่หรือ

สายตาของหยางหมิงซวี่วูบไหว เขาเดาว่าเจียงเฉียวคงมาเพื่อฟ้องร้องเรื่องผู้จัดการแน่ ๆ

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ "ฉันก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร ที่แท้ก็แค่เรื่องต่อสัญญา แล้วผู้จัดการของนายไปไหนเสียล่ะ ทำไมถึงได้สะเพร่าขนาดนี้"

เจียงเฉียวผ่อนคลายร่างกายลงเล็กน้อย พิงตัวกับโซฟาด้วยท่าทางที่แสนสบายก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อน ๆ ออกมา แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อนว่า "ประธานหยางครับ ผมมาขอยกเลิกสัญญาครับ"