บทที่ 57 ยันต์ทวงชีวิต

คำพูดของเจียงเฉียวไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่าลงกลางวันแสกๆ ทำเอาหยางหมิงซวี่ถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

เขามองเจียงเฉียวด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย นึกว่าตัวเองหูฝาดไป จึงถามซ้ำอีกครั้ง "นายว่าอะไรนะ"

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยมีแต่ความขลาดกลัวและต้อยต่ำคู่นั้นไม่รู้เปลี่ยนเป็นคมกริบตั้งแต่เมื่อไหร่ จนทำให้คนไม่กล้าสบตาตรงๆ

เขาชะลอจังหวะการพูดลง เน้นทีละถ้อยทีละคำ "ประธานหยาง ผมมาขอยกเลิกสัญญาครับ"

ภายในห้องทำงานเงียบกริบไปชั่วครู่ ก่อนที่สีหน้าของหยางหมิงซวี่จะพลันบึ้งตึงลง ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมเจียงเฉียวถึงพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้

คำอธิบายเดียวที่มีคือ มีคนมาแอบดึงตัวเด็กของเขาไปแล้ว

หยางหมิงซวี่นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ผู้บริหารอีกครั้ง พลางกวาดสายตามองสำรวจเจียงเฉียวใหม่อีกรอบ หากว่ากันด้วยเรื่องรูปร่างหน้าตา เด็กคนนี้โดดเด่นสะดุดตาจริงๆ เป็นประเภทที่ต่อให้อยู่ท่ามกลางฝูงชนก็ยังมองเห็นได้ในแวบแรก ใบหน้าแบบนี้ในวงการบันเทิงไม่ต่างอะไรกับอาวุธร้ายกาจชั้นยอด

เขาเริ่มจะจำความโกรธเกรี้ยวในตอนที่เจียงเฉียวเกือบทำเงินลงทุนพังไม่ค่อยได้แล้ว พลอยให้อารมณ์ขุ่นมัวจางหายไป พอความรู้สึกนั้นหมดไป ก็อดไม่ได้ที่จะมองเห็นข้อดีของอีกฝ่าย

หน้าตาดี บุคลิกดี กิริยาท่าทางก็ไม่มีที่ให้ติ

หยางหมิงซวี่ไม่ใช่คนโลเลอยู่แล้ว เขายืดตัวนั่งตรงแล้วถามเข้าประเด็นทันที "ว่ามาสิ อยากได้เงื่อนไขแบบไหน"

ในฐานะนักธุรกิจ แน่นอนว่าเขาย่อมรู้เป้าหมายของคนที่มาเจรจาต่อรอง ก็แค่เงื่อนไขที่มีอยู่ยังไม่ดึงดูดใจพอเท่านั้น

เจียงเฉียวระบายยิ้มบาง "ประธานหยางครับ ผมไม่ได้มาเพื่อต่อรองเงื่อนไขกับคุณ"

หยางหมิงซวี่มองเขาอยู่หลายแวบ ก่อนจะกดโทรศัพท์สายใน สั่งให้เลขาฯ นำสัญญาของเจียงเฉียวเข้ามาให้

เขาจำเนื้อหาในสัญญาไม่ได้ตั้งนานแล้ว

เลขาฯ รีบสั่งพิมพ์สัญญาฉบับใหม่ออกมาอย่างรวดเร็ว สิ่งแรกที่หยางหมิงซวี่ดูก็คือระยะเวลาของสัญญา คิ้วของเขาขมวดมุ่น พลางกวาดสายตาผ่านๆ ไปสองสามหน้า พอเปิดดูหน้าถัดๆ ไป คิ้วที่ขมวดอยู่ก็ค่อยๆ คลายออก จากนั้นทั้งร่างก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เขามองเจียงเฉียวด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น ไม่อาจเก็บซ่อนสีหน้าของผู้กำชัยชนะเอาไว้ได้เลย

"สัญญานี้ตอนนั้นนายเป็นคนเซ็นเองใช่ไหม"

เจียงเฉียวมองปราดเดียวก็ทะลุถึงความคิดของอีกฝ่าย มันก็แค่อุบายหลุมพรางที่ขุดดักเขาไว้เท่านั้น

เขาตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน "ครับ"

หยางหมิงซวี่โยนสัญญาลงบนโต๊ะ "ในเมื่อเป็นแบบนี้ นายก็น่าจะรู้ว่าหลายปีมานี้นายทำยอดไม่ถึงเป้าหมายที่บริษัทกำหนดไว้ ตามสัญญาแล้วจะต้องต่ออายุโดยอัตโนมัติไปอีกห้าปี จนกว่าผลงานจะถึงเป้า"

เจียงเฉียวว่า "คุณพูดถูกครับ ตามสัญญาแล้วผมยังทำยอดไม่ถึงเป้าจริงๆ"

คราวนี้หยางหมิงซวี่เริ่มไม่เข้าใจเจตนาที่อีกฝ่ายมาที่นี่แล้ว ทว่าในใจเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่ว่าเจียงเฉียวจะพูดยังไง ตราบใดที่ยังทำยอดไม่ถึงเป้า หากคิดจะไปจากบริษัท อย่างน้อยก็ต้องโดนถลกหนังออกไปสักชั้น

เมื่อยังมองไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร เขาจึงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ถ้าอย่างนั้น เรื่องยกเลิกสัญญาก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว"

เจียงเฉียวไม่ได้ร้อนรน เขาเพียงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดเปิดคลิปเสียงไฟล์หนึ่ง

"วางใจเถอะ ขอแค่นายเซ็นสัญญา ทรัพยากรของบริษัทจะมีให้นายเลือกได้ตามใจชอบ ด้วยหน้าตาอย่างนาย ฉันกล้ารับประกันเลยว่าไม่ถึงปีก็ถอนทุนคืนได้หมดแล้ว"

แววตาของหยางหมิงซวี่ไหววูบ เสียงนี้เป็นของใคร เขาฟังแค่ประโยคเดียวก็จำได้ทันที

เจียงเฉียวทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเขา แล้วกดเปิดคลิปเสียงที่สอง

"เจียงเฉียว ทำไมนายถึงได้หัวแข็งขนาดนี้นะ ให้ไปกินข้าวเป็นเพื่อนประธานเจียงนั่นคือให้เกียรตินายแล้ว อย่าทำเป็นไม่รู้บุญคุณหน่อยเลย นายคิดว่าด้วยฐานะอย่างนายในตอนนี้จะคว้าบทนี้มาได้ง่ายๆ หรือไง คนที่อยากได้บทนี้มีตั้งเยอะแยะ ใช้สมองคิดดูให้ดีเถอะ"

คลิปเสียงนี้ฟังดูเหมือนไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปมากนัก แต่หยางหมิงซวี่กลับเม้มปากแน่น มองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเสียแล้ว

เจียงเฉียวยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะกดเปิดคลิปเสียงที่สาม

"เชี่ยเอ๊ย ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะดูงานดีขนาดนี้ บริษัทพวกแกยังมีของดีอยู่เหมือนกันนี่หว่า"

เสียงของอีกคนดังแว่วมา "เด็กนี่ระวังตัวแจเลยครับ กว่าจะหลอกให้ดื่มยาลงไปได้ก็แทบแย่ คืนนี้ยกให้คุณจัดการเลย"

คลิปเสียงหยุดลงกะทันหัน แน่นอนว่าย่อมมีส่วนที่เหลือตามมา ไม่ได้มีเพียงแค่นี้แน่ แต่เขาไม่ได้เปิดต่อ

เจียงเฉียวเงยหน้าขึ้น แววตาคู่นั้นที่นิ่งสงบไร้ระลอกคลื่นมาโดยตลอด ในที่สุดก็เกิดความเปลี่ยนแปลง ทั้งเปลวเพลิงโทสะที่ถูกสะกดกลั้น ความเจ็บปวดรวดร้าวใจ รวมถึงถ้อยคำที่อัดแน่นเรียงรายในสมุดบันทึกเล่มนั้น

หากไม่ใช่เพราะการมาของเขา จะมีใครจดจำคนคนนี้ จะมีใครมารับรู้ความทุกข์ทรมานที่เขาเผชิญ และทวงคืนความยุติธรรมให้เขากันเล่า

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเอ่ยถาม "ประธานหยาง ยังอยากฟังต่อไหมครับ"

หยางหมิงซวี่จ้องมองเขาด้วยสีหน้ามืดมน น้ำเสียงเจือความอำมหิตอยู่หลายส่วน "คิดว่าของพรรค์นี้จะขู่ฉันได้งั้นเหรอ"

คนที่ไร้ภูมิหลัง ไร้เส้นสาย แถมยังมีข่าวด้านลบกองพะเนินบนอินเทอร์เน็ตจนแทบจะฉาวโฉ่ป่นปี้ คิดจะอาศัยเพียงแค่คลิปเสียงนี้มาข่มขู่เขาเนี่ยนะ

ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

เจียงเฉียวไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด ซ้ำยังหัวเราะเบาๆ ออกมา "แน่นอนว่าไม่ครับ ด้วยอิทธิพลของประธานหยาง คลิปพวกนี้ของผมจะปล่อยออกไปได้หรือเปล่า ก็คงต้องดูกันอีกที"

หยางหมิงซวี่มองเขาเงียบๆ คล้ายรอให้อีกฝ่ายพูดต่อ ทว่าเจียงเฉียวเกริ่นไว้เพียงเท่านี้ก็ไม่ปริปากอะไรอีก

ทั้งสองสบตากันนิ่งงันอยู่สิบกว่าวินาที ภายในห้องทำงานเงียบกริบจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจอย่างชัดเจน

หยางหมิงซวี่เดาทางเขาไม่ออกเลยแม้แต่น้อย จึงไม่ได้เอ่ยอะไรเช่นกัน

ในกรอบความคิดของเขา ไม่มีอะไรเกินไปกว่าเรื่องเงินและอำนาจ ไม่มีสิ่งใดที่ตกลงกันไม่ได้

หลังจากเจียงเฉียวแน่ใจแล้วว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับหยางหมิงซวี่อย่างไม่อาจปฏิเสธได้ เขาก็หมดอารมณ์จะสนทนาต่อ ร่างโปร่งลุกขึ้นยืนโดยไม่มองอีกฝ่ายอีกแม้แต่แวบเดียว แล้วเดินตรงไปยังประตู

บริษัทแห่งนี้เน่าเฟะตั้งแต่รากเหง้าแล้ว และเขาก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าปรานีอะไรอีก

ในจังหวะที่ประตูเปิดออก หยางหมิงซวี่ก็ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลางใช้มือกดบานประตูเอาไว้แน่น "แกต้องการจะทำอะไรกันแน่"

เขาไม่เข้าใจความต้องการของเจียงเฉียวจริงๆ คิดจะใช้แค่คลิปเสียงพวกนี้มาขู่เขาเท่านั้นหรืออย่างไร

เจียงเฉียวปล่อยมือ เงยหน้ามองอีกฝ่าย แววตาที่เคยอ่อนโยนอยู่เป็นนิจ บัดนี้กลับเอ่อล้นไปด้วยความเย็นเยียบ

สายตานี้ทำเอาหยางหมิงซวี่ถึงกับชะงักหดตัวลงอย่างอดไม่อยู่ เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองต้องหวาดกลัว แต่ขากลับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว

เจียงเฉียวเอียงคอเล็กน้อย สลัดท่าทีอ่อนโยนเมื่อครู่ไปจนสิ้น "ทำไมล่ะครับ ประธานหยางบอกว่าไม่กลัวไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาขวางผมไว้ทำไม หรือว่าคุณคิดจะฆ่าคนปิดปากทำลายหลักฐานในห้องทำงานนี้เสียเลย?"

ที่จริงหยางหมิงซวี่ต่างหากที่เป็นฝ่ายงงงวย จู่ๆ อีกฝ่ายก็บุกมาขอยกเลิกสัญญาถึงห้องทำงาน พอเจรจาไม่สำเร็จก็งัดคลิปเสียงมาข่มขู่ จนในมุมมองของเขา กลายเป็นว่าตนเองคือผู้เสียหายเสียด้วยซ้ำ

"ประสาทกลับหรือเปล่า เจียงเฉียว สัญญาน่ะเซ็นกันเป็นลายลักษณ์อักษรขาวดำชัดเจน เงื่อนไขการฉีกสัญญาก็ระบุไว้กระจ่างแจ้ง หรือว่าแกคิดจะเบี้ยว?"

เจียงเฉียวหมดอารมณ์จะเสวนาด้วยแล้ว เขามองอีกฝ่ายอย่างเรียบนิ่ง "เดิมทีผมคิดว่าปัญหาใหญ่ที่สุดของบริษัทคุณคือความไม่ซื่อสัตย์ แต่ดูตอนนี้แล้ว ผมคงประเมินพวกคุณสูงเกินไป"

หยางหมิงซวี่เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "แกหมายความว่ายังไง"

เสียงโทรศัพท์ดังแทรกขึ้นมาถูกจังหวะ ราวกับเสียงเพรียกจากมัจจุราช