บทที่ 56 โกรธ

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาแปดโมงตรง ซ่งหลีเฉินก็ไปถึงบริษัท

หวังเสี่ยวเหว่ยกับต่งเหมียวเหมียวอยู่ที่บริษัทกันทั้งคู่ ทันทีที่ทั้งสองเห็นซ่งหลีเฉิน สีหน้าก็เก็บอาการอยากรู้อยากเห็นเรื่องซุบซิบเอาไว้ไม่อยู่

ซ่งหลีเฉิน "…"

แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็คือบริษัท แม้ตอนนี้บริษัทจะยังเป็นแค่สตูดิโอเล็กๆ แต่ซ่งหลีเฉินก็ถือเป็นเจ้านาย ทั้งสองจึงข่มความสงสัยในใจลงไป

ช่วงนี้มีแบรนด์ติดต่อเข้ามาอยากได้พรีเซนเตอร์หลายราย และต่างก็มีท่าทีอยากเซ็นสัญญากับเขา หวังเสี่ยวเหว่ยกับต่งเหมียวเหมียวตัดสินใจกันไม่ถูก

ซ่งหลีเฉินเปิดดูเอกสาร มีแบรนด์หนึ่งเป็นผลิตภัณฑ์อาหารเสริม ให้ค่าตัวสูงมาก แต่อาหารเสริมพวกนี้มีปัจจัยเสี่ยงเรื่องคุณภาพสินค้ามากเกินไป จึงตัดทิ้งไปทันที อีกชิ้นหนึ่งภาพลักษณ์เข้ากับเขาพอดี ส่วนชิ้นสุดท้ายที่เป็นพรีเซนเตอร์ยาสีฟันนั้นรับได้

"ยาสีฟันตัวนี้เป็นแบรนด์ระดับประเทศ แทบทุกบ้านต้องเคยใช้ อีกอย่างฟันของเสี่ยวเหว่ยก็ขาวและเรียงตัวสวย รับงานนี้ได้ นอกนั้นช่างมันเถอะ"

ซ่งหลีเฉินเปิดดูข้อมูลแล้วเอ่ยกับหวังเสี่ยวเหว่ย

ทั้งหวังเสี่ยวเหว่ยและต่งเหมียวเหมียวต่างพยักหน้าเห็นด้วย

"ท่านประธานซ่งคะ! งั้นเดี๋ยวฉันจะไปคุยรายละเอียดความร่วมมือกับพวกเขาต่อนะคะ"

ต่งเหมียวเหมียวรีบเสริมขึ้นมาข้างๆ

ซ่งหลีเฉินพยักหน้า พลันเห็นท่าทางอึกอักเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างของทั้งคู่ เขาก็ถอนหายใจออกมา แล้วเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเอง

"จริงสิ! พวกนายคงรู้กันหมดแล้วใช่ไหมว่าต่อไปฉันต้องไปออกรายการ…《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》น่ะ?"

พอซ่งหลีเฉินเปิดประเด็นนี้ หวังเสี่ยวเหว่ยก็สะดุ้งตัวโยน ตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน

"คุณชายรอง! เมื่อวานตอนเที่ยงพอกลับไปผมก็กังวลแทบแย่ว่าคุณกับอาจารย์ไป๋จะมีปัญหากันเพราะผม ตอนนี้พวกคุณไปออกรายการเรียลลิตี้นี้ด้วยกันก็ดีเลยครับ ผมสนับสนุนสุดตัวเลย…"

ซ่งหลีเฉินยิ้มเจื่อนอย่างมีมารยาทก่อนจะอธิบาย

"พวกเรากลับไปไม่ได้มีปัญหากัน แล้วก็ไม่ได้ทะเลาะกันด้วย"

หวังเสี่ยวเหว่ยหันไปแลบลิ้นใส่ต่งเหมียวเหมียว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อข้อแก้ตัวแบบขอไปทีของคุณชายรองซ่งเลยสักนิด

เขาดูออกหรอกน่า ว่าราชาเพลงไป๋ไม่ได้ดูเหมือนคนที่ไม่ใส่ใจคุณชายรองซ่งเลย

แต่ก็นะ คนในเหตุการณ์มักมองไม่เห็นตัวเอง การได้ไปออกรายการเรียลลิตี้นี้สักซีซัน ได้อยู่ด้วยกันมากขึ้น ทำความเข้าใจกันมากขึ้นก็ดีเหมือนกัน

เขาเห็นในนิยายออนไลน์ฮิตกันจัง พล็อตแต่งก่อนค่อยรักเนี่ย…

ซ่งหลีเฉิน "…"

เขาตีหน้าขรึม กระแอมไอหนึ่งทีแล้วพูดอย่างจริงจัง

"ต่อไปนี้ เสี่ยวเหว่ย นายต้องทุ่มสมาธิไปกับการเรียนอย่างเป็นระบบ ฉันลงคอร์สร้องเพลงกับแต่งเพลงไว้ให้นายแล้ว อาจารย์ล้วนเป็นศาสตราจารย์ชื่อดังทั้งนั้น…แล้วก็น้ำหนักตัว ต้องควบคุมด้วย ออกกำลังกายทุกวัน เต้นกับเครื่องดนตรีก็ต้องเรียน เหมียวเหมียว ถึงเวลานั้นเธอช่วยฉันคุมเจ้าหมอนี่ที ถ้าแอบอู้งานให้มาบอกฉัน"

ต่งเหมียวเหมียวรีบประจบเอาใจทันที

"รับทราบค่ะท่านประธานซ่ง! ฉันจะดูแลพี่เสี่ยวเหว่ยเป็นอย่างดี วางใจได้เลยค่ะ"

หวังเสี่ยวเหว่ย "…"

ซ่งหลีเฉินมองหน้าแหยเหมือนกินยาขมของหวังเสี่ยวเหว่ยแล้วแค่นหัวเราะ ก่อนจะผิวปากเดินออกจากบริษัทไปอย่างอารมณ์ดี

พอกลับถึงบ้าน ซ่งหลีเฉินไม่ได้เปิดเตาทำกับข้าว เขาแค่สั่งอาหารเดลิเวอรีมากิน โจ๊กซีฟู้ดหนึ่งชามกับเครื่องเคียงหนึ่งจาน พอกินเสร็จก็เที่ยงตรงพอดี

เวลายังเช้าอยู่ เมื่อคืนเพราะข้อความของไป๋เชียนเฮ่อแท้ๆ ทำให้เขานอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาจนเกือบตีสี่ถึงจะเคลิ้มหลับไป

ตอนนี้พอกินมื้อเที่ยงเสร็จ ความง่วงก็จู่โจม ซ่งหลีเฉินเดินกลับเข้าห้องนอน กะว่าจะงีบสักพักแล้วค่อยตื่นมาเก็บของ

ทว่าคนที่ตั้งใจจะแค่งีบหลับอย่างซ่งหลีเฉินกลับถูกปลุกด้วยเสียงกริ่งหน้าประตู

ลืมตาขึ้นมาเห็นท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดลงแล้ว ซ่งหลีเฉินก็สะดุ้งโหยง รองเท้าก็ไม่ทันใส่ รีบวิ่งเท้าเปล่าออกจากห้องนอนไปเปิดประตูทันที

เมื่อมองผ่านตาแมวบนประตูเห็นไป๋เชียนเฮ่อที่สวมหน้ากากอนามัยกับหมวก เขาก็รีบตบหน้าตัวเอง จัดทรงผมลวกๆ แล้วเปิดประตูออกไป

แม้จะสวมหน้ากากอนามัยและหมวก จนทั้งตัวเผยให้เห็นเพียงดวงตาสีอำพันคู่งาม แต่ซ่งหลีเฉินกลับสัมผัสได้ถึงอารมณ์ไม่พอใจของอีกฝ่ายแทบจะในทันที

"ผมโทรหาคุณ ทำไมไม่รับสาย?"

พอเดินเข้าบ้านมา ไป๋เชียนเฮ่อก็ถอดหน้ากากอนามัยออก ขมวดคิ้วถาม

ซ่งหลีเฉินมีสีหน้างงไปชั่วขณะ

"คุณ…โทรหาผมเหรอ?"

ไป๋เชียนเฮ่อหรี่ตาลง จ้องซ่งหลีเฉินเขม็งโดยไม่พูดอะไร แต่ซ่งหลีเฉินกลับรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันตรายตามสัญชาตญาณ

เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูด้วยความรู้สึกผิด ทว่ากลับพบว่ามือถือ…ดับไปแล้ว…

ตอนนี้เองที่ซ่งหลีเฉินเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จแบตเตอรี่โทรศัพท์ก็ใกล้จะหมด ตั้งใจจะเอามาชาร์จในห้องนอน แต่ดันลืมไปเสียสนิท แถมนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ก็ไม่ดัง หลับยาวจนฟ้ามืดเลย

"แค่กๆ …โทรศัพท์ผมลืมชาร์จแบตน่ะ ขอโทษด้วยนะ"

ซ่งหลีเฉินรีบขอโทษอย่างรู้สึกผิด จากนั้นตั้งท่าจะรีบเอาโทรศัพท์ไปชาร์จแบต แต่ข้อมือกลับถูกไป๋เชียนเฮ่อคว้าเอาไว้

ซ่งหลีเฉิน "?"

ไป๋เชียนเฮ่อก้มลงมองเท้าเปล่าของหมอนี่ คิ้วขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปาก

"คุณไปใส่รองเท้าก่อน"

ซ่งหลีเฉินเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองถูกเสียงกริ่งปลุกจนงงไปหมด ลืมใส่รองเท้าแตะเสียสนิท เขายิ้มแห้งๆ เกาหัวแกรกๆ แล้ววิ่งไปใส่รองเท้าแตะที่หน้าประตู

หลังจากเสียบชาร์จโทรศัพท์แล้ว ซ่งหลีเฉินเปิดเครื่องดูก็พบสายที่ไม่ได้รับถึงแปดสายจริงๆ นอกจากสายหนึ่งจากผู้กำกับหวังของรายการ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》แล้ว อีกเจ็ดสายที่เหลือล้วนขึ้นชื่อว่า "ผักกาดขาวน้อย"

ซ่งหลีเฉินรู้สึกเหมือนมีเงามืดพาดผ่านตรงหน้า ในใจร้องลั่นว่าซวยแล้ว

"ผัก—กาด—ขาว—น้อย?"

น้ำเสียงเย็นชาปนความสงสัยของชายหนุ่มดังขึ้น ซ่งหลีเฉินรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความเลิ่กลั่ก ยิ้มแห้งๆ พลางขยี้ผมเปลี่ยนเรื่องทันที

"แค่กๆ …เอ่อ คุณนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเก็บกระเป๋า แป๊บเดียวเสร็จ"

ไป๋เชียนเฮ่อแค่นเสียงในลำคอ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

ซ่งหลีเฉินถอนหายใจโล่งอก รีบวิ่งเข้าห้องนอนไปลากกระเป๋าเดินทางออกมา นำเสื้อผ้าที่ใส่บ่อยๆ ไม่กี่ตัวยัดใส่ลงไปก่อน

ระหว่างที่ซ่งหลีเฉินกำลังเก็บกระเป๋า ไป๋เชียนเฮ่อก็กวาดสายตามองไปรอบบ้านอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเห็นร่องรอยการอยู่อาศัยที่ชัดเจนว่ามีเพียงคนเดียว อารมณ์ก็ดีขึ้นมาทันตา

ตอนช่วงบ่ายที่โทรหาหลายสายแล้วไม่ติด เขาเป็นห่วงจริงๆ ทั้งกระวนกระวายและตึงเครียดไปหมด

ซ่งหลีเฉินเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ข้าวของมีไม่เยอะ ไม่ทันไรก็เก็บเสร็จ จัดใส่กระเป๋าเดินทางใบเดียวได้พอดี

พอเดินออกจากห้องนอนมาเห็นไป๋เชียนเฮ่อนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา เขาก็เอ่ยอย่างรู้สึกผิด

"ขอโทษทีนะ ให้รอนานเลย ผมเก็บกระเป๋าเสร็จหมดแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!"

ไป๋เชียนเฮ่อลุกขึ้นยืน พยักหน้าให้อย่างไว้เชิง

ซ่งหลีเฉินตรวจดูสวิตช์ไฟอีกรอบ จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับไป๋เชียนเฮ่อ ล็อกประตูแล้วลงลิฟต์ไปข้างล่าง

กว่าทั้งสองจะมาถึงบ้านของไป๋เชียนเฮ่อก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว ทั้งคู่ยังไม่ได้กินข้าวเย็น ท้องจึงเริ่มร้องประท้วงขึ้นมา

"คุณอยากกินอะไร ผมจะสั่งเดลิเวอรี"

คราวนี้ไป๋เชียนเฮ่อเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

ซ่งหลีเฉินเพิ่งกินเดลิเวอรีไปตอนเที่ยง มื้อเย็นจึงไม่อยากกินของข้างนอกเท่าไร จึงถามว่า

"ในครัวคุณมีวัตถุดิบบ้างไหม?"

ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไป จากนั้นก็พยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าตามมา

ซ่งหลีเฉิน "…"

ช่างเถอะ! เขาไปดูเองดีกว่า

ทว่าพอเขาเห็นห้องครัวที่โล่งกว้างกับเครื่องครัวใหม่เอี่ยมก็ต้องอึ้งไป

ให้ตายสิ! เห็นได้ชัดเลยว่าไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อน!

สุดท้ายซ่งหลีเฉินก็หาเจอแค่บะหมี่แห้งหนึ่งห่อกับไข่ไก่สองฟองในตู้เย็น ดูแล้วยังไม่หมดอายุ จึงเอาวัตถุดิบที่มีอยู่นี้มาต้มบะหมี่น้ำใสสองชาม แล้วทอดไข่ดาวน้ำยางมะตูมสองฟองวางโปะไว้ด้านบน

พอยกออกไป ซ่งหลีเฉินก็อธิบายว่า

"ครัวคุณไม่มีวัตถุดิบเลย ผมเลยต้มบะหมี่ง่ายๆ ฝีมือทำอาหารธรรมดามาก คุณทนกินไปก่อนแล้วกันนะ!"

เพื่อนของหมอนี่เป็นถึงเชฟใหญ่อย่างเซียวจิ้น ซ่งหลีเฉินทำเป็นแค่อาหารง่ายๆ ประจำบ้าน จึงต้องออกตัวไว้ก่อน

เดิมทีซ่งหลีเฉินคิดว่าถ้าอีกฝ่ายไม่ชอบกิน เดี๋ยวค่อยสั่งเดลิเวอรีเอาเองก็ได้ แต่กลับต้องมองตาค้างเมื่อเห็นอีกฝ่ายกินบะหมี่หมดเกลี้ยงทั้งชาม แม้แต่น้ำซุปก็ซดจนหมดจด

…

"พอกินได้"

ในตอนที่ซ่งหลีเฉินเพิ่งกินไปได้แค่ครึ่งชาม ไป๋เชียนเฮ่อก็ซดน้ำซุปคำสุดท้ายหมดแล้วเลียริมฝีปากพลางเอ่ยขึ้น

ซ่งหลีเฉินมองท่าทางปากไม่ตรงกับใจของอีกฝ่ายแล้วก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา