บทที่ 57 ผมไม่ชอบให้คนอื่นมาบ้าน

หลังจากกินเสร็จ ไป๋เชียนเฮ่อก็เป็นฝ่ายล้างชามและหม้อกระทะของทั้งสองคนอย่างรู้หน้าที่

จากนั้นพวกเขาก็นั่งดูทีวีอันน่าเบื่ออยู่บนโซฟา บรรยากาศกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ตอนนั้นเองซ่งหลีเฉินก็เอ่ยปากถามขึ้นมา

"จริงสิ ผมนอนห้องไหนเหรอ"

ไป๋เชียนเฮ่อแค่นเสียงเหอะทีหนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา

"ก็ห้องนอนผมสิ ไม่อย่างนั้นคุณยังคิดจะไปนอนที่ไหนอีก"

ซ่งหลีเฉิน "หือ?"

ซ่งหลีเฉินที่เดิมทีนอนแผ่ตัวไหลไปกับโซฟาอย่างเกียจคร้านสะดุ้งนั่งหลังตรงทันที นัยน์ตาดอกท้อทรงเสน่ห์คู่นั้นเบิกกว้าง สีหน้าช็อกสุดขีด

"คุณ…คุณบอกว่าเราสองคนจะนอน…เตียงเดียวกันเนี่ยนะ"

ไม่ได้นะ นี่มันตื่นเต้นเกินไปแล้ว เขายิ่งเป็นพวกนอนดิ้นอยู่ด้วย ถ้าเกิดกลางดึกคุมตัวเองไม่อยู่ กลายร่างเป็นสัตว์ป่า แล้วทำเรื่องพรรค์นั้น…อะไรเทือกนั้นกับหมอนี่ขึ้นมาจะทำยังไง

ไป๋เชียนเฮ่อเห็นท่าทางแบบนั้นของซ่งหลีเฉินก็รู้สึกจุกในอก ก่อนจะพูดต่อ

"พรุ่งนี้หกโมงเช้าทีมงานถ่ายทำรายการก็จะมาถึงแล้ว คุณอยากให้พวกเขาถ่ายติดว่าเราแยกห้องกันนอนหรือไง"

ซ่งหลีเฉินหดคอเป็นนกกระทา ไม่กล้าเถียงอะไรสักคำ

"ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทีมงานของผู้กำกับหวังน่ะรับมือไม่ง่ายหรอกนะ ชาวเน็ตเองก็ตาไวอย่างกับสับปะรด ถ้าเกิดมีพิรุธหลุดออกไป ไม่เท่ากับตอกย้ำให้คนคิดว่าชีวิตแต่งงานของเรามีปัญหาหรือไง"

ซ่งหลีเฉิน "…"

รู้ตดอะไรล่ะ! ที่ฉันกำลังคิดคือคืนนี้จะรักษาพรหมจรรย์ยังไงต่างหาก ก็แหม ฉันน่ะเล็งเรือนร่างนายมาตั้งนานแล้วนี่หว่า!

แต่คำพูดพวกนี้ซ่งหลีเฉินไม่กล้าหลุดปากออกไปหรอก เขากลัวโดนซ้อม พรุ่งนี้ยังต้องออกกล้องอยู่นะ

เพื่อไม่ให้หมอนี่ต้องติดป้ายข่าวฉาวว่าเป็น "พวกใช้ความรุนแรงในครอบครัว" เขาจึงได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"ได้! เอาตามที่คุณว่าเลย"

…

หลังจากซ่งหลีเฉินที่ทั้งตื่นเต้นทั้งคาดหวังรอจนละครครอบครัวสุดน่าเบื่อจบลง ในที่สุดตอนห้าทุ่ม ไป๋เชียนเฮ่อก็เอ่ยปากขึ้น

"คุณไปอาบน้ำก่อนสิ"

ซ่งหลีเฉินพยักหน้า จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนตัวโปรดเดินเข้าห้องน้ำไป

นี่แทบจะเป็นการอาบน้ำที่ตั้งใจที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ ขัดถูจนสะอาดเอี่ยม เป่าผมจนแห้ง แถมยังชโลมโลชั่นทาผิวกลิ่นหอมฟุ้งทั่วตัว หลังจากนั้นซ่งหลีเฉินก็เดินเข้าห้องของไป๋เชียนเฮ่อด้วยความตื่นเต้นปนคาดหวัง ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็น…ฟูกปูพื้น…

จังหวะนั้นเอง ไป๋เชียนเฮ่อก็หอบผ้านวมผืนหนึ่งเดินเข้ามา แล้วเอ่ยขึ้น

"คุณนอนบนเตียงเถอะ ผมปูนอนพื้นก็พอ"

พูดจบก็โยนผ้านวมลงบนฟูก แล้วหยิบชุดนอนของตัวเองเดินตรงไปยังห้องน้ำ

ซ่งหลีเฉิน "…"

ไฟปรารถนาของฉัน~ ดั่งเปลวเพลิงที่ลุกโชน~ โดนสาดน้ำดับสนิทอย่างไร้ความปรานี~

อุตส่าห์ตั้งใจทาโลชั่นหอมฟุ้งกลิ่นกุหลาบมาแท้ๆ เฮ้อ! ดีใจเก้อชะมัด

ซ่งหลีเฉินปีนขึ้นเตียงแล้วหันหน้าเข้าหากำแพง นอนแอบเคืองอยู่เงียบๆ ทว่าพอล้มตัวลงบนฟูก ได้กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นและอบอุ่นเหมือนผ้าห่มเพิ่งผ่านการผึ่งแดดมา อารมณ์ก็พลันสงบลงทันที

อาจเป็นเพราะผ้าห่มอุ่นเกินไป หรือไม่ก็เตียงนอนสบายเกินไป ไม่ทันไรซ่งหลีเฉินก็ผล็อยหลับไป

ครู่ต่อมา ไป๋เชียนเฮ่ออาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามา เขาตั้งใจผ่อนฝีเท้าให้เบาที่สุด หลังจากปิดไฟแล้ว ก็นอนลงบนฟูกปูพื้นอย่างเงียบเชียบ

แม้เมื่อครู่จะเพิ่งอาบน้ำเย็นมา แต่ร่างกายกลับยังคงร้อนรุ่มอยู่บ้าง ท่ามกลางความมืดมิด ไป๋เชียนเฮ่อมองแผ่นหลังของคนที่อยู่บนเตียง พอได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นก็วาวโรจน์ด้วยประกายลึกล้ำ

…

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาตีห้าครึ่ง ทันทีที่เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อต่างก็รีบเด้งตัวขึ้นมา ล้างหน้าแปรงฟัน จัดเตียง แล้วเก็บฟูกกับผ้านวมบนพื้นเข้าที่

พอถึงเวลาหกโมงตรง ทั้งสองคนก็เปลี่ยนเป็นชุดลำลองอยู่บ้านเรียบร้อย ในเวลานั้นเองเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อหันมาสบตากัน สื่อสารกันผ่านทางสายตาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เดินไปเปิดประตูพร้อมกัน

เสี่ยวเสวี่ย พิธีกรภาคสนามของรายการ《คู่มือฝึกฝนชีวิตสมรส》พาทีมตากล้องเอ่ยทักทายทั้งสองคนอย่างกระตือรือร้น

"คุณชายรองซ่ง อาจารย์ไป๋ อรุณสวัสดิ์ค่ะ! ฉันเสี่ยวเสวี่ย พิธีกรภาคสนามของรายการ《คู่มือฝึกฝนชีวิตสมรส》นะคะ ตอนนี้สะดวกให้พวกเราเข้าไปถ่ายทำไหมคะ"

ไป๋เชียนเฮ่อเอ่ยคำว่า "สวัสดีครับ" อย่างสุภาพทว่าเย็นชา

ซ่งหลีเฉินรีบยิ้มแย้มทักทายอย่างเป็นมิตร

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณเสี่ยวเสวี่ย! ข้างนอกยังมืดอยู่เลย ทุกคนลำบากกันแย่เลยนะครับ"

พูดพลางย่อตัวลงหยิบรองเท้าสลิปเปอร์ตรงโถงทางเข้าออกมาวางให้

ระหว่างที่พิธีกรและทีมตากล้องทยอยเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์ ซ่งหลีเฉินก็รีบสะกิดแขนไป๋เชียนเฮ่อแล้วกดเสียงต่ำกระซิบว่า

"ไปรินน้ำ!"

ไป๋เชียนเฮ่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่าก็ยังยอมทำตามที่ซ่งหลีเฉินสั่งแต่โดยดี เดินไปยังเครื่องกดน้ำเพื่อชงชา

"สวัสดีคุณผู้ชมทุกท่านค่ะ! ฉันคือพิธีกรเสี่ยวเสวี่ย ตอนนี้เวลาหกโมงเช้า ขณะนี้พวกเราอยู่ที่บ้านของคู่แต่งงาน อาจารย์ไป๋กับคุณชายรองซ่งค่ะ…"

จากนั้นซ่งหลีเฉินจึงพาเสี่ยวเสวี่ยเดินแนะนำส่วนต่างๆ ภายในบ้าน พร้อมทั้งตอบคำถามสัมภาษณ์ของพิธีกรด้วยรอยยิ้ม

ทว่าอย่างไรเสียรายการก็ยังไม่ได้ออนแอร์อย่างเป็นทางการ อีกทั้งยังเป็นเพียงฟุตเทจสั้นๆ สไตล์ชีวิตประจำวัน พิธีกรจึงไม่ได้ยิงคำถามจี้อะไร เพียงแค่ถามเรื่องราวในชีวิตประจำวันของทั้งสองคนไม่กี่ประโยค ซึ่งซ่งหลีเฉินก็ไหลลื่นแถเอาตัวรอดไปได้เนียนๆ ทั้งหมด

จังหวะนั้นเองไป๋เชียนเฮ่อก็ยกน้ำร้อนมาเสิร์ฟให้พวกเขา

พิธีกรและทีมตากล้องต่างพากันเกรงอกเกรงใจจนแทบทำตัวไม่ถูก รีบเอ่ยขอบคุณยกใหญ่ พอดื่มน้ำเสร็จก็บอกลาทั้งคู่แล้วเดินทางกลับ

กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น

หลังจากที่คนพวกนั้นกลับไป ซ่งหลีเฉินก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าทันใดนั้น ไป๋เชียนเฮ่อกลับหยิบถุงมือมาสวมแล้วเริ่มลงมือทำความสะอาดครั้งใหญ่

ซ่งหลีเฉิน "…"

ห้องนี้มันก็สะอาดเอี่ยมอ่องอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง คนเพิ่งก้าวพ้นประตูไป ทำไมต้องถึงขั้นมานั่งกวาดถูบ้านใหม่หมดด้วย

ไป๋เชียนเฮ่อเห็นสีหน้างุนงงของซ่งหลีเฉิน จึงเอ่ยปากอธิบาย

"ผมรักความสะอาดนิดหน่อย ไม่ค่อยชอบให้คนอื่นเข้ามาในบ้าน"

ซ่งหลีเฉิน "…"

เขาอดกลอกตาในใจไม่ได้ ถ้ารักความสะอาดขนาดนั้น แล้วทำไมยังยอมให้ฉันนอนเตียงนายกันล่ะวะ