บทที่ 59 เตรียมตัวเริ่มออกอากาศ

เชี่ย! พวกชาวเน็ตนี่มีตาทิพย์กันทุกคนหรือไง แล้วที่สำคัญคือไป๋เชียนเฮ่อต่างหากที่นอนปูฟูกกับพื้น ทำไมทุกคนถึงคิดว่าฉันเป็นฝ่ายโดนไล่ลงมาจากเตียงกันหมดเนี่ย

ซ่งหลีเฉินที่กำลังหงุดหงิดจัดการกินมันฝรั่งทอดไปอีกสองซองเพื่อปลอบขวัญกระเพาะตัวเอง

…

ตกดึก ไป๋เชียนเฮ่อกลับมาถึงบ้านตอนเที่ยงคืนครึ่ง

การกลับบ้านดึกดื่นแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา แต่ครั้งนี้กลับต่างไปจากเดิมที่บ้านมืดสนิท

ทันทีที่เปิดประตู ไป๋เชียนเฮ่อก็เห็นชายหนุ่มนอนอยู่บนโซฟาภายใต้แสงไฟนวลจากโคมไฟระย้ากลางห้องนั่งเล่น เขาชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนมีกระแสความอบอุ่นบางอย่างไหลผ่านเข้ามาในใจ

ไป๋เชียนเฮ่อค่อยๆ ปิดประตูและถอดเสื้อนอกออก แม้เขาจะพยายามขยับตัวให้เบาที่สุดแล้ว แต่ซ่งหลีเฉินที่นอนหลับไม่สนิทอยู่บนโซฟาก็ยังลืมตาตื่นขึ้นมา

“คุณกลับมาแล้ว!”

ซ่งหลีเฉินขยี้ตา พอมองเห็นร่างของไป๋เชียนเฮ่อ แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ไป๋เชียนเฮ่อพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

“ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ เกิดเป็นหวัดขึ้นมาจะทำยังไง”

ซ่งหลีเฉินหาวหวอดหนึ่งแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่เป็นไรหรอก! ร่างกายผมแข็งแรง ไม่เป็นหวัดง่ายๆ หรอก จริงสิ! คุณกินข้าวเย็นหรือยัง”

ไป๋เชียนเฮ่อตั้งใจจะบอกว่ากินแล้ว แต่ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกครากออกมาอย่างผิดจังหวะ

“…”

ท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน เสียงนั้นดังฟังชัดเป็นพิเศษ

ใบหูของไป๋เชียนเฮ่อแดงระเรื่อขึ้นมาทันควัน คำพูดที่เตรียมจะเอ่ยก็จุกอยู่ที่ลำคอ

ซ่งหลีเฉินอดขำไม่ได้ ก่อนจะลองถามหยั่งเชิง

“ดึกขนาดนี้แล้ว ต้มบัวลอยกินสักถ้วยดีไหม”

ไป๋เชียนเฮ่อมองไปยังดวงตาดอกท้อเปี่ยมเสน่ห์ของอีกฝ่ายภายใต้แสงไฟสีนวลตายามที่แย้มยิ้มจนโค้งลง ช่างดูดีมากจนหัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาพยักหน้าตอบรับราวกับต้องมนต์สะกด พร้อมกับเปิดปากพูด

“อืม”

“คุณไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง”

ซ่งหลีเฉินพูดพลางเดินตรงไปยังห้องครัว

พอไป๋เชียนเฮ่ออาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนออกมา ซ่งหลีเฉินก็ต้มบัวลอยเสร็จพอดีและยกออกมาจากครัว

เพราะต้มไว้เยอะไปหน่อย ซ่งหลีเฉินกินไปได้ไม่กี่ลูกก็รู้สึกว่าไส้งาดำมันหวานเลี่ยนเกินไป ในชามของเขาจึงยังเหลืออยู่อีกสองสามลูก

ซ่งหลีเฉินกะว่าจะรอเก็บทิ้งตอนหลัง แต่คาดไม่ถึงว่าไป๋เชียนเฮ่อพอกินส่วนของตัวเองหมดแล้ว ก็จัดการกวาดบัวลอยที่เหลือในชามของเขาไปกินต่อจนเกลี้ยง แม้แต่น้ำก็ซดจนหมดไม่เหลือ

ดูท่าหมอนี่คงจะหิวโซจริงๆ สงสัยทั้งวันคงไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันแน่

ซ่งหลีเฉินตั้งใจจะไปเก็บถ้วยชาม แต่กลับถูกไป๋เชียนเฮ่อห้ามไว้

“พรุ่งนี้เช้าผมค่อยเก็บ คุณไปนอนเถอะ”

ซ่งหลีเฉินได้ยินแบบนั้นก็ไม่ดึงดันต่อ พยักหน้ารับคำ

ปกติเวลาอยู่บ้านตัวเอง ถ้าหิวขึ้นมากลางดึกแล้วลุกมาต้มอะไรกิน เขาก็ค่อยเก็บล้างวันรุ่งขึ้นเหมือนกัน

พอทั้งสองกลับเข้าห้องนอน ซ่งหลีเฉินเห็นอีกฝ่ายหยิบผ้าห่มผืนนั้นมาปูที่พื้นด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติก็อึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

ไป๋เชียนเฮ่อถามอย่างสงสัย

“มีอะไรเหรอ”

ซ่งหลีเฉินมองเขาด้วยสายตาซับซ้อนแล้วส่ายหน้า

“ไม่มีอะไร! รีบนอนเถอะ ฝันดีนะ”

วันนี้ไป๋เชียนเฮ่อขลุกอยู่ในห้องอัดเสียงทั้งวันจึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แม้จะรู้สึกว่าซ่งหลีเฉินดูแปลกพิกลไปเมื่อครู่ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงตอบกลับไป

“ฝันดี”

เมื่อคืนก็นอนแทบไม่หลับ วันนี้ยังขลุกอยู่ในห้องอัดมาทั้งวัน แถมตอนนี้ท้องก็อิ่มอุ่นสบายตัว ไม่นานไป๋เชียนเฮ่อก็จมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา

ซ่งหลีเฉินรออยู่ครู่หนึ่งก็แอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปไป๋เชียนเฮ่อที่กำลังนอนปูฟูกอยู่บนพื้นเอาไว้ ประกายเจ้าเล่ห์พราวระยับในแววตา

เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งหลีเฉินลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นไป๋เชียนเฮ่อนั่งยองๆ จ้องผ้าห่มบนพื้นด้วยสีหน้าบูดบึ้งเปี่ยมรังสีอำมหิต

ซ่งหลีเฉิน “…”

ไป๋เชียนเฮ่อเห็นซ่งหลีเฉินตื่นแล้วก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างมีพิรุธ ก่อนจะกระแอมไอแก้เก้อแล้วเอ่ยขอโทษ

“แค่กๆ… เมื่อวานผมไม่ได้เปิดดูเวยป๋อเลย เพิ่งมารู้เมื่อกี้นี้เองว่าชาวเน็ตเข้าใจผิดคิดว่าเป็นคุณ… ขอโทษด้วยนะ”

คำว่า “ปูฟูกนอนพื้น” นั้นไป๋เชียนเฮ่อยังคงพูดไม่ออก รู้สึกกระดากปากที่จะเอ่ยถึงอยู่บ้าง

ซ่งหลีเฉินมองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉายแววรู้สึกผิด ความขุ่นเคืองเพียงเศษเสี้ยวในใจก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น เขาจึงหัวเราะแล้วพูดว่า

“ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย”

จากนั้นซ่งหลีเฉินก็เห็นไป๋เชียนเฮ่อถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะหยิบผ้าห่มเตรียมเอาไปทิ้ง เขาจึงเอ่ยถาม

“คุณจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนน่ะ”

ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปครู่หนึ่งแล้วตอบสั้นกระชับ

“ทิ้ง”

ซ่งหลีเฉิน “…”

ไม่ต้องถึงขนาดนั้นมั้ง!

ผ้าห่มผืนนี้ถึงจะทำให้เขาขายหน้าบนโลกอินเทอร์เน็ต แต่มันก็เป็นสินค้าในเครือบริษัทที่บ้านเขาเชียวนะ คุณภาพดีไร้ที่ติขนาดนี้ ทิ้งไปก็น่าเสียดายแย่

“ช่างเถอะน่า! คุณภาพดีออก เก็บไว้เถอะ ไม่แน่ว่าต่อไปผมอาจจะต้องใช้มันนอนปูพื้นจริงๆ ก็ได้”

ไป๋เชียนเฮ่อ “…”

--------

เวลาสั้นๆ เพียงสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันจันทร์ยังไม่ถึงเจ็ดโมงดี ไป๋เชียนเฮ่อและซ่งหลีเฉินก็ตื่นมาจัดกระเป๋าเดินทางกันแล้ว

หลังจากซ่งหลีเฉินเก็บเสื้อผ้าเสร็จก็เริ่มตระเตรียมพาวเวอร์แบงก์ ที่อุดหู ผ้าปิดตา แผ่นมาสก์หน้า สกินแคร์ ยาสามัญประจำบ้าน น้ำยาฆ่าเชื้อ น้ำอบกันยุง พลาสเตอร์ยา สเปรย์ไล่แมลง… สารพัดสิ่งเหล่านี้

นอกจากนี้ ซ่งหลีเฉินยังเตรียมขนมขบเคี้ยวถุงใหญ่ไว้ด้วย

ไป๋เชียนเฮ่อมองดูข้าวของที่ซ่งหลีเฉินเตรียมไว้ สลับกับมองดูของตัวเองที่มีเพียงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุดแล้วก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

สุดท้ายแล้ว ข้าวของของทั้งสองคนรวมกันได้กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบ พอถึงแปดโมงเช้า คนที่ทางทีมงานส่งมารับก็เดินทางมาถึง

ตลอดหนึ่งเดือนนับจากนี้ พวกเขาต้องปฏิบัติตามการจัดแจงของทีมงาน ซึ่งจะคอยดูแลเรื่องอาหารการกินและที่พักให้อย่างเบ็ดเสร็จ

สิบโมงเช้าตรง การไลฟ์สดอีพีแรกของ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ