ตอนที่ 61
บทที่ 61 ห้องปูฟูกนอนลมโกรก
minibunny · 5,849 ตัวอักษร
【ผู้กำกับหวังนี่แสบจริง 5555… แต่ฉันชอบนะ】
【ไอ้ห้องปูฟูกนอนลมโกรกนี่มันอะไรกันเนี่ย 5555 ขำไม่ไหวแล้ว!】
【ฉันสงสัยสุดๆ เลยว่าผู้กำกับหวังได้แรงบันดาลใจมาจากตอนที่ไอ้ตูบปูพื้นนอนแน่ๆ 5555】
ซ่งหลีเฉิน: "…"
เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างขึ้นมาทันที
จังหวะนั้นทีมงานก็แจกข้อสอบให้แขกรับเชิญทั้งแปดคนคนละชุด คำถามของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
ซ่งหลีเฉินกวาดสายตาดูคำถามข้อแรก
"เวลาคุณกับคู่สมรสทะเลาะกัน คุณจะเลือก A: ตบตีกันแล้วหนีออกจากบ้าน B: คุกเข่าลงบนพื้นเพื่อขอให้เขาให้อภัย…"
ซ่งหลีเฉิน: "…"
มันโคตรจะไร้สาระ! ไม่มีตัวเลือกที่มันปกติกว่านี้หน่อยหรือไงวะ?
ผลปรากฏว่าคำถามข้อหลังๆ ก็พิลึกกึกกือไม่แพ้กัน ซ่งหลีเฉินอยากรู้ว่าคำถามของคนอื่นเป็นยังไง เลยหันไปจะแอบมองข้อสอบของไอ้คนข้างๆ อย่างไป๋เชียนเฮ่อ
ตอนนั้นเอง ผู้กำกับหวังก็แกล้งกระแอมไอขึ้นมา:
"อะแฮ่ม… รบกวนแขกรับเชิญบางท่านตั้งใจทำข้อสอบด้วยนะครับ อย่ามัวแต่เหล่ไปมองคนอื่น"
ซ่งหลีเฉิน: "…"
ชาวเน็ตในไลฟ์สด:
【55555! ซ่งไอ้ตูบ ขำจะตายแล้ว! เหมือนไอ้พวกเด็กหลังห้องตอนสอบเปี๊ยบเลย】
【อยากรู้จังว่ามันคือแบบทดสอบความเข้ากันได้แบบไหน? ไม่รู้ผลลัพธ์จะเป็นยังไงบ้าง?】
【พวกคุณว่าคู่ไหนจะเป็นอันดับหนึ่งเรื่องความเข้ากันได้?】
【ฉันเดาว่าน่าจะเป็นคู่รักต้นแบบอย่างเซียวลี่เอ๋อร์กับหลิวตี๋นะ】
【ฉันก็ว่าน่าจะเป็นพวกเขานั่นแหละ】
【ฉันกลับคิดว่าคู่เมิ่งหวายกับเฉิงชิงมีโอกาสสูงนะ แม้จะดูเก็บตัว แต่ลองไปขุดเวยป๋อดูแล้วเห็นว่าความสัมพันธ์ทั้งคู่มั่นคงมาตลอดเลย】
【ยังไงก็ไม่ใช่ซ่งไอ้ตูบกับราชาเพลงไป๋แน่นอน…】
…
สิบนาทีต่อมา ผู้กำกับหวังประกาศผลลัพธ์ที่ทำเอาชาวเน็ตคาดไม่ถึง
คู่ที่เข้ากันได้ดีเป็นอันดับหนึ่งดันเป็นเว่ยซวงซวงกับสามีเด็กของเธออย่างจ้าวจุ้น
ส่วนคู่รักต้นแบบที่ชอบโชว์หวานบนเวยป๋อบ่อยๆ อย่างเซียวลี่เอ๋อร์และหลิวตี๋กลับได้ที่สาม
"ต่อไปจะประกาศอันดับสอง ส่วนกลุ่มที่เหลือคือกลุ่มที่เข้ากันได้น้อยที่สุด ห้องพักของพวกคุณก็คือห้องนอนพื้นปูที่ลมโกรกครับ"
ผู้กำกับหวังจิบน้ำอย่างใจเย็นก่อนจะพูดต่อเนิบๆ
ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อต่างกลั้นหายใจ ส่วนเมิ่งหวายกับเฉิงชิงที่อยู่ข้างๆ ก็มองผู้กำกับหวังด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน
"ผู้ที่ได้อันดับสองก็คือ… ก็คือเมิ่งหวายกับเฉิงชิงครับ——"
ซ่งหลีเฉินกระตุกมุมปาก ส่วนไป๋เชียนเฮ่อก็นั่งนิ่งไม่พูดอะไร
คนอื่นๆ ต่างส่งสายตาเห็นใจมาให้พวกเขา
โดยเฉพาะเมิ่งหวายที่เป็นแฟนคลับไป๋เชียนเฮ่อ เขามองไอดอลของตัวเองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
จากนั้นผู้กำกับหวังก็ส่งคีย์การ์ดห้องพักให้แต่ละคู่ ตอนที่ซ่งหลีเฉินรับมา เขาเห็นสีหน้าละอายใจแวบหนึ่งบนหน้าผู้กำกับหวัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบพูดว่า:
"ทุกคนเหนื่อยกับการเดินทางมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้กลับไปพักผ่อนที่ห้องได้เลยครับ"
พูดจบก็รีบชิ่งหนีไปทันที
จังหวะนั้นคนอื่นๆ ต่างถือกระเป๋าเดินทางเตรียมขึ้นชั้นบนกลับห้องพักตัวเอง แต่ซ่งหลีเฉินกลับมองไป๋เชียนเฮ่อด้วยสายตารังเกียจเต็มที
โทษฐานที่ไอ้หมอนี่ไม่มีความเข้าขากับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว!
【5555 ไอ้ตูบ แกเองไม่ใช่เรอะที่เข้าขากับราชาเพลงไป๋ไม่ได้ แล้วยังมีหน้าไปรังเกียจเขาอีก】
【ซ่งไอ้ตูบ แกเริ่มเหลิงแล้วนะ! ถึงขั้นกล้ารังเกียจราชาเพลงไป๋เชียวเรอะ!】
【วันนี้ไอ้ตูบต้องนอนพื้นอีกแน่ 5555 สมควรแล้วไอ้ตูบ】
【ซ่งไอ้ตูบต้องนอนพื้นน่ะสาสมแล้ว แค่สงสารราชาเพลงไป๋ที่ต้องมาพลอยลำบากไปด้วยเนี่ยสิ】
【แต่ไม่นึกเลยแฮะว่าเว่ยซวงซวงกับสามีเด็กจะรู้ใจกันขนาดนี้? ตอนแรกฉันนึกว่าคู่นี้จะได้ที่โหล่ซะอีก】
【แต่เมื่อกี้จ้าวจุ้นทำหน้าบึ้งตึงตลอดเลย น่ารำคาญชะมัด ฉันไม่เชียร์สองคนนี้หรอก】
…
ตากล้องเดินตามซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อไปยังห้องพักที่อยู่ลึกสุดด้านใน
พอดันประตูเปิดออก ในห้องอันว่างเปล่าอย่าว่าแต่เตียงเลย แม้กระทั่งตู้เสื้อผ้าสักหลังยังไม่มี มีเพียงโต๊ะสีลอกร่อนตัวหนึ่งตั้งอยู่ข้างๆ แถมยังมีเก้าอี้แค่ตัวเดียวถ้วน
พื้นยังถือว่าพอสะอาดอยู่บ้าง มีเสื่อปูรองไว้ผืนหนึ่ง บนเสื่อมีผ้าห่มวางอยู่ ซึ่งผ้าห่มผืนนี้ดูคุ้นตาเป็นพิเศษ…มันเป็นรุ่นเดียวกับของที่บ้านเลยนี่หว่า
ซ่งหลีเฉิน: "…"
ตรงกลางกระจกหน้าต่างยังมีรูโหว่อยู่ ลมพัดหวีดหวิวเข้ามาตลอดเวลา…
มองดูห้องอันแสนวังเวงและซอมซ่อนี้แล้ว หัวใจของซ่งหลีเฉินก็พลอยเย็นเยียบตามไปด้วย
เขาส่งสายตาตัดพ้อไปยังตากล้อง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ:
"เปลี่ยนห้องไม่ได้เหรอครับ? ผมยอมจ่ายเงินเพิ่มเลยนะ"
จากนั้นชาวเน็ตก็สังเกตเห็นว่าภาพในไลฟ์สั่นไหวไปมาอย่างชัดเจน คาดว่าตากล้องคงจะส่ายหน้าปฏิเสธจนทำกล้องกระตุกตามไปด้วย
【5555! ห้องนี้สมกับชื่อ “ห้องปูพื้นนอนลมโกรก” จริงๆ ผู้กำกับหวังสุดยอดมาก!】
【สายตาตัดพ้อของซ่งไอ้ตูบ ขำจะตายอยู่แล้ว!】
【คุณชายตระกูลใหญ่แบบเขาคงไม่เคยเห็นห้องซอมซ่อขนาดนี้ตั้งแต่เกิดมาเลยล่ะสิ?】
【คิกๆ! ชอบดูคนรวยตกอับมาอยู่บ้านพังๆ ชะมัด】
…
ชาติก่อนซ่งหลีเฉินเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้ตอนสิบขวบก็อาศัยอยู่ในสถานสงเคราะห์ ต้องทำงานพิเศษหาเงินเรียน แถมยังต้องเก็บหอมรอมริบมาทำเพลง เขาเคยผ่านความยากลำบากมาสารพัดรูปแบบ ที่ที่ซอมซ่อกว่านี้ก็เคยซุกหัวนอนมาแล้ว แต่ทว่าพอมีเงินมีทองขึ้นมา เขาก็ไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแร้นแค้นแบบนั้นอีกต่อไป
จังหวะนั้นไป๋เชียนเฮ่อเองก็กวาดตามองรอบห้องด้วยสีหน้าลำบากใจ ไม่รู้ว่าจะเริ่มลงมือตรงไหนดี
ซ่งหลีเฉินถอนหายใจยาว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งโทษฟ้าโทษดิน "จัดการเก็บกวาดให้พอซุกหัวนอนได้ก่อนเถอะ! ไม่มีเตียง คืนนี้เราคงต้องเบียดกันนอนบนพื้นนี่แหละ"
ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ ใบหูพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ
ไป๋เชียนเฮ่อคว้าผ้าขี้ริ้วมาเช็ดทำความสะอาดห้องจนทั่ว ทว่าตอนที่เปิดลิ้นชักโต๊ะเพื่อจะเช็ดด้านใน จู่ๆ แมลงสาบไซซ์ยักษ์ตัวหนึ่งก็กระโจนพรวดออกมา แล้วร่วงแหมะลงตรงปลายเท้าของไป๋เชียนเฮ่อพอดี
ใบหน้าของไป๋เชียนเฮ่อซีดเผือดลงทันควัน เขาก้าวถอยกรูดไปด้านหลังหนึ่งก้าว ม่านตาสีอำพันหดเกร็ง ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาน้อยๆ
ซ่งหลีเฉินที่กำลังรื้อกระเป๋าเดินทางอยู่เห็นเข้าพอดี จึงถอดรองเท้าแตะของตัวเองแล้วฟาดออกไปอย่างแม่นยำและฉับไว แมลงสาบข้างตัวไป๋เชียนเฮ่อพลันสิ้นใจตายสนิทในพริบตา
ซ่งหลีเฉินดึงทิชชู่ออกมาแล้วเดินเข้าไปนั่งยองๆ อย่างใจเย็น ใช้ทิชชู่ห่อหยิบซากมันขึ้นมาทิ้งลงถังขยะ
ตลอดทุกการกระทำ สีหน้าเขาดูเป็นธรรมชาติมาก ท่วงท่าลื่นไหลไม่มีสะดุด ช่างต่างกับไป๋เชียนเฮ่อราวฟ้ากับเหว
"ไม่เป็นไรนะ! แค่แมลงสาบตัวเดียวเอง มีอะไรต้องกลัว?"
ซ่งหลีเฉินพูดปลอบพลางตบบ่าไป๋เชียนเฮ่อที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ
ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันคอมเมนต์รัวๆ:
【เชี่ย! ซ่งไอ้ตูบโคตรเจ๋ง! เมื่อกี้แม่งเท่ระเบิด!】
【ทุกคน! ใครจะเข้าใจบ้าง ฉันเป็นพวกกลัวแมลงมาแต่เด็ก พอเห็นซ่งไอ้ตูบทำแบบนี้แล้วรู้สึกปลอดภัยสุดๆ เลย มีใครเป็นเหมือนกันไหม?】
【แต่ไม่นึกเลยนะว่าราชาเพลงไป๋จะกลัวแมลงสาบจริงๆ คาดไม่ถึงเลย!】
【กลัวแมลงสาบไม่เห็นแปลก คนปกติเขาก็กลัวกันทั้งนั้นแหละ แต่ซ่งไอ้ตูบ นายเป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่ แต่ดันจัดการแมลงสาบได้คล่องแคล่วเยือกเย็นเบอร์นี้ มันดูเหนือจริงไปปะ!】
【ไอ้ท่าถอดรองเท้าแตะฟาดแมลงสาบเนี่ย เหมือนพ่อวัยห้าสิบกว่าของฉันเปี๊ยบเลย… ดูอบอุ่นจัง… เป็นลูกคนรวยที่ติดดินสุดๆ!】
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น