บทที่ 62 เขาหน้าตาดี

หลังจากกำจัดแมลงสาบไปแล้ว บนใบหน้าของไป๋เชียนเฮ่อก็ปรากฏความกระอักกระอ่วนใจขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแก้ตัวด้วยน้ำเสียงฝืนๆ ว่า

"คือว่า… จริงๆ แล้วผมไม่ได้กลัวนะ ประเด็นคือแมลงสาบตัวนี้มันใหญ่เกินไป แล้วมันก็โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ผมเลยตั้งรับไม่ทันน่ะ"

ซ่งหลีเฉินฟังคำแก้ตัวนั้นแล้วก็อดขำไม่ได้ ก่อนจะเออออตามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู

"ใช่! แมลงสาบตัวนี้มันใหญ่จริงๆ!"

ไป๋เชียนเฮ่อพลันมีสีหน้าแดงระเรื่อจางๆ ดูละอายใจเล็กน้อย

——

ตอนเที่ยง ทีมงานรายการเตรียมอาหารมื้อใหญ่ไว้ให้ แขกรับเชิญทั้งแปดคนตื่นกันแต่เช้าตรู่แถมยังเดินทางมาตลอดทาง แม้จะได้ขึ้นไปพักผ่อนบนห้องมาครู่หนึ่งแล้ว แต่ถึงตอนนี้ก็หิวโซกันถ้วนหน้า

พอลงมาเห็นอาหารมื้อใหญ่ที่ทีมงานจัดเตรียมไว้ ดวงตาของทุกคนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ไป๋เชียนเฮ่อกับซ่งหลีเฉินนั่งอยู่ด้วยกัน ส่วนเมิ่งหวายในฐานะแฟนคลับตัวยงของไป๋เชียนเฮ่อก็รีบหย่อนก้นลงนั่งข้างเขาอย่างไว

อาหารที่ทีมงานเตรียมไว้รสชาติดีทีเดียว และเพราะตอนนี้ต่างคนต่างหิว ประกอบกับยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่ บนโต๊ะอาหารจึงไม่มีใครพูดอะไรมากนัก

"อาจารย์ไป๋! คุณลองทานนี่สิครับ หมึกผัดแห้งนี่อร่อยมากเลยนะ ลองชิมดู!"

ท่ามกลางโต๊ะอาหารที่เงียบสงบ จู่ๆ เมิ่งหวายแฟนคลับผู้คลั่งไคล้ก็เป็นฝ่ายเริ่มเปิดฉาก โดยคีบหมึกชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของเขา

ไป๋เชียนเฮ่อตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้แตะหมึกชิ้นนั้น

ซ่งหลีเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนรักสะอาด โดยเฉพาะอาหารที่คนอื่นคีบให้ ยิ่งไม่มีทางแตะต้องแน่นอน

พอเห็นท่าทางลำบากใจของอีกฝ่าย ซ่งหลีเฉินจึงรีบคีบหมึกในชามของไป๋เชียนเฮ่อมาใส่ชามตัวเอง แล้วยิ้มพลางอธิบายให้เมิ่งหวายฟัง

"เขาไม่ค่อยชอบกินอันนี้น่ะครับ เมิ่งหวายกินเองเถอะ ไม่ต้องเกรงใจเขาหรอก!"

เมิ่งหวายได้ยินที่ซ่งหลีเฉินพูด สีหน้าก็ปรากฏความรู้สึกผิดวูบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

ไป๋เชียนเฮ่อคีบกับข้าวตรงหน้าแค่สองอย่างตอนเริ่มกิน หลังจากนั้นก็เอาแต่ก้มหน้ากินข้าวสวยในชามเงียบๆ

แขกคนอื่นต่างพากันสงสัย แต่ด้วยความที่ไป๋เชียนเฮ่อดูเย็นชาและเข้าถึงยาก ทั้งยังเป็นคนที่มีบารมีสูงสุดในบรรดาแขกทั้งหมด ทุกคนเลยไม่กล้าเข้าไปชวนคุย

จังหวะนั้นเอง ซ่งหลีเฉินก็เป็นฝ่ายยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"คุณไป๋ของผมกินมื้อเช้าไปเยอะน่ะครับ ตอนนี้เลยยังไม่ค่อยหิว ทุกคนไม่ต้องสนใจเขาก็ได้!"

พอได้ยินคำว่า "คุณไป๋ของผม" ใบหูของไป๋เชียนเฮ่อก็กระตุกเบาๆ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นวาววับขึ้นมาทันที

คุณชายรองซ่งเป็นคนมีไหวพริบ เวลาแย้มยิ้มดวงตาดอกท้อคู่นั้นจะโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ยิ่งบวกกับรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาและนิสัยเปิดเผย ถึงจะเข้าสังคมเก่งแต่ก็ไม่ดูเสแสร้งปลิ้นปล้อนเลยสักนิด

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างกินไปคุยไปอย่างออกรส

คนอื่นๆ ก็นึกไม่ถึงว่าคุณชายรองซ่งจะเข้าถึงง่ายขนาดนี้ จึงเริ่มชวนเขาคุยอย่างเป็นกันเอง พอกินมื้อนั้นเสร็จ ซ่งหลีเฉินก็สนิทสนมกลมกลืนกับทุกคนไปเรียบร้อยแล้ว

เวลานี้ในห้องไลฟ์ บรรดาชาวเน็ตต่างพากันรัวคอมเมนต์:

【ไม่คิดเลยว่าคนที่คอยสร้างบรรยากาศให้กลุ่มนี้จะเป็นซ่งไอ้ตูบ!】

【ซ่งไอ้ตูบเข้าสังคมเก่งมาก ดูลื่นไหลไปหมด มีเสน่ห์สุดๆ เลยว่าไหม?】

【ฮิๆ! พวกเธอดูตอนซ่งไอ้ตูบพูดสิ ตาคุณเว่ยซวงซวงนี่เป็นประกายวิบวับเลย ฮ่าๆ… สายตาของติ่งชัดๆ!】

【แล้วก็ ซ่งไอ้ตูบตามใจราชาเพลงไป๋สุดๆ เลยเห็นไหม อะไรที่ราชาเพลงไป๋ไม่ชอบกิน เขาก็คีบมากินเองหมด จะได้ไม่ทำให้เมิ่งหวายเสียหน้าด้วย】

【ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้ตูบถึงเนื้อหอมนัก ดูแล้วเป็น "ผีเสื้อสังคม" ตัวจริงเสียงจริง】

【ถ้าเทียบกับซ่งไอ้ตูบคนเดิมที่ปากแจ๋วสุดๆ ใน《ไอดอลพุ่งชน 101》 รู้สึกว่าซ่งไอ้ตูบในนี้ดูอ่อนโยนมาก นิสัยดีสุดๆ เลยอ่า!】

…

พอมื้ออาหารสิ้นสุดลง ซ่งหลีเฉินก็ได้วีแชตของเว่ยซวงซวง เฉิงชิง เมิ่งหวาย รวมถึงคนอื่นๆ มาเรียบร้อย

หลังมื้อเที่ยงผ่านไป ผู้กำกับหวังก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ในมือถือสำรับไพ่เอาไว้ด้วย

"ต่อไปเรามาเล่นเกมเล็กๆ กันครับ ให้ทุกคนสุ่มหยิบไพ่คนละใบ"

หลังจากแขกรับเชิญทั้งแปดคนทยอยหยิบไพ่กันจนครบ ผู้กำกับหวังจึงพูดต่อ

"เอาล่ะ เชิญแขกที่จับได้ไพ่โพแดงลุกขึ้นยืนครับ"

ซ่งหลีเฉินจับได้คิงโพแดงพอดี เขาจึงลุกขึ้นเป็นคนแรก จากนั้นจ้าวจุ้นก็ลุกขึ้นตาม

"พวกคุณสองคนผลัดกันถามคำถามอีกฝ่ายได้คนละหนึ่งข้อนะครับ ต้องเป็นคำถามที่คมๆ หน่อย และเป็นเรื่องที่ชาวเน็ตอยากรู้ด้วย ไม่อย่างนั้นจะถือว่าเป็นคำถามที่ใช้ไม่ได้ เริ่มถามได้เลยครับ"

พอผู้กำกับหวังกำชับเป็นพิเศษแบบนั้น คนอื่นๆ ก็เริ่มประหม่าขึ้นมา กลัวว่าคนต่อไปจะเป็นตัวเอง

ซ่งหลีเฉินก้มหน้าคิดอยู่หนึ่งวินาที จากนั้นก็มองไปที่จ้าวจุ้น ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีคนนั้น เขาส่งยิ้มให้ฝ่ายตรงข้ามอย่างเป็นมิตรพลางเอ่ยถาม

"เมื่อกี้ผมเห็นคุณดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับคุณหลิวตี๋เท่าไหร่ ไม่ทราบว่าพวกคุณสองคนมีเรื่องอะไรขัดใจกันหรือเปล่าครับ?"

จ้าวจุ้น: "…"

หลิวตี๋: "?"

ในห้องไลฟ์สดตอนนั้น:

【เชี่ย! ซ่งไอ้ตูบอย่างเอา! คำถามนี้โคตรดี โคตรโดน สะใจโว้ย!】

【ฮ่าๆ ดูสีหน้าคู่แต่งงานอย่างหลิวตี๋กับเซียวลี่เอ๋อร์สิ เขียวปั๊ดเลย! ตลกชะมัด ฮ่าๆ!】

【อย่างที่รู้ๆ กัน เซียวลี่เอ๋อร์กับเว่ยซวงซวงหน้าฉากดูรักกันดี หลังฉากน่ะ "พี่น้องพลาสติก" ชัดๆ ส่วนหลิวตี๋น่ะเหรอ สมัยก่อนจีบเว่ยซวงซวงไม่ติด ถึงได้ลดตัวมาคบกับเซียวลี่เอ๋อร์!】

【ฮ่าๆ ซ่งไอ้ตูบโหดมาก! เมื่อกี้เห็นเขานั่งคุยบนโต๊ะอาหารแบบลื่นไหล ก็นึกว่าจะมาสายใจดีอ่อนโยนในรายการนี้ซะอีก ไม่นึกว่าจะเปิดฉากมาก็จัดหนักขนาดนี้!】

…

ถ้าซ่งหลีเฉินมาเห็นคอมเมนต์พวกนี้ เขาคงตะโกนว่าตัวเองบริสุทธิ์ยิ่งกว่านางเอกหนังจีนโบราณ!

เพราะตั้งแต่มาที่นี่ เขาโฟกัสแค่พวกนักร้องและนักดนตรี ส่วนดารานักแสดงก็รู้จักแค่พวกตัวท็อประดับพระเอกนางเอกเท่านั้น

สองสาวดาราตกยุคอย่างเว่ยซวงซวงกับเซียวลี่เอ๋อร์เขาไม่รู้จักเลยสักนิด และไม่รู้เรื่อง "ความรักความแค้น" ของพวกเธอด้วยเลยสักนิด

เมื่อกี้ที่เขาถามจ้าวจุ้น เป็นเพราะตอนกินข้าวสังเกตเห็นว่า เจ้าหนุ่มคนนี้แม้จะมีบุคลิกเย็นชามาดเท่ หน้าตายคล้ายกับไป๋เชียนเฮ่ออยู่บ้าง

ทว่าตอนกินข้าว เขากลับสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้เว่ยซวงซวงจริงๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่เธอคนเดียวตลอด ยิ่งไปกว่านั้น เขายังทันสังเกตเห็นแววรังเกียจเดียดฉันท์ที่พาดผ่านดวงตาของเด็กนี่ตอนมองหลิวตี๋ด้วย

จ้าวจุ้นชะงักไปสองวินาที ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า

"ผมแค่เกลียดพวกมือถือสากปากถือศีลก็เท่านั้น โดยเฉพาะพวกที่โดนปฏิเสธแล้วยังหน้าด้านตามตอแยคนอื่นไม่เลิก"

สิ้นเสียงของจ้าวจุ้น สีหน้าของหลิวตี๋ก็ยิ่งมืดครึ้มลงทันตา ส่วนรอยยิ้มปั้นแต่งบนใบหน้าของเซียวลี่เอ๋อร์ก็พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี

เมิ่งหวายอ้าปากค้าง เข้าสู่โหมดสายเผือกเต็มขั้น

ซ่งหลีเฉินเองก็นึกไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะตอบได้ดุเดือดเลือดพล่านขนาดนี้ พลันเหลือบมองหลิวตี๋ที่ยืนหน้าซีดหน้าคล้ำอยู่ข้างๆ พลางเอ่ยแซวยิ้มๆ

"อ้าว! คุณหลิว ทำไมทำหน้าบึ้งตึงขนาดนั้นล่ะครับ หรือว่าช่วงนี้บริษัทเงินทุนฝืดเคือง? แหม การบริหารธุรกิจเนี่ยยังไงก็ต้องอาศัยพรสวรรค์กับความสามารถนะครับ อย่างพี่ใหญ่ของผมที่ดูแลกิจการที่บ้านไม่กี่ปีมานี้ ธุรกิจก็มีแต่จะรุ่งเอาๆ!"

พูดจบ เขาก็ตบไหล่จ้าวจุ้นเบาๆ พลางทำทีเป็นคนดีเอ่ยเตือน

"เด็กวัยรุ่นนี่พูดจาขวานผ่าซากจริงๆ เล้ย ฮ่าๆ นายพูดแบบนี้เหมือนจงใจว่าคุณหลิวเป็นพวกมือถือสากปากถือศีลยังไงยังงั้นแหละ! อ้อจริงสิ! คุณหลิวอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลยนะครับ พวกเราอายุอานามป่านนี้แล้ว จะไปถือสาหาความกับเด็กให้เสียเชิงทำไม เดี๋ยวใครเขาจะหาว่าเราใจแคบเอาได้…"

ขณะที่ซ่งหลีเฉินร่ายประโยคเสแสร้งแกล้งหวังดีแต่จิกกัดแสบถึงทรวงอยู่นั้น หลิวตี๋ก็ได้แต่เค้นยิ้มแข็งค้างออกมา

ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก

ในห้องไลฟ์สดตอนนี้:

【ซ่งไอ้ตูบปากแจ๋วชะมัด 5555! นี่มันจงใจเอามีดกรีดซ้ำแผลหลิวตี๋ชัดๆ ก๊าก…】

【ขำตรงที่บอกว่า "พวกเราคนแก่วัยดึก" ตัวเองอายุน้อยกว่าเขาตั้งหกปีไม่ใช่เรอะ? ถ้านับเรื่องอายุ หลิวตี๋น่าจะรุ่นเดียวกับคุณชายใหญ่ตระกูลซ่งเลยนะ เมื่อก่อนยังชอบโดนจับมาเปรียบเทียบกันบ่อยๆ อยู่เลย】

【หลิวตี๋เนี่ยนะอย่าพูดถึงเลย ทั้งความสามารถทั้งวิสัยทัศน์ ขี้เล็บพี่ชายซ่งไอ้ตูบยังเทียบไม่ติด 5555…】

【ดูทรงซ่งไอ้ตูบไม่คิดจะแสร้งเป็นคนดีแล้วสินะ! นี่สิซ่งไอ้ตูบตัวจริงเสียงจริงที่พวกเรารู้จัก!】

…

จังหวะนั้นเอง ผู้กำกับหวังก็กระแอมไอแล้วเอ่ยขัดขึ้น

"เอาละครับ ต่อไปตาเสี่ยวจวิ้นเป็นฝ่ายถามคุณชายรองซ่งบ้าง"

พอสิ้นเสียงผู้กำกับหวัง ทุกสายตาก็จดจ้องไปยังจ้าวจุ้น แม้กระทั่งไป๋เชียนเฮ่อยังแอบยืดหลังตรงขึ้นมาทันที

จ้าวจุ้นนิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนจะเงยหน้าสบตากับซ่งหลีเฉินแล้วเอ่ยถาม

"คุณชายรองซ่งครับ ทำไมคุณถึงชอบอาจารย์ไป๋เชียนเฮ่อเหรอครับ?"

ซ่งหลีเฉินสวนตอบกลับไปทันควันแบบไม่ต้องคิด

"เพราะเขาหน้าตาดีไง!"