บทที่ 64 เซียนตกปลา

หลังจากช่วงนี้จบลง การถ่ายทำของวันนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นไปเปลาะหนึ่ง แขกรับเชิญทั้งแปดคนต่างหันไปโบกมือลาหน้ากล้อง เพื่อบอกลากลุ่มผู้ชมที่ดูไลฟ์อยู่

“พรุ่งนี้สิบโมงเช้า ห้ามพลาดกันนะครับ!”

【เวลาผ่านไปไวชะมัด! ยังไม่อยากให้จบเลย!】

【รู้สึกว่าตั้งแต่รายการมีซ่งไอ้ตูบแล้วสนุกขึ้นเยอะมาก! ดูเทปแรกไปปุ๊บก็โดนถีบตกหลุมเลย】

【จริงด้วย! สนุกกว่าซีซั่นก่อนที่มานั่งเสแสร้งแกล้งโชว์หวานตั้งเยอะ!】

ทันใดนั้นเอง บัญชีทางการของ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》ก็โพสต์เวยป๋อขึ้นมาข้อความหนึ่ง

“สี่ทุ่มคืนนี้จะมีเบื้องหลังสุดพิเศษมาแจกนะจ๊ะ! ทุกคนโปรดติดตาม!”

ชาวเน็ตที่กำลังเสียดายเพราะไลฟ์สดจบไปแล้ว พอเห็นโพสต์นี้เข้าก็ตื่นเต้นฮือฮาขึ้นมาทันที ต่างพากันแสดงความตั้งตารอ

ในตอนนี้ ผู้กำกับหวังกำลังนั่งดูสถิติจำนวนคนดูไลฟ์จากเว็บไซต์ต่างๆ ที่ทีมงานส่งมา พลางยิ้มจนแก้มแทบปริ

ช่วงบ่ายเป็นเวลาอิสระ แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างขึ้นไปพักผ่อนบนห้องกันหมด

ส่วนซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อไม่อยากกลับไปนอนในห้องปูฟูกที่ลมโกรกนั่น ทั้งสองคนจึงตัดสินใจเดินเล่นละแวกโฮมสเตย์แทน

ที่นี่ตั้งอยู่ในแถบชานเมือง ละแวกใกล้เคียงมีแค่เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง ทุกบ้านล้วนสร้างกันเอง หากจะไปห้างสรรพสินค้าหรือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ อย่างน้อยต้องขับรถหนึ่งชั่วโมง ปกติถ้าจะจับจ่ายซื้อกับข้าวก็ต้องไปตลาดสดในตัวเมือง

ตัวโฮมสเตย์ก็ไม่ใช่โรงแรมแบบทั่วไป แต่เป็นบ้านโบราณที่มีลานบ้านแยกเป็นสัดส่วน บริเวณรอบข้างมีทั้งภูเขาและสายน้ำ อากาศบริสุทธิ์ สภาพแวดล้อมจัดว่าดีทีเดียว

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อเห็นว่าแถวนี้คนน้อยมาก จึงขี้เกียจใส่หน้ากากอนามัย

ตอนเดินผ่านตลาด ซ่งหลีเฉินแวะซื้อคันเบ็ด ถังไม้ และเหยื่อตกปลามาด้วย จากนั้นก็หันไปพูดกับไป๋เชียนเฮ่อ

“ฉันกะจะไปตกปลา มันอาจจะน่าเบื่อนะ นายจะกลับไปที่โฮมสเตย์ก่อนไหมล่ะ?”

ไป๋เชียนเฮ่อกลับส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

“ผมไปเป็นเพื่อนคุณ”

เสียงทุ้มนุ่มทว่าเจือความเย็นชาเอ่ยออกมา ซ่งหลีเฉินเบือนหน้าหนีไปทางอื่น จากนั้นทั้งคู่ก็เดินมุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบ

มองจากไกลๆ ซ่งหลีเฉินเห็นคุณลุงหลายคนนั่งตกปลาอยู่ด้วยกัน

แถมทุกคนยังสวมหมวกฟาง นั่งอยู่บนตั่งไม้ตัวเล็กๆ ดูสบายอารมณ์กันสุดๆ

ซ่งหลีเฉินเดินเข้าไปทักทายพวกผู้เฒ่าผู้แก่อย่างเป็นกันเอง ก่อนจะนั่งลงข้างๆ แล้วเริ่มตกปลาบ้าง

คนแก่แถวนี้ส่วนใหญ่ไม่เล่นอินเทอร์เน็ต จึงจำไม่ได้ว่าพวกเขาเป็นใคร คิดเพียงว่าเป็นนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวแถวนี้

“พ่อหนุ่ม! ปลาแถวนี้ตกยากนะ มันเจ้าเล่ห์จะตาย ฉันตกมาทั้งเช้ายังได้แค่ตัวเดียวเอง”

คุณลุงข้างๆ พูดแนะนำอย่างกระตือรือร้นและคุ้นเคยเหมือนคนรู้จัก

ซ่งหลีเฉินส่งยิ้มให้คุณลุง

ผ่านไปห้านาที พอซ่งหลีเฉินตกปลาตัวอ้วนน้ำหนักราวหนึ่งกิโลกรัมขึ้นมาได้ คุณลุงข้างๆ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

“พ่อหนุ่มนี่ดวงเฮงสุดๆ เลยนี่หว่า!”

ตอนนั้นคุณลุงคนอื่นๆ ก็ต่างพากันอุทานชื่นชมในความดวงดีของเขา

จนกระทั่งผ่านไปอีกสิบนาที ซ่งหลีเฉินก็ตกปลาตัวที่ใหญ่กว่าตัวเมื่อกี้ขึ้นมาได้อีก

คนอื่นๆ: “…”

จากนั้นเมื่อซ่งหลีเฉินตกปลาได้ติดๆ กันอีกหลายตัว บรรดาคุณลุงวัยเลยแซยิดพวกนี้ก็พากันมาล้อมหน้าล้อมหลัง ชวนคุยอย่างออกรสออกชาติ พลางเอ่ยปากขอเคล็ดลับวิชาตกปลาจากเขา

ไป๋เชียนเฮ่อที่ถูกลืมไว้ข้างๆ จนไม่มีใครสนใจ: “…”

ซ่งหลีเฉินเหลือบไปเห็นคุณลุงแซ่หวังคนหนึ่งพกเตาย่างกับเครื่องปรุงรสมาด้วย พอนึกขึ้นได้ว่าตอนเที่ยงเจ้าหมอนี่กินอะไรไม่ลงเพราะรักสะอาดจนแทบไม่ได้แตะอะไรเลย เขาจึงไปเอ่ยปากขอยืมอุปกรณ์ของพวกเขามา

เขาจัดการขอดเกล็ดควักไส้ปลาสดๆ ตรงนั้นเลย จากนั้นนำไปหมักแล้วทาด้วยน้ำมันงา ไม่นานกลิ่นหอมกรุ่นของปลาย่างสดๆ ก็โชยเตะจมูก

คุณลุงหวังยังพกถ้วยชามตะเกียบมาด้วย ซ่งหลีเฉินแบ่งปันปลาย่างให้ทุกคนอย่างกระตือรือร้น สุดท้ายเขาก็เลือกตัวที่ย่างได้ดีที่สุดและเนื้อนุ่มที่สุดเก็บไว้ให้ไป๋เชียนเฮ่อ พลางกระซิบเสียงเบา

“ฉันเห็นตอนเที่ยงนายแทบไม่ได้กินอะไรเลย! มื้อเย็นยังอีกตั้งนาน ลองชิมตัวนี้รองท้องไปก่อน”

ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า นัยน์ตาเป็นประกายวาววับขึ้นมา

พวกคุณลุงต่างเอ่ยชมฝีมือของซ่งหลีเฉินไม่ขาดปาก

“ฝีมือย่างปลาของเสี่ยวซ่งนี่ไม่เลวเลยจริงๆ!”

ในนั้นมีคุณลุงคนหนึ่งเอ่ยปากชมไปพลางกินไปพลาง

“เสี่ยวซ่งดูมีสง่าราศี ทะมัดทะแมงแถมยังเก่งกาจ พ่อหนุ่มดีๆ แบบนี้หายากนะเนี่ย จริงสิ! เสี่ยวซ่งมีแฟนหรือยังล่ะ? ฉันมีหลานสาวคนหนึ่งปีนี้อายุยี่สิบห้า เป็นครูสอนโรงเรียนประถมในเมือง…”

ไป๋เชียนเฮ่อที่กำลังก้มหน้าก้มตากินปลาเงียบๆ สีหน้าพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที

ซ่งหลีเฉินรีบปฏิเสธพัลวัน

“คุณลุงครับ! ผมแต่งงานแล้วครับ”

พอได้ยินคำตอบของซ่งหลีเฉิน สีหน้าของคุณลุงคนนั้นก็ฉายแววเสียดายอย่างยิ่ง ขณะที่ไป๋เชียนเฮ่ออารมณ์ดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มหน้ากินปลาย่างต่อ

การนั่งคุยสัพเพเหระกับพวกคุณลุงตลอดช่วงบ่ายทำให้เวลาผ่านไปไวมาก ช่วงเวลาบ่ายอันแสนสบายและผ่อนคลายผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ซ่งหลีเฉินยังได้สร้าง "มิตรภาพ" อันแน่นแฟ้นกับบรรดาคุณลุงแถวนั้นอีกด้วย

หกโมงเย็น ซ่งหลีเฉินแบ่งปลาที่ตกได้ให้คนอื่นไปบ้าง เหลือไว้แค่สองตัวในถังเตรียมหิ้วกลับโฮมสเตย์

ในมือของไป๋เชียนเฮ่อยังถือตั่งไม้ตัวเล็กตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นของที่คุณลุงจ้าวคนที่เข้ามาทักซ่งหลีเฉินตั้งแต่แรกมอบให้

พอพวกเขากลับมาถึงโฮมสเตย์ ตอนนี้แขกรับเชิญอีกหกคนก็ทยอยลงมาข้างล่างกันหมดแล้ว

มื้อเที่ยงทางรายการเป็นคนเตรียมให้ แต่มื้อเย็นพวกเขาต้องลงมือทำกันเอง

แขกรับเชิญที่กำลังนั่งคุยและดูทีวีอยู่บนโซฟา พอซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อก้าวพ้นประตูเข้ามา ก็เห็นปลาสองตัวในถังไม้ที่ทั้งคู่ถือมาทันที

เมิ่งหวายถึงกับรีบปรี่เข้ามาถามด้วยความประหลาดใจ

“โห! อาจารย์ไป๋ คุณชายรองซ่ง พวกคุณไปซื้อปลาสดขนาดนี้มาจากไหนกันครับเนี่ย?”

พูดไม่ทันขาดคำ จู่ๆ เจ้าปลาอ้วนตัวหนึ่งก็สะบัดหาง น้ำสาดกระเซ็นออกมาเลอะตัวเขาเต็มๆ

“แค่กๆ… ปลาตัวนี้สดเกินเบอร์ไปแล้ว”

เว่ยซวงซวงกับคนอื่นๆ เห็นฉากนี้เข้าก็หลุดขำออกมา เฉิงชิงในฐานะสามีก็อมยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงกระดาษทิชชูบนโต๊ะก้าวเข้าไปช่วยเช็ดหน้าให้เขา

“นี่เป็นปลาที่พวกเราตกมาได้วันนี้น่ะครับ”

ซ่งหลีเฉินเอ่ยอธิบายขึ้นมา

เมิ่งหวายเบิกตากว้าง จ้องมองไป๋เชียนเฮ่อด้วยสายตาเลื่อมใสพลางเอ่ยชม

“ว้าว! อาจารย์ไป๋เป็นคนตกเหรอครับ? อาจารย์ไป๋เก่งเกินไปแล้ว! สารพัดประโยชน์จริงๆ เลย”

ซ่งหลีเฉิน: “?”

เดิมทีไป๋เชียนเฮ่อกะจะอธิบายว่าตนเองตกปลาไม่เป็น แต่ตอนนั้นเอง เว่ยซวงซวงก็เอ่ยปากเสนอขึ้นมาทันควัน

“เมื่อกี้พวกเรายังปรึกษากันอยู่เลยว่าจะทำอะไรกินกันดีตอนเย็น งั้นมื้อเย็นทำเมนูปลาดีไหมคะ? จ้าวจวิ้นของฉันถนัดทำปลาต้มผักกาดดองที่สุดเลย! ค่าวัตถุดิบที่ทีมงานให้มามีจำกัด ยังดีที่ได้พวกคุณ…”

ในที่สุด เมื่อซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อเป็นคนหาปลามาได้ คนอื่นๆ ก็เกรงใจเกินกว่าจะให้ทั้งคู่ลงมือทำอีก ดังนั้น จ้าวจวิ้น เฉิงชิง และเซียวลี่เอ๋อร์ ซึ่งเป็นสามคนที่ทำอาหารเป็นจึงรับหน้าที่เข้าครัว ส่วนอีกสามคนที่เหลือช่วยกันล้างหม้อล้างชาม

…

ตอนบ่ายซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อกินปลาย่างตัวหนักร่วมหนึ่งกิโลกรัมไปแล้ว มื้อเย็นทั้งสองคนจึงไม่ค่อยหิว ซ่งหลีเฉินกินไปเพียงนิดหน่อย ส่วนไป๋เชียนเฮ่อกินแค่ผลไม้

หลักๆ คือปลาต้มผักกาดดองที่จ้าวจวิ้นทำนั้นอร่อยจริงๆ ส่วนฝีมือของอีกสองคนอยู่ในระดับธรรมดา กับข้าวอย่างอื่นซ่งหลีเฉินจึงไม่ได้แตะเลย

…

หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เวลาเพิ่งจะหัวค่ำ ทุกคนยังไม่มีใครคิดจะขึ้นห้องไปพักผ่อน ในห้องนั่งเล่นมีโซฟาจัดไว้สองจุด

ซ่งหลีเฉินไม่ชอบหลิวตี๋กับเซียวลี่เอ๋อร์ แต่รู้สึกถูกชะตากับสองสามีภรรยาอย่างเว่ยซวงซวงและจ้าวจวิ้น จึงพากันไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับสองคนนั้นพร้อมกับไป๋เชียนเฮ่อ

ทั้งไป๋เชียนเฮ่อและจ้าวจวิ้นล้วนเป็นคนพูดน้อย แทบตลอดเวลาจึงมีแต่ซ่งหลีเฉินที่นั่งคุยอยู่กับเว่ยซวงซวง

เดิมทีหลิวตี๋ตั้งใจจะเดินเข้ามาคุยกับซ่งหลีเฉิน แต่ก็เกลียดขี้หน้าจ้าวจวิ้น ยิ่งนึกถึงช่วงตอบคำถามเมื่อเช้าที่ทำให้ตนเองต้องเสียหน้าก็ยิ่งเคือง ตอนที่กำลังลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีไหม จู่ๆ ก็โดนเซียวลี่เอ๋อร์คว้าแขนลากออกไปเสียก่อน

สามทุ่มกว่าๆ ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อก็พากันขึ้นไปบนห้องพัก

ทั้งสองคนเพิ่งเดินเข้าห้องมาได้ไม่กี่นาที ไป๋เชียนเฮ่อก็โดนยุงที่บินลอดรอยแตกตรงหน้าต่างเข้ามาต่อยจนเป็นตุ่มนูนแดงเต็มไปหมด ทั้งแขนทั้งคอขึ้นรอยแดงเถือก

ซ่งหลีเฉินไม่โดนยุงกัดสักตัวเดียว จึงอดหัวเราะเย้าแหย่ไม่ได้

“อาจารย์ไป๋ คุณนี่เป็นที่รักของยุงดีจริงๆ!”

ไป๋เชียนเฮ่อแค่นเสียงฮึในลำคอแล้วเบือนหน้าหนี คิ้วตาคู่คมคายคู่นั้นเจือแววหงุดหงิดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งหลีเฉินไม่ "แกล้ง" เขาต่อแล้ว เขาเปิดกระเป๋าเดินทางแล้วรื้อหยิบขวดน้ำอบไล่แมลงออกมา