บทที่ 65 เรื่องซุบซิบที่ไม่คาดคิด

ซ่งหลีเฉินไม่ได้ "แกล้ง" เขาต่อแล้ว เขาเปิดกระเป๋าเดินทางหยิบขวดน้ำอบไล่แมลงออกมา

"โชคดีนะที่ผมพกอันนี้มาด้วย ถ้าโดนยุงกัด ทาไอ้นี่ลงไปก็ไม่คันแล้ว!"

พอซ่งหลีเฉินพูดจบ ไป๋เชียนเฮ่อก็นั่งลงบนตั่งไม้ข้างๆ อย่างว่าง่าย พลางเอียงคอเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแดงบนลำคอ

ซ่งหลีเฉินที่ตอนแรกกะจะยื่นขวดน้ำอบให้อีกฝ่ายไปทาเอง: "…"

สุดท้ายเขาก็ได้แต่เทน้ำอบลงบนฝ่ามือเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ทาลงบนรอยยุงกัดตรงลำคอของอีกฝ่ายอย่างเบามือ

ตอนที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวบริเวณคอ ซ่งหลีเฉินรู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ ของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

ลำคอยาวระหงขาวผ่อง ลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่ ผิวสัมผัสอันร้อนผ่าว…

แววตาของอีกฝ่ายปรือลงเล็กน้อย ดวงตาก็ดูอ่อนโยนขึ้นมาก ราวกับยินยอมพร้อมใจให้เขาจัดการอย่างไรก็ได้

ซ่งหลีเฉินเผลอกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ น้ำหนักมือจึงพลอยหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว

พอทาถูไปได้สองที เขาก็ยัดขวดน้ำอบใส่มืออีกฝ่ายแล้วลุกพรวดขึ้นมาทันที

"นายทาเองแล้วกัน! ผม… ผมไปอาบน้ำก่อนล่ะ"

พูดจบก็รีบชิ่งหนีไปอย่างมีพิรุธ

ทันทีที่เขาเดินพ้นประตูห้องไป ไป๋เชียนเฮ่อที่เมื่อครู่ยังดู "ว่าง่ายแสนดี" ก็นั่งตัวตรงขึ้นมาทันที ดวงตาสีอำพันใสกระจ่างทอประกายวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง

มือเรียวยาวที่มีข้อนิ้วชัดเจนกำขวดน้ำอบแน่น แววตาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ลึกซึ้งที่ยากจะคาดเดา

ครู่ต่อมา ซ่งหลีเฉินที่เพิ่งอาบน้ำเย็นเสร็จก็ลงมาเดินรับลมที่ลานบ้านพัก

ตอนนี้ลานบ้านมืดตื๋อ ขณะที่เขากำลังจะเดินกลับขึ้นห้อง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังแว่วมา

"พี่หลิว! ที่พี่บอกว่าจะให้ผมเล่นเป็นพระรองเรื่อง《ตำนานฉางอัน》น่ะ จริงเหรอครับ?"

นั่นมันเสียงของเฉิงชิงนี่ แล้ว《ตำนานฉางอัน》ไม่ใช่ซีรีส์ย้อนยุคที่หวังเสี่ยวเหว่ยร้องเพลงประกอบหรอกเหรอ?

ซ่งหลีเฉินเงี่ยหูแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาเงียบๆ พลางกดเปิดโหมดอัดเสียงในมือถือไปด้วย

"วางใจเถอะน่าที่รัก! บริษัทพี่เป็นนายทุนของเรื่องนี้ กริ๊งเดียวก็เคลียร์จบแล้ว หน้าตาน่ารักขนาดนี้ ยังไงก็ต้องดังแน่… มาให้พี่หอมทีนึงซิ"

"พี่หลิว! ยังไงผมก็เดบิวต์มาในฐานะนักร้อง ถนัดร้องเพลงมากกว่า ได้ยินมาว่าผู้กำกับเพลงของกองนี้เก่งมาก ผมเลยคิดว่าถ้าเพลงปิดท้ายให้ผมเป็นคนร้องด้วยล่ะก็…"

"เดี๋ยวพี่ไปคุยกับผู้กำกับให้! แต่ตอนนี้ เอาเวลามาทำเรื่องสำคัญของเรากันก่อนเถอะ…"

…

หลังจากนั้นก็มีเสียงอือๆ อาๆ ของไอ้คนหน้าซื่อใจคดอย่างหลิวตี๋ดังตามมา ทำเอาซ่งหลีเฉินคลื่นไส้จนแทบจะขย้อนอาหารที่กินไปเมื่อวานออกมา

เขารู้สึกว่าหูตัวเองแปดเปื้อนจนแทบจะพังแล้ว!

ซ่งหลีเฉินรีบย่องออกจากหลังบ้านเงียบๆ แล้วเดินกลับขึ้นห้องไป

ไอ้หมอหลิวตี๋นั่นแต่งตัวเนี้ยบใส่สูทผูกไท แถมยังใส่แว่นตา ดูเป็นหนุ่มออฟฟิศมาดสุภาพชน ชอบทำตัวเสแสร้ง แต่ซ่งหลีเฉินมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไอ้นี่ไม่ใช่คนดีเด่มาจากไหน

ทว่าที่คาดไม่ถึงเลยก็คือเฉิงชิง คนที่ดูรักใคร่กลมเกลียวกับเมิ่งหวายดี แถมยังคอยเอาอกเอาใจอีกฝ่ายต่อหน้าคนอื่น ลับหลังกลับเป็นคนแบบนี้ไปได้

พอกลับขึ้นมาบนห้อง ไป๋เชียนเฮ่อยังคงนั่งอยู่บนตั่งไม้ ในมือถือขวดน้ำอบอยู่ เขาเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย

"ทำไมคุณไปอาบน้ำนานจัง?"

ซ่งหลีเฉินหยิบมือถือออกมาเสียบหูฟัง ก่อนจะยัดข้างหนึ่งใส่หูของอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า

"เมื่อกี้ตอนผมลงไปข้างล่าง ได้กินเผือกลูกโตเข้าเต็มเปาเลยล่ะ!"

ไป๋เชียนเฮ่อ: "…"

"คุณอาบน้ำเสร็จแล้วทำไมถึงไปที่สวนหลังบ้าน?"

เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งของไป๋เชียนเฮ่อดังขึ้น

แววตาของซ่งหลีเฉินไหววูบด้วยความรู้สึกผิดไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบโบกไม้โบกมือแล้วตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

"นั่นไม่สำคัญ! ที่สำคัญคือเรื่องฉาวระดับโลกนี่ต่างหาก!"

หลังจากไป๋เชียนเฮ่อฟังคลิปเสียงนั้นจบ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้าฉายแววรังเกียจและเอือมระอา ก่อนจะถาม

"คุณจะจัดการกับคลิปเสียงนี้ยังไง? ถ้าปล่อยออกไป เกรงว่าจะกระทบกับการถ่ายทำรายการนะ"

แววตาของซ่งหลีเฉินหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงหึ

"ตอนนี้ผมยังไม่ปล่อยหรอก แต่ถ้าสองคนนั้นยังคิดจะทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้อีกล่ะก็ อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจแล้วกัน"

โดยเฉพาะที่พวกนั้นคิดจะฮุบเพลงธีมของหวังเสี่ยวเหว่ย

แม่งเอ๊ย หน้าด้านชะมัด!

ซ่งหลีเฉินถอนหายใจยาว

"สงสารก็แต่แฟนคลับตัวน้อยของคุณนั่นแหละ ถ้าเขารู้ว่าโดนคนที่ตัวเองรักที่สุดหักหลังแบบนี้ คงช็อกตายชัก คุณช่วยสนใจแล้วก็ปลอบใจแฟนคลับคนนั้นหน่อยเถอะ ผมเห็นแล้วยังอดสงสารไม่ได้เลย!"

ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ เขาเงียบไปสองสามวินาทีแล้วพูดอย่างจริงจัง

"ตอนนี้ผมเป็นคนมีครอบครัวแล้ว ต่อให้เป็นแฟนคลับก็ต้องรักษาระยะห่าง การไปแสดงความห่วงใยหรือปลอบใจผู้ชายคนอื่นมันไม่เหมาะสม"

ซ่งหลีเฉิน: "…"

ในฐานะคู่ชีวิตที่ถูกต้องตามกฎหมาย ซ่งหลีเฉินควรจะรู้สึกยินดีที่อีกฝ่ายรู้จักวางตัวดีขนาดนี้ แต่พอคิดถึงเรื่อง "แต่งงานตามสัญญา" ของพวกเขาแล้ว ก็นึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ

เฮ้อ! ผักกาดขาวสดๆ หวานๆ วางอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่กลับกินไม่ได้ นี่มันภาระอันแสนหอมหวานชัดๆ

ซ่งหลีเฉินหยิบสเปรย์กันยุงออกมาอีกรอบ แล้วเดินฉีดไปตามมุมห้อง พลางหันไปมองก็เห็นว่าไป๋เชียนเฮ่อปูที่นอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ฟูกที่ปูกับพื้นกว้างแค่เมตรเดียว แถมทีมงานยังจัดผ้าห่มมาให้พวกเขารวมกันแค่ผืนเดียวอีก

"คุณนอนก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปอาบน้ำ แล้วจะแวะไปขอผ้าห่มกับทีมงานเพิ่มอีกผืน"

ไป๋เชียนเฮ่อพูดจบก็หยิบชุดนอนเตรียมจะเดินออกไป ทว่ากลับถูกซ่งหลีเฉินร้องเรียกเอาไว้ก่อน

"เอ่อ คือ…พวกเราสองคนนอนเบียดกันหน่อยก็ได้ ไม่ต้องไปรบกวนทีมงานเขาหรอก"

ซ่งหลีเฉินแกล้งทำทีเป็นสบายๆ พูดเหมือนไม่คิดอะไรมาก

ไป๋เชียนเฮ่อพยักหน้าพลางตอบเสียงเรียบ "ได้ครับ ตามใจคุณ" จากนั้นก็เดินออกไป

ช่วงสี่ทุ่ม รายการ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》ได้ปล่อยคลิปเบื้องหลังสุดเอ็กซ์คลูซีฟออกมา ซึ่งภาพในคลิปเป็นตอนที่ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อหิ้วปลาที่ตกได้กลับมา แล้วหางปลาดิ้นฟาดจนน้ำกระเด็นใส่เมิ่งหวายเต็มตัว

ทีมงานยังใส่เพลงประกอบกับเอฟเฟกต์สุดฮาเข้าไปด้วย ทำให้ท่าทางดิ้นกระแด่วๆ ในถังน้ำของเจ้าปลาอ้วนหนักกว่าหนึ่งกิโลตัวนี้ดูตลกเป็นบ้า

ชาวเน็ตต่างพากันเข้ามาคอมเมนต์รัวๆ:

【ว้าว! ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่อยากเชื่อเลยว่าราชาเพลงไป๋จะเป็นคนตกได้!】

【ดูท่าน่าจะอร่อยมากเลยนะ แล้วเมิ่งหวายก็โคตรฮา!】

【ตอนเมิ่งหวายโดนน้ำกระเด็นใส่ เฉิงชิงก็รีบยื่นทิชชูให้เช็ดหน้า ดูตามใจกันสุดๆ เลยอะ】

【คู่นี้เขารักกันดีจัง! ฉันไปขุดประวัติมา คู่นี้อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ไม่เคยทิ้งกันเลย คอยอยู่เคียงข้างกันตลอด เป็นคู่แท้ทางจิตวิญญาณชัดๆ น่าอิจฉาเกินไปแล้ว! ขออนุญาตแซะคู่ซ่งไอ้ตูบกับราชาเพลงไป๋ตรงนี้เลยนะ!】

【เห็นด้วย บวกหนึ่งเลย รู้สึกว่าคู่นั้นแต่งงานกันเหมือนเล่นขายของอะ ฉันพนันเลยว่าไม่เกินครึ่งปี ไม่หย่ากัน ซ่งไอ้ตูบก็ต้องนอกใจชัวร์!】

…