บทที่ 76 ไป๋เชียนเฮ่อผู้ขายหน้า

ซ่งหลีเฉินยังคง "เปิดอัลติ" รัวๆ ในวันนี้ ปลาที่ตกได้แต่ละตัวทั้งใหญ่ทั้งอ้วนจนเหล่าคุณลุงข้างๆ ร้องอื้อหือไม่หยุดปาก

พอถึงช่วงบ่ายสี่โมงกว่า แดดร่มลมตกแล้ว ทุกคนจึงนั่งล้อมวงกันริมทะเลสาบเพื่อเริ่มปิ้งย่างและต้มชา

วันนี้ลุงสวีก็ยังคงพกเตาย่างมาเหมือนเคย พร้อมกับยี่หร่า พริกไทย น้ำมันงา และเครื่องปรุงอื่นๆ ส่วนลุงหวังก็หิ้วมันหวาน มะเขือยาว กุยช่าย และเห็ดหอมสดๆ ที่ปลูกเองจากไร่มาด้วย

ของพวกนี้เป็นผักปลอดสารพิษของแท้ที่หาซื้อไม่ได้ในซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองแน่ๆ

ส่วนลุงเว่ยก็ขนกระป๋องชา ถ้วยชา รวมถึงใบชาที่เขาเก็บสะสมไว้ออกมาด้วย

ซ่งหลีเฉินไม่รอช้า อาสาถือวัตถุดิบไปล้างน้ำสะอาดที่ริมทะเลสาบ จากนั้นก็นำมาหั่นเตรียมใส่ตะกร้าไว้ พร้อมกันนั้นเขาก็จัดการปลาในถังตัวเองสองสามตัว หั่นเป็นชิ้นๆ วางเรียงเอาไว้

ในฐานะที่เป็นคนหนุ่มเพียงสองคนที่อยู่ตรงนั้น (นอกจากตากล้องแล้ว) ไป๋เชียนเฮ่อจึงเสนอตัวรับหน้าที่จุดไฟ

ผลปรากฏว่าผ่านไปสิบกว่านาที ไฟก็ยังไม่ติด ซ้ำยังโดนเขม่าควันเปื้อนเต็มหน้าไปหมด

ตอนที่ซ่งหลีเฉินถือวัตถุดิบที่เตรียมเสร็จแล้วเดินกลับมา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของคุณลุงหลายคน

จนกระทั่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาของไป๋เชียนเฮ่อที่มีคราบเขม่าสีดำเป็นปื้น ก็อดขำออกมาไม่ได้

"ฮ่าๆ! นายไปทำอีท่าไหนเนี่ย… ไม่ไหวแล้ว ขอถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยเถอะ!"

พูดจบ ซ่งหลีเฉินก็กดชัตเตอร์ "แชะ" สองสามรูปก่อนที่ไป๋เชียนเฮ่อจะทันตั้งตัว

ไป๋เชียนเฮ่อ: "…"

ลุงเว่ยจึงอาสาเข้ามารับช่วงต่อในการจุดไฟ แกเอาฟืนสองสามอันมาวางพิงกัน ใช้หนังสือพิมพ์เป็นเชื้อไฟจุดติด แล้วอธิบายยิ้มๆ ว่า:

"พ่อหนุ่มเสี่ยวไป๋ไม่เคยจุดไฟมาก่อนก็เป็นเรื่องธรรมดา การจุดไฟเนี่ย มันมีเทคนิคอยู่นะ…"

แกพูดไปก็เติมกิ่งไม้เล็กๆ ไปด้วยเพื่อให้ไฟแรงขึ้น ไม่นานเท่าไหร่ กองไฟก็ลุกโชนอย่างดี

ไป๋เชียนเฮ่อไม่สนใจความอายเรื่องคราบเขม่าบนใบหน้า เขายืนฟังอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่ข้างๆ ดวงตาสีอำพันคู่นั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ซ่งหลีเฉินที่พกทิชชู่เปียกมาด้วยพอดี จึงดึงออกมาแผ่นหนึ่งแล้วก้มลงบรรจงเช็ดคราบเขม่าบนหน้าให้เขา

ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยคางให้ความร่วมมืออย่างดี ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างเพลิดเพลิน

พอซ่งหลีเฉินเช็ดหน้าเขาจนสะอาดเกลี้ยงเกลาแล้ว ก็สั่งให้เขาเอาไม้เสียบวัตถุดิบให้หน่อย

ถึงไป๋เชียนเฮ่อจะเป็นมือใหม่หัดใช้ชีวิต ทำกับข้าวหรือจุดไฟไม่เป็นเลย แต่ฝีมือการเสียบไม้ถือว่าไม่เลวทีเดียว

ลุงสวีกับลุงหวังกำลังนั่งเล่นหมากรุกกันอยู่ สองเซียนหมากรุกจอมโวยวายมาเจอกัน ต่างฝ่ายต่างด่ากันอุบอิบเหมือนเด็กไม่รู้จักโตสองคน เรียกเสียงหัวเราะได้ไม่น้อย

ส่วนลุงเว่ยก็จุดกองไฟเล็กๆ อีกกองข้างๆ เพื่อต้มชาหม้อดินให้ทุกคน

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อ คู่สามีภรรยาคนหนึ่งเสียบไม้ คนหนึ่งทาซอส ดูเข้าขากันดีจริงๆ

แสงอาทิตย์อัสดงสีส้มสาดส่องมาจากฝั่งทะเลสาบ เติมฟิลเตอร์โรแมนติกให้กับพวกเขาทุกคน

เนื้อปลาและมะเขือยาวบนเตาย่างถูกย่างจนเหลืองอร่าม กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาแตะจมูก พอโรยยี่หร่ากับพริกไทยลงไปก็ปลุกต่อมรับรสของทุกคนให้ตื่นขึ้นทันที

ลุงหวังกับลุงสวีเล่นหมากรุกจบเกมพอดี พวกเขาทั้งกลุ่มเลยเริ่มลงมือทานอาหาร

ตากล้องหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลถูกกลิ่นหอมของอาหารล่อจนน้ำลายสอ

ลุงเว่ยเห็นพ่อหนุ่มคนนั้นถ่ายพวกเขามาตลอดบ่าย แถมยังไม่ได้ดื่มน้ำสักหยด ก็น่าสงสาร เลยกวักมือเรียกให้มาทานด้วยกัน

แต่ตากล้องหนุ่มกลับปฏิเสธไป

ซ่งหลีเฉินเลยจำต้องตักเนื้อปลาย่างกับมะเขือยาวใส่ถ้วยใช้แล้วทิ้ง แถมใส่มันหวานให้อีกครึ่งหัว แล้วเดินไปยื่นให้เขา

ตากล้องหนุ่มรู้สึกซาบซึ้งจนทำตัวไม่ถูก รีบรับมาแล้วขอบคุณ:

"ขอบคุณครับคุณชายรองซ่ง!"

…

ทานไปได้ครึ่งทาง ลุงเว่ยก็รินชาหม้อดินให้ทุกคน แกใส่พุทราจีนลงไปตอนต้มด้วย รสชาติเลยหวานนิดๆ ทานคู่กับของปิ้งย่างแล้วแก้เลี่ยนแถมยังสดชื่นขึ้นเยอะ

…

พออิ่มหนำสำราญ ลุงเว่ยกับลุงสวีก็เริ่มเล่นหมากรุกต่อ ฝีมือลุงเว่ยดีกว่าลุงสวีมาก จนลุงสวีแพ้ไปถึงสามกระดานรวด

แต่ลุงสวีก็ยิ่งแพ้ยิ่งสู้ ซ่งหลีเฉินที่มองดูอยู่จนทนไม่ได้ เลยไปนั่งยองๆ ข้างหลังลุงสวีแล้วแอบชี้แนะให้สองสามคำ สถานการณ์พลิกกลับทันที

ลุงสวีที่แพ้มาสามตาติด พอได้รับคำชี้แนะจากซ่งหลีเฉิน ก็เอาชนะลุงเว่ยได้เป็นครั้งแรก

"โอ้โฮ! เสี่ยวซ่งเก่งนี่นา!"

ลุงหวังที่อยู่ข้างๆ อุทานชม

ลุงเว่ยที่เบื่อจะเล่นกับเซียนหมากรุกอย่างลุงสวีก็เริ่มสนุกขึ้นมา เลยลากซ่งหลีเฉินมาเล่นด้วยหนึ่งกระดาน

ผลปรากฏว่าห้านาทีผ่านไป พอเห็นสภาพตัวเองที่แพ้ราบคาบ ก็ยังไม่ยอมเชื่อ

แกเลยเล่นต่อจนแพ้ซ่งหลีเฉินไปอีกสามกระดานรวด ถึงกับตั้งคำถามกับชีวิตเลยทีเดียว

"ฮ่าๆ! เสี่ยวซ่ง นายเล่นหมากรุกเก่งจริงๆ! นายไม่รู้หรอก ตาแก่เว่ยนี่น่ะ อาศัยว่าตัวเองฝีมือดีที่สุดในกลุ่มเพื่อนเรา เลยเอาแต่ข่มพวกเรา…"

ซ่งหลีเฉินยิ้มอย่างถ่อมตัว แล้วพูดว่า "ขอบคุณที่ออมมือให้ครับ"

ไป๋เชียนเฮ่อที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มบางๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความภูมิใจ

…

พวกคุณลุงก็นับถือซ่งหลีเฉินจนหัวปักหัวปำ พวกแกชอบรวมตัวกัน มีงานอดิเรกแค่สองอย่างคือตกปลากับเล่นหมากรุก

คนรุ่นใหม่สมัยนี้ไม่ค่อยมีใครสนใจสองอย่างนี้ แต่ซ่งหลีเฉินกลับทำได้ดีทั้งคู่ พวกแกเลยยิ่งเอ็นดูและสนิทสนมกับซ่งหลีเฉินมากขึ้น

เรียกแต่ "เสี่ยวซ่ง" คำสองคำอย่างสนิทสนม

…

ช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและมีความสุขมักผ่านไปไวเสมอ ตอนห้าโมงครึ่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ทุกคนก็แยกย้ายกันไป

ตากล้องหนุ่มผู้เป็น "คนล่องหน" ที่คอยติดตามพวกเขาก็เลิกงาน และไม่ได้ตามกลับไปด้วย

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อจูงมือกันเดินกลับอย่างใกล้ชิด

ซ่งหลีเฉินรำพึงว่า:

"ที่นี่ดีจริงๆ! ถ้าวันหลังเราว่างกันบ่อยๆ เรามาพักร้อนที่นี่กันเถอะ!"

ไป๋เชียนเฮ่อพยักหน้า แววตาฉายแววตามใจและอ่อนโยน ก่อนจะตอบว่า:

"ได้สิ!"

พูดจบ ในใจเขาก็เริ่มคิดแผนการไว้แล้วว่าพอจบรายการเมื่อไหร่ จะมาซื้อบ้านที่นี่สักหลัง เอาที่อยู่ริมทะเลสาบเนี่ยแหละ

ต่อไปพอแก่ตัวลงจะได้มาใช้ชีวิตที่นี่ ตอนนั้นตัวเองต้องชำนาญเรื่องจุดไฟทำอาหารแน่นอน

…

ซ่งหลีเฉินไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่าคนข้างๆ กำลังวาดฝันถึงชีวิตหลังเกษียณของทั้งคู่อยู่ เขาแค่รู้สึกว่าไป๋เชียนเฮ่อเงียบไป

พอทั้งคู่เดินอ้อยอิ่งกลับมาถึงที่พักก็เป็นเวลาหกโมงเย็นพอดี ตอนนี้คนอื่นๆ ก็ลงมาหิวและเริ่มเตรียมมื้อเย็นกันแล้ว

พอเห็นซ่งหลีเฉินหิ้วปลาสดๆ กลับมาอีก ทุกคนก็เอ่ยปากชมอีกครั้ง:

"อาจารย์ไป๋เชียนเฮ่อเก่งจริงๆ! ปลาดูอ้วนน่ากินมาก ต้องอร่อยแน่ๆ!"

"ใช่! ค่าอาหารเราประหยัดไปตั้งเยอะ ขอบคุณอาจารย์ไป๋นะ!"

…

ไป๋เชียนเฮ่อรีบอธิบาย:

"จริงๆ แล้วปลาพวกนี้ไม่ใช่ผมตกหรอกครับ เขาตกมา"

พูดจบก็ชี้ไปที่ซ่งหลีเฉินข้างๆ

แต่เหล่าแขกรับเชิญไม่มีใครเชื่อ เย่เฉินถึงกับอดพูดไม่ได้:

"อาจารย์ไป๋ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับ คุณชายรองซ่ง… อาจารย์ซ่งดูไม่เหมือนคนตกปลาเป็นเลย"

พูดจบก็อาสาถือถังใส่ปลาจากมือไป๋เชียนเฮ่อเดินเข้าครัวไป ในใจยังนึกว่าปลาตัวนี้จะเอาไปนึ่งหรือทำปลาแดงดี

ไป๋เชียนเฮ่อขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดจะอธิบายต่อ แต่ถูกซ่งหลีเฉินรีบดึงแขนไว้แล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

"ยังไงเราก็ครอบครัวเดียวกัน ใครตกก็เหมือนกันนั่นแหละ ไม่ต้องอธิบายหรอก"

ไป๋เชียนเฮ่อเลยพยักหน้า

"พวกเราสองคนทานกันมาแล้ว มื้อเย็นไม่ทานแล้วครับ พวกคุณไม่ต้องเตรียมเผื่อนะ"

ซ่งหลีเฉินบอกกับทุกคน

เว่ยซวงซวงเดินลงจากเครื่องชั่งน้ำหนักในห้องนั่งเล่นแล้วขมวดคิ้ว:

"อ้วนขึ้นสองโลแล้วเนี่ย เฮ้อ! ฉันต้องลดน้ำหนัก เย็นนี้ไม่กินแล้ว"

พอนางแบบเซียวลี่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็เกิดความรู้สึกอยากเอาชนะและแข่งขันขึ้นมา เลยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน:

"วันนี้ฉันไม่มีความอยากอาหาร เย็นนี้ก็ไม่ทานเหมือนกัน"

คนอื่นๆ: "…"

ตอนนี้เหลือแค่เย่เฉิน, จ้าวจวิ้น, หลิวตี๋, เมิ่งหวาย, เฉิงชิง ทั้งหมดนั่นแหละ

ทั้งห้าคนนี้ต่างฝ่ายต่างไม่ถูกชะตากัน เย่เฉินกับจ้าวจวิ้นนิสัยคล้ายกัน คือปากจัดและตรงไปตรงมา ไม่กลัวจะทำให้คนอื่นไม่พอใจ แต่ถ้าเทียบกับเย่เฉิน แม้อายุน้อยกว่า แต่จ้าวจวิ้นที่แต่งงานแล้วมีความนิ่งสุขุมกว่า

ตอนทำมื้อเย็น จ้าวจวิ้นกับเย่เฉินสองหนุ่มมาดนิ่งสวมผ้ากันเปื้อนสีชมพูน่ารักยืนทำอาหารหน้าตาย

โดยเฉพาะตอนถือมีดทำครัวสับเนื้อ "ฉับ ฉับ ฉับ" สองคนที่แกล้งทำเป็นเด็ดผักและล้างผักอยู่ข้างๆ อย่างหลิวตี๋กับเฉิงชิงรู้สึกเสียวสันหลังวาบจนไม่กล้าพูด ได้แต่เงียบกริบ

โดยเฉพาะจ้าวจวิ้นกับเย่เฉินที่เกลียดพวกเขาสองคนอยู่แล้ว พอเห็นไอ้พวกขยะสองตัวนั่นมัวแต่ลีลาเด็ดผักไม่สะอาดอีก ก็ยิ่งแผ่รังสีเย็นชาออกมาหนักกว่าเดิม

เมิ่งหวายที่ช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ ปกติเป็นคนพูดมากยังไม่กล้าปริปาก แทบจะอั้นจนจุก

เพราะคนอื่นๆ ขึ้นห้องกันหมด พอถึงเวลาทานอาหาร บรรยากาศยิ่งเย็นเยียบเข้าไปอีก

เมิ่งหวายถือถ้วยตัวเองตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ในใจโหยหาพี่ซวงซวงกับอาจารย์ไป๋เชียนเฮ่อเหลือเกิน

…

สองทุ่ม รายการ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》โพสต์วิดีโอลงในบัญชีทางการ เป็นคลิปเบื้องหลังของวันนี้