บทที่ 80 พ่อหนุ่มอบอุ่นซ่งไอ้ตูบ

ท้องฟ้าในยามนี้ยังมืดสนิท อุณหภูมิช่วงเช้าตรู่ค่อนข้างต่ำ แถมยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราวไปทั่วพงหญ้าข้างทาง

ถึงแม้สองข้างทางจะมีเสาไฟตั้งเป็นระยะ แต่ทีมงานก็ยังแจกไฟฉายให้แขกรับเชิญทุกคนอยู่ดี

เย่เฉินซึ่งเป็นคนโสดเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มเดินลิ่วไปข้างหน้าไม่รอใคร เพียงครู่เดียวก็ลับตาไปแล้ว

ทางด้านหลิวตี๋ที่เพิ่งเสียหน้าเรื่องมาสายเมื่อเช้า แถมยังเพิ่งโม้ไปว่าตัวเองแรงดี ในใจเลยหมายมั่นว่าจะต้องกู้หน้าคืนให้ได้ จึงจ้ำอ้าวเดินอย่างรวดเร็ว

เซียวลี่เอ๋อร์ปีนไปได้พักเดียวก็หอบแฮ่ก ก้าวตามไม่ทัน หลิวตี๋ปรายตามองภรรยาด้วยสายตาหงุดหงิดนิดๆ ปากพึมพำบ่นอุบอิบก่อนจะรีบเดินทิ้งห่างไป

ส่วนเฉิงชิงกับเมิ่งหวายที่เสียหน้ามาเหมือนกันก็หมายมั่นจะกู้หน้าคืนบ้าง ทั้งคู่จึงเร่งฝีเท้าตามหลังหลิวตี๋ไปติดๆ

ในช่วงแรก ทั้งห้าคนนั้นพุ่งตัวขึ้นเขากันอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังแข่งกันชิงตำแหน่งที่หนึ่งยังไงยังงั้น

ซ่งหลีเฉินมองดูคนอื่นๆ แซงหน้าไปทีละคนจนลับสายตา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกรีบร้อนอะไร ยังคงเดินไปตามจังหวะและกำลังของตัวเองเรื่อยๆ

ยิ่งบนภูเขามีทางแยกเยอะแยะแบบนี้ แม้จะมีป้ายบอกทางชัดเจน แต่จากที่คบกับไอ้คนอย่างไป๋เชียนเฮ่อมาสักพัก ซ่งหลีเฉินมั่นใจได้เลยว่าถ้าปล่อยให้เดินแยกไปคนเดียว มีหวังหลงทางแปดเก้าส่วนแน่

คิดได้ดังนั้น ซ่งหลีเฉินก็เปลี่ยนไฟฉายมาถือไว้ในมือขวา ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปคว้ามือของไป๋เชียนเฮ่อเอาไว้ พร้อมกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ตอนนี้มันมืดเกินไป พวกเราอย่าไปฝืนเลย เดินช้าหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้ไปถึงยอดเขาเป็นคู่สุดท้ายก็ไม่เห็นเป็นไร ความปลอดภัยต้องมาก่อนนะ"

ตอนที่ถูกซ่งหลีเฉินกุมมือ ร่างกายของไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกระชับมือตอบ ประสานนิ้วทั้งสิบเข้าด้วยกัน ยิ่งได้ยินอีกฝ่ายพูดแบบนี้ ในใจก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

"ครับ"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลเอ่ยตอบ

ในจังหวะนั้นเอง ตากล้องที่เดินตามหลังทั้งคู่มาไม่ไกลก็เก็บภาพช็อตนี้ไปได้เต็มๆ

ในห้องไลฟ์สดตอนนี้ ชาวเน็ตต่างพากันใจฟู

【ซ่งไอ้ตูบเป็นผู้ชายที่อบอุ่นจริงๆ! ดูแลคนเก่งมาก!】

【จริง! ผู้ชายที่จะกุมหัวใจราชาเพลงไป๋ได้ก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว 『ดันแว่น』】

【แต่คำพูดของซ่งไอ้ตูบถึงจะห้วนไปหน่อย แต่ก็มีเหตุผลนะ! มืดค่ำขนาดนี้ ถึงจะมีทีมงานตามไปด้วย แต่บนพื้นมีน้ำค้างลื่นขนาดนั้น ถ้าไม่ระวังทางแล้วสะดุดหรือลื่นล้มขึ้นมาจะแย่เอา!】

【ขออนุญาตลากหลิวตี๋ที่ทิ้งเมียตัวเองไว้แล้วเดินดุ่ยๆ ไปคนเดียวมาด่าตรงนี้เลย】

…

แม้ความเร็วในการเดินของซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อจะไม่เร็วนัก แต่ก็ไม่ได้ช้ามาก ด้านหลังยังมีคู่สามีภรรยาเว่ยซวงซวงกับจ้าวจุ้น รวมถึงเซียวลี่เอ๋อร์ตามมาอีกสามคน

ถึงเว่ยซวงซวงจะเป็นผู้หญิง แต่เมื่อก่อนก็ถ่ายละครบู๊เป็นประจำ ความฟิตของร่างกายจึงดีกว่าคนทั่วไปอยู่มาก

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ แม้เธอจะค่อยๆ ห่างหายไปจากหน้าจอโทรทัศน์ แต่ดูจากกิจวัตรการออกกำลังกายที่เธอแชร์ลงเวยป๋อก็บอกได้เลยว่า เธอยังคงรักษาสุขภาพและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

ตรงกันข้ามกับเซียวลี่เอ๋อร์ ตั้งแต่แต่งเข้าตระกูลไฮโซก็กึ่งออกจากวงการ ใช้ชีวิตเป็นคุณนายจนเคยชิน ประกอบกับต้องคุมอาหารตลอดเวลาเพื่อรักษาหุ่น เรี่ยวแรงจึงเทียบกับตอนสาวๆ ไม่ได้เลยสักนิด

เว่ยซวงซวงเห็นคนที่เคยหยิ่งทะนงไม่ยอมก้มหัวให้ใครกลับถูกทิ้งรั้งท้ายอยู่คนเดียวก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกระซิบกับจ้าวจุ้นข้างกายสองสามประโยค

จากนั้นทั้งสองก็ชะลอฝีเท้าลงอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งเดินตีคู่ไปพร้อมกับเซียวลี่เอ๋อร์

เซียวลี่เอ๋อร์มองออกทันทีว่าพวกเขาตั้งใจรอตน ความอบอุ่นพลันแผ่ซ่านในอก ขอบตารื้นขึ้นมาด้วยความตื้นตัน

ทว่าท่ามกลางความมืดมิดจึงไม่มีใครสังเกตเห็น คนนิสัยปากแข็งหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างเธอ แม้จะซาบซึ้งใจแค่ไหน แต่ปากกลับพูดไปอีกทาง

"ซวงซวง… แหม เธอก็แรงตกเหมือนกันนี่! เดินแค่นี้… ก็ไปไม่ไหวแล้วเหรอ…"

เว่ยซวงซวงได้ยินเสียงหอบเหนื่อยของอีกฝ่ายก็กลอกตาใส่ ก่อนจะสวนกลับทันควัน

"ใช่สิ! ฉันจะไปสู้เธอได้ยังไงล่ะแม่เซียวลี่เอ๋อร์"

เซียวลี่เอ๋อร์ "…"

จากนั้นทั้งสองคนก็สบตากันแล้วหลุดขำออกมาอย่างรู้ใจ ไม่ได้จิกกัดกันต่ออีก

ทั้งสามคนแวะพักที่ทางแยกชั่วครู่ ดื่มน้ำเติมพลังกันเล็กน้อย

จังหวะนั้น จ้าวจุ้นหยิบกระติกเก็บความร้อนออกมาจากเป้ หมุนเปิดฝาแล้วส่งให้เว่ยซวงซวง รอจนเว่ยซวงซวงดื่มเสร็จ เขาถึงยกกระติกนั้นขึ้นจิบตามไปหนึ่งอึก

เซียวลี่เอ๋อร์เห็นภาพความผูกพันอันแสนอบอุ่นและเป็นธรรมชาตินั้นแล้ว ในใจก็อดอิจฉาไม่ได้

พวกเธอเป็นนักแสดงที่เดบิวต์มาในยุคเดียวกัน สมัยนั้นเคยถูกจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสี่ดรุณีชุดโบราณด้วยกันทั้งคู่

ด้วยความที่แนวทางคล้ายคลึงกัน ในวัยสาวที่รักการแข่งขันจึงคิดแต่จะเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้ ต่อมาเธอก็แต่งเข้าตระกูลเศรษฐีในช่วงที่กำลังโด่งดังถึงขีดสุด

ตอนนั้นสื่อต่างพากันประโคมข่าวว่าเธอได้สามีฐานะสูงส่ง เพื่อนฝูงรอบข้างต่างอิจฉาตาร้อนที่เธอได้กลายเป็นคุณนายไฮโซในพริบตา

ส่วนเว่ยซวงซวงในตอนนั้นกลับเผชิญปัญหาเรื่องสัญญากับต้นสังกัดจนถูกแช่แข็ง ไร้งานไร้ผลงาน เมื่อเพลี่ยงพล้ำทุกคนก็พากันรุมเหยียบซ้ำ แม้ทั้งคู่จะถอยห่างจากวงการเหมือนกัน แต่กระแสสังคมกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

ในฐานะคู่แข่ง เธอย่อมอยากเหนือกว่าอีกฝ่ายเสมอ แต่พอเห็นเว่ยซวงซวงถูกค่ายเดิมเอารัดเอาเปรียบอย่างน่าเวทนาขนาดนั้น ลึกๆ เธอก็อดเวทนาไม่ได้

เวลานั้นเธอเพิ่งแต่งงานกับหลิวตี๋ แล้วหลิวตี๋เองก็เคยตามจีบเว่ยซวงซวงมาก่อน ตอนนั้นเธอเคยคิดจะขอร้องให้สามียื่นมือเข้าช่วย แต่ก็กลัวว่าเขาจะยังตัดใจจากเว่ยซวงซวงไม่ได้ ผลคือมัวแต่ลังเลอยู่นาน สุดท้ายจึงปล่อยโอกาสที่จะช่วยเหลือหลุดลอยไป

แม้เรื่องนี้จะผ่านไปนานมากแล้ว แต่เซียวลี่เอ๋อร์ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ในใจ หลายปีที่ผ่านมาจึงไม่กล้าเป็นฝ่ายติดต่อหาอีกฝ่ายเลย

จนกระทั่งเมื่อปีก่อนหน้า อีกฝ่ายจู่ๆ ก็แต่งงานกับหนุ่มเซ่อซ่าที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยและไม่มีอะไรติดตัวสักอย่าง เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดจากระแนะกระแหนไปยกใหญ่ ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก

การมาร่วมรายการเรียลลิตี้นี้ถือเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ตลอดระยะเวลาที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันมา เธอเริ่มเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อจ้าวจุ้น หนุ่มซื่อบื้อที่ตนเคยมองข้ามไปแล้ว ในทางกลับกัน สามีที่เธอคัดสรรมาเป็นอย่างดีกลับมีพฤติกรรมที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ในยามนี้ พอเห็นอดีตเพื่อนสาวแม้จะหน้าสดไร้เครื่องสำอาง แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข นั่นเป็นสิ่งที่ต่อให้เธอมีเงินทองมากมายแค่ไหนก็เทียบไม่ติด

ในเวลานี้ เซียวลี่เอ๋อร์เองก็ไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจของตนในตอนนั้นถูกหรือผิดกันแน่

…

หลังจากพักเหนื่อยกันครู่หนึ่ง ทั้งสามคนก็เริ่มปีนเขาต่อ

แม้ทั้งสามคนจะเดินได้ค่อนข้างช้า โดยเฉพาะเซียวลี่เอ๋อร์ที่รู้สึกเหนื่อยล้ามาก แต่เธอก็กัดฟันอดทนสู้ พอผ่านไปสักพัก เซียวลี่เอ๋อร์กลับมีเรี่ยวแรงดีขึ้นกว่าเดิม ความเร็วของทั้งสามคนจึงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อกลับดูผ่อนคลายกว่ามาก

เมื่อเทียบกับการเอาชนะแล้ว พวกเขาสองคนให้ความสำคัญกับประสบการณ์และความรู้สึกระหว่างการปีนเขามากกว่า

อีกทั้งนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ปีนเขาด้วยกันสองต่อสอง ท่ามกลางบรรยากาศที่สลัวรางและเงียบสงบ รอบตัวมีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวและเสียงจั๊กจั่นร้อง ยิ่งให้ความรู้สึกราวกับกำลังแอบมาเดตกันอย่างลับๆ

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อก็เดินมาทันเมิ่งหวายและเฉิงชิงที่กำลังหอบแฮ่กและก้าวเท้าอย่างเชื่องช้าอยู่บริเวณไหล่เขา

เมิ่งหวายหอบหายใจอย่างหนัก มองทั้งสองคนด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยปากชมว่า

"อาจารย์ไป๋! แรง… แรงคุณดีจังเลยครับ… แฮ่ก…"

ไป๋เชียนเฮ่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์

"ขอบคุณครับ"

พูดจบเขากับซ่งหลีเฉินก็เดินแซงทั้งสองคนแล้วมุ่งหน้าปีนเขาต่อไป

อัตราการเต้นของหัวใจและจังหวะการหายใจของทั้งคู่ยังคงสม่ำเสมอ แม้เหงื่อจะโทรมกายจนต้องถอดเสื้อตัวนอกออก แต่สภาพร่างกายกลับยังดูดีมาก

ในเวลานี้ บรรดาชาวเน็ตต่างพากันส่งคอมเมนต์เข้ามาไม่ขาดสาย

【เฉิงชิงกับเมิ่งหวายตอนแรกปีนเร็วขนาดนั้น นึกว่าจะถึงยอดเขาไปแล้วซะอีก ที่แท้ก็แค่นี้เองเหรอ… 『แคะจมูก』】

【ราชาเพลงไป๋กับซ่งไอ้ตูบดูสบายๆ กันมาก แถมสองคนนี้พอมองดูแล้วยิ่งหล่อขึ้นอีกใช่ปะ? 『เลียหน้าจอ』『น้ำลายไหล』】

【จริงด้วย! ซ่งไอ้ตูบพอเสยผมด้านหน้าขึ้นไปแล้วเปิดหน้าผากคือหล่อมาก ตาโตคิ้วเข้ม หล่อเกินไปแล้ว!】

【ราชาเพลงไป๋ก็หน้าตาดีไร้ที่ติเหมือนเดิมเลย】

【ตอนแรกไม่ได้สังเกตนะ แต่พอเฟรมเดียวกันกับเมิ่งหวายและเฉิงชิงเมื่อกี้ ทำให้รู้เลยว่าเบ้าหน้าของสองคนนี้ทนทานต่อกล้องจริงๆ… 『แคปภาพ』『แคปภาพ』】

【บนหน้าเฉิงชิงนั่นแป้งตกร่องแล้วใช่ไหม??? ขนาดเว่ยซวงซวงยังหน้าสดเลยนะ นี่ผู้ชายแท้ๆ ปกติถ่ายรายการจะแต่งหน้าบ้างก็ไม่ว่าหรอก แต่นี่มาปีนเขายังอุตส่าห์โบกแป้งอีก… 『กรอกตามองบน』】

【เมิ่งหวายก็ดูไหล่ห่อหลังค่อม บุคลิกแย่จัง…】

【ราชาเพลงไป๋เวลายืนหลังตรงเป๊ะเหมือนต้นสน ส่วนซ่งไอ้ตูบถึงจะดูเอื่อยเฉื่อยไปหน่อย แต่ก็หล่อวัวตายความล้ม สองคนนี้เรื่องหน้าตากับออร่าคือไร้ที่ติจริงๆ】

…

ระหว่างทางตรงจุดที่มีพงหญ้ารกชัฏ ไป๋เชียนเฮ่อถูกแมลงกัดเข้าทีหนึ่ง

ซ่งหลีเฉินรีบหยิบน้ำยากันยุงออกมาจากเป้ ฉีดลงบนรอยบวมแดงตรงข้อมือของเขาแล้วลูบเบาๆ ให้ซึม

จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่ง ฉีดพ่นไปที่เท้าและช่วงขาท่อนล่างของเขาอีกหลายครั้ง พลันสังเกตเห็นว่าเชือกผูกรองเท้าของอีกฝ่ายหลวม จึงช่วยผูกใหม่อย่างคล่องแคล่ว