บทที่ 83 ผู้กำกับหวังผู้เจ้าเล่ห์

ตอนที่ซ่งหลีเฉินกับราชาเพลงไป๋เดินเข้ามาหา เซียวลี่เอ๋อร์ก็ฝืนยิ้มแห้งๆ แล้วเอ่ยทักทายทั้งสองคนอย่างมีมารยาท

ซ่งหลีเฉินยิ้มพลางเอ่ยว่า

"พี่เซียว พระอาทิตย์ขึ้นบนยอดเขานี่สวยจริงๆ นะครับ!"

แม้เซียวลี่เอ๋อร์จะอารมณ์ย่ำแย่เพียงใด แต่กับทิวทัศน์อันงดงามตรงหน้าเธอก็ยังรู้สึกร่วมได้ จึงพยักหน้าพลางเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

"ใช่ค่ะ! ถึงระหว่างทางจะเหนื่อยจนฉันเกือบถอดใจ แต่พอได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นสวยขนาดนี้ก็คุ้มค่าจริงๆ"

ซ่งหลีเฉินพยักหน้า แล้วพูดต่อ

"พระอาทิตย์ขึ้นแล้วก็แปลว่าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น จริงๆ ชีวิตพวกเราก็เหมือนกัน พระอาทิตย์ยังคงขึ้นตามปกติ ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้เสมอครับ"

คำพูดที่ดูเหมือนไม่ได้คิดอะไรของซ่งหลีเฉินกลับทำให้เซียวลี่เอ๋อร์ชะงักไปครู่หนึ่ง

จังหวะนั้นซ่งหลีเฉินกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะถามเซียวลี่เอ๋อร์ด้วยรอยยิ้ม

"พี่เซียว! พกหูฟังมาไหมครับ ผมมีของดีจะแบ่งให้ดู"

แม้เซียวลี่เอ๋อร์จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้า แล้วหยิบหูฟังบลูทูทออกมาจากกระเป๋าเป้เพื่อเชื่อมต่อกับโทรศัพท์มือถือ

ตอนที่อีกฝ่ายกำลังต่อบลูทูท ซ่งหลีเฉินสังเกตเห็นว่าหน้าจอมือถือของเธอติดฟิล์มกันเผือกไว้ เขาจึงไม่ลังเลอีกต่อไป ส่งไฟล์เสียงเรื่องที่หลิวตี๋กับเฉิงชิง "ลักลอบเป็นชู้" กัน ซึ่งเซฟเก็บไว้ในคลาวด์ไปให้อีกฝ่ายทันที จากนั้นก็สำทับไว้เป็นพิเศษว่า

"พี่เซียว พวกผมขอตัวก่อนนะครับ! ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะ เท่าที่พอช่วยได้ผมช่วยเต็มที่ครับ"

เซียวลี่เอ๋อร์เห็นไฟล์เสียงที่คุณชายรองซ่งส่งมาให้ก็รู้สึกงงๆ พอได้ยินคำพูดของเขาเข้าอีกก็ยิ่งมึนตึ้บเข้าไปใหญ่

แต่เธอก็คิดแค่ว่าคุณชายรองซ่งคนนี้เป็นคนดีมีน้ำใจแปลกๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงกดเล่นไฟล์เสียงนั้น

วินาทีถัดมา ร่างกายของเซียวลี่เอ๋อร์ก็พลันแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือด สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึง โกรธแค้น ชิงชัง ในตอนแรก กลายเป็นการเยาะเย้ยตัวเองและนึกเสียใจในเวลาต่อมา…

สุดท้ายเซียวลี่เอ๋อร์ก็คล้ายกับกำลังทรมานตัวเองด้วยการเปิดฟังซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้กี่รอบ ก่อนจะถอดหูฟังออก ปิดไฟล์ แล้วหันไปมองคนสองคนที่กำลังยืนคุยหยอกล้อกันอยู่ไม่ไกลด้วยความสะอิดสะเอียนจนแทบอยากจะอ้วกออกมา

จากนั้นเซียวลี่เอ๋อร์ก็แค่นยิ้มเยาะหยัน แล้วหันกลับไปมองพระอาทิตย์ขึ้นที่ขอบฟ้าไกลอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่เพียงการชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามอีกต่อไป สภาพจิตใจของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

คำพูดของคุณชายรองซ่งเมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง

นั่นสิ! ดวงอาทิตย์ดวงใหม่ค่อยๆ ลอยขึ้นมา ก็แปลว่าชีวิตใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วเช่นกัน! ทุกอย่างยังทันเสมอ

เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณชายรองซ่งที่บอกว่าหากมีอะไรให้ช่วยก็พร้อมจะช่วยเท่าที่ทำได้ และนึกถึงเว่ยซวงซวงที่คอยดูแลเธออย่างไม่ย่อท้อตลอดทาง

ในอดีตเธอเคยเลือกเส้นทางที่ดูเหมือนสุขสบายเพียงเพื่อรักษาตำแหน่ง "คุณนายตระกูลใหญ่ผู้สูงศักดิ์" เอาไว้

แต่การเดินทางปีนเขาในครั้งนี้ทำให้เธอเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง บางทีเส้นทางที่ใครหลายคนมองว่า "ยากลำบาก" นั้น พอตะเกียกตะกายขึ้นมาถึงยอดเขาได้ในท้ายที่สุด อาจมีทิวทัศน์ที่งดงามยิ่งกว่ารออยู่ก็ได้

ในชั่วพริบตานั้น สายตาของเซียวลี่เอ๋อร์ก็เปลี่ยนเป็นเฉียบคม แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยวออกมา

…

กระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเต็มที่ ผู้กำกับหวังที่เหงื่อท่วมหัวก็ค่อยๆ โผล่มาอย่างเชื่องช้า

พออายุมากขึ้น เรี่ยวแรงก็สู้พวกคนหนุ่มสาวไม่ได้จริงๆ!

เวลานี้แขกรับเชิญทุกคนมายืนรวมกลุ่มกัน ผู้กำกับหวังจึงประกาศผลสุดท้าย ซึ่งไม่มีอะไรพลิกโผ เย่เฉินคว้าอันดับหนึ่งไปครองและได้รับรางวัลไป

แม้แขกรับเชิญคนอื่นบางส่วนจะไม่ค่อยยอมรับในใจเท่าไร แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยคัดค้าน

เซียวลี่เอ๋อร์ยืนอยู่ข้างหลิวตี๋ เธอสะกดกลั้นความขยะแขยงในใจเอาไว้แล้วเอ่ยปลอบสามีอย่างอ่อนโยน

"ที่รัก ในใจฉันคุณคือที่หนึ่งเสมอนะคะ"

เดิมทีหลิวตี๋อารมณ์เสียที่ภรรยาเอาแต่ใจและชักสีหน้าใส่ พอได้ยินคำพูดที่เอาอกเอาใจเหมือนอย่างเคย สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาหน่อย และยอมยกโทษให้อีกฝ่ายชั่วคราว

เนื่องจากเมื่อครู่กล้องไลฟ์ไม่ได้จับภาพไปตอนที่เซียวลี่เอ๋อร์ยืนดูพระอาทิตย์ขึ้นตามลำพัง ชาวเน็ตจำนวนมากที่ได้ยินคำพูดแบบ "เมียผู้ภักดี" ของเธอจึงพากันแซะว่า

【เซียวลี่เอ๋อร์ เธอช่วยยืดหลังให้มันตรงๆ หน่อยได้ไหม… เฮ้อ! ช่างเถอะ! ไม่พูดละ สงสารตับไตไส้พุงตัวเอง…】

【เลิกคิดจะช่วยคนอื่น แล้วเคารพชะตากรรมของเขาเถอะ】

【เคารพ อวยพร ผูกติดกันไปจนตายนะ】

…

นอกจากซ่งหลีเฉินและไป๋เชียนเฮ่อแล้ว ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ของเซียวลี่เอ๋อร์เลย

โดยเฉพาะเว่ยซวงซวงที่มองเซียวลี่เอ๋อร์ซึ่งกลับไปประจบเอาใจอีกฝ่ายด้วยสายตาผิดหวังแกมโมโห สุดท้ายก็ถอนหายใจยาวแล้วหันหน้าหนีไป

ช่างเถอะ! ไม่เห็นก็จะได้ไม่หงุดหงิดใจ

ทว่าในใจซ่งหลีเฉินกลับรู้สึกชื่นชมและนับถือผู้หญิงอย่างเซียวลี่เอ๋อร์ขึ้นมาทันที

ฉลาด มีลูกล่อลูกชน รู้จักผ่อนสั้นผ่อนยาว และสมกับที่เคยเป็นนักแสดงชื่อดังมาก่อน ฝีมือการแสดงยอดเยี่ยมจริงๆ

บริษัทของเขาขาดแคลนนักแสดงที่ทั้งฉลาดและมีทักษะการแสดงโดดเด่นแบบนี้พอดี

เวลานี้สายตาที่ซ่งหลีเฉินมองไปยังเซียวลี่เอ๋อร์จึงดูอบอุ่นกระตือรือร้นขึ้นมาหลายส่วน ประหนึ่งกำลังมองก้อนตำลึงทองขนาดใหญ่ที่เปล่งประกายวับวาว

จังหวะนั้น ผู้กำกับหวังก็บิดฝาขวดน้ำแร่ ยกขึ้นดื่มไปอีกอึก ก่อนจะกระแอมเคลียร์คอแล้วเริ่มประกาศรางวัล

"ทีมผู้กำกับของพวกเราได้หารือกันมาก่อนหน้านี้แล้ว และตัดสินใจที่จะมอบโควตาแขกรับเชิญประจำในรายการวาไรตี้ถัดไปของเราเป็นรางวัลสำหรับผู้ชนะอันดับหนึ่ง…"

แขกรับเชิญคนอื่นๆ : "…"

ซ่งหลีเฉินถึงกับกลอกตามองบนลูกใหญ่อย่างอดไม่ได้

ร่างกายของไป๋เชียนเฮ่อก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะพลิกมือไปกุมมือซ่งหลีเฉินเอาไว้แน่น

จ้าวจุ้นที่สุขุมมาโดยตลอดก็มีแววโล่งอกพาดผ่านใบหน้า โชคดีจริงๆ ที่เขาได้รองบ๊วย

ส่วนในห้องไลฟ์ตอนนี้นั้น

【…】

【อย่างที่รู้กัน รายการต่อไปของผู้กำกับหวังก็คือ…】

【การเดินทางทางดนตรีของคนโสด】

【รางวัลนี้สำหรับแขกรับเชิญคนอื่นนี่มันไม่ใช่คำสาปหรอกเหรอฮ่าๆ…】

【ขำจะขิต! ผู้กำกับเจ้าเล่ห์ชะมัด!】