บทที่ 84 ผู้ชายที่ “ล่อผึ้งดึงดูดผีเสื้อ”

《การเดินทางทางดนตรีของคนโสด》 เป็นรายการท่องเที่ยวเชิงดนตรี และยังเป็นโปรเจกต์สำคัญในช่วงครึ่งแรกของปีหน้า

แม้ว่าตอนนี้ นอกจากหวังเสี่ยวเหว่ยแล้ว รายชื่อแขกรับเชิญประจำแทบจะยังไม่ได้เคาะตัวใครเลยก็ตาม

แต่เว้นนักร้องระดับราชาเพลงแถวหน้าอย่างไป๋เชียนเฮ่อไว้คนหนึ่ง สำหรับนักร้องและคนทำงานดนตรีคนอื่นๆ แล้ว นี่นับเป็นโอกาสทองและทรัพยากรชั้นดีอย่างไม่ต้องสงสัย

และสำหรับเย่เฉินในฐานะนักร้องนักแต่งเพลงที่มีทั้งฝีมือและความสามารถ รายการนี้นับว่าเป็นโอกาสที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

แววตาของเย่เฉินเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ย

“ขอบคุณผู้กำกับหวังและทีมงานรายการครับ”

ในเวลานี้ สีหน้าของเมิ่งหวายและเฉิงชิงผุดแววริษยาขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตอนนี้ยังไม่ถึงแปดโมงเช้า ถ้าจะกลับเรือนพักก็ยังเร็วเกินไป อีกทั้งทุกคนอุตส่าห์ปีนขึ้นมากันอย่างยากลำบาก จะให้ลงเขากลับไปตอนนี้ก็น่าเสียดายอยู่บ้าง

“ต่อไปทุกคนทำกิจกรรมได้ตามอัธยาศัยนะครับ เก้าโมงตรงค่อยมาเจอกันที่นี่ แล้วพวกเราจะเริ่มลงเขากัน”

ผู้กำกับหวังเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค

ในเมื่อผู้กำกับหวังบอกแบบนั้น ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อจึงพากันเดินเล่นเตร็ดเตร่ไปเรื่อยบนยอดเขา

ตอนนี้ดวงอาทิตย์ลอยสูงเต็มที่แล้ว แสงแดดอุ่นๆ อาบทั่วร่าง ชวนให้รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง

ทิวทัศน์บนเขาสวยงามตระการตา ตรงเนินธรรมชาติแห่งหนึ่งมีดอกไม้ป่าหลากสีสันบานสะพรั่ง สายลมพัดเอื่อยพากลิ่นหอมฟุ้งโชยเข้าจมูก

ซ่งหลีเฉินนั่งยองๆ ลง มองเห็นผีเสื้อสีม่วงตัวหนึ่งกำลังขยับปีกเบาๆ อยู่ในพุ่มดอกไม้ตรงหน้า ดวงตาดอกท้อคู่สวยคู่นั้นพลันเป็นประกายขึ้นมาทันที

เขายื่นนิ้วชี้ข้างขวาออกไปสะกิดปีกมันเบาๆ เจ้าตัวเล็กไม่เพียงไม่ตกใจบินหนี ซ้ำยังบินมาเกาะบนปลายนิ้วของเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ให้ความรู้สึกคันยุบยิบ

ไป๋เชียนเฮ่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ทอดมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ก้มดูรูปที่เพิ่งกดชัตเตอร์จับภาพเมื่อครู่พลางยกยิ้มมุมปาก

จากนั้นไป๋เชียนเฮ่อก็เปิดเวยป๋อบนมือถือ โพสต์รูปนี้ลงไปพร้อมพิมพ์แคปชันว่า “สวย”

แม้ว่ารูปนี้จะกดถ่ายอย่างกะทันหันจนเห็นซ่งหลีเฉินแค่ครึ่งตัวด้านข้างกับนิ้วมือ แถมยังเบลอจนเห็นภาพซ้อน

สิ่งเดียวที่พอจะชัดเจนอยู่บ้างก็คือผีเสื้อสีม่วงที่กำลังขยับปีกตัวนั้น

หลังจากไป๋เชียนเฮ่อโพสต์เวยป๋อนี้ออกไป แทบจะในพริบตาเดียวก็มียอดรีโพสต์ ยอดไลก์ และคอมเมนต์ถล่มทลายหลายหมื่นข้อความ

เหล่าแฟนคลับและชาวเน็ตเห็นโพสต์เวยป๋อที่แสนคุ้นเคยนี้ต่างพากันเข้ามาแสดงความคิดเห็น

【สไตล์ที่คุ้นเคย… รสชาติที่คุ้นตา…】

【ฝีมือถ่ายรูปของราชาเพลงไป๋ยังคง… มีเอกลักษณ์ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ !】

【ภาพแคป/ไอ้หมาบ้านตัวนี้เหรอ?】

【ทุกคนทายซิว่าแคปชันคำว่า “สวย” ของราชาเพลงไป๋หมายถึงอะไร ฉันเดาว่าชมผีเสื้อว่าสวย! 『หัวหมา』】

【เหอะๆ 『หัวหมา』】

【แคะขี้มูก 『หัวหมา』】

…

และในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ เวยป๋อทางการของ 《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》 ก็โพสต์ภาพความละเอียดสูงภาพหนึ่งออกมา

ภาพนี้เป็นภาพที่ซ่งหลีเฉินกำลังแย้มยิ้มสดใส แสงแดดสาดส่องกระทบร่าง ไรขนอ่อนบนใบหน้ามองเห็นได้ชัดเจนและดูดีเหลือเกิน ดวงตาดอกท้อโค้งรับ หางตายกขึ้น ชัดเจนว่าเป็นเครื่องหน้าที่หล่อเหลาคมคายแท้ๆ แต่รอยยิ้มที่สดใสไร้เดียงสาบนใบหน้านั้นกลับขับเน้นเสน่ห์แบบเด็กหนุ่มออกมาอีกหลายส่วน

ในภาพนี้ ต่อให้ดอกไม้ป่าจะงดงาม ผีเสื้อจะสะสวยเพียงใด แต่กลับกลายเป็นเพียงองค์ประกอบรองไปเสียหมด

มีชาวเน็ตคนหนึ่งนำภาพนี้ไปแปะไว้ใต้ช่องคอมเมนต์เวยป๋อที่ไป๋เชียนเฮ่อเพิ่งโพสต์

【สวยจริง สมกับเป็นผู้ชายที่ “ล่อผึ้งดึงดูดผีเสื้อ” 『รูปภาพ』】

คอมเมนต์ของชาวเน็ตคนนี้มีคนเข้ามากดไลก์ถล่มทลาย ไม่ทันไรก็ดันขึ้นมาอยู่อันดับหนึ่งของคอมเมนต์ยอดนิยม

ชาวเน็ตมากมายต่างตื่นตะลึงในเบ้าหน้าฟ้าประทานของซ่งไอ้ตูบไปพร้อมๆ กับขำกลิ้งให้คอมเมนต์นี้

【ฮ่าๆ ! แซวได้แสบทรวงมาก!】

【แต่ซ่งไอ้ตูบก็ “ล่อผึ้งดึงดูดผีเสื้อ” จริงๆ นั่นแหละ 『หัวหมา』】

【ทีมงานรายการแกงฝีมือถ่ายรูปของราชาเพลงไป๋ออกสื่อกันโต้งๆ เลย ฮ่าๆ ขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว 『กุมท้องกลิ้ง』】

…

ไป๋เชียนเฮ่อเห็นคอมเมนต์นี้เข้าเหมือนกัน โดยเฉพาะคำว่า “ล่อผึ้งดึงดูดผีเสื้อ” สี่คำนี้ สีหน้าเขาพลันชะงักค้าง ในใจรู้สึกทั้งเปรี้ยวทั้งเคืองคละเคล้ากันไปหมด

ซ่งหลีเฉินเด็ดดอกผักบุ้งป่าสีชมพูพีชดอกเล็กๆ ติดมือเดินกลับมา เห็นอีกฝ่ายดูอารมณ์บูด จึงเอาดอกไม้ไปทัดไว้ที่หูของเขาแล้วยิ้มถามว่า

“เป็นอะไรไป ใครทำนายโกรธเหรอ”

พอมีดอกไม้เล็กๆ มาทัดที่ข้างหู สีหน้าของไป๋เชียนเฮ่อก็พลันอ่อนลง ครั้นได้ยินคำถามแสดงความห่วงใย จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงแฝงความน้อยอกน้อยใจนิดๆ

“ก็ผู้ชายที่ชอบล่อผึ้งดึงดูดผีเสื้อน่ะสิ”

ซ่งหลีเฉิน “?”

จากนั้นเขาก็หยิบมือถือออกมาอย่างนิ่งสงบ เปิดเวยป๋อดู ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้แซวขึ้นมา

“ทำไมฉันได้กลิ่นน้ำส้มสายชูหึ่งขนาดนี้นะ”

ไป๋เชียนเฮ่อ “…”

ซ่งหลีเฉินหัวเราะอย่างจนใจระคนเอ็นดู ก่อนจะเอียงหน้าไปกระซิบข้างหูเขา

“คุณก็คือผีเสื้อตัวน้อยที่ผมชอบที่สุด แล้วก็เป็นผีเสื้อตัวน้อยตัวเดียวในใจผมด้วยนะ~”

แพขนตาดำขลับยาวงอนของไป๋เชียนเฮ่อกระพริบไหวเบาๆ มุมปากยกยิ้มบางๆ จากนั้นก็เปิดเวยป๋อไปตอบกลับคอมเมนต์ยอดนิยมอันดับหนึ่งว่า

“เขาบอกว่าชอบผมที่สุด ผมคือคนเดียวในใจเขา”

ซ่งหลีเฉินล็อกอินเวยป๋อของตัวเอง แล้วส่งสติกเกอร์ “ส่งมินิฮาร์ต” ใต้คอมเมนต์ของไป๋เชียนเฮ่อ

ชาวเน็ต:

【…】

【น่าหมั่นไส้จริง! โดนอวดหวานยัดปากอีกแล้ว 『โมโห』】

…

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินเล่นบนเขาต่ออีกรอบ เมื่อได้ “เดต” กันตามลำพัง เวลาจึงดูเหมือนผ่านไปไวเป็นพิเศษ เผลอแปบเดียวก็แปดโมงห้าสิบนาทีแล้ว

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อเริ่มเดินกลับไปยังจุดนัดพบ และมาถึงตรงเวลาแปดโมงห้าสิบแปดนาทีพอดี

คราวนี้เพราะมี “บทเรียนจากครั้งก่อน” แขกรับเชิญทุกคนจึงมารวมตัวกันครบตอนเก้าโมงตรงเป๊ะ

ทุกคนเริ่มทยอยเดินลงเขาไปด้วยกัน เมื่อเทียบกับความเหนื่อยยากลำบากตอนขาขึ้นแล้ว ขาลงง่ายดายและสบายกว่ากันเยอะ

อีกทั้งตอนลงเขาก็ไม่ต้องเร่งรีบ ทุกคนจึงเดินทอดน่อง พูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง พอถึงสิบโมงเช้าก็กลับมาถึงเรือนพัก

การถ่ายทำเอพิโสดของวันนี้ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้

พอกลับถึงเรือนพัก ทุกคนก็ทั้งหิวทั้งเหนื่อย โชคดีที่ทีมงานจัดเตรียมน้ำชา ขนม และผลไม้สดหลากชนิดไว้ล่วงหน้าบนโต๊ะ คนละหนึ่งชุด บรรจุไว้ในกล่องประณีต

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อหยิบส่วนของตัวเองสองคนแล้วก็ขึ้นชั้นบนไป

ตอนที่กำลังจะเดินพ้นไป ซ่งหลีเฉินปรายตามองเซียวลี่เอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างหลิวตี๋และกำลังปอกผลไม้ให้อีกฝ่าย

ฝ่ายหลังเองก็ส่งสายตามีความหมายลึกซึ้งกลับมาให้ซ่งหลีเฉิน คนสองคนที่ปกติไม่ได้สนิทสนมกันนัก ในเวลานี้กลับมีความรู้ใจกันอย่างน่าประหลาด

หลังจากขึ้นมาชั้นบน ซ่งหลีเฉินก็ให้ไป๋เชียนเฮ่อผู้รักสะอาดไปล้างมือก่อน ส่วนตัวเองก็เปิดแท็บเล็ต ค้นหาซีรีส์พีเรียดย้อนยุคที่เป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซของเซียวลี่เอ๋อร์มานั่งดูอย่างออกรส

จะว่าไป ซีรีส์โบราณยุคก่อนของที่นี่ทำออกมาได้ไม่เลวเลยจริงๆ

โดยเฉพาะบทบาทนางรองคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เย่อหยิ่งเอาแต่ใจที่เซียวลี่เอ๋อร์เล่นนั้นโดดเด่นสะดุดตามาก ตอนปรากฏตัวในตอนแรก ภาพลักษณ์สูงศักดิ์โฉบเฉี่ยวสวยสะกดก็ทำให้คนตราตรึงจนลืมไม่ลง สมกับเป็นบทบาทระดับตำนาน

ในใจของซ่งหลีเฉินยิ่งอยากเซ็นสัญญาดึงตัวเซียวลี่เอ๋อร์เข้าบริษัทของตัวเองมากขึ้นไปอีก

จังหวะที่ซ่งหลีเฉินกำลังเคี้ยวแตงโมไปคำ จิบชานมไปอึก ดูตอนแรกจบอย่างเพลิดเพลิน ไป๋เชียนเฮ่อก็อาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

ซ่งหลีเฉินจึงกดหยุดชั่วคราวบนหน้าจอแท็บเล็ต คว้าเสื้อผ้าเปลี่ยนกับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป

เขาอาบน้ำเร็วกว่าไป๋เชียนเฮ่อมาก ถึงขั้นที่มัวแต่พะวงเนื้อเรื่องในตอนที่สองจนผมก็ยังไม่ได้เป่าให้แห้งก็เดินออกมาแล้ว

ไป๋เชียนเฮ่อมองเขาอย่างจนใจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวมาช่วยซับผมให้จนหมาดไม่เหลือน้ำหยด แล้วจึงเปิดไดร์เป่าผม

ก่อนหน้านี้ยังคอยกำชับให้ตนรีบเป่าผมให้แห้งหลังอาบน้ำแท้ๆ พอมาตอนนี้ ตัวเองกลับเป็นฝ่ายลืมเป่าเสียเอง

ซ่งหลีเฉินทิ้งตัวนอนคว่ำเกยตักของไป๋เชียนเฮ่ออย่างว่าง่ายเพื่อให้เป่าผมได้สะดวก ในตอนที่กำลังจะกดดูซีรีส์ตอนที่สองต่อนั้น เสียงแจ้งเตือนมือถือก็ดังขึ้น

ไป๋เชียนเฮ่อช่วยเอื้อมหยิบมือถือบนโต๊ะส่งให้เขา

ซ่งหลีเฉินปลดล็อกหน้าจอ และก็เป็นข้อความจากเซียวลี่เอ๋อร์จริงๆ ตามคาด

“คุณชายรองซ่งคะ! ขอบคุณที่ทำให้ฉันตาสว่าง ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะหย่ากับหลิวตี๋ ฉันหวังว่าคุณจะยื่นมือช่วยฉันสักครั้ง…”

นับตั้งแต่วินาทีที่ส่งคลิปเสียงและวิดีโอหลักฐานการลอบคบชู้ของหลิวตี๋กับเฉิงชิงให้เซียวลี่เอ๋อร์ เขาก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะช่วยเธอ

เวลานี้พอได้เห็นความเด็ดเดี่ยวของเซียวลี่เอ๋อร์ แววตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นมา

เขามองเบอร์ของพี่ใหญ่ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย กดโทรออกไปทันที