บทที่ 90 มุมมองของไป๋เชียนเฮ่อ

พอกินมื้อดึกเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงห้าทุ่มกว่า วันนี้ซ่งหลีเฉินอารมณ์ดีเป็นพิเศษ จึงได้ดื่มเหล้าข้าวหมักที่ลุงเว่ยเคยแบ่งให้ไปบ้าง

เหล้าข้าวหมักมีดีกรีต่ำมาก รสชาติออกหวานอมเปรี้ยว ทุกคนจึงพากันดื่มอย่างเอร็ดอร่อย

เพราะในช่วงถ่ายทำรายการมีกฎห้ามดื่มแอลกอฮอล์ แต่เหล้าข้าวหมักนี้ดีกรีพอๆ กับไวน์ผลไม้ เด็กยังดื่มได้สบายๆ แม้แต่ผู้กำกับหวังเองก็ยังซดไปชามใหญ่

ช่วงแรกทุกคนต่างพูดคุยหยอกล้อกัน บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง

โดยเฉพาะซ่งหลีเฉินที่วันนี้อารมณ์ดีจัด คึกคักเป็นพิเศษ ไหวพริบปฏิภาณแพรวพราว ยิงมุกตลกฮากระจาย แถมท่าทางยังดูสนิทสนมเป็นธรรมชาติแต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่นสุภาพตามประสาคุณชาย จนยากที่ใครจะไม่รู้สึกเอ็นดู

โดยเฉพาะเซียวลี่เอ๋อร์กับเว่ยซวงซวงที่มองซ่งหลีเฉินด้วยสายตาชื่นชมระคนเอ็นดู

เย่เฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูอีกฝ่ายแล้วนึกค่อนขอดในใจว่าช่างเหมือน "นกยูงรำแพน" เสียจริง จนอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบนแล้วแค่นเสียงหึออกมา

ทว่าพอถึงช่วงหลัง ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นว่าคุณชายรองซ่งแก้มแดงปลั่ง พูดจาอ้อแอ้ไม่เป็นคำ แถมปฏิกิริยาตอบสนองยังช้าไปครึ่งจังหวะ เว่ยซวงซวงถึงกับเอ่ยแซวขึ้นมา

"คุณชายรองซ่ง คออ่อนเกินไปแล้วมั้งคะ! ดื่มไปไม่กี่แก้วก็เมาพับซะแล้ว"

เย่เฉินมองคุณชายรองซ่งที่ตอนนี้เริ่มเลื้อยไปออดอ้อนอาจารย์ไป๋ด้วยสายตาบอกไม่ถูก

"ดึกมากแล้วครับ! อาจารย์ทุกท่านไปพักผ่อนกันเถอะครับ ส่วนที่เหลือเดี๋ยวผมให้ทีมงานจัดการเอง!"

ผู้กำกับหวังรีบลุกขึ้นมาเสนอตัวตัดบทในตอนนั้น

เว่ยซวงซวง เซียวลี่เอ๋อร์ และคนอื่นๆ รีบขอบคุณผู้กำกับหวัง ก่อนจะพากันแยกย้ายขึ้นห้องไปพักผ่อน

สองวันที่ผ่านมาเซียวลี่เอ๋อร์แทบไม่ได้นอน แม้ใบหน้าจะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต แต่ใต้ตาก็ยังมีรอยคล้ำที่ไม่อาจซ่อนมิด

ตลอดสองวันนี้ประสาทของเธอตึงเครียดอยู่ตลอดเวลา ทว่าตอนนี้ทุกอย่างลงตัวและกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีแล้ว

แม้ร่างกายของเซียวลี่เอ๋อร์จะเหนื่อยล้าเต็มที แต่จิตใจกลับผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ซ้ำยังรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณชายรองซ่ง เมื่อเห็นคุณชายรองซ่งถูกราชาเพลงไป๋ประคองเดินออกไป เซียวลี่เอ๋อร์ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างล้นพ้น พร้อมกับตั้งปณิธานในใจว่า ต่อไปจะต้องตั้งใจแสดงละครเพื่อสร้างชื่อเสียงให้บริษัทของคุณชายรองซ่งให้ได้

พรุ่งนี้ต้องไปหาซื้อหนังสือเกี่ยวกับการแสดงและบทละครมาอ่าน อย่างน้อยๆ ก็ต้องไม่แพ้ยัยหนูซวงซวงนั่น

เซียวลี่เอ๋อร์เดินมุ่งหน้ากลับห้องพักของตัวเองด้วยความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม

…

เดิมทีไป๋เชียนเฮ่อตั้งใจจะพา "คนขี้เมา" คนนี้ขึ้นห้องไปพักผ่อน แต่พอเดินมาถึงบันได อีกฝ่ายกลับงอแงไม่ยอมก้าวต่อ

"อึก… ผมไม่อยากนอน… ผมอยากออกไปเล่น…"

ซ่งหลีเฉินสะอึกออกมาคำหนึ่งก่อนจะพูดงุ้งงิ้งเอาแต่ใจ

ทว่าพอเห็นคนข้างๆ ยังคงนิ่งเฉย เขาจึงเอื้อมมือไปบีบแก้มอีกฝ่ายพลางออดอ้อน

"นะ นะ? ผักกาดขาวน้อย~"

ใบหูของไป๋เชียนเฮ่อพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ มุมปากพยายามกลั้นยิ้มแต่ก็กลั้นไม่อยู่ สุดท้ายจึงได้แต่พยักหน้า ยอมตามใจพาเขาเดินออกไปข้างนอก

โชคดีที่คนคนนี้ไม่ได้งอแงจะออกไปข้างนอก ไป๋เชียนเฮ่อเลยพาเดินเล่นอยู่ในสวนของโรงเตี๊ยมแทน

คืนนี้พระจันทร์กลมโตเป็นพิเศษ แสงนวลตาสาดส่องลงมาทำให้หัวใจของไป๋เชียนเฮ่ออ่อนยวบลงอย่างประหลาด

ไป๋เชียนเฮ่อประคองซ่งหลีเฉินเดินไปตามทางในสวนอย่างอดทน เดินไปได้สักพัก พออีกฝ่ายเห็นชิงช้าก็งอแงอยากจะนั่งขึ้นมา

ชิงช้าตัวนั้นดูไม่ค่อยมั่นคงเท่าไหร่ ไป๋เชียนเฮ่อกลัวเจ้าคนตัวที่ยืนแทบไม่อยู่คนนี้จะพลัดตกเสียก่อน จึงตัดสินใจขึ้นไปนั่งด้วยพลางโอบกอดไว้กึ่งหนึ่ง แล้วไกวชิงช้าเบาๆ

ผ่านไปครู่หนึ่ง คนข้างกายที่เคยเจื้อยแจ้วกลับเงียบเสียงลง ไป๋เชียนเฮ่อหันไปมองถึงได้เห็นว่าเจ้าขี้เมาคนนี้หลับตาพริ้มไปเสียแล้ว

ไป๋เชียนเฮ่อส่ายหัว ยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูแต่ก็จนใจ เขาโอบกอดอีกฝ่ายไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ถอดเสื้อนอกของตัวเองออกมาคลุมร่างให้

จังหวะที่เขาคุกเข่าลงแล้วแบกอีกฝ่ายขึ้นหลังอย่างมั่นคงเดินไปได้เพียงสองก้าว จู่ๆ ก็มีเสียงพึมพำดังมาจากข้างหู

ร่างของไป๋เชียนเฮ่อชะงักกึกทันที ดวงตาสีอำพันหดวูบ ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่ทั้งตื่นเต้นและคาดหวัง

"เมื่อกี้… นายเรียกฉันว่าอะไรนะ?"

"พี่… ชายคนสวย…"

คราวนี้ไป๋เชียนเฮ่อได้ยินเสียงจากคนบนหลังชัดเจนเต็มสองหู ขอบตาของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันที

เขาเดินไปช้าๆ จังหวะนั้นเสียงลมหายใจเข้าออกจากการหลับลึกดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การละเมอเท่านั้น แต่ไป๋เชียนเฮ่อแหงนมองพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า

เขารู้สึกว่าส่วนที่เคยเว้าแหว่งในใจได้รับการเติมเต็มจนสมบูรณ์เหมือนพระจันทร์ในคืนนี้แล้ว

ยี่สิบปีก่อน เขาเลือกที่จะเป็นนักร้องเพราะอีกฝ่าย ทว่าเมื่อได้กลับมาพบกันใหม่ เขากลับพบอีกฝ่ายในภาพลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคย แตกต่างจากเด็กน้อยในความทรงจำราวกับเป็นคนละคน

ไป๋เชียนเฮ่อจึงตัดสินใจปล่อยวางความยึดติดนั้นไป แต่ไม่คาดคิดเลยว่าต่อมา เขาจะได้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยจากคนคนนี้อีกครั้ง

ด้านหนึ่งเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายกลายเป็นคนที่น่ารังเกียจไปแล้ว และลืมเรื่องราวในอดีตจนหมดสิ้น เขาควรจะอยู่ให้ห่าง ไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยวใดๆ อีก

ทว่าเมื่อได้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยในตัวคนคนนี้ ไป๋เชียนเฮ่อกลับห้ามใจตัวเองไม่ได้ ค่อยๆ ถูกดึงดูดเข้าหาอีกครั้ง

ตอนที่อยู่ที่ร้านของเซียวจิ้น เห็นเขาไป "กอดคอ" กับผู้ชายคนอื่น ตัวเขาที่ปกติสุขุมเยือกเย็นกลับควบคุมอารมณ์ไม่ได้ เผลอพูดถ้อยคำทำร้ายจิตใจออกไป

พอกลับไปถึงได้ฟังคำอธิบายจากเซียวจิ้นถึงรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไป คิดหาวิธีว่าจะขอโทษอย่างไรดี ผลปรากฏว่าตอนเที่ยงกลับมีคลิปที่ปาปารัสซี่แอบถ่ายโผล่ขึ้นมาบนเทรนด์ฮิต

"คำวิจารณ์เชิงลบ" ที่อีกฝ่ายพูดถึงเขาในคลิปนั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจไม่น้อย

คืนนั้นเขาขังตัวเองอยู่ในบ้าน ดื่มเหล้าไปไม่น้อย จนกระทั่งเห็นข้อความขอโทษที่อีกฝ่ายส่งมา ในวีแชตบอกว่าขอแค่ให้เขายกโทษให้ จะให้ทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น

เขาจึงอาศัยความเมาเผยความปรารถนาลึกๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ในใจออกไป

อีกฝ่ายดูตกใจมากจริงๆ ไป๋เชียนเฮ่อจึงหลอกล่อให้ยอมไปจดทะเบียนสมรสโดยอ้างเรื่องสัญญาแต่งงาน

…

ช่วงเวลาที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ทำให้ไป๋เชียนเฮ่อทั้งรักทั้งอยากครอบครองอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งพอได้ยินว่าอีกฝ่ายก็ชอบเขาเหมือนกัน หัวใจก็แทบพองโตด้วยความดีใจ

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อีกฝ่ายถึงได้ลืมเลือนเรื่องราวระหว่างพวกเขาไปเสียสนิท แต่หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตก็พอแล้ว เขาไม่กล้าละโมบหวังสิ่งใดมากไปกว่านี้อีก

ทว่าในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำเรียกขานอันคุ้นเคยที่ห่างหายไปเนิ่นนาน หัวใจของไป๋เชียนเฮ่อก็ยังคงสั่นไหวอย่างไม่อาจห้ามได้

"เฉินเฉิน ผมจะพานายกลับบ้านแล้วนะ"

ไป๋เชียนเฮ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนแหบพร่า

…

ภายใต้แสงจันทร์ ไป๋เชียนเฮ่อแบกคนที่เมามายก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง

ไม่เหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อน ที่เด็กชายตัวน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบพยายามแบกเด็กชายวัยหกขวบตัวกลมอ้วน สุดท้ายแบกไม่ไหว ทำอีกคนร่วงลงไปปากกระแทกพื้นจนเลือดอาบ

…

พอกลับมาถึงห้อง ซ่งหลีเฉินก็พลิกตัวนอนแผ่อยู่บนฟูกแล้วหลับต่อ

ไป๋เชียนเฮ่อยิ้มอย่างจนใจ ก่อนจะหยิบกะละมังเดินเข้าห้องน้ำไปรองน้ำอุ่น

เขาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้อีกฝ่าย ทุลักทุเลอยู่นานกว่าจะเปลี่ยนชุดนอนให้เสร็จสรรพ พอจัดแจงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยไปถึงเที่ยงคืนครึ่งแล้ว

ถึงตอนนี้ไป๋เชียนเฮ่อเพิ่งจะได้หยิบเสื้อผ้าไปอาบน้ำ พอกลับออกมาเห็นเจ้าตัวดีนอนแผ่หรา ผ้าห่มร่นลงมากองอยู่ครึ่งตัว ก็อดหัวเราะไม่ได้

เขาล้มตัวลงนอนข้างๆ ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้ พลางช่วยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้อีกครั้ง ทั้งสองคนนอนตระกองกอดกันจนหลับสนิท

แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องเข้ามา ช่วยแต่งแต้มค่ำคืนนี้ให้อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันอ่อนโยนและเงียบสงบ