บทที่ 91 กิจกรรมใหม่

เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่ซ่งหลีเฉินตื่นขึ้นมาแล้วเห็นผู้ชายที่ถูกตัวเองกอดรัดเป็น "ปลาหมึกยักษ์" อีกครั้ง แม้จะเริ่มชินตากับภาพนี้แล้ว แต่บนใบหน้าก็ยังแวบผ่านไปด้วยความรู้สึกผิดและเก้อเขินอยู่ดี

จังหวะที่ซ่งหลีเฉินขยับตัวเพียงเล็กน้อย อีกฝ่ายก็ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี

ซ่งหลีเฉินฉีกยิ้มแหะๆ พลางเอ่ยทักทายไป๋เชียนเฮ่อ

"อรุณสวัสดิ์!"

เวลานี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าพอดี เมื่อคืนก่อนนอนไม่ได้ดึงผ้าม่านปิดไว้ แสงแดดยามเช้าจึงส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา

ไป๋เชียนเฮ่อเพิ่งตื่น รู้สึกว่าแสงแดดแยงตาเล็กน้อย ดวงตาจึงหรี่ลง ทว่าจู่ๆ แสงแดดก็ถูกคนข้างกายบดบังไว้ หัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมา หลังจากยันกายลุกขึ้น เขาก็เอียงตัวไปจุมพิตที่หน้าผากของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"อรุณสวัสดิ์ครับ"

พูดจบก็ก้าวลงมาจากฟูกที่ปูบนพื้น

ซ่งหลีเฉินมองชุดนอนบนตัวพลางตระหนักได้ว่าเมื่อคืนตัวเองคงเมาแอ๋อีกแล้ว คอทองแดงอะไรกัน คอพับคออ่อนชัดๆ บ้าเอ๊ย!

ซ่งหลีเฉินส่ายหัวด้วยความหงุดหงิดใจ พลางรีบถามไป๋เชียนเฮ่ออย่างร้อนรน

"เมื่อคืนบนโต๊ะอาหาร ต่อหน้าแขกรับเชิญคนอื่น ฉันไม่ได้ทำเรื่องขายหน้าอะไรใช่ไหม"

คนอื่นยังพอทำเนา แต่ถ้าเจ้าเด็กเย่เฉินนั่นเห็นเขาปล่อยไก่เข้าละก็ ไม่รู้ในใจจะเอาไปนินทาว่าร้ายยังไงบ้าง

ไป๋เชียนเฮ่อใช้นิ้วจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยความเอ็นดู

"ไม่ได้ทำเรื่องขายหน้าครับ"

ซ่งหลีเฉินถอนหายใจโล่งอกในทันที พลางพูดอย่างโล่งใจ

"งั้นก็ดีแล้ว! ดีแล้ว!"

ไป๋เชียนเฮ่อลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม

"คุณ…เมื่อคืนคุณจำเรื่องอะไรได้บ้างไหมครับ อย่างเช่น…เรื่องเมื่อนานมาแล้ว?"

ซ่งหลีเฉินมองไป๋เชียนเฮ่อด้วยสีหน้างงเป็นไก่ตาแตกพลางเกาหัว แม้จะไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามแบบนี้ แต่เขาก็ส่ายหน้าตอบตามตรง

ขอแค่ได้เมาเหล้า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาก็จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

ไป๋เชียนเฮ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้ากลับเป็นปกติราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน

"พวกเราไปล้างหน้าแปรงฟันกันเถอะครับ ลงไปกินมื้อเช้าข้างล่าง ผู้กำกับหวังบอกว่าวันนี้จะมีการวิดีโอคอลคุยกับชาวเน็ต ต้องเตรียมตัวล่วงหน้า"

ซ่งหลีเฉินพยักหน้า แล้วเสริมขึ้นมา

"จริงด้วย! ตอนเช้าฉันต้องอาบน้ำอีกรอบด้วย!"

พูดจบ ด้วยความกลัวว่าจะไม่ทันเวลา เขาจึงไม่สวมแม้กระทั่งรองเท้า วิ่งเท้าเปล่าไปคว้าเสื้อผ้าบนโซฟาแล้วพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำทันที

หลังจากทั้งสองคนจัดการตัวเองด้วยความเร็วแสงเสร็จแล้วก็ลงมาชั้นล่าง ซึ่งเป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งพอดี

ตอนที่ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อเดินลงมา ก็บังเอิญเจอกับเซียวลี่เอ๋อร์ตรงหัวมุมทางเดินพอดี

เซียวลี่เอ๋อร์วิ่งกระหืดกระหอบมา นึกว่าตัวเองจะมาสายที่สุด พอเห็นคุณชายรองซ่งกับราชาเพลงไป๋ก็ลอบถอนหายใจ ดูท่าเธอคงไม่ใช่คนที่ช้าที่สุด

"พี่เซียว! วันนี้แต่งหน้าสวยจังเลยครับ!"

ซ่งหลีเฉินสังเกตเห็นทันทีว่าวันนี้เซียวลี่เอ๋อร์แต่งเพียงหน้าบางๆ อีกทั้งยังไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูง แต่ใส่เป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวเรียบๆ

แตกต่างจากการแต่งตัวและสไตล์ในวันวานอย่างสิ้นเชิง ทว่ากลับดูสดใสสะดุดตาอย่างยิ่ง

เมื่อได้ยินคำชมของคุณชายรองซ่ง ความประหม่าในใจของเซียวลี่เอ๋อร์ก็คลายลงไปบ้าง ทั้งยังรู้สึกมั่นใจขึ้นมาก

ความจริงเป็นเพราะเธอไม่ได้นอนมาสองวันเต็มๆ เมื่อวานขึ้นไปอาบน้ำเสร็จ พอล้มตัวลงนอนบนเตียงไม่ถึงนาทีก็หลับเป็นตาย เป็นการนอนหลับสนิทที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เมื่อคืนหลับลึกเกินไป ตอนเช้านาฬิกาปลุกดังเป็นรอบที่สองเธอถึงเพิ่งตื่น

และเนื่องจากอีพีปีนเขานั้น การมาสายของเธอทำให้รู้สึกขายหน้ามาก วันนี้เซียวลี่เอ๋อร์จึงไม่คิดจะแต่งหน้าเต็มรูปแบบ แค่ทาครีมปรับสีผิว เขียนคิ้วนิดหน่อย แล้วทาลิปสติกเติมสีสันให้ดูสดใสขึ้น จากนั้นก็รีบลงมาข้างล่างทันที

เดิมทีเธอยังกังวลว่าใบหน้าจะดูซูบเซียว สีหน้าไม่สดใส แถมไม่ได้แต่งหน้าแบบประณีต ในใจจึงขาดความมั่นใจอยู่บ้าง ทว่าพอได้ยินคำชมที่จริงใจของคุณชายรองซ่ง ความมั่นใจก็ฟื้นคืนมาในพริบตา

หลังจากลงมาข้างล่าง จ้าวจุ้นกับเย่เฉินก็ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนเว่ยซวงซวงกำลังถือบัวรดน้ำช่วยรดน้ำต้นไม้ใต้บันไดอยู่

เว่ยซวงซวงมองปราดเดียวก็เห็นเซียวลี่เอ๋อร์ที่ "แปลกตาไปจากเดิม" จึงเอ่ยชมเช่นกัน

"ลี่ลี่! ปกติเห็นเธอแต่งลุคคุณนายไฮโซจนชินตา วันนี้แต่งหน้าแบบเมกอัปโนเมกอัปแล้วดูบริสุทธิ์ใสซื่อมากเลยนะ! สวยแปลกตาดี รู้สึกเหมือนเด็กลงไปเกินสิบปีแน่ะ!"

เซียวลี่เอ๋อร์ "…"

"ขอบใจจริงๆ นะ เพื่อนรัก!"

มุมปากของเซียวลี่เอ๋อร์กระตุกเบาๆ อดไม่ได้ที่จะกัดฟันพูด

ซ่งหลีเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดของเว่ยซวงซวงก็อดขำพรืดออกมาไม่ได้

วันนี้เย่เฉินกับจ้าวจุ้นตื่นกันค่อนข้างเช้า อาหารเช้าจึงทำไว้ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ มีทั้งต้มโจ๊กซีฟู้ด ย่างเนื้อวัวกับอกไก่ รวมถึงสลัดผักและนมอุ่นๆ

พวกเขาทั้งหกคนกินมื้อเช้าและล้างจานชามเสร็จก็เป็นเวลาแปดโมงตรงพอดี ซึ่งผู้กำกับหวังและทีมงานก็พากันเข้ามาในห้องนั่งเล่นเรียบร้อยแล้ว

"สวัสดีตอนเช้าครับอาจารย์แขกรับเชิญทุกท่าน! วันนี้เป็นอีพีพิเศษ เราจะต้องเชื่อมต่อสายกับชาวเน็ต และทำการตอบคำถามกับคู่สามีภรรยาทางบ้านที่ถูกสุ่มเลือกขึ้นมาครับ…"

หลังจากผู้กำกับหวังอธิบายขั้นตอนและกฎกติกาเสร็จ ทุกคนก็เริ่มเตรียมความพร้อมก่อนการถ่ายทำ

ในเวลานี้เอง บัญชีทางการของ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》ก็ได้โพสต์เวยป๋อข้อความหนึ่ง

วันนี้เหล่าอาจารย์แขกรับเชิญของเราจะแปลงร่างเป็นพี่สาวแสนดีและพี่ชายที่รู้ใจ

หากใครมีปัญหาใดๆ เกี่ยวกับความรักหรือชีวิตคู่สามารถสมัครเข้าร่วมได้เลย ผู้โชคดีที่ได้รับเลือกจะได้ร่วมพูดคุยปรึกษาปัญหาชีวิตสมรสหรือความรักเหล่านี้ไปพร้อมกับอาจารย์แขกรับเชิญของเรา…

หากได้รับเลือกเป็นผู้โชคดี ทางเรายังมีรูปถ่ายพร้อมลายเซ็นของแขกรับเชิญทุกคนรวมถึงของขวัญสุดพิเศษมอบให้อีกด้วย มาร่วมสมัครกันเยอะๆ นะครับ! 『ลิงก์』

สิบโมงตรง เจอกันห้ามเบี้ยวนะ!

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด ชาวเน็ตหลายคนเพิ่งตื่นนอน พอเปิดเวยป๋อมาเจอกับโพสต์นี้เข้าพอดี ต่างก็พากันตื่นเต้นยกใหญ่

【เชี่ย! จริงดิ! ถามคำถามอะไรก็ได้เลยเหรอ? ฉันถามได้ไหมว่าซ่งไอ้ตูบพิชิตใจราชาเพลงไป๋ได้ยังไง? 『หัวเราะเจ้าเล่ห์』】

【ฮ่าๆ! พี่สาวเมนต์บนฝันกลางวันอยู่เหรอ เรื่องที่เกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของแขกรับเชิญแบบนี้ถามไม่ได้อยู่แล้วสิ】

【ฉันกับสามีแต่งงานกันมาได้ปีหนึ่งแล้ว แต่ช่วงนี้เจอปัญหาเยอะมาก ฉันก็อยากจะขอคำแนะนำจากพวกเขาเหมือนกันค่ะ @ผู้กำกับหวังหย่ง หันมามองฉันที!!!】

【ถึงฉันจะยังไม่แต่งงาน แล้วก็ไม่มีแฟนด้วย แต่ฉันอยากได้รูปถ่ายพร้อมลายเซ็นของไอ้ตูบกับราชาเพลงไป๋อ่า 『ส่งสายตาอ้อนวอน』】

…