บทที่ 92 ชาวเน็ตจอมเปิ่น

เพียงไม่กี่นาทีหลังจากทีมงานรายการโพสต์เวยป๋อไป ก็มีคนลงชื่อเข้าร่วมกิจกรรมเป็นหมื่นกว่าคนแล้ว

พอถึงเวลาสิบโมงตรง การไลฟ์สดรายการก็เริ่มต้นขึ้น แขกรับเชิญทั้งหกคนนั่งรวมกันอยู่ตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น

เนื่องจากโซฟาตัวเดียวนั่งไม่พอ ทีมงานจึงยกเก้าอี้มาเพิ่มอีกสองตัว จ้าวจุ้นกับเย่เฉินเลยไปนั่งตรงนั้น

ซ่งหลีเฉินและเว่ยซวงซวงนั่งอยู่ตรงกลางโซฟา ส่วนไป๋เชียนเฮ่อและเซียวลี่เอ๋อร์นั่งขนาบข้างทั้งสองคน

การถ่ายทำวันนี้เน้นการมีปฏิสัมพันธ์กับชาวเน็ตทางออนไลน์เป็นหลัก ดังนั้นนอกจากสถานะแขกรับเชิญแล้ว ซ่งหลีเฉินและเว่ยซวงซวงจึงรับบทเป็นพิธีกรจำเป็นชั่วคราวไปด้วย

ตรงหน้าพวกเขามีจอขนาดใหญ่ตั้งอยู่ สามารถมองเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ที่เลื่อนผ่านไปมาได้แบบเรียลไทม์

ตอนนี้ทุกคนต่างพากันโบกมือทักทายผู้ชมผ่านกล้อง

“สวัสดีเพื่อนๆ ทางบ้านทุกคนครับ! ยินดีต้อนรับเข้าสู่รายการ《คู่มือฝึกหัดชีวิตคู่》ในวันนี้…”

ในขณะเดียวกัน คอมเมนต์จากชาวเน็ตบนจอใหญ่ตรงหน้าก็เริ่มวิ่งรัว

【กรี๊ดดด ซ่งไอ้ตูบ ราชาเพลงไป๋ อรุณสวัสดิ์!】

【เซียวลี่เอ๋อร์วันนี้สวยมาก! ลุคใสบริสุทธิ์สุดๆ นั่งอยู่กับซวงซวง สองสาวสวยเฟรมเดียวกันแล้วเจริญหูเจริญตามาก『น้ำลายไหล』】

【ฮ่าๆ! พอหลิวตี๋ไอ้ตัวอัปลักษณ์นั่นออกไป รู้สึกเลยว่าวิชวลโดยรวมของแขกรับเชิญพุ่งกระฉูดขึ้นเยอะ!】

【หลักๆ คือไอ้ตัวเลี่ยนน่าเกลียดนั่นคอยฉุดค่าเฉลี่ยความสวยหล่อของคนอื่นต่างหาก!】

…

【ซ่งไอ้ตูบกับราชาเพลงไป๋วันนี้ใส่ชุดคู่ด้วย! รุ่นเดียวกันเป๊ะเลย!】

ซ่งหลีเฉินกับไป๋เชียนเฮ่อใส่สูทลำลองรุ่นเดียวกันเป๊ะ เพียงแต่ซ่งหลีเฉินใส่สีดำ ส่วนไป๋เชียนเฮ่อใส่สีขาว พอทั้งคู่นั่งเคียงข้างกันจึงดูเข้ากันสุดๆ

…

เวลานี้เซียวลี่เอ๋อร์พอเห็นชาวเน็ตพากันชมว่าเธอสวยก็ยิ่งมั่นใจในตัวเองมากขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งดูเปล่งประกายเจิดจ้า

หลังจากแขกรับเชิญทั้งหกคนแนะนำตัวสั้นๆ และทักทายทุกคนเสร็จเรียบร้อย ผู้กำกับหวังก็เดินเข้ามาอธิบายกติกาให้แขกรับเชิญทั้งหกและชาวเน็ตที่กำลังดูไลฟ์ฟัง เมื่อพูดจบเขาก็กระแอมเบาๆ แล้วกล่าวขึ้น

“เอาละครับ ตอนนี้เราจะเริ่มสุ่มเลือกผู้ชมผู้โชคดี นับถอยหลังสิบวินาที เริ่มได้…”

ระหว่างที่ผู้กำกับหวังนับถอยหลัง แขกรับเชิญทุกคนต่างจ้องมองจอตรงหน้าตาไม่กระพริบ

บรรยากาศในไลฟ์ตอนนี้คึกคักอย่างยิ่ง

【กรี๊ดดด! ตื่นเต้นชะมัด ขอให้เป็นฉันทีเถอะ『พนมมือสวดมนต์』】

【ลูกช้างขอสัญญาว่าจะกินข้าวให้ครบสามมื้อ จะกินทั้งผักทั้งเนื้อ ขอพระเจ้าคุ้มครองด้วยเถอะ อาเมน…】

【…】

ทันทีที่สิ้นเสียงนับถอยหลังของผู้กำกับหวัง ชาวเน็ตเจ้าของไอดี “จีบเทพบุตรไม่ติดไม่เปลี่ยนชื่อ” ก็ถูกระบบสุ่มเลือกขึ้นมา

รูปโปรไฟล์ของคนคนนี้ขยายใหญ่ขึ้นบนจอ เป็นภาพเด็กหนุ่มสวมเสื้อกล้ามบาสเกตบอล ตัดผมสั้นเกรียน คิ้วเข้มตาโต ถึงผิวจะคล้ำแดดไปบ้าง แต่ก็ดูเป็นหนุ่มหล่อสายสปอร์ตที่สดใสและอบอุ่นไม่เบา

รูปโปรไฟล์นี้น่าจะเป็น “เทพบุตร” ที่ชาวเน็ตคนนี้บอกว่ากำลังตามจีบอยู่แน่ๆ

ตอนนี้บนหน้าจอแสดงว่าอีกฝ่ายเชื่อมต่อไมค์เรียบร้อยและพูดคุยได้แล้ว ทว่ากลับยังไม่ยอมส่งเสียงออกมาเสียที

ซ่งหลีเฉินเข้าใจดีว่าบางคนเวลาใช้ชื่อในเน็ตอาจจะดูใจกล้าบ้าบิ่น แต่ชีวิตจริงกลับเป็นคนขี้อาย ยิ่งดูท่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นนักศึกษาสาวด้วยแล้ว ก็คงตื่นเต้นมากเป็นธรรมดา

ในฐานะพิธีกรจำเป็น ซ่งหลีเฉินจึงเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อน

“สวัสดีครับคุณ ‘จีบเทพบุตรไม่ติดไม่เปลี่ยนชื่อ’ ได้ยินที่ผมพูดไหมครับ”

ทว่าทันทีที่สิ้นเสียงของซ่งหลีเฉิน จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายห้าวเป้งดังลั่นแทรกเข้ามา

“แค่กๆ… เอ่อ คือว่า ผมเป็นผู้ชายครับ!”

น้ำเสียงยังแฝงความน้อยอกน้อยใจอยู่นิดหน่อย แต่มันช่างขัดกับเนื้อเสียงห้าวดุดันนั่นเหลือเกิน

ซ่งหลีเฉิน: “…”

วินาทีนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าเขาถึงกับแตกร้าว หางตากระตุกยิกๆ

เว่ยซวงซวงที่นั่งอยู่ข้างๆ รีบเบือนหน้าหนี พยายามกลั้นขำสุดชีวิตจนหน้าสั่น

ตอนนี้เหล่าชาวเน็ตเองก็รัวคอมเมนต์กันล้นหลามจนแทบทะลุจอ

【ฮ่าๆ! พี่ชายคนนี้ทำฉันขำจนจะขิต! นายเล่นตั้งชื่อไอดีแบบนี้ เป็นใครก็คิดว่าเป็นผู้หญิงทั้งนั้นแหละ ฮ่าๆ…】

【สีหน้าไอ้ตูบทำฉันขำตายชักแล้ว ฮ่าๆ!】

…

ซ่งหลีเฉินกระแอมเบาๆ เพื่อคลายความกระอักกระอ่วน ก่อนจะเอ่ยขอโทษ

“สวัสดีครับคุณ ‘ไม่จีบเทพบุตรติดจะไม่เปลี่ยนชื่อ’! เมื่อกี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับ…”

ทว่าระหว่างที่ซ่งหลีเฉินกำลังขอโทษอยู่นั้น เสียงห้าวๆ กวนๆ ประหนึ่งคนคุ้นเคยที่สนิทกันมานานของชาวเน็ตคนเดิมก็ดังแทรกขึ้นมา

“ไม่เป็นไรครับ! ผมไม่ถือสาหรอก แต่ถ้าไอ้ตูบ… อาจารย์ซ่งช่วยให้รูปพร้อมลายเซ็นของราชาเพลงไป๋กับผมสักสองสามใบจะดีมากเลยครับ!”

ซ่งหลีเฉิน: “…”

【พี่ชายคนนี้ลิ้นพันกันว่ะ ฮ่าๆ!】

【เชี่ยเอ๊ย! ที่แท้พี่เบิ้มคนนี้ก็เป็นแฟนคลับราชาเพลงไป๋ ขำชะมัด ฮ่าๆ!】

【แต่ขอรูปพร้อมลายเซ็นผัวจากไอ้ตูบก็ไม่ผิดนี่หว่า ฮ่าๆ!】

“ได้ครับ ไม่มีปัญหา! ถ้างั้นคุณน้องชายช่วยเล่าปัญหาความรักที่คุณเจออยู่หน่อยได้ไหมครับ”

ซ่งหลีเฉินยังคงถามต่ออย่างใจเย็น

“คือยังงี้ครับ! เรื่องมันมีอยู่ว่า คืนวันที่อาจารย์ซ่งกับราชาเพลงไป๋เปิดตัวกันตอนเที่ยงคืนเป๊ะ ผมเอาดอกกุหลาบเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกไปจัดเป็นรูปหัวใจใต้หอพักเทพบุตรของผม แล้วถือโทรโข่งตะโกนสารภาพรักเสียงดังลั่น สรุปโดนเทพบุตรสาดน้ำล้างเท้าใส่ไปหนึ่งกะละมัง…”

ชาวเน็ตคนนี้เล่ามาถึงตรงนี้ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะน้อยเนื้อต่ำใจ

ซ่งหลีเฉิน: “…”

ให้ตายสิพ่อคุณ! เที่ยงคืนเนี่ยนะ มั่นใจนะว่าไม่ได้ไปรบกวนชาวบ้านเขา? คนเขากำลังนอนหลับสบาย จู่ๆ กลางดึกมีคนเอาโทรโข่งมาแหกปากสารภาพรัก มันหลอนประสาทมากรู้ตัวไหมนั่น

“น้องชาย ฉันว่าการสารภาพรักของนายมัน… ดูใจร้อนแล้วก็มุทะลุไปนิด… นิดเดียวจริงๆ”

【ฮ่าๆ! พี่ชายคนนี้ทำฉันขำจนปอดโยก! “เที่ยงคืน” “กุหลาบแดงเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอก” “โทรโข่งสารภาพรัก” ถ้าฉันเป็นคนที่โดนสารภาพรักนะ คงต้องย้ายมหา’ลัยหนีกลางดึกแล้ว โคตรอับอายขายขี้หน้าเลยไหมล่ะ!】

…

“นี่ยังไม่ถือว่าเกินไปที่สุดนะครับ วันต่อมาชื่อผมดันไปโผล่ในรายชื่อลงโทษของฝ่ายตรวจระเบียบวินัย เพียงเพราะเขาเป็นหัวหน้าฝ่ายตรวจระเบียบวินัย ก็เลยจงใจเล่นงานผม สั่งให้ผมไปเป็นแรงงานฟรีให้ฝ่ายเขาสัปดาห์หนึ่ง”

จากนั้นชาวเน็ตคนนี้ก็สวมวิญญาณคนช่างฟ้อง ตัดพ้อด้วยความน้อยอกน้อยใจต่อ

【ฮ่าๆ! พี่ชายใจถึงชะมัด คนที่ได้เป็นหัวหน้าฝ่ายตรวจระเบียบในมหา’ลัยได้ ปกติก็พวกเข้มงวดเจ้าระเบียบทั้งนั้นแหละ ปรกติฉันเจอพวกฝ่ายตรวจระเบียบยังต้องเดินเลี่ยงเลย มหา’ลัยปิดไฟตอนห้าทุ่ม หลังปิดไฟห้ามส่งเสียงดัง นายก็ช่างกล้า! พุ่งชนปากกระบอกปืนเขาจังๆ!】

【ต่อให้เขาเคยแอบมองนายบ้าง โดนทำแบบนี้เข้าไปก็คงตกใจหนีเตลิดหมดแล้วไหมล่ะ?】

มุมปากของซ่งหลีเฉินกระตุกวูบ เห็นได้ชัดว่างงกับกระบวนการคิดของหมอนี่เหมือนกัน แต่ไหนๆ วันนี้ตัวเองก็ต้องสวมบทบาท ‘พี่ชายผู้แสนดีคอยรับฟังปัญหาหัวใจ’ จึงเอ่ยปากแสดงความเห็นอกเห็นใจไปว่า

“น้องชาย นายนี่มัน… น่าสงสารจริงๆ เลยนะ!”

ชาวเน็ตคนนั้นยิ่งพูดก็ยิ่งคับแค้นใจ

“ใช่ไหมล่ะครับ! เพื่อไม่ให้ผมอู้งาน เขายังลากผมไปเป็นผู้ช่วยตัวน้อยของเขา ไม่ยอมให้คลาดสายตาสักวัน จะแอบอู้เล่นเกมหรือสูบบุหรี่สักมวนก็ไม่ได้เลย! เกินไปจริงๆ…”

ความ ‘เห็นอกเห็นใจ’ ที่ซ่งหลีเฉินปั้นแต่งไว้บนใบหน้าเริ่มคุมไม่อยู่ สีหน้าแตกร้าวไปอีกรอบ

“หึๆ”

จังหวะนี้เหล่าชาวเน็ตก็พากันคอมเมนต์กระหน่ำ

【หึๆ】

【『สรุปตัวตลกก็คือฉันเองสินะ』】

【คุณพระช่วย! พล็อตดำเนินไปทางนี้ ฉันนี่ร้องเชี่ยเลย!】

【…】

【นายแน่ใจนะว่าเทพบุตรคนนั้นไม่ได้ชอบนายน่ะ? ไม่งั้นจะเก็บนายไว้ข้างตัวทำไมมิทราบ???】

ซ่งหลีเฉินแอบกลอกตาไปทีหนึ่งในใจ ก่อนจะเอ่ยถามคำถามแทงใจดำออกไป

“น้องชาย… มันพอจะมีโอกาสเป็นไปได้ไหมว่า เทพบุตรของนายเองก็อาจจะ… มีใจให้นายอยู่บ้างสักนิดนึง?”

สิ้นเสียงของซ่งหลีเฉิน ชาวเน็ตคนนั้นก็รีบเถียงกลับมาทันควัน

“ไม่มีทางครับ! เพราะวันถัดมาผลสอบกลางภาคออก ผมสอบตกวิชาเอกไปตัวหนึ่ง เขาหาว่าผมโง่ แถมยังด่าว่าผมหัวทึบแต่แรงเยอะอีกต่างหาก! ทำหน้าตารังเกียจผมสุดขีดขนาดนั้น จะมาชอบผมได้ยังไง! เขายังทำหน้าเคร่งขรึมตวาดใส่ผมอีกว่า สอบซ่อมสัปดาห์หน้าต้องผ่านให้ได้นะ ดูถูกใครกันวะ? โคตรจะเหยียดหยามศักดิ์ศรีกันเลย ผมก็เลยทนไม่ไหว ซัดหน้าเขาไปหมัดหนึ่งแล้วหนีไปห้องสมุด!”

ซ่งหลีเฉิน: “…”

แขกรับเชิญคนอื่นๆ: “…”

【…】

【พี่ชาย! เทพบุตรของนายด่าแค่นี้ถือว่าปรานีมากแล้วนะ 『ยิ้มอ่อน』】

“ในเมื่อเขาด่าว่าผมโง่ ผมก็เลยสาบานว่าจะต้องทำให้เขาหันมามองผมใหม่ให้ได้ บังเอิญรุ่นพี่ผู้หญิงหัวกะทิในคณะใจดีอาสาช่วยติวให้ ผมก็เลยขลุกอยู่แต่ในห้องสมุดทุกเวลาว่าง พอมีรุ่นพี่ช่วยติว ในที่สุดผมก็สอบซ่อมผ่านด้วยคะแนนหกสิบสองคะแนน ตอนแรกกะว่าจะเอาใบเกรดไปอวดเขาแท้ๆ แต่เขากลับเมินผม ทำเหมือนผมเป็นธาตุอากาศ… ไม่แม้แต่จะปรายตามองกันตรงๆ สักนิด”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ผมชอบใครสักคนขนาดนี้ จีบคนเป็นครั้งแรกแท้ๆ แต่หัวใจอันบริสุทธิ์ของผมกลับโดนเหยียบย่ำจนแหลกสลาย ผมนี่มันน่าสงสารเกินไปแล้ว โฮๆ…”

พอเล่ามาถึงตรงนี้ ชาวเน็ตคนดังกล่าวก็ “อารมณ์พาไป” จนปล่อยโฮออกมาจริงๆ

เพียงแต่เสียงร้องไห้อันห้าวหาญนั่น นอกจากจะไม่ชวนให้เห็นใจแล้ว ยังทำให้คนฟังอยากประเคนหมัดใส่สักทีมากกว่า

ซ่งหลีเฉินรู้สึกได้เลยว่ากำปั้นตัวเองเริ่มคันยิบๆ แล้ว

กำปั้นของชาวเน็ตก็คันไม้คันมือไม่แพ้กัน!

【ไอ้หนุ่มนี่! สมควรแล้วที่จีบเทพบุตรไม่ติด! 『ลับมีดรอแล้วนะ』】

【สุดยอดเลยพ่อคุณ! โสดด้วยความสามารถแท้ๆ 『หึหึ』】

…

ในใจซ่งหลีเฉินถึงขั้นอยากจะบอกว่า เจ้าโง่นี่จงโสดไปตลอดชีวิตเถอะ!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ๆ ฝั่งสายของชาวเน็ตคนดังกล่าวก็มีเสียงผลักประตูเปิดออก ตามมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกระจ่างใสที่แฝงเสียงหอบเหนื่อยดังแว่วเข้ามา

“นายนี่มัน! โง่เง่าที่สุดเลย ฉันแสดงออกชัดเจนขนาดนี้แล้ว ยังต้องให้พูดอีกเหรอว่าชอบนายถึงจะรู้เรื่อง…”

น้ำเสียงนั้นทั้งร้อนรนและเจือความจนปัญญาอยู่บ้าง