บทที่ 100 เที่ยวปารีสหนึ่งวัน

ตอนเดินออกมาจากเวิร์กช็อปงานฝีมือของ Chanel เสิ่นเจวี่ยนก็เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดเดิมตอนที่มา

ท่าทีของมาทิลด์อ่อนโยนขึ้นมาก ก่อนจากกันเธอยังดึงเสิ่นเจวี่ยนเข้ามากอดและแนบแก้มอย่างเป็นกันเอง "หวังว่าจะได้เจอกันอีกนะ"

"แล้วพบกันใหม่ครับ คุณมาทิลด์ คุณเซเลสต์"

"นูน่า แล้วเจอกันนะครับ" ประโยคนี้เสิ่นเจวี่ยนหันไปพูดภาษาเกาหลีกับอีซูฮยอน

อีซูฮยอนยิ้มพลางบอก "เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันที่เกาหลีเร็วๆ นี้แหละ"

ปารีสยามพลบค่ำดูราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่เกลี่ยสีฟุ้งกระจาย ปรากฏแสงสีส้มสลัวไหลเอื่อยไปทั่วผืนฟ้าอย่างไร้ขอบเขต

เสิ่นเจวี่ยนเท้าแขนข้างหนึ่งกับขอบหน้าต่างรถ หลังจากตารางงานที่ตึงเครียดติดกันสองวันเต็ม วินาทีนี้เมื่อได้มองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เขาจึงปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อยเปื่อย

โจวเหย่หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปให้เขาหนึ่งแชะ ผมของเสิ่นเจวี่ยนปลิวสยายตามแรงลม ใบหน้าด้านข้างถูกแสงอาทิตย์อัสดงเคลือบไว้ด้วยขอบสีทองอร่าม

โจวเหย่พอใจกับฝีมือการถ่ายภาพของตัวเองมาก พอกดถ่ายเสร็จก็ส่งให้เสิ่นเจวี่ยน "เอาไปตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ IG ได้เลยนะ"

"สมาชิกคนอื่นยืนยันตัวตนกันครบแล้ว นายยังไม่เริ่มเลย"

ช่วงสองสามวันนี้ตารางงานทั้งหมดไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ แฟนคลับเห็นว่าอีกห้าคนต่างมีบัญชีส่วนตัวและยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้ว แต่เสิ่นเจวี่ยนกลับยังไม่มีความเคลื่อนไหว จึงพากันไปรัวเครื่องหมายคำถามใต้ช่องคอมเมนต์ของบัญชีทางการวงด้วยความร้อนใจ

เสิ่นเจวี่ยนดึงสติตัวเองกลับมา ถึงนึกขึ้นได้เรื่องเปิดบัญชี

พอกดเข้าไปที่หน้าลงทะเบียนของ IG ตอนแรกเขาคิดว่าจะใช้ชื่อภาษาจีนแบบทับศัพท์ไปเลย แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกตั้งตัดหน้าไปแล้ว

เสิ่นเจวี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ชื่อผู้ใช้ลงไปว่า "Junes_22" คราวนี้ไม่ขึ้นว่าซ้ำ จากนั้นก็อัปโหลดรูปที่โจวเหย่ถ่ายให้เมื่อกี้เป็นรูปโปรไฟล์

เขากดไล่ฟอลโลว์ทุกคนผ่านบัญชีทางการของ SALIGIA พอทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็ส่งลิงก์บัญชีเข้าไปในกลุ่ม ให้สมาชิกคนอื่นกดติดตามกลับ

Sam: จะกลับเมื่อไหร่ ซื้อของมาฝากด้วย
canH: สนุกไหม?
SuM: มีของกินอะไรอร่อยๆ ซื้อกลับมาด้วยนะ ช่วงนี้อัดเสียงแทบจะตายอยู่แล้ว

คิมแจอูกับฮายาคาวะกำลังอัดเสียงอยู่ เลยไม่ได้ตอบข้อความในกลุ่ม

Juan: จะให้ซื้ออะไรเหรอ? ยังไม่ได้เริ่มเที่ยวเลย ไม่มีของกินอร่อยๆ ด้วย!
Juan: กลับมะรืนนี้นะ (รูปหมาทำหน้าคาดหวัง)

โจวเหย่ส่งลิงก์บัญชีไปให้ชาโฮ รอให้ทางค่ายช่วยเสิ่นเจวี่ยนดำเนินการยืนยันตัวตน

"นายแน่ใจนะว่าพรุ่งนี้จะเดินเที่ยวแลนด์มาร์กให้ครบหมดจริงๆ?"

เสิ่นเจวี่ยนพยักหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่าจะเดินตะลุยปารีสพรุ่งนี้ทั้งวัน "กลางวันไปหอไอเฟลกับประตูชัย พิพิธภัณฑ์ลูฟร์จองตั๋วไม่ได้ ส่วนตอนค่ำค่อยไปล่องเรือแม่น้ำแซน"

"เพอร์เฟกต์!"

โจวเหย่เริ่มรู้สึกอยากถอย ถึงเขาจะยังไม่แก่จนแข้งขาไม่ไหว แต่แผนเที่ยวของเสิ่นเจวี่ยนในหนึ่งวันนี้ฟังดูสยองเกินไป ขืนเดินจนจบทริป มีหวังจำนวนก้าวในวีแชตทะลุหลักหมื่นแน่ๆ

เสิ่นเจวี่ยนมองทะลุความคิดของโจวเหย่ เลยยื่นมือไปจับไหล่อีกฝ่ายไว้ทันที

"พี่โจว พี่คงไม่ปล่อยให้ผมไปคนเดียวหรอกใช่ไหมครับ? ตั๋วเข้าชมผมก็กดซื้อมาสองใบแล้วด้วย"

โจวเหย่กลืนน้ำลายลงคอ ดูท่าคงไม่มีทางปฏิเสธได้แล้ว คงต้องยอมเสี่ยงชีวิตไปเป็นเพื่อนแล้วล่ะ

-

เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นเจวี่ยนถือครัวซองต์กับกาแฟมาอย่างเอาใจใส่ แล้วเคาะประตูห้องโจวเหย่ตรงเวลาเป๊ะ

"ผมเช็กมาแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงโลว์ซีซั่น ยิ่งเราไปเช้าเท่าไหร่ คนที่หอไอเฟลก็ยิ่งน้อยครับ"

เพื่อให้สะดวกต่อการเดินทางตลอดวัน เสิ่นเจวี่ยนเปลี่ยนมาใส่ชุดวอร์มทั้งตัว ด้านนอกสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมโทนสีน้ำเงินสลับน้ำตาล

เขาคว้าตัวโจวเหย่แล้วลากออกไปทันที

แม้ลมหนาวในปารีสจะพัดบาดผิวอยู่บ้าง แต่นักท่องเที่ยวบนท้องถนนบางตามาก ตอนที่เสิ่นเจวี่ยนกับโจวเหย่มาถึงหอไอเฟล ตรงลานกว้างมีนักท่องเที่ยวอยู่เพียงประปรายเท่านั้น

โจวเหย่ถือกล้องคอยถ่ายรูปให้เสิ่นเจวี่ยนไปตลอดทาง พยายามเก็บภาพให้ครบทุกมุมที่ไม่ซ้ำกัน

"พี่โจว ผมถ่ายให้พี่บ้าง" เสิ่นเจวี่ยนแย่งกล้องมา แล้วดันหลังโจวเหย่ให้ไปยืนหน้าหอไอเฟล

โจวเหย่ซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ต เขาไม่ชอบถ่ายรูปจริงๆ พอนึกถึงบทพูดในซีรีส์ดังขึ้นมาได้ก็โพล่งออกมา "มองทางซ้ายก็หอคอยเหล็ก มองทางขวาก็หอคอยเหล็ก มองใกล้ๆ ก็ใหญ่หน่อย มองไกลๆ ก็เล็กลงมานิด ไม่มีอะไรน่าถ่ายเลยสักนิด"

เสิ่นเจวี่ยนรู้สึกคุ้นหูแต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน มุมปากกระตุกเบาๆ "พี่โจวไปดูซีรีส์เรื่องอะไรมาเนี่ยครับ?"

"ซีรีส์ดังตั้งแต่สมัยนายยังไม่เกิดน่ะ" โจวเหย่ฝืนยิ้มแห้งๆ ยืนอยู่ที่เดิม "ขอยืมคำพูดมาบรรยายความรู้สึกฉันตอนนี้หน่อยแล้วกัน"

พอถ่ายรูปเสร็จ ทั้งสองตรวจตั๋วแล้วเริ่มขึ้นไปยังจุดชมวิวด้านบน

โจวเหย่เป็นคนกลัวความสูง ตลอดทางเขาแทบจะหรี่ตาไว้ตลอด พยายามทำตัวให้ดูสุขุมนิ่งสงบที่สุด

เสิ่นเจวี่ยนขยับเข้าไปใกล้เขาเงียบๆ แล้วถามขึ้น "พี่โจว…พี่กลัวความสูงเหรอครับ?" ตั้งแต่ก้าวเข้าลิฟต์มา โจวเหย่ก็เงียบผิดปกติ เสิ่นเจวี่ยนชวนคุยอะไรก็ตอบกลับมาแบบขอไปทีตลอด

"ไม่ได้กลัว"

"พี่ลืมตาดูสิ สวยจริงๆ นะ" เสิ่นเจวี่ยนไม่ได้โกหก ยิ่งลิฟต์เลื่อนสูงขึ้นเท่าไหร่ ทั่วทั้งปารีสก็ราวกับผืนภาพวาดที่ค่อยๆ คลี่ออกตรงหน้า

เสิ่นเจวี่ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แต่ไม่ทันไรก็โดนลมหนาวพัดจนต้องยิ้มแหย หดมือกลับเข้ากระเป๋าเสื้อแทบไม่ทัน

ในตั๋วของโจวเหย่รวมแชมเปญสำหรับดื่มตอนขึ้นถึงยอดไว้หนึ่งแก้ว โจวเหย่แทบไม่มองอะไรทั้งนั้น กระดกหมดแก้วในอึกเดียวแล้วรีบเร่งให้เสิ่นเจวี่ยนลงไปข้างล่าง

จนกระทั่งลิฟต์แตะถึงพื้น แผ่นหลังที่เกร็งแน่นของโจวเหย่ถึงค่อยผ่อนคลายลง เขาลอบถอนหายใจยาวออกมาเฮือกใหญ่

พอออกมาจากหอไอเฟล สภาพอากาศก็ดีขึ้นมาหน่อย ทั้งสองเดินเลียบถนนมุ่งหน้าไปยังประตูชัย โจวเหย่เริ่มหายขวัญเสีย ก็ยกกล้องขึ้นมาถ่ายใหม่อีกรอบ

คราวนี้ไม่ได้ถ่ายเสิ่นเจวี่ยนแล้ว แต่ถ่ายนกพิราบบนถนน หน้าต่างตู้โชว์ข้างทาง และคนเดินถนนที่นั่งอยู่บนม้านั่ง

เสิ่นเจวี่ยนซื้อขนมปังมายืนให้อาหารนกพิราบอยู่ริมรั้ว พอเห็นเลนส์กล้องของโจวเหย่หันมาทางตัวเองก็รีบจัดสีหน้าทันที ทว่าโจวเหย่กลับซูมไปถ่ายตึกที่อยู่ไกลลิบ ทำเอาเสิ่นเจวี่ยนแค้นจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว เสิ่นเจวี่ยนก็ไม่สนใจโจวเหย่ที่ยังมัวแต่ถ่ายรูปอยู่ข้างหลัง เขาผลักประตูเดินเข้าไปในร้านขายของที่ระลึกแห่งหนึ่ง

ร้านมีขนาดไม่ใหญ่นัก ทั้งสี่ด้านแขวนแม่เหล็กติดตู้เย็นลายประณีตไว้เต็มผนัง ทางร้านยังมีบริการส่งโปสการ์ดให้อีกด้วย

เสิ่นเจวี่ยนนั่งยองๆ หน้าชั้นวางเพื่อเลือกอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่ละชิ้นประณีตราวกับงานศิลปะ พอมองป้ายราคาเห็นว่าอันละเจ็ดยูโร เขาก็เลือกหยิบอย่างสบายใจ

ตอนที่โจวเหย่เดินตามเข้ามา เสิ่นเจวี่ยนยังเลือกไม่เสร็จ กำลังลังเลระหว่างหอไอเฟลจำลองสองอัน

"ซื้อทั้งสองอันไปเลย" โจวเหย่ช่วยตัดสินใจให้

เสิ่นเจวี่ยนส่ายหน้า เขาวางอันใหญ่อันนั้นลง แล้วถืออันเล็กไปจ่ายเงิน

เจ้าของร้านเป็นคุณตาท่าทางใจดี เห็นเขามาจ่ายเงินก็เอ่ยทักด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งๆ "You are so handsome!"

เสิ่นเจวี่ยนใช้ภาษาฝรั่งเศสงูๆ ปลาๆ กล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เห็นเจ้าของร้านหยิบหอไอเฟลจำลองออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ซึ่งก็คืออันที่เขาวางลงไปเมื่อกี้นั่นเอง

"For u, for free."

คุณตาเจ้าของร้านยัดหอไอเฟลจำลองใส่ลงในถุงกระดาษคราฟต์ ห่อให้อย่างประณีตแล้วยื่นให้เสิ่นเจวี่ยน "ขอให้เที่ยวในปารีสอย่างมีความสุขนะ"

โจวเหย่ซื้อของเยอะกว่าเสิ่นเจวี่ยนเสียอีก เขาก็แอบหวังลึกๆ ว่าตอนจ่ายเงินเจ้าของร้านจะแถมอะไรให้บ้าง แต่จนกระทั่งจ่ายเงินเสร็จ อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าจะให้อะไรเลยสักอย่าง

ในใจแอบคิดว่า หน้าตาดีนี่มันใช้หาข้าวกินได้จริงๆ ด้วยแฮะ

ท้องฟ้าของปารีสค่อยๆ มืดลงระหว่างการเดินเที่ยวของทั้งสอง จนกระทั่งก้าวขึ้นไปนั่งบนเรือนำเที่ยว ขาของโจวเหย่ก็สั่นพั่บๆ ไปหมด ผิดกับเสิ่นเจวี่ยนที่ยังคงมองตึกรามบ้านช่องสองฝั่งแม่น้ำด้วยความกระตือรือร้น ไม่มีเค้าความเหนื่อยล้าของคนที่เดินมาทั้งวันเลยสักนิด

โจวเหย่สาบานกับตัวเองเลยว่า ถ้ามีกิจกรรมแบบนี้อีกคราวหน้า เขาจะต้องจ้างไกด์ท้องถิ่นมาพาเสิ่นเจวี่ยนเที่ยวให้ได้

ไกด์บนเรือกำลังบรรยายถึงประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของสถาปัตยกรรมสองฟากฝั่ง แสงไฟริมฝั่งแม่น้ำทอดเงาสะท้อนลงบนผืนน้ำ

เสิ่นเจวี่ยนกับโจวเหย่นั่งอยู่แถวหลัง ทั้งมหาวิหารน็อทร์-ดาม พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ และพิพิธภัณฑ์ออร์แซ บรรดาแลนด์มาร์กของปารีสต่างค่อยๆ กลายเป็นเงาเลือนรางตามการเคลื่อนที่ของเรือ แล้วถูกผืนน้ำกลืนกินหายไป

เสิ่นเจวี่ยนถอดผ้าพันคอออก ปล่อยให้สายลมพัดผ่านพวงแก้ม เส้นผมปลิวไสวไปตามลม ใบหน้าด้านข้างทอดเป็นเงาโครงหน้าอันสมบูรณ์แบบท่ามกลางความมืดมิด ชวนให้ผู้พบเห็นแทบหยุดหายใจ

คืนนั้นพอกลับถึงโรงแรม บัญชี IG ที่ใช้ชื่อว่า "Junes_22" ก็อัปเดตโพสต์แรก

ในคลิปวิดีโอ เสิ่นเจวี่ยนส่งยิ้มให้กล้อง โดยมีฉากหลังเป็นหอไอเฟลที่ส่องแสงระยิบระยับ

พร้อมแคปชันสั้นๆ:

「hello，im June。」

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง