บทที่ 99 เวิร์กช็อปโอตกูตูร์

ทันทีที่เสิ่นเจวี้ยนก้าวลงจากรถ ความประทับใจแรกของมาทิลด์คือสัดส่วนของเด็กคนนี้ดีจนเกินไป ช่วงไหล่กว้าง เอวคอด หากเซเลสต์ไม่ได้บอกไว้ล่วงหน้า เธอคงคิดว่านี่คือนายแบบเปิดรันเวย์ที่คัดมาสำหรับโชว์ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวไปแล้ว

เมื่อเดินเข้ามาใกล้ๆ เสื้อที่เขาสวมอยู่คือแจ็กเก็ตลายตารางสีน้ำตาลพับแขนอันเป็นเอกลักษณ์ของ Chanel โครงเสื้อแบบโอเวอร์ไซส์ถูกรับไว้ด้วยแนวไหล่ผึ่งผายพอดิบพอดี คอลเลกชันนี้ตั้งใจเน้น "ท่อนบนสั้น ท่อนล่างยาว" ขากางเกงจึงยาวกว่าทรงปกติอยู่พอสมควร แต่เสิ่นเจวี้ยนที่สวมเพียงรองเท้าโลฟเฟอร์ส้นแบน ชายกางเกงกลับตกลงมาแตะหน้าเท้าพอดีเป๊ะ

สีหน้าตึงเครียดของมาทิลด์ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เซเลสต์สังเกตเห็นสีหน้าของเธอจึงกระซิบถาม "เป็นไง ไม่เสียเที่ยวใช่ไหมล่ะ"

เธอส่งเสียง "ฮึ" ในลำคอแล้วพึมพำ "เข้ามาสิ" ทว่าร่างกายกลับเดินนำไปข้างหน้าอย่างซื่อตรง

เซเลสต์สวมกอดเสิ่นเจวี้ยนอย่างอบอุ่น ทั้งหมดเดินเคียงข้างกันเข้าไปด้านใน

เมื่อก้าวพ้นประตู สิ่งแรกที่เห็นคือตู้ติดผนังตลอดแนว ทุกช่องอัดแน่นไปด้วยพับผ้า หน้าบานตู้ติดป้ายระบุรายละเอียด สีสันไล่ระดับจากอ่อนไปเข้มอย่างเป็นระเบียบ

"อยากลองสัมผัสดูไหม" เซเลสต์เอ่ยถาม "ผ้าสำหรับชุดโอตกูตูร์ระดับตำนานทุกชุดของ Chanel รวมอยู่ที่นี่หมดแล้ว"

โจวเหย่ยืนประกบข้างคอยแปลให้เสิ่นเจวี้ยนฟังทันที

เสิ่นเจวี้ยนใช้ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อผ้าเบาๆ ผิวสัมผัสเรียบเนียนแทบไร้แรงต้าน

ลึกเข้าไปด้านใน ช่างฝีมือหลายสิบคนกำลังนั่งทำงานอยู่หน้าโต๊ะ ช่างปักจาก Lesage กำลังใช้เข็มร้อยด้ายซ่อนเลื่อมและขนนกประดับไว้ตรงคอเสื้ออย่างประณีต ดูมีชีวิตชีวาราวกับงอกออกมาจากเนื้อผ้าเอง

"นี่คือคอลเลกชันฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวที่เรากำลังจะเปิดตัวเร็วๆ นี้"

เพียงแค่เห็นการเคลื่อนไหวอันนุ่มนวลของมือช่าง เสิ่นเจวี้ยนก็จินตนาการออกเลยว่าชิ้นงานที่เสร็จสมบูรณ์จะวิจิตรบรรจงเพียงใด

ในยุคที่อุตสาหกรรมก้าวหน้าไปไกล เวิร์กช็อปงานฝีมือของ Chanel ยังคงยึดมั่นกับการทำมือล้วนในทุกขั้นตอน ตั้งแต่การทอผ้าไปจนถึงการตัดเย็บเป็นชุดสำเร็จรูป

ทุกคนในห้องต่างจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า ไม่มีใครละสายตาหรือหยุดมือเพียงเพราะการมาของพวกเขาเลย เสิ่นเจวี้ยนสังเกตเห็นว่าหลายคนมีผมสีขาวแซมประปรายและสวมแว่นตาไว้บนดั้ง

"ส่วนใหญ่ทำงานให้ Chanel มาเกินสามสิบปีแล้ว ทักษะฝีมือบางแขนง ในยุโรปเหลือแค่ที่นี่ที่เดียวเท่านั้น" มาทิลด์กล่าว ในฐานะผู้อำนวยการเวิร์กช็อปโอตกูตูร์ของ Chanel เธอรู้ซึ้งดีว่าเทคนิคเหล่านี้ล้ำค่าและหาได้ยากเพียงใด

แค่แม่พิมพ์กระดาษสำหรับอัดกลีบดอกคามิลเลียอันเป็นสัญลักษณ์ของ Chanel ที่นี่ก็มีเก็บไว้หลายพันแบบแล้ว

"เวิร์กช็อปแห่งนี้คือกระบวนการที่มีชีวิตชีวาและไม่หยุดนิ่ง มันสามารถพัฒนาต่อไปได้เรื่อยๆ ตามกาลเวลา"

"งานฝีมือดั้งเดิมที่เกือบจะสูญหายไป ได้รับการปกป้องและอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ที่นี่"

เสิ่นเจวี้ยนทึ่งอยู่ในใจตลอดเวลา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าเบื้องหลังชุดโอตกูตูร์แต่ละชุดต้องอาศัยหยาดเหงื่อแรงกายของคนมากมายขนาดนี้

"น่าเสียดายที่ช่วงนี้ทุกคนกำลังเตรียมงานสำหรับแฟชั่นโชว์ใหญ่ ถ้าเธอมาช่วงครึ่งปีหลัง ยังพอมีโอกาสได้ลงมือตัดชุดให้ตัวเองสักตัว" น้ำเสียงของเซเลสต์แฝงความเสียดายไว้เล็กน้อย

เวิร์กช็อปงานฝีมือของ Chanel จะเปิดให้คนทั่วไปเข้าชมปีละสองครั้ง ซึ่งช่างฝีมือชั้นครูจากเวิร์กช็อปชั้นสูงทั้งห้าแห่งจะมาคอยให้คำแนะนำแก่ผู้เข้าร่วมเวิร์กช็อปด้วยตัวเอง

"คนคงจองกันเยอะมากแน่ๆ ผมจะโชคดีถูกเลือกเหรอครับ" เสิ่นเจวี้ยนถาม

"ถ้าเป็นเธอละก็นะ" เซเลสต์เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นเจวี้ยน แววตาเปี่ยมด้วยความรู้สึกจริงใจ

"ไม่ต้องอยู่ใต้กฎเกณฑ์นั้นหรอก"

นัยน์ตาของเสิ่นเจวี้ยนเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงเหรอครับ"

โจวเหย่กับอีซูฮยอนสบตากันเงียบๆ มาทิลด์กระแอมไอขึ้นมาคำหนึ่ง ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปทางห้องด้านในสุด

"ไปเถอะ เข้าห้องลองชุดก่อน"

ห้องลองชุดตั้งอยู่ด้านในสุดของเวิร์กช็อป สปอตไลต์ส่องลงมาจากมุมห้องทั้งสี่ด้าน มีหุ่นลองเสื้อตั้งพิงอยู่ตรงมุมห้องหลายตัว แต่ละตัวมีโครงชุดที่ตัดเย็บค้างไว้กลัดเข็มหมุดอยู่

มาทิลด์เดินไปที่ราวแขวนผ้า แล้วหยิบชุดเพียงชุดเดียวที่มีถุงคลุมกันฝุ่นสวมไว้ออกมา

ตอนที่เธอรูดซิปเปิดถุงคลุมออก เซเลสต์ถึงกับเลิกคิ้วขึ้น ชุดนี้ไม่ใช่ชุดที่พวกเธอคุยกันไว้ตอนแรกนี่นา

สิ่งที่อยู่ด้านในคือเสื้อคลุมตัวยาวผ้ากำมะหยี่ทรงเคป เข้าคู่กับกางเกงขากว้างผ้ากำมะหยี่สีดำในเนื้อผ้าเดียวกัน

"ลองดูหน่อยไหม"

ชุดนี้มาทิลด์ลงมือออกแบบด้วยตัวเอง ใช้เวลาตัดเย็บอยู่นานเกือบสองปี แต่เธอกลับไม่ได้ใส่ชื่อมันลงในรายชื่อชุดที่จะขึ้นรันเวย์

ไม่ใช่ว่ายังดีไม่พอ แต่เป็นเพราะมันสมบูรณ์แบบเกินไป มาทิลด์หานายแบบที่สะกดชุดนี้ให้อยู่ไม่ได้ ต่อให้นายแบบรูปร่างดีแค่ไหนก็เอาไม่อยู่ ไม่ว่าใครสวมลงไป ชุดก็กลายเป็นเพียงเศษผ้าชิ้นหนึ่ง ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ

เธอเคยคิดจะเก็บมันเข้ากรุในห้องจัดแสดง หากหาคนที่คู่ควรไม่ได้ เธอยอมให้มันไม่ปรากฏสู่สายตาชาวโลกตลอดไปเสียดีกว่า

กระทั่งได้เห็นเสิ่นเจวี้ยนในวันนี้ เธอจึงอยากขอลองเสี่ยงดูอีกสักครั้ง

เมื่อเสิ่นเจวี้ยนก้าวออกมาจากห้องลองด้านใน สายตาของทุกคนในห้องต่างจับจ้องไปที่เขาเป็นจุดเดียว เสื้อคลุมตัวนอกทิ้งตัวจากช่วงไหล่ยาวลงไปจรดข้อเท้า ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคอปก การตัดกันอย่างเรียบง่ายของสีขาวดำสร้างบรรยากาศคลาสสิกย้อนยุคที่ทรงพลังอย่างยิ่ง

ในวันนี้ ชุดชุดนี้ได้พบจิตวิญญาณของตัวเองแล้ว

มาทิลด์เดินวนรอบตัวเสิ่นเจวี้ยนหนึ่งรอบ แล้วยื่นมือออกไปลูบรอยยับตรงแนวไหล่ให้เรียบกริบ

ความคมเข้มสะกดสายตาบนใบหน้าของเสิ่นเจวี้ยนถูกขับเน้นออกมาจนถึงขีดสุด กางเกงเอวสูงช่วยอวดสัดส่วนรูปร่างอันไร้ที่ติของเขาได้อย่างหมดจด เสิ่นเจวี้ยนในยามนี้ดูราวกับลอร์ดผู้ก้าวออกมาจากราตรีอันมืดมิด เปี่ยมด้วยความสุขุมเยือกเย็นของผู้คุมเกม ราวกับทุกสิ่งบนโลกใบนี้ต้องยอมสยบแทบเท้าเขา

"It’s alive." ประโยคนี้เป็นภาษาอังกฤษ เสิ่นเจวี้ยนฟังเข้าใจ

คนที่ชุดนี้เฝ้ารอคอย ในที่สุดมาทิลด์ก็หาเจอแล้ว ภาพการมิกซ์แอนด์แมตช์ทั้งลุคเพื่อขึ้นไปเฉิดฉายบนรันเวย์ผุดขึ้นมาในหัวของเธอเรียบร้อย

มาทิลด์ถอยหลังไปครึ่งก้าว ผ่อนลมหายใจที่อัดอั้นอยู่ในอกมานาน แววตาเปล่งประกายสดใสอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นเจวี้ยนคลี่ยิ้ม ตอนที่สวมชุดนี้เขาก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน ราวกับว่ามันถูกตัดเย็บขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ทุกสัดส่วนกระชับพอดีตัวอย่างไร้ที่ติ เหมือนเข้าใจจุดเด่นของร่างกายยิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก ทุกท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเสิ่นเจวี้ยนถูกโอบอุ้มไว้ด้วยความนุ่มนวล

เซเลสต์เป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่ามาทิลด์ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับชุดนี้ไปมากแค่ไหน เมื่อเห็นผลงานของเพื่อนสนิทกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เธอก็พลอยยินดีไปด้วย

"เธอยอดเยี่ยมกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก" เซเลสต์มองเสิ่นเจวี้ยนด้วยความพึงพอใจ วิโอแลนในฐานะซีอีโอของ Chanel ช่างมีสายตาที่เฉียบคมจริงๆ

ทว่าเซเลสต์ไม่รู้เลยว่า แรกเริ่มเดิมทีวิโอแลนเพียงแค่เล็งเห็นมูลค่าทางการค้าในตัวเสิ่นเจวี้ยนเท่านั้น

นับตั้งแต่ที่เสิ่นเจวี้ยนสวมเครื่องประดับของ Vanceef ทั้งสามเซ็ตในงาน GP นอกจากชิ้นมาสเตอร์พีซอย่างอะความารีนที่ไม่ได้เปิดจำหน่ายแล้ว ออร์เดอร์ของคอลเลกชันไฮจิวเวลรีลายผีเสื้อและเพชรขาวต่างถูกจองคิวยาวไปถึงปีหน้า ยอดขายสูท Chanel ที่เสิ่นเจวี้ยนสวมใส่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดเช่นกัน

เสิ่นเจวี้ยนจึงกลายมาเป็นเป้าหมายที่ Chanel ให้ความสนใจโดยปริยาย และการที่อีซูฮยอนเดินทางมาปารีสในครั้งนี้ก็เพื่อเรื่องนี้

สิ่งที่ทำให้แผนการของวิโอแลนเปลี่ยนไป คือภาพถ่ายภาพหนึ่งที่เบียทริซโพสต์ลงบนโซเชียลมีเดียส่วนตัวในวันจัดนิทรรศการของ Vanceef

มันคือภาพเข็มกลัดริบบิ้นที่เสิ่นเจวี้ยนสวมใส่ พร้อมด้วยภาพถ่ายคู่ที่ทั้งสองคนใช้สติกเกอร์รูปดอกไม้บดบังใบหน้าไว้ แคปชันระบุว่า 'เด็กน้อยที่หน้าตาน่ารักคนหนึ่ง'

นอกจากเบียทริซจะเป็นแขกคนสำคัญระดับแนวหน้าของ Vanceef แล้ว เธอยังเป็นหนึ่งในลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของ Chanel อีกด้วย พูดได้ว่านอกจากพิพิธภัณฑ์ของ Chanel เองแล้ว เธอคือคนที่ครอบครองผลงานการออกแบบของ Chanel ไว้มากที่สุด

สัญชาตญาณทางธุรกิจอันเฉียบไวทำให้วิโอแลนจับสังเกตความไม่ธรรมดานี้ได้ทันที ปกติแล้วบัญชีโซเชียลของเบียทริซจะมีทีมงานคอยดูแล แต่สำนวนที่ใช้ในโพสต์นี้รวมถึงสติกเกอร์ดอกไม้ เห็นได้ชัดว่าเป็นสิ่งที่เธอโพสต์ด้วยตัวเอง

เพียงแค่สืบดูนิดเดียวก็รู้แล้วว่า มีใบหน้าใหม่ปรากฏตัวในนิทรรศการส่วนตัวของ Vanceef และเป็นคนเอเชีย

เมื่อประมวลเข้ากับภาพหลุดที่สื่อมวลชนบางสำนักถ่ายไว้ได้ วิโอแลนก็เดาออกได้ไม่ยากว่า Vanceef เป็นฝ่ายเชิญเสิ่นเจวี้ยนไปร่วมงาน สัญญาณที่ส่งออกมานั้นชัดเจนจนไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ

วิโอแลนจึงตัดสินใจเชิญเสิ่นเจวี้ยนมาลองชุดทันที และร่างหนังสือเชิญส่งให้ทาง B.S ในคืนนั้นเอง

ส่วนการที่เสิ่นเจวี้ยนสามารถสร้างประกายไฟอันน่าอัศจรรย์ร่วมกับงานออกแบบของมาทิลด์ได้นั้น ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่เกินความคาดหมาย แม้แต่วิโอแลนเองก็ไม่ได้คาดคิดไว้ก่อน

เวลานี้มาทิลด์มองเสิ่นเจวี้ยนด้วยความพอใจเป็นที่สุด ความหงุดหงิดเมื่อช่วงเช้าอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

"วิโอแลนน่าจะรีบให้เธอมาตั้งนานแล้ว"

โจวเหย่ทำหน้าที่ล่ามได้อย่างไร้ที่ติ นี่คือวันที่เขารู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์ที่สุดในทริปปารีสครั้งนี้เลย

เซเลสต์ทึ่งกับการเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วของมาทิลด์ แต่นี่ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเสิ่นเจวี้ยนยอดเยี่ยมแค่ไหน และเป็นเหตุผลว่าทำไม Chanel ถึงต้องเลือกเขา

โอกาสอาจจะเกิดขึ้นจากมูลค่าทางการค้า แต่คนที่คว้ามันไว้ได้ คือตัวเสิ่นเจวี้ยนเอง

"แฟชั่นเปลี่ยนแปลงไป แต่สไตล์จะคงอยู่ตลอดกาล จริงไหมล่ะ" เซเลสต์ก้าวขึ้นไปตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ

อีซูฮยอนที่เห็นสีหน้าของมาทิลด์ตั้งแต่เมื่อครู่ก็เริ่มตื่นเต้นจนตัวเกร็งไปหมด

เกาหลีในอดีตเคยถูกเรียกว่าเป็นดินแดนแล้งแบรนด์หรู ศิลปินน้อยคนนักที่จะได้รับความสนใจและการสนับสนุนจากแบรนด์ระดับสูง หากเสิ่นเจวี้ยนได้รับตำแหน่งตามที่เธอคาดคิดไว้จริงๆ ในอนาคตจะมีทรัพยากรหลั่งไหลเข้ามาสู่ฝั่งเกาหลีมากมายมหาศาลขนาดไหนกัน

มาทิลด์หันไปมองเซเลสต์ ก่อนจะเผยรอยยิ้มแรกของวันออกมา

"ฉันก็คิดว่าอย่างนั้น"

จากนั้นเธอก็หันกลับมามองเสิ่นเจวี้ยนตรงหน้า แล้วเอ่ยถามเขาว่า "ไม่ทราบว่า เธอพอจะสนใจมาร่วมงานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าสำเร็จรูปฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวที่กำลังจะจัดขึ้นไหม"

"ในฐานะโกลบอลแอมบาสเดอร์"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง