บทที่ 98 ตารางงานที่แทรกเข้ามา

ชาโฮเดินออกมาจากห้องประชุม ทันทีที่เขาตอบกลับข้อความติดต่อกลับไปหาทาง Chanel ปลายสายก็โทรฯ เข้ามาทันที

"สวัสดีครับคุณชาโฮ ผมอีซูฮยอน ผู้รับผิดชอบ Chanel ประจำสาขาเกาหลีครับ การฟิตติ้งครั้งนี้ผมจะเป็นคนดูแลด้วยตัวเอง"

ชาโฮถึงกับชะงัก ที่แท้คนต้องปั่นงานดึกดื่นไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวนี่หว่า

"สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการวง SALIGIA ครับ" ชาโฮเช็กเวลาดูแล้วเอ่ย "นึกไม่ถึงเลยว่าเวลานี้คุณยังไม่ได้พักผ่อน"

เสียงหัวเราะของอีซูฮยอนดังมาจากปลายสาย "หลักๆ คืออีเมลของ SALIGIA ถูกตั้งค่าเป็นผู้ติดต่อสำคัญไว้แล้วน่ะครับ ไม่ว่าคุณจะตอบกลับมาตอนกี่โมง ผมก็ต้องรีบติดต่อกลับทันที"

ความจริงเป็นเพราะตอนนี้อีซูฮยอนอยู่อีกฟากของโลกต่างหาก ถึงได้ว่างมาตอบกลับได้ในทันที

"คุณชาโฮ ครั้งนี้พวกเราอยากจะคอนเฟิร์มเวลากับ June ก่อนเป็นหลักครับ" อีซูฮยอนรู้ว่าช่วงนี้แบรนด์ที่ติดต่อบริษัท B.S. ไปน่าจะมีไม่น้อย นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาเร็วขนาดนี้

"สัปดาห์หน้าวันไหนพวกเราก็สะดวกทั้งนั้นครับ" ตามความต้องการของสำนักงานใหญ่ หลังจากประสานเวลากับทาง B.S. เรียบร้อยแล้ว ก็จะส่งทีมบินตรงไปยังโซล

ชาโฮกดเปิดดูตั๋วเครื่องบินขากลับที่โจวเหย่ส่งมา "หลังจาก June กลับมาจากปารีส สัปดาห์หน้าเขามีเวลาตลอดทั้งสัปดาห์เลยครับ"

ชาโฮไม่คิดว่าจำเป็นต้องปิดบังเรื่องที่ตอนนี้เสิ่นเจวี้ยนอยู่ที่ปารีสกับทาง Chanel ในเมื่อสัญญาลงตัวเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

"เดี๋ยวนะครับ" อีซูฮยอนที่ตอนนี้อยู่ในห้องทำงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่สำนักงานใหญ่ปารีส พอได้ยินดังนั้นจึงลดโทรศัพท์ลง เอามือป้องลำโพงไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบากับเซเลสต์ที่อยู่ข้างๆ

"ทางบริษัท B.S. บอกว่าตอนนี้ June อยู่ที่ปารีสครับ"

เซเลสต์คือฝ่ายประชาสัมพันธ์ระดับโลกของ Chanel เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็เลิกคิ้วขึ้น มือข้างหนึ่งดันแว่นตาไร้กรอบบนสันจมูก

อยู่ที่ปารีสในช่วงเวลานี้ เธอทบทวนในหัวว่าช่วงนี้มีแบรนด์เสื้อผ้าไหนเปิดตัวคอลเลกชันใหม่หรือไม่

เมื่อแน่ใจว่าไม่มี เซเลสต์จึงบอกอีซูฮยอน "ถามดูว่าเขามีเวลาแวะมาที่ห้องปฏิบัติงานฝีมือของเราไหม"

อีซูฮยอนถ่ายทอดคำพูดไปให้ชาโฮ

"ได้ครับ" ทางฝั่งโจวเหย่หลังจากเซ็นสัญญากับ Vanceef ในช่วงเช้าเสร็จแล้ว การเผื่อเวลาช่วงบ่ายเพื่อไปห้องปฏิบัติงานฝีมือของ Chanel นั้นมีเวลาเหลือเฟือแน่นอน "พรุ่งนี้ช่วงบ่าย June ว่างครับ"

"ตกลงครับ ถ้าอย่างนั้นเจอกันพรุ่งนี้บ่ายนะครับ"

หลังจากวางสาย ชาโฮก็ส่งข้อมูลการติดต่อของโจวเหย่พร้อมที่อยู่โรงแรมให้อีซูฮยอน จากนั้นก็แจ้งโจวเหย่เรื่องการเปลี่ยนตารางงานในวันพรุ่งนี้ไปพร้อมๆ กัน

พอจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า อีซูฮยอนอยู่ที่ปารีส ชัดๆ คนที่ต้องนั่งทำงานล่วงเวลาตอนดึกดื่นน่ะมีแค่เขาคนเดียวต่างหาก

ส่วนทางด้านโจวเหย่ หลังจากได้รับข้อความของชาโฮก็กำลังเปลี่ยนตั๋วเครื่องบิน แต่เสิ่นเจวี้ยนที่อยู่ข้างๆ กลับแอบงอนตุ๊บป่องอย่างหาได้ยาก

เหตุผลง่ายนิดเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะตารางงานของ Chanel แผนการเที่ยวที่เขาวางไว้ตลอดช่วงบ่ายและค่ำที่ปารีสก็คงไม่พังครืนหมดแบบนี้

ทว่าเขาก็รู้ดีว่านี่คืองาน เป็นโอกาสที่ผู้คนมากมายต่างปรารถนาแต่ไม่มีทางได้ พอปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปลอบใจตัวเองจนหายดี

เดิมทีโจวเหย่เห็นเสิ่นเจวี้ยนหน้ามุ่ย ก็กะว่าจะจองตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยบอกว่าคุยกับชาโฮไว้แล้วเรื่องเลื่อนวันกลับออกไปอีกหนึ่งวัน

พอหันกลับมาก็พบว่าเสิ่นเจวี้ยนนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา เริ่มค้นหาแล้วว่าจะกินอะไรดี ทำเอาเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพลางหัวเราะ

"หายงอนแล้วเหรอ" เมื่อกำหนดเวลาเรียบร้อย โจวเหย่ก็ลุกขึ้นยืน เดินไปข้างๆ เสิ่นเจวี้ยนแล้วเอ่ยถาม

เสิ่นเจวี้ยนบังเอิญเจอร้านอาหารที่ได้คะแนนรีวิวสูงมากอยู่ใกล้ๆ โรงแรมพอดี จึงยกโทรศัพท์ให้โจวเหย่ดู "ก็งานนี่ครับ ช่วยไม่ได้นี่นา แล้ววันหลังก็ยังมีโอกาสได้มาปารีสอีกอยู่ดี"

"เดี๋ยวไปกินร้านนี้กันไหมครับ" เพียงแต่เสิ่นเจวี้ยนมักจะรู้สึกว่า การได้เที่ยวเล่นตอนมาทำงานด้วยงบของบริษัทมันสนุกกว่าเป็นไหนๆ

โจวเหย่รับโทรศัพท์มาดูแวบหนึ่ง "เอาสิ แล้วก็ส่งวิดีโอที่นายอยากถ่ายมาให้ฉันด้วยล่ะ"

เมื่อเห็นสายตาสงสัยของเสิ่นเจวี้ยน สุดท้ายเขาก็ตัดใจอุบเงียบไว้ไม่ลง "ฉันคุยกับพี่ชาโฮเรียบร้อยแล้ว นายสามารถอยู่ปารีสต่อได้อีกหนึ่งวัน พวกเราจะออกเดินทางกันในอีกสามวันข้างหน้า"

ได้ยินดังนั้น เสิ่นเจวี้ยนก็กระโดดผลุงขึ้นมาจากโซฟา โผเข้ากอดโจวเหย่ทันที

"ไชโย! พี่โจว มื้อนี้ผมเลี้ยงของอร่อยเอง!"

"พอแล้วน่า" โจวเหย่เห็นเสิ่นเจวี้ยนกอดไม่ยอมปล่อยอยู่นาน จึงได้แต่แกะตัวเขาออกจากร่างตัวเอง

"ช่วงนี้ถ้านายพอมีเวลา ก็เปิดบัญชี IG ของตัวเองไว้ด้วยล่ะ จะได้สะดวกต่อการช่วยโปรโมตแบรนด์ในภายหลัง"

"เปิดบัญชีส่วนตัวได้แล้วเหรอครับ" เสิ่นเจวี้ยนถามด้วยความตื่นเต้น

เดิมทีคลิปวิดีโอที่เขาเตรียมจะถ่ายที่ปารีส ก็กะว่าจะเก็บไว้ลงในบัญชีส่วนตัวของตัวเองในอนาคตอยู่แล้ว

"ใช่สิ คงไม่ให้พึ่งพาแค่บัญชีของวงเพื่อโปรโมตแบรนด์ไปตลอดหรอก" ยิ่งจำนวนงานพรีเซนเตอร์ของทั้งวงเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บางเดือน SALIGIA ต้องช่วยรีโพสต์ของแบรนด์ตั้งหลายโพสต์

แถมยังมีพวกแอนตี้แฟนคอยกดรีพอร์ตอีก ตอนนี้ยอดการเข้าถึงของบัญชีวงลดฮวบจนเขาแทบไม่อยากจะมอง

วันรุ่งขึ้น การเซ็นสัญญากับ Vanceef ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองฝ่ายต่างแสดงความจริงใจขั้นสูงสุดออกมา เสิ่นเจวี้ยนจรดปลายปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงตรงท้ายสัญญาเป็นอันเสร็จสิ้น

โลรองต์ลุกขึ้นยืน สวมกอดเสิ่นเจวี้ยนพลางเอ่ย "ยินดีต้อนรับสู่ Vanceef นะครับ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่น"

"ผมก็ตั้งตารอเหมือนกันครับ คุณโลรองต์" เสิ่นเจวี้ยนตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจของ Vanceef ในทริปปารีสครั้งนี้อย่างชัดเจน

โลรองต์จับมือกับโจวเหย่ สายตาเหลือบมองเสื้อแจ็กเกตผ้าทวีดอันเป็นเอกลักษณ์บนตัวเสิ่นเจวี้ยน ก่อนจะพูดหยอกล้อ "ผมทราบดีว่าเดี๋ยวพวกคุณยังมีตารางงานต่อ ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะครับ"

อันที่จริง ข่าวคราวความเคลื่อนไหวระหว่างแบรนด์ชั้นนำระดับท็อปด้วยกันต่างก็พอจะระแคะระคายกันอยู่บ้าง

ในฐานะที่เป็นแบรนด์แรกที่ได้เซ็นสัญญากับเสิ่นเจวี้ยน โลรองต์ในตอนนี้จึงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ยิ่งในอนาคตมีแบรนด์มาหาเสิ่นเจวี้ยนมากเท่าไร ก็ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นถึงสายตาอันกว้างไกลของ Vanceef มากเท่านั้น

โลรองต์แกล้งทำเป็นลืมความจริงที่ว่าแบรนด์แรกสุดที่เซ็นสัญญากับเสิ่นเจวี้ยนคือแบรนด์ An ไปโดยปริยาย รอยยิ้มบนใบหน้าจึงปิดไว้ไม่อยู่

หลังจากร่ำลา Vanceef เสิ่นเจวี้ยนกับโจวเหย่ก็นั่งรถของ Chanel ออกไป

ห้องปฏิบัติงานฝีมือของ Chanel ตั้งอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ที่นี่เป็นแหล่งรวมศาสตร์และศิลป์อันเป็นแก่นแท้ที่สุดของ Chanel เทคนิคการรังสรรค์ชั้นสูงอันล้ำค่าทั้งหมดล้วนรวมตัวกันอยู่ที่ฐานการผลิตแห่งนี้

เซเลสต์ออกมายืนรออยู่ที่หน้าประตูแต่เช้าแล้ว โดยมีมาทิลด์ ผู้อำนวยการห้องปฏิบัติงานฝีมือชั้นสูงของ Chanel ร่วมเดินทางมาด้วย ส่วนอีซูฮยอนคอยเดินประกบอยู่ข้างๆ ทั้งสองคน

มาทิลด์มีสีหน้าเย็นชา แต่งหน้าบางเบาเป็นธรรมชาติ สวมชุดสูทผ้าทวีดสุดคลาสสิก

เวลานี้เธอกำลังบ่นกับเซเลสต์ด้วยความไม่สบอารมณ์ "งานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าสำเร็จรูปฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวใกล้จะเริ่มอยู่รอมร่อ ยังจะต้องมาเสียเวลากับเด็กเมื่อวานซืนจากเอเชียอีก"

เซเลสต์ตบหลังมือมาทิลด์เบาๆ เพื่อปลอบประโลม "แค่ช่วงบ่ายประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นเอง และฉันเชื่อว่าเธอจะไม่ผิดหวังในตัวเขาแน่นอน"

เมื่อใกล้ถึงงานแฟชั่นโชว์เสื้อผ้าสำเร็จรูปฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวในเดือนมีนาคมของ Chanel มาทิลด์ก็แทบอยากจะแยกร่างตัวเองออกเป็นสิบสองคนเพื่อทำงาน เซเลสต์จึงเข้าใจความกระวนกระวายใจของเธอดี

"วิโอแลนเป็นคนเลือกมาด้วยตัวเองเลยนะ" เซเลสต์อธิบายต่อ "และเขาก็เพิ่งจะเซ็นสัญญากับ Vanceef ไปหมาดๆ"

พอได้ยินเช่นนี้ สีหน้าไม่พอใจของมาทิลด์ก็เจือจางลงไปบ้างเล็กน้อย

"Vanceef น่ะเหรอ ฟัลกูไม่ใช่เคยป่าวประกาศหรอกหรือว่างานออกแบบของตัวเองคือป้ายโฆษณาที่ยอดเยี่ยมที่สุดน่ะ นี่ถึงขั้นต้องหาพรีเซนเตอร์ด้วยแล้วเหรอเนี่ย"

เซเลสต์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่นึกถึงคำพูดที่ได้ยินโลรองต์เอ่ยในงานเลี้ยงค่ำคืนเดียวกันขึ้นมา

'ฟัลกูได้พบมิวส์ของเขาแล้ว'

เมื่อเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาในครรลองสายตา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของเซเลสต์

"คนที่ทั้งฟัลกูและวิโอแลนต่างก็ถูกใจ ฉันเองก็ตั้งตารออยู่เหมือนกัน"

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง