บทที่ 53 จุดเริ่มต้น

ชาโฮที่ยังอยู่โรงพักจัดการเรื่องไม่ทันเสร็จ ประตูก็ถูกกองทัพสื่อที่ได้ยินข่าวแห่มาล้อมไว้จนแน่นขนัด

"มีสมาชิกได้รับบาดเจ็บไหมครับ"

"อุบัติเหตุครั้งนี้เกิดจากสาเหตุอะไรครับ"

"จะส่งผลกระทบต่อตารางงานในอนาคตของวงหรือเปล่าครับ"

ชาโฮปวดหัวตึ้บ พวกนักข่าวก็เหมือนไฮยีน่าได้กลิ่นเนื้อ มารุมล้อมหน้าประตูโรงพักจนแทบไม่มีทางให้เดิน

"สมาชิกทุกคนไม่ได้เป็นอะไรมากครับ ส่วนความคืบหน้าหลังจากนี้รบกวนทุกท่านติดตามประกาศอย่างเป็นทางการจากบริษัทนะครับ ขอบคุณพี่ๆ สื่อมวลชนทุกคนที่เป็นห่วงครับ"

ถ้าไม่ตอบก็ไม่รู้ว่าจะถูกเอาไปเขียนข่าวยังไง แม้ในใจของชาโฮจะมีคำด่าเป็นหมื่นคำอยากจะพ่นออกมา แต่ตอนนี้ก็ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มแล้วตอบไปอย่างสุภาพ

เสิ่นเจวี้ยนที่กำลังหลับลึกถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์ พอยกขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นคุณนายเสิ่น

"แม่ครับ มีอะไรเหรอ" เขาแปลกใจนิดหน่อยที่คุณนายเสิ่นโทรมาตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้

เสิ่นหลินที่อยู่ประเทศหัวตื่นขึ้นมาก็เห็นข่าว SALIGIA ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ว่อนไปทั่วทุกเว็บไซต์ เธอโทรหาเสิ่นเจวี้ยนไปตั้งหลายสายแต่เขาก็ไม่รับ

พอได้ยินเสียงเสิ่นเจวี้ยนตอนนี้ ใจเธอถึงค่อยโล่งอก "ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

"บริษัทของลูกมันยังไงกันแน่ ทำไมถึงมีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน" เดี๋ยวก็ป่วย เดี๋ยวก็รถชน ความคิดที่อยากให้เสิ่นเจวี้ยนกลับบ้านมันพลุ่งพล่านจนเธอแทบจะกดไว้ไม่อยู่

เสิ่นเจวี้ยนที่ได้ยินคำซักไซ้ของเสิ่นหลินถึงค่อยๆ สร่างงัวเงีย "อ๋อ…"

"แค่อุบัติเหตุเฉยๆ ครับ ทุกคนไม่เป็นไรเลย"

ฟังเสิ่นหลินบ่นไปอีกชุดใหญ่ เสิ่นเจวี้ยนถึงได้วางสาย

พอดูโทรศัพท์ ก็เห็นว่ามีสายที่ไม่ได้รับเพียบ ทั้งหลิงเสียง เจียงอีเทียน ยูลกยู…

ใน KakaoTalk ก็มีข้อความรัวเข้ามา ทุกคนถามเรื่องรถชนกันทั้งนั้น

เสิ่นเจวี้ยนฝืนยันตัวลุกขึ้นมา เตียงข้างๆ ว่างเปล่า เขานวดขมับตัวเองแล้วเริ่มตอบข้อความ

เสียเวลาไปตั้งนานกว่าจะตอบข้อความทุกคนจนครบ

พอเปิด Bubble ดูก็เจออีโมจิหน้าตกใจส่งมารัวๆ จนล้นจอ

หลังจากปลอบใจแฟนๆ เสร็จ เสิ่นเจวี้ยนก็เปิดโซเชียลมีเดีย เว็บไซต์และแพลตฟอร์มใหญ่ๆ ล้วนมีแฮชแท็ก #SALIGIA อุบัติเหตุรถยนต์ ขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งทั้งหมด

"ใครเป็นคนปล่อยข่าวเนี่ย…" เสิ่นเจวี้ยนสงสัยนิดหน่อย ตอนที่พวกเขากลับจากจังหวัดคังวอนเข้าโซลเมื่อวานมันก็ดึกมากแล้ว ตอนที่เกิดอุบัติเหตุนอกจากพวกเขากับแฟนคลับไม่กี่คนนั้นก็ไม่มีใครอื่นอีกเลย

ไม่รู้ว่าพวกสื่อไปได้ข่าววงในมาจากไหน ถึงขนาดมีข่าวแอบถ่ายติดเทรนด์ไปด้วย

"บ้าไปแล้วจริงๆ…" เสิ่นเจวี้ยนเปิดประตูห้องนอนออกไป ก็เห็นชเวซามูเอลนั่งอยู่บนโซฟา ประตูห้องอื่นยังปิดสนิท น่าจะยังไม่ตื่นกัน

ชเวซามูเอลเห็นเขาเดินออกมาก็แปลกใจนิดหน่อย "June นายก็ตื่นแล้วเหรอ"

เสิ่นเจวี้ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "อะไรคือ 'ก็' อะ"

"ชานฮยอกฮยองกับหมอนั่นไปบริษัทน่ะสิ" ชเวซามูเอลเบะปาก

"ยังโมโหอยู่อีกเหรอ"

ชเวซามูเอลส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วไม่พูดอะไรต่อ

-

ในห้องประชุม พัคชานฮยอกกับชเวมินซูนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะคือชาโฮและโจวเหย่

"นายเริ่มติดต่อกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่" กรามของชาโฮขบแน่น มีก้อนความโกรธจุกแน่นอยู่ที่อก

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าการที่ซาแซงตามมาถึงตัวได้ขนาดนี้จะเกี่ยวข้องกับชเวมินซู

"…ไม่นานครับ"

"ไม่นานนี่มันแค่ไหน" เสียงของเขาเผลอขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัว

"มินซู นับไปนับมานายเพิ่งเดบิวต์ได้แค่สองเดือนเองนะ แล้วนายก็เป็นเด็กฝึกมาตั้งกี่ปีไม่ใช่เหรอ"

"ทั้งที่บริษัทสั่งห้ามติดต่อกับแฟนคลับเป็นการส่วนตัวอย่างเด็ดขาด แล้วทำไมนายยังกล้าทำอีก"

คอของชเวมินซูตีบตันจนพูดอะไรไม่ออก

โจวเหย่เปิดดูประวัติแชตของชเวมินซูกับอีกฝ่าย ข้อความส่วนใหญ่ถูกลบไปหมดแล้ว เหลือไว้แค่ประวัติการโทรคุยเกือบหนึ่งชั่วโมงเมื่อเช้านี้

"ผมไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้นครับ…"

แววตาของชาโฮเย็นเยียบขึ้นมาทันที บรรยากาศรอบตัวกดดันลงไปถนัดตา

"ไม่ได้คิดอะไรมากงั้นเหรอ นายรู้ไหมว่าวันนี้เกือบจะเกิดเรื่องร้ายแรงแค่ไหนขึ้นมา"

"ถ้าเมื่อเช้าชานฮยอกไม่ได้ยินเข้า นายคิดจะปิดบังไปถึงเมื่อไหร่" โจวเหย่ยื่นโทรศัพท์คืนให้ชาโฮ แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ

"นอกจากสถานที่ถ่ายรายการคราวนี้แล้ว นายบอกอะไรไปอีกบ้าง"

ชเวมินซูก้มหน้าเงียบ หลบสายตาของชาโฮ

จริงๆ แล้วอีกฝ่ายคือมาสเตอร์นิมบ้านไซต์ของเขา ตั้งแต่เขาเดบิวต์มา ทุกครั้งที่มีงานเจอตัวจริงอีกฝ่ายก็จะเอาของขวัญมาให้ ผู้จัดการไม่ให้รับ เขาก็แอบรับไว้ลับหลัง

อีกฝ่ายเปย์หนักมากทุกครั้ง พอเจอกันบ่อยเข้า ทั้งสองคนก็เลยแลกคอนแทกต์กัน

บางครั้งเขาก็จะบ่นเรื่องภายในวงให้อีกฝ่ายฟัง พอถามว่าจะไปที่ไหน เขาก็ตอบไปหมด

ไม่คิดเลยว่าคราวนี้จะถูกปล่อยรั่วไหลออกไป มือของเขาบิดเข้าหากันด้วยความกระวนกระวายใจ

"นายเคยส่งรูปในหอพักให้อีกฝ่ายไหม"

พอได้ยินประโยคนี้ ชเวมินซูก็ชะงักไปทั้งตัว แม้แต่ลมหายใจก็สะดุดไปชั่วขณะ

ชาโฮเห็นปฏิกิริยาของเขาก็รู้คำตอบได้ทันที

"ชเวมินซู นายรู้ตัวไหมว่าการทำแบบนี้มันไม่เพียงแต่จะทำลายตัวเอง แต่มันยังทำลายเพื่อนร่วมวงของนายด้วย!"

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเลือดลมแล่นขึ้นไปรวมกันที่หัว อยากจะหยิบยาโรคหัวใจมากินระงับอารมณ์สักสองสามเม็ด

"นายแอบถ่ายใครไป"

"…June ครับ" ชเวมินซูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบเสริม "คนอื่นไม่มีแล้วครับ"

พัคชานฮยอกที่นั่งอยู่ข้างๆ พอได้ยินถึงตรงนี้ก็หลับตาลงอย่างหนักหน่วงแล้วค่อยลืมตาขึ้นมาใหม่

"มินซู นายเป็นอะไรไปกันแน่" พัคชานฮยอกคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนที่เข้าใจชเวมินซูดีที่สุดในวง แต่ในวินาทีนี้เขากลับพบว่าตัวเองมองคนตรงหน้านี้ไม่ออกเลยสักนิด

ขอบตาของเขาร้อนผ่าว ในสายตาของเขา ชเวมินซูคือคนที่คอยเป็นห่วงเพื่อนร่วมวงและตั้งใจกับการประเมินสิ้นเดือนทุกครั้งเสมอมา

ชเวมินซูเอาแต่จิกเล็บตัวเอง จะให้เขาอธิบายยังไงล่ะ ให้ยอมรับตรงๆ ว่าตัวเองอิจฉาเพื่อนร่วมวงงั้นเหรอ

เดบิวต์วันเดียวกันแท้ๆ แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงได้รับความนิยมอย่างล้นหลามได้ง่ายดายขนาดนั้น ในขณะที่ตัวเขาไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน กระแสความนิยมก็เทียบไม่ได้แม้แต่ครึ่งเดียว

แถมผู้บริหารระดับสูงของบริษัทยังคอยปกป้องอีกฝ่ายสุดตัว

วันที่อีฮามินกับจองกีฮยอกทะเลาะกัน เขาก็ได้ยิน อีฮามินตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้อง

แล้วยังมีชเวซามูเอลอีก คนที่เขาใช้เวลาตั้งนานก็ยังสนิทด้วยไม่ได้ แต่เสิ่นเจวี้ยนเพิ่งมาได้แค่สัปดาห์เดียว ทั้งสองคนก็ซี้กันจนแทบจะกลืนกันได้อยู่แล้ว

ยังมีชาโฮ โจวเหย่ รวมถึงคนอื่นๆ ในวง ทุกคนล้วนสนิทใจกับเสิ่นเจวี้ยนมากกว่าทั้งนั้น อย่าคิดว่าเขาไม่รู้

"นายถ่ายรูปอะไรของ June ไป" เสียงของโจวเหย่ดึงชเวมินซูกลับมาจากภวังค์

เขากัดริมฝีปากตัวเอง แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก "มีแค่รูปข้างหลังครับ ผมไม่ได้ถ่ายข้างหน้า" เขากล้าถ่ายแค่รูปเบลอๆ เท่านั้น อีกฝ่ายเรียกร้องให้เขาแอบถ่ายรูปเสิ่นเจวี้ยนตอนหลับหรือตอนนอนบนโซฟาอยู่หลายครั้ง แต่เขาไม่กล้า และรู้ดีว่าทำไม่ได้

"ยังมีหน้ามาบอกว่าแค่เนี่ยนะ" หางตาของชาโฮเริ่มแดงก่ำ ข้อนิ้วกำแน่นจนซีดขาว เส้นเลือดที่คอปูดโปนเต้นตุบๆ

"นายรู้ไหมว่าถ้าอีกฝ่ายปล่อยรูปพวกนี้ออกไป มันจะทำลาย June เลยนะ"

"ปัง!"

ชาโฮทนไม่ไหวอีกต่อไป ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น

"เรื่องนี้ฉันต้องรายงานบริษัทอย่างแน่นอน ก่อนที่ผลการตัดสินจะออกมา ฉันจะยึดอุปกรณ์สื่อสารของนายไว้ทั้งหมด"

"ชานฮยอก ตั้งแต่วันนี้ไป นายย้ายไปนอนห้องเดียวกับเขา"

พัคชานฮยอกพยักหน้ารับด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ก่อนที่ทั้งสองคนจะลุกขึ้นเดินออกไปที่ประตู โจวเหย่ก็เรียกพวกเขาไว้

"มินซู นายยังมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกพวกเราอีกไหม" เขามองจ้องชเวมินซูนิ่งๆ สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องนี้คงไม่ได้มีแค่นี้แน่

ชเวมินซูชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า

พอทั้งคู่ขึ้นมาบนรถ สายตาของพัคชานฮยอกก็จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชเวมินซู นิ่งเงียบไปนานแสนนาน

ชเวมินซูเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตา แววตาดุร้ายเคียดแค้นแทบจะจับต้องได้

ยังดีที่ก่อนจะออกจากหอพักเมื่อเช้า เขาหาข้ออ้างเข้าห้องน้ำไปโทรศัพท์สายหนึ่ง ไม่อย่างนั้น ผลลัพธ์ของเรื่องนี้คงเหลือทางเลือกเดียวคือต้องออกจากวงแน่นอน

====【โลก Bubble ของเจ้าม้วน】====

June เจวี้ยนเจวี้ยน:

【ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงนะครับ】

【สมาชิกทุกคนปลอดภัยดี ตัวผมก็ด้วยครับ】

【(ลูกหมาโกลเด้นขอโทษ.gif)】

【เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ตอนนี้กลับถึงหอพักเรียบร้อยแล้วครับ】

【ไปทำอะไรที่จังหวัดคังวอนเหรอครับ】

【เป็นความลับครับ ไปปลดปล่อยพันธุกรรมที่มีอยู่ในสายเลือดมาครับ :)】

【วันนี้ไม่หล่อเลย ไม่ส่งรูปเซลฟี่ให้นะครับ】

【(ลูกหมาโกลเด้นวิ่งหนี.gif)】

ติดตามแฟนเพจ : minibunny และ Youtube : minibunny ฟังนิยายเสียง